‫[تمامی مکان ها، کاراکترها، سازمان‌ها و وقایعی
‫که در این مجموعه به تصویر کشیده شده اند، کاملا ساختگی هستند.]
‫آخرین کلماتی که مادرم گفت.
‫یه نامه ناشناس.
‫اون مرد ادعای بیگناهی کرد.
‫زندانی اعدامی...
‫که پدرم رو کشت.
‫♪ خوشحال باش بابا ♪
‫♪ تو ما رو داری ♪
‫♪ خوشحال باش بابا ♪
‫♪ تو ما رو داری ♪
‫- دوستت دارم! ‫- بابا!
‫صدای بارون بود؟
‫چیکار کنم حالا؟
‫چیکار کنم؟
‫هی!
‫تو زنده ای.
‫لطفا.
‫لطفا از جون من بگذر.
‫[آداماس]
‫ما کشور قانونمدار و قوی می خواهیم!
‫می خواهیم! می خواهیم!
‫قتل های 3روز پیش در ندامتگاه کانگچون
‫جرقه تظاهراتی را زد در خصوص ‫برگرداندن مجازات مرگ برای جنایتکاران خشن.
‫ایم دوک‌-سو، یک زندانی اعدامی بلند مدت، که به طرز وحشیانه ای
‫7زندانی و 1نگهبان زندان را کشته بود، به پلیس گفت
‫که به دلیل ناراضی بودن از شرایط خود دست به این اقدام زده است
‫مجازات اعدام در کشور ما از سال 1997 منسوخ شده.
‫به نظر شما بعد از این واقعه برش می گردونن؟
‫به نظرم کاملا محتمله.
‫حتی سیاستمدارها هم به سرعت ‫به این اتفاق واکنش نشون دادن.
‫این مسئله در انتخابات پیش رو حیاتی ترین نقش رو ایفا خواهد کرد
‫[1ماه بعد]
‫ها ووشین هستم.
‫پیشنهاد گروه هه‌سونگ هنوز پابرجا هست؟
‫پس انجامش بدیم.
‫باشه.
‫[خانم یو سوجونگ]
‫انجامش بدیم.
‫رئیس کوان حتما یه آشنا داره که طرفدارته،
‫چون تو رو انتخاب کرده.
‫جدی؟ یعنی کی می‌تونه باشه؟
‫حالا خودت می بینی، اما شرایطش...
‫خوبه. عالیه.
‫بذار اول بخونم.
‫[قرارداد کتبی]
‫بی رودروایستی بگم. تو موفق تر از اونی
‫که بخوای سایه نویسی کنی.
‫چرا یه نویسنده کتاب پرفروش
‫باید بخواد سایه نویس بشه؟ ‫(نویسنده ای که اثرش به نام فرد دیگری منتشر می شود.)
‫اگرچه،
‫این هر سرگذشتی نیست.
‫داریم از کوان جه‌کیو از شرکت هه سونگ حرف می زنیم.
‫تألیف در جایی صورت می گیرد که کارآور بخواهد.
‫آره، تو اقامتگاهش.
‫تا وقتی هم که سرگذشت رو تموم نکردم ‫نمی تونم از خونه اش بیام بیرون؟
‫به دلایل امنیتی.
‫فقط 1ماه تحمل کنی، اون پول مال تو می شه.
‫توافق محرمانگی رو می فهمم
‫اما از گوشیم هم نمی تونم استفاده کنم؟
‫یه خط ثابت برات تدارک می بینن.
‫خطی که شنود می کنن.
‫بیخیال.
‫چه جالب. همه چی محرمانه می مونه
‫و من هم فقط یه سایه نویسم.
‫ووشین.
‫با وجود تمام این محدودیت ها ‫سودش برات خیلی زیاده.
‫من اگه جات بودم، در جا قبول می کردم.
‫کی قهوه سفارش داد؟
‫حالا دیگه قهوه هم درست می کنی؟ پس کی می نویسی؟
‫من ازش نخواستم ها! همچین آدمی نیستم.
‫می تونم هم زمان قهوه دم کنم و بنویسم.
‫درسته شاگرد توام،
‫اما خانم حقوقم رو می ده.
‫هی! این قرارداده!
‫- ببخشید خانم. ‫- اصلا چرا برامون قهوه آوردی؟
‫- یه فنجون دیگه بیارم؟ ‫- پسره...
‫[ها ووشین]
‫یا خدا! ووشین!
‫گمون نمی کردم راضی بشی.
‫پولش خوبه.
‫بیخیال. فکر نمی کردم تو از اون هایی باشی که تن به پول بدن
‫می خوای چی بگی؟
‫- یعنی چی؟ ‫- می خوای چی بهش بگی؟
‫به من؟
‫بین این همه صندلی، درست اومدی کنار من نشستی!
‫صمیمی تر از حالت معمولی داری رفتار می کنی.
‫می خوای بهش ثابت کنی که ما صمیمی تر از اون هستیم که فکر می کنه
‫که هر چی بهش گفتی قبول کنه.
‫- این طور نیست. ‫- بازی قدرت.
‫می خوای فکر کنه من طرف توام.
‫چه بخواد چه نخواد، فکرش می ره به این سمت.
‫واقعا؟ که این طور؟
‫اشتباه می کنه.
‫پس شما 2تا رو تنها می ذارم. ناهار جایی قرار دارم.
‫قربان.
‫آقا، نمی تونی همین جوری بری.
‫آقا! آقا!
‫بنال.
‫منظورتون چیه؟
‫چی می‌خوای؟
‫میشه...
‫چی؟
‫نرخ رضایت مردم از هوانگ بیونگ‌چول ‫از حزب آینده‌ی نو
‫چهار درصد افزایش داشته است.
‫نرخ رضایت او
‫از زمانی که اعلام کرده ‫مجازات اعدام را برمی‌گرداند
‫بطور مداوم در حال افزایش است.
‫اگر من رئیس‌جمهور بعدی شوم...
‫جنایتکاران وحشی لایق اعدام هستند!
‫هستند!
‫ما کشور قانون‌مدار و قوی می‌خواهیم!
‫می‌خواهیم!
‫- لطفا کارت شناسایی. ‫- باشه.
‫- می‌خواهیم! ‫- باشه.
‫جنایتکاران وحشی لایق اعدام هستند!
‫[اخبار محلی، کیم سوهی]
‫چرا وقتی هیچ کار اشتباهی نکردم ‫انقدر استرس دارم؟
‫نترس بابا.
‫چی؟
‫خودشه، مگه نه؟
‫وایسا.
‫- هی... ‫- ببخشید، نمی‌تونین اینجوری پارک کنین.
‫لطفا حرکت کنین. ‫اینجا جای پارک نیست.
‫- باشه. ‫- زود.
‫باشه.
‫[گونگ د‌چول]
‫بیا تو.
‫دادستان... شما ایشون نیستین.
‫شما...
‫- بله. ‫- امکان نداره.
‫واقعا خودتونین؟
‫بله.
‫خیلی تعریفتون رو شنیدم. ‫من رئیس بخش گونگ هستم.
‫خدایا. ولی ایشون نیستن.
‫[دادستان سونگ سوهیون]
‫این مورد در تاریخ قانون اساسی ‫بی‌سابقه بوده.
‫[قتل عام ندامتگاه کانگ‌چون]
‫مردم انتظارشون از این دادخواهی بالاست.
‫نباید ناامیدشون کنیم.
‫بهرحال، ما مباشران عدالتیم ‫که از کشورمون حقوق می‌گیریم.
‫بله قربان.
‫شما تنها کسی هستین ‫که می‌تونه وجهه ما رو نجات بده.
‫دادستان سونگ، اطمینان دارین؟
‫- هی. ‫- رئیس یانگ.
‫بله قربان.
‫می‌خندی؟
‫ببخشید قربان.
‫آخه انقدر خنده‌دار بود ‫که نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫- خنده‌دار؟ ‫- بله قربان.
‫چیش خنده داشت؟
‫اینکه می‌خواین دایره من
‫این پرونده رو به عهده بگیره.
‫انگار می‌خواین
‫با این پرونده جنجالی ‫و حمایت از حکم اعدام
‫دل افکار عمومی رو بدست بیارین.
‫من فقط می‌خوام تو به محاکمه ‫کمک کنی.
‫شما فقط می‌خواین تا جای ممکن ‫از نامزد هوانگ حمایت کنین.
‫اون امیدوارکننده‌ترین نامزد انتخاباته.
‫اگه انتخاب بشه، به نفع همه‌مونه.
‫فکر نمی‌کنم این به من مربوط باشه.
‫تو دایره ویژه کلی آدم هستن ‫که دنبال پیشرفتن، از اونا بخواین.
‫هی، فکر کردی چون ازت خوشم میاد ‫انتخابت کردم؟
‫قاتل پدرت...
‫هنوز زنده‌ست، مگه نه؟
‫آهان. پس برای این من رو انتخاب کردین.
‫پسر یه قربانی قتل دادستان پرونده میشه
‫که پرونده رو جلو ببره. ‫جالب میشه.
‫مراقب حرفات باش!
‫نه، مرسی!
‫حتی اگه آقای هوانگ شخصاً از من ‫درخواست کنه بازم بهش میگم نه.
‫می‌فهمم.
‫می‌دونم با این طرح و برنامه‌ها مشکل داری.
‫ولی همین یه بارو بهم کمک کن، باشه؟
‫فکر نمی‌کنی زمانی برسه ‫که تو هم به کمکم نیاز داشته باشی؟
‫من برای موفق شدن به بقیه تکیه نمی‌کنم.
‫اصلا هم نیاز ندارم بقیه هوام رو داشته باشن.
‫- سونگ سوهیون. ‫- بله؟
‫عمر طولانیه.
‫از حرف امروزت پشیمون میشی.
‫پس اون روز که رسید می‌بینمتون.
‫چی؟
‫مردک ابله.
‫هی، سونگ سوهیون!
‫سونگ سوهیون کو؟
‫مرتیکه روانی!
‫آروم باش.
‫آقا، لطفا آروم باشین.
‫لعنتی!
‫چطور جرئت می‌کنه از ‫حرف قائم‌مقام سرپیچی کنه؟
‫حالا چون قائم‌مقام همیشه
‫باهاش مهربون بوده ‫فکر کرده خبریه؟
‫لعنتی! کجاست؟
‫نمی‌دونم قربان.
‫ای بابا.
‫اینجا همه دیوانه‌ان.
‫مسخره‌ترین مسائل رو جدی می‌کنن.
‫این سری چی شده؟
‫بیخیالش.
‫از این طرفا. چرا اومدی اینجا؟
‫شاید نباید میومدم.
‫مرتیکه.
‫برام غذا بخر.
‫گرون هم باشه چون حالم بده.
‫پولی چیزی بهت بدهکارم؟ ‫همیشه من باید مهمونت کنم.
‫دادستانی توش پول نیست که.
‫اون دادستان سونگ‌ـه؟
‫هر کاری می‌کنی بیخیالش شو.
‫همینجوری ادامه بدی ‫زیاد اینجا دووم نمیاری.
‫وقتی از چیزی خبر نداری نظر نده.
‫هر قدر می‌خوان تنزل رتبه‌ام بدن ‫یا محرومم کنن. بازم استعفا نمیدم.
‫احتمالا لوشون میدی.
‫بهرحال زندگی یه باره.
‫♪ زندگی یه باره ♪
‫هی.
‫لعنتی.
‫این همه راه واسه هیچ و پوچ اومدم.
‫شنیده بودم دوقلوئن.
‫چی؟
‫بارونم گرفت؟
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫- لطفا اینو ببینین. ‫- باشه.
‫اون زندانی‌های اعدامی خبیثن.
‫حقشونه بمیرن.
‫نامزد هوانگ بیونگ‌چول ‫تلاش می‌کنه این ملت رو پاک کنه.
‫چی؟ پاک کنه؟
‫درسته. گناهکارها مجازات میشن.
‫پس اول خودش باید مجازات بشه.
‫- چی؟ ‫- اون ظالم‌ترین آدمیه که به عمرم دیدم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- کی فرستادتت؟ ‫- چته تو؟
‫- کی؟ ‫- لطفا بفرمایین.
‫کی گفته مزاحممون بشی؟ کی؟
‫- بس کنین. ‫- ولم کن!
‫[هوانگ بیونگ‌چول، حزب آینده‌ی نو]
‫لعنتی. بیاد ماشین منو پاک کنه.
‫نخندونینم.
‫می‌خواهیم!
‫جنایتکاران وحشی لایق اعدام هستند!
‫هستند!
‫ما کشور قانون‌مدار و قوی می‌خواهیم!
‫[دفتر دادستانان ناحیه مرکزی سئول]
‫تو همچین روز غم‌انگیزی چرا ‫باید آدم بیرون غذا بخوره؟
‫فقط یه برگر می‌تونستی مهمونم کنی؟ واقعا؟
‫ما واقعا با هم کنار نمیایم.
‫خوب داری شکمت رو پر می‌کنی.
‫چی؟ حواست باشه به داداش ‫بزرگترت چی میگی.
‫برو بابا با اون بزرگتریت. ‫خسته شدم انقدر اینو شنیدم.
‫حالا وایسا ببین. یه روز ‫اون احترامی که حقمه رو بهم میذاری.
‫آره، قبل از مردنت یه بار ‫اون احترام رو بهت میذارم.
‫برو سر اصل مطلب دیگه.
‫ای بابا. من سرم شلوغه.
‫فقط وقتی چیزی لازم داری ‫باهام مهربون نشو.
‫چیز خاصی نیست.
‫دارم یه سفر یه ماهه میرم.
‫سفر؟
‫همین؟ فکر کردم می‌خوای ‫ازدواجی چیزی بکنی.
‫گوشیم رو نمی‌برم. ‫اگه بخوام بهت زنگ می‌زنم.
‫برام مهم نیست.
‫اتفاقا چه خوب.
‫بعد از فوت مامان خیلی برای...
‫التیام پیدا کردن وقت نداشتیم.
‫درسته یه مدت بستری بود
‫و ما هم براش آماده بودیم
‫ولی باز مرگش غم‌انگیز و دردناکه.
‫خداحافظی همیشه غم‌انگیزه.
‫بازم بعدش مثل داداش بزرگترم ‫باهات رفتار نمی‌کنم.
‫مردک...
‫کجا میری؟
‫همین اطراف.
‫دقیقا کجا؟
‫مال منم بزن. خدافظ.
‫روانی.
‫خوشمزه‌ست.
‫راستی،
‫ساکن‌های اینجا به خونه‌اش میگن کاخ.
‫شاید ندونی چون اهل اینجا نیستی.
‫ولی ظاهرا یه گنج خیلی گرونقیمت داره.
‫می‌دونی چیه دیگه؟
‫گنج؟
‫چه هیجان‌انگیز.
‫آقای ها ووشین!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫از این طرف لطفا.
‫این طرف.
‫بعنوان هوادارتون خیلی خوشحال شدم ‫که شما دارین میاین.
‫ممنونم.
‫آماده‌ست.
‫محوطه دو، امن.
‫آقای ها؟
‫از این طرف لطفا.
‫من دو نسخه از تمام آثارتون دارم.
‫یکی برای نگه داشتن، ‫اون یکی برای خوندن.
‫آهان. کیفتون رو بدید به من.
‫نیازی نیست.
‫ببخشید.
‫بذارین توضیح بدم. ‫وقتی رفتین بهتون پسش میدم.
‫ورود اقلام شخصی قدغنه.
‫فقط لباس و وسایل تحریره.
‫قانونه دیگه. ‫هر چیزی بخواین ما فراهم می‌کنیم.
‫می‌دونین بیومتریک چیه؟
‫یکم. برای شناسایی افراد ‫به کار نمیره؟
‫اوه، پس اطلاعاتتون خوبه.
‫اون سیستم امنیتی ماست.
‫ویژگی‌های جسمی‌مون رو ‫توی سیستم ثبت می‌کنیم.
‫اینجوری با دوربین‌های مداربسته ‫می‌تونیم بفهمیم کی غریبه‌ست.
‫اگه کسی که ثبت نشده نزدیک بشه،
‫آلارم صداش درمیاد.
‫برای همین اون دوربین‌ها بیرون بودن.
‫بابت سیستم امنیتی داخل خونه ‫کنجکاو بودم.
‫پس اینجوریه؟
‫اصلا. ما به درهای داخل دسترسی نداریم.
‫رئیس بابت زندگی خصوصی‌شون ‫خیلی حساسن.
‫پس شاید رازهای زیادی داره.
‫- جان؟ ‫- هیچی. حالا باید چیکار کنم؟
‫آهان. لطفا وارد این دستگاه بشید.
‫وارد این؟
‫البته، باید لباس‌هاتون رو دربیارید.
‫- کامل؟ ‫- معلومه.
‫عجب.
‫شوخی می‌کنم.
‫بفرمایید.
‫خیالم راحت شد.
‫در آخر می‌رسیم به مهم‌ترین موضوع.
‫میشه امضا کنین؟ ‫عزیزترین کتابمه.
‫البته. درش رو نگه می‌داری؟
‫[ها ووشین]
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫[رئیس گروه امنیت، چویی ته‌سونگ]
‫خوش اومدید آقای ها.
‫اوه.
‫با این وضعیت منقرض میشن.
‫خودش بود؟
‫سایه‌نویس رئیس بود؟
‫بله. خوشتیپ نیست؟
‫هست.
‫شبیه یه نفره.
‫کی؟
‫تو نمی‌شناسی.
‫بفرمایید لطفا.
‫خوشحالم از دیدارتون. ‫ها ووشین هستم.
‫تعظیم کردن بلد نیستی؟ ‫چه گستاخ.
‫درسته. سلام.
‫خانم کوان هستم.
‫اول باید به رئیس سلام کنم؟ ‫می‌تونین من رو ببرین پیشش؟
‫می‌خوای بگی مهمون رئیس منی
‫پس باید باهات خوب برخورد کنم؟
‫- نه راستش. ‫- چه حیف.
‫در حال حاضر نیست، ‫فردا برمی‌گرده.
‫وقتی ببر تو کوهستان نباشه،
‫روباه میشه آلفا.
‫- که اینطور. ‫- اگه می‌فهمی
‫تا وقتی اینجایی دیگه هیچوقت ‫برای من حاضرجوابی نکن.
‫بله خانم. فهمیدم.
‫مهمونمون رو راهنمایی کنین.
‫بله خانم.
‫از این طرف لطفا.
‫اونم به اندازه این خونه جالبه.
‫اگه خواستید به کسی خارج ‫از اینجا زنگ بزنید،
‫می‌تونید از این تلفن داخل لابی استفاده کنید.
‫وعده‌‌های غذایی‌تون ساعت هفت، دوازده
‫و شش عصر حاضر میشه.
‫همینجا در طبقه اول سرو خواهند شد.
‫اگر چیز خاصی هوس کردید ‫حتما به ما سفارش کنید.
‫می‌تونید داخل عمارت قدم بزنید.
‫اما محوطه‌های مربوط به ‫خانواده رئیس قدغن هستن.
‫مهم‌تر از همه...
‫به هیچ وجه حق ورود به ‫دفترشون در طبقه سوم رو ندارید.
‫این اتاق خواب شماست.
‫ممنون. اسمتون؟
‫ما پیشخدمت‌ها اجازه نداریم ‫با مهمانان مکالمه کنیم.
‫می‌تونید خانم اوه صدام کنید.
‫که اینطور.
‫در ضمن، خانم اوه...
‫بله قربان؟
‫چرا همیشه پایین رو نگاه می‌کنید؟
‫برای اینکه صورت مهمون‌ها ‫رو یادتون نیاد؟
‫آهان، اجازه مکالمه نداریم.
‫ممنون که همراهیم کردین.
‫آدم‌های با افکار قرن 19 ‫تو قرن ‌21؟
‫چه حالی داد.
‫- لی دونگ‌ریم. ‫- الان رسیدی؟
‫تو چرا اینجایی؟
‫معلومه. نمیشد بذارم ‫صاحبم بدون من بره که.
‫ولی از کجا می‌دونستی...
‫خانم یو بهم گفت. ‫گفت یه دستیار لازمت میشه.
‫گفتم پیش پیش یکم پول بده
‫اونم بدون درنگ بهم اضافه کاری داد.
‫می‌دونی، من یه نگاه به سابقه اینجا انداختم
‫و یه سری شایعات رو چک کردم.
‫این آدما واقعا عجیبن.
‫خیلی سنتی‌ان. باورم نمیشه ‫وسط یه جامعه طبقاتی‌ام.
‫خیلی حساس بودن.
‫قبول داری؟ ‫اصلا شوخی ندارن.
‫حتما حسابی گذشته‌مون رو بررسی کردن.
‫لباس‌هایی که بهت دادن ‫دقیقا همون استایلیه که معمولا می‌پوشی.
‫حتی قهوه‌ش.
‫خیلی شبیه همون کافه زیر اتاق انتظارته.
‫راست میگی.
‫در مورد خانم کوان.
‫فکر می‌کردم چون فامیلی‌شون یکیه ‫حتما از بستگان دور رئیس کوان‌ـه.
‫ولی اجدادش تا نسل‌ها به این خانواده خدمت کردن.
‫در طول اصطلاحات گابو، ‫سیستم طبقاتی منسوخ شد.
‫تمام خدمتکارهایی که اسم خانوادگی نداشتن، ‫رفتن دنبال ارباب‌هاشون.
‫این نسخه واقعیشه. ‫خیلی عجیبه.
‫روش ارتباطی جالبی داره. ‫حرف‌های بقیه رو یه جور دیگه پردازش می‌کنه.
‫معناشون رو می‌پیچونه.
‫تو برقراری ارتباط، باید قصد همدیگه ‫رو به طور جهانی درک کنیم.
‫ولی اون منظور بقیه رو هر جور که می‌خواد ‫برداشت می‌کنه. می‌پیچوندشون.
‫ولی عجیب‌تر از اون اینه که ‫مثل خانم خونه رفتار می‌کنه.
‫با اون لباس‌های گرونش بعید هم نیست ‫آدم با خانم خونه اشتباه بگیردش.
‫- دونگ‌ریم. ‫- بله قربان؟
‫راستی، می‌دونستی...
‫این عمارت خیلی پیشرفته...
‫برو.
‫برم؟ کجا؟
‫من دستیار لازم ندارم.
‫نه، مرسی. ‫پول خوبی داره گیرم میاد.
‫ای بابا.
‫تازه سهمم از این یه ماه هم می‌گیرم.
‫به حرفم گوش کن.
‫نمی‌خوام. این وقت شب کجا برم آخه؟
‫چراغ رو خاموش کن.
‫خانم کوان؟
‫[بهم زنگ بزن. تی‌ان‌سی]
‫[خبرنگار اخبار محلی، کیم سوهی]
‫خبرنگار؟
‫به چه حقی اومده خونه من؟
‫پوشش کاملی برای شما آماده کردیم ‫از زندانی‌های اعدامی‌ای
‫که اگه اعدام دوباره برقرار شود ‫به آن محکوم می‌شوند.
‫لی چانگ‌وو رو یادتونه؟ ‫همون دزد شرور
‫که از تمام مسئولین بالارده در دهه هشتاد دزدی کرد
‫و هر بار هم با موفقیت ناپدید شد؟
‫از بین 14 پرونده‌ش،
‫یک مورد قتل هم در ماه میِ 2000 داشته.
‫بعد از 15 سال زندان ‫به جرم دستبردهای پیاپی،
‫فردی به نام سونگ ‫رو در نزدیکی خونه‌ش به قتل رسوند
‫اون هم تنها یک ماه بعد از آزاد شدن. ‫اون در جا دستگیر شد...
‫حروم‌لقمه.
‫به هیچ وجه حق ورود به دفتر ‫رئیس در طبقه سوم رو ندارید.
‫هی.
‫کمک.
‫ببخشید.
‫یکی غش کرده. کمک.
‫هی.
‫منو می‌بینی؟
‫نفس بکش.
‫کمکمون کنین.
‫هی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خانم اوه، این زن غش کرده.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫الان این مهمه؟
‫- اون زن غش کرده. ‫- چرا انقدر سروصدا راه انداختین؟
‫خانم.
‫مایه دردسر شد.
‫چیکار کنم؟ ‫این تو برنامه نبود.
‫خیلی محشره.
‫اینجا اتاق تحریر خیلی خوبی میشه. ‫بزرگ هم هست.
‫قبول داری؟
‫خوب بلدن به مهمونشون خوشامد بگن.
‫این همون ضبط‌ صداییه که دارم.
‫امروز کار رو شروع می‌کنیم؟
‫من آره.
‫ولی تو نه، چون قراره بری خونه.
‫باز شروع نکن. من نمیرم.
‫- برو. ‫- بیخیال دیگه.
‫برو دیگه.
‫می‌خوای همین داستان رو ادامه بدی؟
‫- من که همه‌چی رو می‌دونم. ‫- در مورد چی؟
‫اینکه چرا خواستی بیای اینجا.
‫می‌دونم هدف واقعیت چیه.
‫منظورت چیه؟
‫باید دیوونه باشی که برای ‫کسی سایه‌نویسی کنی.
‫می‌خوای به چی برسی؟
‫داری برای کتاب بعدیت آماده میشی ‫که در مورد شرکت‌های خوشه‌ایه.
‫برای تحقیق اومدی اینجا.
‫با همدیگه هم‌مسیریم. ‫این فرصت دیگه پیش نمیاد.
‫ثروتمندانی که یک جرم هیجانی ‫مرتکب شده‌اند. تم من اینه.
‫تحقیق مجانیه دیگه، ‫پول هم می‌گیرم.
‫- نونم تو روغنه، بعد تو میگی برم؟ ‫- دونگ‌ریم.
‫هرچقدر می‌خوای اسمم رو بگو.
‫من جایی نمیرم.
‫چیه؟
‫این گل.
‫چیه مگه؟
‫گرونه؟ خودم چیدم.
‫از کجا؟
‫بیرون.
‫خیلی زیاد بودن، ‫منم یکیش رو چیدم.
‫خسارتش رو که ازم نمی‌گیرن، درسته؟
‫آقای ها.
‫بله؟ چه کمکی ازم برمیاد؟
‫دیشب وضعیت بهم ریخته بود، ‫برای همین چیزی نگفتم.
‫اما دلم براتون می‌سوزه.
‫مجبور شدین اون وقت شب ‫اون منظره غم‌انگیز رو ببینین.
‫خوابم نمی‌برد، برای همین ‫داشتم قدم می‌زدم.
‫که اینطور. قدم می‌زدین؟
‫خانم اوه بهم گفت هر جا بخوام می‌تونم برم
‫به جز محوطه‌‌ی رئیس.
‫از حالا بیشتر دقت می‌کنم.
‫راستی...
‫اون پیشخدمت چطوره؟
‫شنیدم بردنش بیمارستان...
‫انگار خانم اوه یه چیز رو جا انداخته.
‫هر چی اینجا می‌شنوی یا می‌بینی یه رازه.
‫هیس.
‫بله خانم.
‫حال می‌کنی؟
‫این کتاب واقعا اینقدر خوبه؟
‫آره، بهترینه.
‫این عنوانش یعنی چی؟ ‫انگلیسیه؟
‫یعنی چی؟
‫بده ببینم.
‫به لاتین نوشته «عنصر نامطلوب».
‫اوه.
‫آقای چویی.
‫در مورد یه دیپلماته یا افسر پلیس؟
‫دومی. شما از کجا می‌دونستین؟
‫قبلا این رو به دیپلمات‌های دیپورت‌شده می‌گفتن.
‫ولی برای سوت‌زن‌های پلیس هم به کار میره.
‫عنوان کتاب رو میگم.
‫حتما برای این انقدر اطلاعات دارید که...
‫یعنی...
‫اطلاعات دارید چون قبلا ‫افسر پلیس بودید.
‫در مورد چیه؟
‫کاراکتر اصلی یه پلیس فاسده ‫که همکارش رو لو داده؟
‫خب... راستش،
‫یه قهرمان عدالت‌خواهه.
‫چه کلیشه‌ای.
‫منم می‌تونستم نویسنده بشم.
‫خلاصه...
‫اسم کتاب اون خوره اینه پس؟
‫گل شقایق.
‫شما؟
‫آها. مهمون رئیسی.
‫بله. شما هم «اون هه‌سو»، ‫عروسش هستین، درسته؟
‫از نزدیک خوشگل‌تر نیستم؟
‫ولی چرا اومدی تو باغ من؟
‫در باز بود، منم اومدم ‫داخل و اینا رو دیدم.
‫با توجه به نبود موهای ظریف ‫و کیسه بذر گرد،
‫این افیونه.
‫- درسته. ‫- پرورش دادنش غیرقانونی نیست؟
‫تو این خونواده هیچی غیرقانونی نیست. ‫هر کاری بخوایم می‌کنیم.
‫شنیدم برای اون سرگذشت ‫باید با ما هم مصاحبه کنی.
‫بله، ولی لازم نیست خیلی جدی باشه.
‫به عهده منه که چی رو توی ‫شرح حال لحاظ کنم.
‫بیا همین الان مصاحبه کنیم.
‫- الان؟ ‫- میگی نه؟
‫می‌تونیم.
‫بپرس بره.
‫یا اینکه خودم بگم اون رو ‫چه جور آدمی می‌دونم؟
‫هر کاری برای شرکتش می‌کنه.
‫هر کاری؟
‫تمام کارهای شنیع و نفرت‌انگیزی ‫که به ذهنت میاد رو تصور کن.
‫اون می‌تونه همه اون کارا رو بکنه.
‫پسر دومش تو یه تصادف هلی‌کوپتر مرد.
‫ولی آیا واقعا تصادف بود؟
‫این بین خودمون می‌مونه. ‫حرف خطرناکیه.
‫اونی که در خطره تویی، نه من.
‫هر چی بیشتر بدونی، ‫وضعیتت وخیم‌تر میشه.
‫الانم بدترش کردی.
‫بهت توصیه می‌کنم ‫در اولین فرصت این ملک رو ترک کن.
‫من مخالفم.
‫از پس خودم برمیام.
‫می‌شنوی؟
‫رئیس اومده.
‫در اولین فرصت برم؟
‫هشدار بود.
‫آقای ها!
‫کجا بودی؟ کلی دنبالت...
‫آخ، روز به روز داره بدتر میشه.
‫از عمد اون کارو کردی، مگه نه؟
‫امسال بدتر شدی.
‫دردم دوبرابر شد.
‫درد می‌کنه.
‫اون همون عروسه نیست؟
‫تنها دختر مرکز پزشکی اون‌کوک ‫که با پسر بزرگش ازدواج کرد.
‫میگن روانیه.
‫جلوی تو باید لنگ بندازه.
‫اینجا حوصله ‌ش سر نمیره؟
‫شوهرش تو سئول نبود.
‫آقای ها. می‌خواد ببیندت.
‫رئیس کوان.
‫شنیدم دارویی که بهتون دادم ‫رو دو بار پشت گوش انداختین.
‫چرا انقدر لجبازین؟
‫خانم یون بهت گفت؟ ‫بهش گفتم بهت نگه.
‫باید اخراجش کنم.
‫لطفا. فکر کردین ‫این دختر جدیده به من گزارش نمیده؟
‫همه‌شون رو عذاب میدی. ‫هیچکس نمی‌تونه ازت سرپیچی کنه.
‫راستی، رئیس کوان...
‫چرا اینجوری صدام می‌کنی؟ ‫داری منو می‌ترسونی.
‫در مورد اون نویسنده‌ست. ‫نمی‌تونم بفهممش.
‫بزرگترین مایه دردسره.
‫وقتی می‌ترسونمش وا نمیده. ‫مقابله هم می‌کنه.
‫پس برای تو جالب میشه.
‫اگه تونستی رامش کن. ‫می‌دونم این کارو خوب بلدی.
‫نمی‌خوای اینو جدی بگیری؟
‫تازه یه روزه اومده. ‫بذار فعلا حواسمون بهش باشه.
‫بیا تو.
‫سلام قربان. ها ووشین هستم.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫پسر خوبی بنظر میاد.
‫واقعا؟
‫شبیه اونه.
‫عجیبه.
‫لبخندش من رو یاد اون مرد میندازه.
‫چه نفرت‌انگیز.
‫باعث افتخاره که می‌بینمتون.
‫لطف داری.
‫نوشیدنی برای من.
‫داخل خونه رو گشتی؟
‫- بله قربان. ‫- نظرت چیه؟
‫محیط فوق‌العاده‌ایه. ‫اینجا برای نوشتن به مشکل نمی‌خورم.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫بگذریم، نظرت راجع به هه‌سو چی بود؟
‫- جان؟ ‫- شنیدم تو باغ دیدیش.
‫تعجب نکن. ‫اینجا همه حواسشون هست.
‫باید بهش عادت کنی.
‫در مورد شما باهاش مصاحبه کردم.
‫چی گفت؟
‫برای شرکتش هر کاری می‌کنه.
‫گفت شرکتتون اولویت اول شماست.
‫دیگه؟
‫تمام کارهای شنیع و نفرت‌انگیزی ‫که به ذهنت میاد رو تصور کن.
‫اون می‌تونه همه اون کارا رو بکنه.
‫گفت کارهای غیرقابل‌تصوری ‫رو هم به نتیجه رسوندین.
‫و؟
‫پسر دومش تو یه تصادف هلی‌کوپتر مرد.
‫ولی آیا واقعا تصادف بود؟
‫متأسفانه نتونستیم صحبت رو زیاد ادامه بدیم.
‫وقتی تونستین یه گپ درست و حسابی بزنین
‫به من خبر بده.
‫همش رو برام بگو. ‫می‌خوام همه‌چی رو بدونم.
‫می‌تونی راحت حرف بزنی. ‫اون کَره.
‫فقط می‌تونه لبخونی کنه.
‫ممنون.
‫ببخشید که اینو میگم قربان.
‫ولی با این چیزی که الان در خصوص ‫عروستون ازم خواستین
‫انگار می‌خواین من جاسوستون باشم.
‫به هیچ وجه.
‫فقط نمی‌دونم چی تو ذهنش می‌گذره.
‫فقط می‌خوام بفهممش.
‫من مطمئن نیستم قربان. ‫با این کار راحت نیستم.
‫فقط اونهایی...
‫می‌تونن سرپیچی کنن ‫که اجازه‌ش رو دارن.
‫بنظرم تو این حق رو نداری.
‫بیزینس رو هم همینطور اداره می‌کنین؟
‫از همون اول یه قیمت پایین پیشنهاد میدین ‫و بقیه رو می‌ترسونین.
‫می‌خواین من رو بترسونین.
‫خب راهکارت برای مقابله چیه؟
‫توصیه می‌کنم یه سایه‌نویس دیگه پیدا کنین.
‫شرایط باب میلت نیست؟
‫شرایطی رو می‌خوام که لایقشم.
‫درک می‌کنم.
‫واقعا میگم.
‫از اونجایی که یه بیزنس رو اداره می‌کنم
‫خیلی وقت‌ها در وضعیتی قرار می‌گیرم ‫که باید مذاکره کنم.
‫‌می‌دونی سخت‌پسندترین‌ها کیان؟
‫اونی که دست بالاتر رو داره؟ نه.
‫اونایی که با دست خالی مذاکره می‌کنن.
‫یعنی تو.
‫ممنون که درک می‌کنید.
‫کِی باید مصاحبه کنیم؟
‫ اینجا همه حواسشون هست. ‫ باید بهش عادت کنی.
‫[ایم دوک‌سو به اتهام قتل تحت پیگرد است.]
‫[ایم دوک‌سو محاکمه می‌شود.]
‫- سلام قربان. ‫- سلام قربان.
‫جلسه رو شروع کنیم.
‫بیشتر از نُه میلیون درخواست ‫به کاخ آبی ارائه شده
‫برای برگردوندن مجازات مرگ.
‫آخر هفته که از چین شماره‌های ثبت اقامت ‫بیشتری گرفتیم
‫درخواست‌های بیشتری میدیم.
‫تمام تلاشمون رو می‌کنیم ‫که رسانه رو هم سمت خودمون بیاریم.
‫که اینطور. همه‌چی داره درست پیش میره.
‫تو اینترنت چی؟ ‫مردم تحت تأثیر قرار گرفتن؟
‫آره، خوب داره پیش میره. اینترنت...
‫تیم کامنت‌ها رو به سه شیفت تقسیم کردیم.
‫چهار تا گروه جدید هم ساخته شده ‫که اجتماع‌های آنلاین جدید درست کنن.
‫خوبه. همینطوری ادامه بده.
‫اینترنت به همه اتفاقات سرعت میده.
‫بله قربان.
‫خیلی‌خب.
‫گمونم مسائل پایه‌ای رو حل کردیم.
‫بریم انتخابات رو برنده شیم.
‫بله قربان.
‫قربان، کاندیدا هوانگ ‫گویا یه مقدار قاطی کرده.
‫واقعا؟ چی گفته؟
‫بازم می‌خواد از پولمون خرج کنه
‫چون تعهدی که ازش خواستیم رو داده.
‫گفت اگه نذاریم، وقتی رفت تو کاخ آبی ‫اینو یادش می‌مونه.
‫حروم‌لقمه. بازی رو بلده.
‫بلده چطور پول بیشتر بخواد.
‫نظرتون چیه؟ باهاش ملاقات کنم؟
‫نمی‌خواد. ‫بذارین من باهاش صحبت کنم.
‫بله قربان.
‫مخارج سال 2006 رو آماده کردی؟
‫بله، تیم حسابداری با هزینه‌ای که گفتین ‫انجامش داد.
‫گزارش رو به زودی تقدیم می‌کنم.
‫چه ارزون.
‫دردسری درست نمیشه.
‫کسی رو انتخاب کردیم ‫که بچه‌هاش رو خیلی دوست داشت.
‫باشه. عالیه.
‫من که بهرحال اعدام نمیشم.
‫کشتن چند نفر دیگه چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫خیلی وقت بود کسی رو نکشته بودم.
‫کیکم رو هم می‌خورم.
‫دادستان سونگ.
‫رئیس یانگ باز قاطی کرده؟
‫بهش بگو مُردم.
‫موضوع اون نیست. ‫یه زنه اومده سراغت.
‫سلام.
‫شما؟
‫سلام، کیم سوهی هستم، ‫خبرنگار اخبار محلی تی‌ان‌سی.
‫تماس‌ و پیام‌هام رو جواب ندادین.
‫منم دیروز کارتم رو گذاشتم ‫روی در خونه‌تون.
‫مطمئنم دیدینش.
‫آقای گونگ.
‫بله، دیدم.
‫ولی به چه مناسبت؟ ‫چرا می‌خواستی من رو ببینی؟
‫مشاوره قانونی می‌خوام.
‫متأسفانه کمکی ازم برنمیاد.
‫اگه می‌خوای مقاله بنویسی، ‫به گروه روابط عمومی‌مون بگو.
‫نه.
‫باید خودتون باشین.
‫پنج دقیقه بهت وقت میدم ‫چون کنجکاوم.
‫مطمئنم خبر دارین که افکار عمومی ‫از مجازات اعدام حمایت می‌کنه.
‫تو رسانه‌ها و تلوزیون ‫و مجازی و واقعی خبرش هست.
‫این شستشوی مغزی کار همیشگی رسانه‌هاست.
‫همه‌چی از قبل مشخصه.
‫کاندیدا هوانگ از حزب آینده‌ی نو
‫تعهد داد که اگر انتخاب بشه ‫مجازات اعدام رو برمی‌گردونه.
‫بنظر شما فقط یه تصادفه؟
‫ببین خانم کیم. ‫نمی‌تونی بری سر اصل مطلب؟
‫داره از مجازات اعدام استفاده می‌کنه ‫که انتخابات رو ببره.
‫می‌دونستی چقدر مضحکی؟
‫چرا باید اینو بهم بگی؟
‫اگه کاندیدا هوانگ انتخاب بشه، ‫مجازات مرگ دوباره برقرار میشه.
‫و یکی از اولین افرادی که اعدام میشن...
‫لی چانگ‌ووـه.
‫قاتل پدر مرحومتون.
‫می‌خوای به کجا برسی؟
‫بنظر من براش پاپوش دوختن.
‫- پاپوش؟ ‫- بله.
‫تو همین اولین دیدارمون خیلی داری ‫گستاخ میشی.
‫میگن خبرنگارها همه‌شون رمان‌نویسن. ‫داری داستان تخیلی می‌نویسی؟
‫اگه این رمانه، رمان غم‌انگیزیه
‫چون لی چانگ‌وو به ناحق کشته میشه.
‫گوش کن.
‫اون حروم‌لقمه مجرمه.
‫منم دادستانم، می‌دونستی؟
‫آلت قتاله هیچوقت پیدا نشد.
‫یعنی کسی اونو دزدیده.
‫بهش فکر کن. ‫کار کی می‌تونه باشه؟
‫کافیه. می‌تونی بری.
‫اگه اعدام بشه،
‫هیچوقت کسی رو که واقعا پدرت رو کشته ‫پیدا نمی‌کنی.
‫برو بیرون!
‫من این پرونده رو جمع کردم. ‫یه نگاه بنداز.
‫بعنوان دادستان،
‫مطمئنم بیشتر از من با ‫شک معقول آشنایی داری.
‫عجب روانی‌ای.
‫می‌دونم. احتمالا مثل دیوونه‌ها شده بودم.
‫ولی تو آخرین امیدم بودی.
‫هوانگ بیونگ‌چول! هوانگ بیونگ‌چول!
‫- هوانگ بیونگ‌چول! ‫- گمشو.
‫گم شین!
‫این چه کاریه؟
‫هوانگ بیونگ‌چول! هوانگ بیونگ‌چول!
‫کشورمون به کجا رسیده؟
‫امسال در مقایسه با سال قبل ‫در تعداد جنایت‌های هولناک
‫با افزایش پنج درصدی روبرو بودیم.
‫قانون باید از شهروندان حمایت...
‫و گناهکاران رو محکوم کنه.
‫یک کشور قانون‌مدار!
‫من، هوانگ بیونگ‌چول، قول میدم ‫این کشور رو بسازم!
‫هوانگ بیونگ‌چول! هوانگ بیونگ‌چول!
‫اینجا چیکار می‌کنن؟
‫وقتی روز حقوق گرفتنشون نیست ‫چرا اومدن اینجا؟
‫حتما می‌خوان یه جشنی چیزی بگیرن.
‫یه پول تو جیبی بهشون بده برن.
‫هیچ پولی بهشون بدهکار نیستیم.
‫هر فرصتی که گیر میارن ‫ازمون پول می‌خوان.
‫نکن.
‫اگه همیشه اطاعت کنیم ‫سوارمون میشن.
‫باید حالشون رو جا بیارم.
‫موفق باشید آقای چویی.
‫از دست این خوک‌های کثیف.
‫پول‌چاپ‌های حال بهم‌زن.
‫سلام قربان.
‫اه.
‫نگاش کن. خوب بهت ساخته.
‫قربان.
‫دیوونه شدی؟ ‫چرا همش میای اینجا؟
‫بالادستی‌هات بو می‌برن.
‫اینو بجو. لب‌خونی می‌کنن.
‫موضوع چیه؟
‫مرکز یه مورد اضطراری گزارش داده.
‫بهتره واقعا اضطراری باشه.
‫یه ایمیل ناشناس در مورد تو دریافت کردن.
‫- من؟ ‫- بله.
‫محتواش ساده‌ست.
‫اسمت...
‫و نشونی اینجا.
‫فرستنده حتما من رو می‌شناسه ‫اگه ایمیل رو به مرکز فرستاده.
‫- یکی از طرف رئیس کوان؟ ‫- نه، فکر نکنم.
‫اگه از گذشته‌ام خبردار شده بود ‫الان هفت کفن پوسونده بودم.
‫حتی جسدم هم پیدا نمی‌کردین.
‫- راست میگی. ‫- می‌تونست بدتر باشه.
‫از اونجایی که فرستادنش به اونجا،
‫می‌خوان باهامون معامله کنن.
‫بعدش زود خودشون رو نشون میدن.
‫- فرستنده؟ ‫- داریم بررسی می‌کنیم.
‫آدرس ایمیل اینه: «پرسونا نان گراتا».
‫از یه آدرس آی‌پی خارج از کشور استفاده کرده.
‫برای همین فکر نکنم بتونیم بگیریمش.
‫مردک عوضی.
‫انقدر بهم فحش نده. ‫ناسلامتی چهل سال رو رد کردم.
‫چیه؟
‫چش شده؟
‫نمی‌دونم.
‫[پرسونا نان گراتا، نوشته‌ی ها ووشین]
‫پرسونا نان گراتا.
‫تو دقیقا همینی. عنصر نامطلوب.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫ووشین.
‫بله مامان؟
‫پدرت...
‫پدرم؟
‫بی‌گناهه.
‫منظورت چیه؟
‫اون...
‫مادر.
‫چه وحشتناک. ‫این دنیا داره به کجا میره؟
‫چیه؟
‫در مورد کاندیدا هوانگ بیونگ‌چول‌ـه.
‫جلوی خونه‌ش به رون پاش چاقو زدن.
‫الان با مامانم حرف زدم. ‫خیلی سروصدا کرده.
‫انگار نمی‌خواستن بکشنش.
‫چی؟
‫جلوی خونه‌ش به پاش چاقو زدن.
‫حتما حواسش پرت شده ‫که اومدن دم خونه خودش.
‫اگه می‌خواستن می‌تونستن ‫بزنن یه جای حیاتی‌تر.
‫[مجازات اعدام رو لغو کن هوانگ بیونگ‌چول]
‫پلیس‌ها در تلاش هستن تا ‫با استفاده از این تراکت‌های صحنه جرم
‫مجرم رو پیدا کنن.
‫کاندیدا هوانگ بیونگ‌چول ‫که به بیمارستان منتقل شده
‫اظهار کرده که به هیچ وجه نترسیده.
‫جونگ هانول، جی‌بی‌اس نیوز.
‫[مرکز پزشکی اون‌کوک]
‫چی؟ این چی بود؟
‫شنیدم زخمی شدی، ‫منم اومدم ملاقات.
‫این وقت شب؟ شوخیت گرفته؟
‫بنظرت شوخی دارم؟
‫خیلی‌خب. خبر خوب.
‫عکست میره روی صفحه اصلی ‫تمام روزنامه‌ها.
‫«کاندیدایی که تعهد داده بود ‫مجازات اعدام را بازمی‌گرداند
‫از سوی کسی که مخالف این کار بود ‫موردحمله قرار گرفت.»
‫ورق رو برمی‌گردونه. ‫به نفعت میشه.
‫خوشت اومد؟ فکر من بود.
‫تو پشت این ماجرایی؟
‫خوشت نیومد؟
‫عه...
‫پس شاید...
‫جاش باید گردنت رو می زدم. مگه نه؟
‫چرا این کار رو می کنی؟
‫چرا؟
‫الآن بهت می گم چرا.
‫بنده ای...
‫که بخواد اربابش رو کنترل کنه...
‫باید مجازات بشه.
‫نگاه
‫ببخشید.
‫حتما به خاطر تبلیغات و این ها خسته بودم
‫و عقلم سر جاش نبوده.
‫- آقا. ‫- بله؟
‫خیلی خب. این رو یادت بمونه.
‫اونی که سلطه داره هه سونگه.
‫تو فقط یه مهره سرباز تو این شطرنجی.
‫سرباز اگه حذف هم بشه، بازی ادامه داره.
‫البته. می دونم.
‫این پول بنزینت برای رفتن به کاخ آبی.
‫رئیس مبلغ خوبی بهت داده.
‫فعلا.
‫[هوانگ بیونگ چول علیرغم حمله ای ‫که به او شد، از کسی نمی ترسد.]
‫این شستشوی مغزی کار همیشگی رسانه هاست.
‫همه چی از قبل مشخص شده.
‫داره از مجازات اعدام استفاده می کنه که انتخابات رو ببره
‫اگه هوانگ انتخاب بشه، مجازات اعدام دوباره برقرار می شه
‫یکی از اولین افرادی هم که اعدام می شه...
‫لی چانگ ووه.
‫قاتل پدر مرحومت.
‫به نظرم براش پاپوش دوختن.
‫اگه رمانه، رمان غم انگیزیه.
‫چون لی چانگ وو به ناحق کشته می شه.
‫اگه اعدام بشه
‫هیچ وقت کسی رو که واقعا پدرت رو کشته پیدا نمی کنی.
‫من یه پرونده جمع کردم. یه نگاه بنداز.
‫[دزد بیرحم، لی چانگ وو، مرتکب نه تنها سرقت، بلکه قتل شد.]
‫[پناهگاه آن ها داخل جنگل بود.]
‫[ فقط باید می گفتند: «اونجا می بینمت»]
‫ببین کی اومده. نویسنده مشهورمون.
‫عمداً کتابم رو گذاشتی اونجا.
‫صفحه 217
‫کاراکتر اصلی و همکارش تو جنگل قرار می ذارن.
‫فوراً متوجه شدی.
‫آقای نویسنده.
‫می خوام ازت یه سئوال بپرسم.
‫و به نفعته از جوابت خوشم بیاد.
‫تو بودی که اون ایمیل رو فرستادی، مگه نه؟
‫درسته.
‫از موضوع من خبر داشتی؟
‫گروه هه سونگ بهت رشوه دادن که همکارت رو لو بدی.
‫در ازاش شدی رئیس تیم امنیت هه سونگ
‫و پول کت و کلفتی نصیبت شد.
‫این ظاهرته.
‫در واقع یه مأمور مخفی هستی که ‫حواسش به رئیس کوان هست، درسته؟
‫تو کی هستی؟
‫چقدر می دونی؟
‫سئوال اشتباهیه.
‫باید بپرسی چی می خوام.
‫مثل آدم جوابم رو بده...
‫اگه می خوای زنده بمونی.
‫چقدر می دونم؟
‫بخش تحقیقات مرکزی.
‫مرکز تحقیقاتی ویژه ای که شبیه اف.بی.آی‌ است.
‫اداره تحقیقات مجرمان درجه 1
‫تو ستوان چویی ته سونگ هستی.
‫روی کاغذ وجود نداری.
‫چی می خوای؟
‫می دونم تو اون عمارت حواست به همه هست.
‫من رو استثناء بدون.
‫ببینش.
‫انگار یه هدف پنهان از اومدن به اینجا داری.
‫[لی به کشتن سونگ اعتراف کرد.]
‫آلت قتاله هیچ وقت پیدا نشد.
‫یعنی یه نفر اون رو دزدیده.
‫[پرونده قتل بدون هیچ مدرکی]
‫آقای نویسنده، اگه نمی خوای ‫راستش رو بگی، بیا تمومش کنیم بره.
‫اون لوگوی پیکان سر.
‫همون.
‫برای اون اومدم.
‫سربسته حرف نزن! کامل توضیح بده.
‫آداماس.
‫آلت قتاله ناپدید شد.
‫کجا می تونه باشه؟
‫نماد گروه هه سونگ.
‫پیکانی که نوکش الماسه.
‫می خوام آداماس رو بدزدم.
‫یه نفر...
‫من رو به این عمارت دعوت کرد.
‫ناراحت نمی شی اگه هویتت فاش بشه؟
‫کی هستی؟
‫قربان، می شه خصوصی باهاتون حرف بزنم؟
‫حس عدالتخواهیت باعث شده
‫بیفتی دنبال پرونده پدرم؟
‫می دونم اون بیگناهه.
‫تو این عمارت یه گنج هست.
‫آداماس.