‫صبح بخیر!
‫حتما باید این جوری بیدارم کنید!؟
‫بلند شو خواب آلو!
‫- بلند شو کارهات رو شروع کن! ‫- مهمون داریم!
‫چی شده؟
‫چی داره می گه؟
‫فکر کنم می گه در باز کن.
‫- می گه درو باز کن! ‫- آره!
‫به نظرم داره می گه «درو باز کن».
‫خفنه ها. باید همیشه این بازی رو بازی کنیم.
‫زود باش بذار بیام تو!
‫چقدر عجله داره! 1ساعته اون بیرونه.
‫کاش ما هم می تونستیم باهات بیاییم مدرسه.
‫صبر کن! «بوئی» هم می خواد بره مدرسه!
‫شنیدم اونجا خیلی بازی می کنن.
‫راست می گن! تو مدرسه خیلی چیزهای خفنی وجود داره.
‫کلی بوفه، دستگاه خوراکی فروشی، خوراکی بین کلاس ها!
‫آدامس چسبوندن زیر میز!
‫بلند شو دیگه خواب آلو! یه عالمه کار داریم.
‫ساعت 7صبح، اون هم روزی که مدرسه داریم؟
‫ما مطمئنیم که این خونه روح زده است.
‫این هاپو‌ها باید برای هالووین دوباره واقعی بشن.
‫پس زود باش، دست به کار بشیم.
‫نیم ساعت بیشتر وقت نیست!
‫باید بریم مدرسه.
‫بعدش هم، توی اون کتاب ننوشته ‫بود برای واسطه های باتجربه؟
‫از اون جایی که من با ،اشباح واقعی ارتباط برقرار کردم
‫من یک واسطه باتجربه هستم.
‫زود باش!
‫می دونی چیکار می کنی؟
‫دیشب اینجا یه اتفاقی برای هاپو‌ها و کتاب افتاد.
‫برای یه لحظه واقعی بودن.
‫نبودی ببینی «چویی» چقدر چربی داشت!
‫چربی نبودن.
‫دارن عضله می شن!
‫می دونم راه واقعی کردنشون این کتابه،
‫اما یک وِردی چیزی باید وجود داشته باشه.
‫باید یه جایی باشه.
‫آره! ببین.
‫«محبوس در مکانی مقدس، ارواح منتظر بمونن»
‫«نیروهای خیلی ویژه‌ سپس پلیدی‌ها رو ازشون برونن»
‫آشناست؟
‫خیلی وقته گذشته، امایه جورایی آشناست.
‫باشه. این چی؟
‫«ارواح قفل و ‌زنجیر شده اینجا زود شوند آزاد و رها»
‫یه اتفاقی داره می افته! ‫یه اتفاقی داره می افته!
‫آماده باشید، شاید همین باشه!
‫من دوسش ندارم!
‫خب، شاید یه ذره نزدیک شدیم؟
‫چقدر حیف که هنوز شبحین.
‫زود باش «فردی». ‫دیرت می شه‌ ها!
‫امروز نباید آفتابی بشید هاپو‌ها.
‫جایی نمی تونیم بریم.
‫ما توی این خونه بد ریخت طلسم شدیم، یادت رفته؟
‫بهتون کمک می کنیم. خانم پایپر قول داده.
‫خدای من، خواستنِ یه روز عادی خواسته خیلی زیادیه؟
‫کاملا درست کار نکرد، اما یه اتفاق هایی افتاد.
‫باید دوبارخ سعی کنیم.
‫آره.
‫فکر می کنی توی بوفه مدرسه چی می دن؟
‫سیب زمینی سرخ کرده؟
‫هات داگ پنیری؟
‫هات داگ تند پنیری؟
‫گرفتنِ جواز تقریبا محاله.
‫خرج بازسازی خیلی بیشتر از چیزیه که فکر می کردیم
‫این قیمت ها چیه دیگه آخه؟
‫- 45 درصد بالاتر؟ ‫- نمی دونم باید چیکار کنیم.
‫گوش کن
‫- باید خونه رو بفروشیم... ‫- چی؟ نه!
‫- من نمیام با مادرت زندگی کنم. ‫- مجبوریم تا یه راهی پیدا کنیم.
‫کارمون رو غلتک بود، اما نفهمیدم یهو چی شد.
‫خونه رو بفروشن؟
‫باید به فردی بگیم تا یه کاری بکنه.
‫قبل از مدرسه رفتن، جلوش رو بگیر.
‫صبر کنید! ‫پایپر، فردی!
‫- صبر کنید! ‫- برگردید.
‫- صبر کنید! ‫- پایپر! فردی!
‫- فردی! ‫- وایستید!
‫چی شد؟ چی شد؟ ‫از در رد شدیم!
‫چی؟ آره!
‫کاری که پایپر کرد، یه جورهایی جواب داد!
‫زود باشید هاپوها، بریم مدرسه!
‫بریم چاشت بخوریم!
‫دیروز افتضاح بود.
‫مطمئنی گیرشون ننداختیم؟
‫بفرما «اِدوین».
‫دوباره چک کن.
‫چقدر زحمت برد.
‫سلام؟
‫ارواح کوچولوها؟
‫خودتون رو مخفی نکنید!
‫آخه چه جوری تونستن فرار کنن؟ من خودم این رو ساختم.
‫سلام!
‫شاید نامرئی هستند.
‫شاید هم بچه ها کشیدنشون بیرون کودن!
‫این جوری هیچ وقت نمی تونیم جایزه ‫«انجمن فراطبیعی» رو ببریم.
‫خب
‫یه چیزی بگم خوشحالت کنه،
‫مثل همیشه 2 قدم جلوترم.
‫دو
‫قدم جلوترم.
‫چجوریه که این‌همه پول خرید اینترنتی می‌دین ‫ولی پول اجاره ندارین؟
‫خرج‌های کاری‌مونه مامان!
‫این رو از یک «شکارچی روحِ» بازنشسته گرفتم.
‫خیلی از این چیزها داره.
‫چی هست؟
‫این یک ردیاب روح واقعیه.
‫اون کله‌پوک‌ها نمی‌فهمن از کجا خوردن.
‫- مکنده رو بیار، زود باش! ‫- بریم.
‫وای وای وای!
‫چی شده؟
‫- تو هم مثل من فکر می‌کنی؟ ‫- این که برای ناهار بریم هات داگ
‫- ادوین! ‫- چیه؟
‫سوار ون شو. ‫راه بیفت!
‫- زود باش! ‫- باشه!
‫- دارن در می‌رن! ‫- سنگینه!
‫- دارمش. برو برو. ‫- باشه.
‫- همینه! ‫- پاتو بیار تو!
‫- بریم روح بگیریم! ‫- پاتو بیار تو!
‫رسیدیم. ‫بچه‌ها باید اینجا باشن.
‫در معرض دید نباشین فهمیدین؟
‫باید به فردی بگیم خونوادش ‫چی گفتن.
‫بوفه که می‌تونیم بریم نه؟
‫باید یه راهی پیدا کنیم تا هاپوها ‫رو واقعی کنیم،
‫قبل از این که اون روح‌گیرها برگردن.
‫نمی‌شه یه لحظه بیخیال روح‌ها بشیم؟
‫می‌خوام یه روز عادی باشم.
‫شاید اصلا یه بارم که شده ‫رفتم تو تیم بسکتبال.
‫فردی، کارهای مهم‌تری از ‫بازی کردن داریم.
‫چی شده یهو اون هاپوها مشکل من شدن؟
‫اگه می‌خوای نجاتشون بدی، خب انجامش بده، ‫ولی
‫من یه کم دیر می‌رسم.
‫اونجا باشگاهه؟
‫تو باشگاه کلی توپ وجود داره!
‫می‌شه یه دقیقه بریم بازی کنیم؟
‫بوئی، باید فردی رو پیدا کنیم.
‫اول بچه‌ها رو پیدا می‌کنیم، ‫بعد می‌ریم بوفه، بعدش بازی می‌کنیم.
‫اصلا فکر کمک کردن نیستی.
‫باید اینجا باشن.
‫نمی‌دونستم ارواح هم مدرسه می‌رن.
‫- معلومه که نمی‌رن. ‫- اوه.
‫ولی برای یه کاری اینجان. ‫بدون این که کسی بفهمه باید بریم تو.
‫فهمیدم فهمیدم.
‫می‌ریم تربیت معلم، معلم می‌شیم،
‫شاید دو سه سال طول بکشه.
‫- ادوین. ‫- نریم؟
‫فهمیدم.
‫دنبالم بیا.
‫مدرسه سرایدار هم می‌خواد دیگه نه؟
‫فردی جدی باش، ‫به خودت بیا!
‫اون روح‌گیرها خیلی جدی‌ان!
‫یادت رفته با خونتون چی‌کار کردن؟
‫خیالت راحت شد؟ ‫گفتم می‌خوام یه روز معمولی باشم.
‫گوش ندادی.
‫فردی، تو توی یه خونۀ روح‌زده زندگی می‌کنی.
‫همین چیز معمولی‌ای نیست.
‫قبول کن. ‫معمولی بودن خیلی خسته‌کننده است.
‫می‌خوای بیا بررسی کنیم؟
‫مشق نوشتن توی تختم، ‫غذا خوردن با خونوادم، تلویزیون دیدن،
‫در مقابل، چیزهایی که تو هوا راه می‌رن،
‫اتاق‌های احضار و راهی ‫به سوی جهان ارواح.
‫معلومه کدومو می‌خوام! ‫من زندگی معمولی رو می‌خوام، با تشکر.
‫اَه.
‫اوناهاش، برو دنبالش.
‫کاشکی به سمت بوفه.
‫بعدش، از مصر باستان مطالعه کنیم،
‫چین، روم، یونان،
‫بعدش به سلسلۀ اُمَویان می‌رسیم
‫اینهمه پرسه زدن تو هوا ‫داره حال روحیم رو خراب می‌کنه.
‫فردی اونجاست!
‫بریم نزدیک‌تر. حالت شبحی.
‫چیزهای جالب تازه شروع می‌شن.
‫بله فاکس؟ سوالی داری؟
‫چیزی از ارواح هم یاد می‌گیریم؟
‫نه فاکس.
‫اینجا کلاس تاریخه، ‫نه کلاس مطالعات فراطبیعی.
‫چطور مگه؟
‫از اونجایی که فردی‌شون تازه ‫توی یه خونۀ روح زده رفتن،
‫گفتم شاید بخواد راجع‌به ‫هم‌اتاقی‌هاش چیزی بدونه.
‫همه‌مون می‌دونیم اونجا روح داره.
‫هنوز روحی ندیدی؟
‫چویی!
‫کی گفته کار من بود؟
‫آخ! ببخشید فردی.
‫فردی، باید صحبت کنیم.
‫من نبودما.
‫روح‌ها بودن.
‫خوبه، وقتی تو خونۀ روح‌زده زندگی کنی، ‫وقتی صدا بدی می‌تونی بندازی گردن ارواح.
‫کسی حق نداره بدون اجازه وسط ‫کلاس بلند شه بره بیرون!
‫برگرد سر کلاس!
‫خب، بی‌تربیت‌ها، ‫اینجا چی‌کار می‌کنین؟
‫با کاری که پایپر کرد، ‫ما آزاد شدیم.
‫ولی یه مشکلی هست. ‫خونوادت می‌خوان خونه رو بفروشن.
‫باید یه کاری کنیم!
‫اگه خونه از دست بره، ‫ما همیشه شبح می‌مونیم!
‫نمی‌دونم فردی کجا رفته.
‫اگه توی دستشویی بغلی کنار من بود،
‫بهش می‌گفتم که تیم بسکتبال ‫فقط برای یه نفر جا داره.
‫اونم من، فاکس.
‫اون کیه؟
‫- و... ‫- دوستته؟
‫نمی‌دونم چرا تو انقدر با اون دختره ‫پایپر می‌گردی؟
‫- خوانودش بدشانسی میارن! ‫- نه
‫ممنونم که کمکم کردین،
‫ولی من می‌خوام با بقیه دوست بشم ‫نه دشمن.
‫بعدشم تا وقتی یه راهی پیدا بشه ‫نباید آفتابی بشین.
‫تو کتابخونه ردیابی شدن.
‫کتابخونه چیه؟
‫آهان.
‫هی. پیامت بهم رسید.
‫برای اون موقع ببخشید.
‫دانش‌آموز جدید بودن خیلی سخته.
‫ولی برات یه سورپرایز دارم.
‫اع پایپره!
‫سلام پایپر!
‫- آی، حواست کجاست. ‫- هاپوها!
‫چی؟ وِردِ من کار کرد!
‫یه جورایی. اومدن اینجا. ‫اون‌ها رو از خونه آزاد کردیم.
‫از اون چیزی که فکر می‌کردم ‫خیلی کارم بهتره.
‫صداتو بیار پایین!
‫ارواح دیده شدند.
‫- بریم. ‫ - باشه.
‫بوی چی داره میاد؟
‫- کالباسه! ‫- نه چویی.
‫برگرد اینجا! چی‌کار می‌کنی؟
‫چویی، اینجا که بوفه نیست. ‫بذارش سر جاش!
‫آره چویی، بذارش سر جاش، وای!
‫اون توپ‌ها رو نگاه کن!
‫بریم بازی!
‫- بویی نه! ‫- بویی، نکن، بس کن!
‫دوباره سلام کله‌پوک‌ها!
‫- ادوین! اونجان، زود باش!
‫وای نه! نه!
‫گرفتمش. بیا اینجا.
‫- بریم! ‫- بریم!
‫از مطالعه بدم میاد.
‫- چویی، بوئی، لوئی، بریم! ‫- زود باش!
‫- شوخیتون گرفته؟ ‫- مامان خیلی عصبانی می‌شه!
‫- ون رو برای امشب می‌خواد! ‫- آره، خونه هم باید برگردیم یه جوری!
‫- هی وایسا! برگرد! ‫- هی، وایستا!
‫آقای بکسل کن وایستا! صبر کن! نبر!
‫- هی خواهش می کنیم! ‫- نه!
‫- آخ! ‫- آقای استرن.
‫- نه نه. ‫- آقای استرن.
‫- به ما گوش کنید. ‫- نه متأسفم.
‫من هم دلم نمی خواست ملاقاتمون این جوری پیش بره،
‫اما فکر نمی کنم با هیچ برنامه بازسازی ای موافقت بشه
‫وای!
‫عمارت «میپل کرست» چند دهه است که جای خطرناکیه.
‫چند ساله که متروکه است، برقش مشکل داره،
‫عایقش اشتعال پذیره.
‫آره آره آره.
‫قبل از خریدن بررسی نکردید؟
‫- حرفش رو زدیم. ‫- چند جور بررسی وجود داره.
‫راجع‌به‌ش حرف زدیم، و بعدش
‫- نه. ‫- نه.
‫نکردیم. نه.
‫خب.
‫شما زوج خوبی هستید.
‫متشکریم.
‫تو هم خوبی.
‫هفته بعد یه سر می زنم یه بررسی کنم،
‫اما، بدونید که
‫انتظاراتتون رو پایین بیارید، می دونید که
‫چه طوره اصلا انتظار نداشته باشیم؟
‫خب.
‫با عقل جور نیست.
‫چرا ورد نصفه کار کرد؟
‫چرا اون روح گیرها دوباره پیدامون کردن؟
‫چرا هنوز نرفتیم بوفه؟
‫تمرکز کنید.
‫خونواده فردی می خوان خونه رو بفروشن.
‫نباید بذاریم بفروشن.
‫هیچ وقت دیگه نمی تونم با توپ بسکتبال فردی بازی کنم.
‫آره، بسکتبال!
‫اگه عضو تیم بشی، خونواده ات مجبور می شن بمونن.
‫اصلا غیر ممکنه!
‫به خاطر شماها فاکس با من لج کرده.
‫عیبی نداره، دوباره می رم زیر شیروونی.
‫برای همیشه.
‫کسی هم نیست صحبن کنم،
‫یا باهاش بازی کنم.
‫کمکمون کن «فردی هیزل»! امیدمون به توئه!
‫باشه، سعیم رو می کنم.
‫هورا!
‫امیدوارم پشیمون نشم.
‫موفق باشی!
‫تو می تونی فردی!
‫می تونه دیگه نه؟
‫چرا به دست آوردن 1میلیون دلار انقدر سخته؟
‫حداقل این که ردیاب کار می کنه.
‫وقت اجازه اومد و رفت،
‫اما هنوز هیچ پولی توی ظرف نمی بینم.
‫به تست خوش اومدید.
‫من مربی «کوئیتنر» هستم. ایشون هم کمک مربی «تیرل».
‫ما دنبال جنب و جوشیم.
‫دنبال استحکام هستیم.
‫دنبال افراد با مهارت برای بسکتبالیم.
‫خب،
‫خیلی‌ از بچه ها دوباره برگشتن، مثل فاکس،
‫3 جای خالی داریم، اون هایی که لباس نارنجی دارن،
‫ممکنه افتخار پوشیدن لباس آبی نصیبشون بشه.
‫اما باید لیاقتتون رو نشونم بدید.
‫شنیدید؟
‫- بله مربی! ‫- خب زود باشید.
‫اشباح با شماره 3
‫1، 2، 3، اشباح!
‫عجله کنید بچه ها!
‫برو کمکش کن!
‫بازی بلد نیستی!
‫وای نه! باید یه کاری کنیم.
‫چه جوری؟
‫اگه کمکش نکنیم کارمون تمومه.
‫بذار بره، برگرد. برگرد!
‫به در و دیوار می زنی؟
‫می خوای بسکتبال بازی کنی بوئی؟ حالا وقتشه.
‫- حالت شبحی! ‫- نه نه نه!
‫بفرما کاپیتان!
‫چی شد؟
‫بنداز.
‫- کاریت ندارم. ‫- پاس بده،عجله کن!
‫وای! چطوری
‫عجله کنید! بجنبید! چرا وایستادید؟
‫اون که شانسی بود. ‫مراقب باش.
‫کوین!
‫خب هاپوها، برای خودمون زمان خریدیم.
‫اگه فردی بره تو تیم، یعنی ما هم عضو شدیم؟
‫بیایید جشن بگیریم! ‫بریم بوفه!
‫وای چویی!
‫پسر، استعداد تو
‫از هر کسی که توی این زمین ها پا گذاشته بیشتره.
‫با این پسر به سوی قهرمانی می ریم!
‫آره!
‫یالا، بیایید بچه ها!
‫بالآخره اوضاع داره درست می شه.
‫من برگشتم هاپوها!
‫مثل این که به حرف های «گریم» گوش ندادید.
‫خب،
‫وقتی هالووین شروع بشه، شما هاپوها مال من هستید!
‫دیگه تمومه.