‫مادر، چیزی رنگ باخته و غم انگیز در حال ریزشه،
‫چیزی گل ادریس رنگ در حال ریزشه،
‫زیر ردیف بی پایان درختان
‫باد سردی در حال وزیدنه.
‫تیرگی در حال گرد هم آمدنه.
‫مادر، کالسکه بچه مرا هل بده
‫به طرف خورشید شامگاهی اشک آلود،
‫کالسکه بچه غژغژکنان مرا
‫هل بده...
‫خوب به نظر میاد.
‫امروز، خوراک کاری کوفته برنجی می خورم.
‫[فورومیتسو]
‫- ببخشید مزاحم شدم. به کمکت نیاز داریم، کونو. ‫- هان؟
‫- دیروز خبر خطر بمب توی شیناگاوا رو شنیدی؟ ‫- بله...
‫راستش یه وبسایت غیر قانونی ‫بمب گذاری 3:30 رو اعلام کرده،
‫نوشته قراره توی یه ساختمون 32طبقه یه بمب باشه.
‫بهش یه رمز از حروف در هم ریخته هم پیوست شده بود.
‫- یه رمز؟ ‫- بله.
‫اما ما نتونستم رمزگشاییش کنیم،
‫شیناگاوا فقط یه ساختمون 32طبقه داشت، پس این حل شده.
‫اگرچه در پیدا کردنِ خود بمب مشکل داشتن.
‫اینجاست!
‫توی یه کافه به‌نام «ادوگاوا» ‫پیدا شد و با موفقیت‌ خنثی شد.
‫- خوشحالم از پسش بر اومدن. ‫- بله.
‫اما امروز یه تهدید دیگه صورت گرفته.
‫- این بار توی حوزه خودمون. ‫- چی؟
‫متهم این رو بارگذاری کرده...
‫[بمب گذاری یک ساختمون 18 طبقه‌ای همراه 3طبقه‌ زیرزمین در ‫اودوناری، در روز 12/18، در ساعت 3:30 بعدازظهر] ‫[بدترین مکان در خاطراتم]
‫متهم نوشته: «من توی یه ساختمون 18 طبقه ای همراه 3طبقه‌ زیرزمین در اودوناری، ‫در روز 12/18، در ساعت 3:30 بعد از ظهر بمب کار می گذاشتم.»
‫2تا ساختمون با این مشخصات مطابقت دارن، پس ما ‫داریم با بخش شیناگاوا کار می‌کنیم تا بمب رو پیدا کنیم.
‫اگه بمب منفجر بشه، فاتحه اتون خونده ست! بجنبید!
‫اگه رمز رو حل کنیم، می تونیم جای بمب رو پیدا کنیم
‫بذار یه بار دیگه بگم. من یه دانشجوئم. نه یه متخصص رمز
‫ما با متخصص ها هم مشورت کردیم، با ‫این حال، فکر کردم تو می تونی حلش کنی.
‫- با این حال... ‫- خواهش می کنم، فقط 3ساعت وقت داریم!
‫رمز رو برات می فرستم. می بینمت.
‫وقت غذا خوردنه.
‫[پیام: شما یک پیام جدید دارید]
‫[رمز رو برات می فرستم]
‫[کاتائوگورکی]
‫[نیکی‌ئوگ]
‫کونو!
‫فورومیتسو!
‫من اینجا برگشتم؟
‫ببخشید، این تنها اتاق باز بود.
‫- فورومیتسو! ‫- بله، قربان؟
‫- به پرونده های بمب گذاری گذشته نگاه کردی؟ ‫- بله، کردم.
‫- پس روش های اون ها رو هم بررسی کن. ‫- بله، قربان.
‫یه لحظه.
‫رمز رمزگشایی شد؟
‫نه، دارم از کونو کمک می گیرم.
‫- فقط 2ساعت وقت داریم! ‫- ازش می خوام عجله کنه.
‫- به محض اینکه بمب رو پیدا کردید، بهم بگید. ‫- بله، قربان.
‫- اگه پیداش کردید، بهش دست نزنید! ‫- طبقه سوم کاملا امنه.
‫مفهومه.
‫مرسی که منتظر شدی. حلش کردی؟
‫- می دونی... موندم متهم چرا یه رمز فرستاده؟ ‫- هان؟
‫خود رمزها از زمان قبل از میلاد مسیح وجود داشتن.
‫با اینکه در زمان های جنگ برای یادداشت های ‫محرمانه‌ ازشون استفاده می شد، اما این مورد فرق داره.
‫روی یه وبسایت غیر قانونی ارسال ‫شدن، به صورت عمومی اعلام شدن.
‫فکر می کنم دارن سعی می کنن یه پیامی بفرستن.
‫اونابمبر به گوشت خورده؟ ‫(اونابمبر: لقب تد کزینسکی که با بمب گذاری در ‫هواپیما و دانشگاه 3نفر را کشت و 23نفر را زخمی کرد)
‫بمب گذار سریالی آمریکایی، آره؟
‫ظاهراً یه‌ نامه مسئولیت پذیری فرستاد.
‫دلایلش برای جرم هاش این ها بودن: ‫توقعات والدینی سنگین،
‫مورد قلدری قرار گرفتن به خاطر نرفتن به کلاس،
‫مورد خیانت قرار گرفتن توسط کسی ‫که جای پدرش رو داشته، و غیره.
‫می گن این عوامل زیاد منجر به خشمش علیه دنیا شد.
‫عجب... در مورد همه چی اطلاعات داری!
‫آقای آماتاتسو توی کلاس ‫روانشانسیش در موردش حرف زد.
‫آقای آماتاتسو...
‫«بابا
‫من است.»
‫- این چیه؟ ‫- رمزیه که اونابمبر به روزنامه فرستاد.
‫«بابا... من است»؟
‫اگه برعکس بخونیش...
‫«من هستم بابا؟»
‫«من هستم، بابا؟»
‫این طوری بخونش،
‫و به نظر میاد یه التماس برای کمکه، تا ‫پدرش از ضربه های روحی گذشته نجاتش بده.
‫دلیل فرستادن یه رمز...
‫«چرایی» رمز بیشتر منو کنجکاو ‫می کنه، تا «کجایی» بمب.
‫«چرایی»...
‫نه، سریعاً «کجایی» بمب رو ارجحیت قرار بده.
‫شاید رمز اول رو حل کرده باشم.
‫خیلی خب. صبر کن، جدی می گی!؟
‫بمب توی کافه «ادوگاوا» بوده.
‫- اینجا! ‫- [ادوگاوا]
‫وقتی ترتیب کلمات رو دوباره بچینی، کلمه ‫«کوروتوکاگه» به دست میاد، عنوان یه رمان.
‫نویسنده رمان ذکرشده، ‫رانپو ادوگاوا‌ـه.
‫[کوروتوکاگه: مارمولک سیاه] ‫[کلکسیون ادبی رانپو ادوگاوا]
‫- ادوگاوا! ‫- دقیقا.
‫همون اسم مغازه.
‫اما این توی ذهنت باشه که این نتیجه گیری با ‫آگاهی از دونستن اسم مغازه از قبل به دست اومده.
‫هیچ اثری از الگو نیست. ممکنه تصادفی باشه.
‫اما یه تطابق دقیقه.
‫رمز عنوان یه رمانه، درحالی که ‫مکان بمب اسم نویسنده اون رمانه.
‫این یعنی...
‫بمب در طبقه‌ی بیستم یه جواهرفروشی ‫به‌نام «کویین» پیدا شد.
‫حالا خنثی‌سازی رو شروع می‌کنیم.
‫پیداش کردن؟
‫اینجا!
‫ما با موفقیت بمب رو پیدا کردیم.
‫- مفهومه. با احتیاط خنثی‌ کنید. ‫- بله، قربان.
‫محض احتیاط، تمامی طبقات رو بگردید، ‫و تخلیه‌ی مردم رو ادامه بدید.
‫بله، قربان.
‫ببخشید که مجبورت کردم ‫این‌همه راه رو بیای.
‫اشکال نداره. خوشحالم که ‫بدون هیچ تلفاتی حل شد.
‫حالا که بحثش هست، به‌نظر میاد بمب دوم ‫توی مغازه‌ای به اسم «کویین» پیدا شده.
‫نویسنده‌ای با این اسم هست؟
‫«الری کویین» هست، ‫یه نویسنده‌ی ژانر معمایی.
‫حتما خودشه.
‫[الری کویین]
‫کدوم رمان می‌تونه باشه؟
‫«تراژدی وای»!
‫شگفت‌انگیزه!
‫دارن براساس نویسنده‌ها، ‫جاهای مختلف رو هدف قرار میدن.
‫از این بابت مطمئن نیستم.
‫به نوبه‌ی خودم از این حادثه‌ی بد ‫چیزهای زیادی یاد گرفتم.
‫خیلی ممنون.
‫[نیکی‌ئوگ]
‫«مادر،
‫کالسکه‌ی بچه‌ی مرا هل بده
‫به‌سمت خورشید شامگاهی اشک‌آلود،
‫کالسکه‌ی بچه غژغژکنان مرا...
‫هل بده...
‫آقای آئوتو، یه اعلامیه‌ی بمب‌گذاری ‫دیگه بارگذاری شده.
‫همونطور که انتظار می‌رفت.
‫[بمب‌گذاری یه ساختمون 3 طبقه‌ای در شهر سومیدا، ‫در روز 12/19 در ساعت 3:30 بعد از ظهر] ‫[بدترین مکان در خاطراتم]
‫[بمب‌گذاری یه ساختمون 3 طبقه‌ای در شهر سومیدا...]
‫یه ساختمون 3 طبقه‌ای؟ امکان نداره، یه عالمه ‫از اونا توی شهر سومیدا هست.
‫[بمب‌گذاری یه ساختمون 3 طبقه‌ای در شهر سومیدا، ‫در روز 12/19 در ساعت 3:30 بعد از ظهر] ‫[بدترین مکان در خاطراتم]
‫این بده.
‫اولیش یه ساختمون 32 طبقه‌ای بود، بعدش یه ‫ساختمون 18 طبقه‌ای، با سه طبقه زیرزمین بود.
‫جفت‌شون بدون حل‌کردن رمز پیدا شدن.
‫این‌دفعه کار گسترده‌تر شده. ‫قصد و نیت متهم‌مون مشخصه.
‫در هر صورت، این تهدیدها ‫بألاخره دارن جدی میشن.
‫- فورومیتسو. ‫- بله، قربان؟
‫- می‌تونی رمزشو رمزگشایی کنی؟ ‫- من؟
‫ایکیموتو بهم میگه تو ‫پرمی رو به‌کار گرفتی.
‫عجولانه رفتار نکن. ‫اگه اتفاقی براش بیفته چی؟
‫بله، قربان، بله.
‫این رمز رو رمزگشایی کنید، ‫پای آبروتون به‌عنوان پلیس درمیونه.
‫وقت زیادی نداریم. ‫خودتون رو جمع‌وجور کنید.
‫بله، قربان!
‫[بمب‌گذاری یه ساختمون 3 طبقه‌ای در شهر سومیدا، ‫در روز 12/19 در ساعت 3:30 بعد از ظهر] ‫[سویبنکنیتجاجساکن]
‫مامانی نگاه کن، یه قورباغه!
‫وای!
‫خیس میشی ها!
‫نگاه کن!
‫خیس خالی شدم.
‫بهت که گفتم.
‫[بمب تا 3 ساعت و 33 دقیقه‌ی ‫دیگه منفجر میشه]
‫آقای ایکیموتو، پیداش کردم!
‫اوه، داشتم راجع‌به ‫«چارسرایی» صحبت می‌کردم.
‫«در سکوت خموش باران می‌ریزد.»
‫امروز به درد خوراک کاری ‫نمی‌خوره. می‌دونم،
‫میرم کی‌ساراجی‌تی یه‌کم ‫سالاد سیب‌زمینی می‌گیرم.
‫♪ وقتِ یه‌کم سیب‌-سیب-سیب‌زمینیه ♪
‫♪ اگه باران ببارد ♪
‫- ♪ سالاد سیب‌زمینی ♪ ‫- ♪ یک جریان شکل گرفته میشه ♪
‫- ♪ وقتِ یه‌کم سیب‌-سیب-سیب‌زمینیه ♪ ‫- ♪ اگه باد بوزد ♪
‫- ♪ وقتِ یه‌کم سیب‌-سیب-سیب‌زمینیه ♪ ‫- ♪ یک کوه دنبال می‌کند ♪
‫♪ آخ جان، آخ جانمی جان ♪
‫♪ فقط هروقت احساس تنهایی می‌کنی ♪
‫عجب آهنگ نوستالژیکیه.
‫این آهنگ رو می‌شناسی؟
‫بله. مگه «آواز راهزن» نیست؟
‫- اسمش «آواز دزد دریایی» نیست؟ ‫- اونا قطعا راهزن هستن.
‫مگه توش یه خط درباره‌ی ‫غرق‌شدن کشتی‌ها نبود؟
‫بله، ولی اونا راهزن هستن.
‫قطعا فراموش کردم.
‫چرا یهویی این آهنگ یادم اومد؟
‫تقصیرِ بارونه.
‫درست همین امروز صبح، ‫منم یه شعر خاص رو به‌خاطرم آورد:
‫«در سکوت خموش باران می‌ریزد.»
‫تاتسوجی میوشی، «آسوی بزرگ».
‫دقیقا! شاعر تاتسوجی میوشی. ‫توی کتاب‌های درسی هست.
‫من طرفدار پروپاقرص شعرهاش هستم.
‫منم همینطور.
‫«در سکوت خموش باران می‌ریزد.
‫گاوها مشغول خوردن علف هستند.»
‫منظورت «اسب‌ها» ست.
‫- گاوها نیست؟ ‫- اسب‌ها.
‫- خیلی مطمئنم که گاوها بودن. ‫- اسب‌ها بودن.
‫تازه این شعر با «ایستادن اسب‌ها ‫توی بارون» شروع میشه.
‫مطمئنم اون قسمتش هم ‫گاوها بودن.
‫- مگه نگفتی از تاتسوجی میوشی خوشت میاد؟ ‫- تاحالا عبارت «بارون راهزن» به گوشت خورده؟
‫به توفان‌های تندری ‫ارجاع داده میشه.
‫بگذریم، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫حالت خوبه؟
‫اوه، نباید بپرسم «حالت خوبه یا نه؟» ‫چون آدم‌ها معمولا جواب میدن «آره.»
‫شنیدم بهتره بپرسم «موضوع چیه؟»
‫خب، موضوع چیه؟
‫این غیرممکنه.
‫[ساتسوجین]
‫«ساتسوجین»...
‫«حروف الفبا»...
‫«حروف الفبا»... «ساتسوجین»...
‫[جین]
‫جین...
‫[حروف الفبا ساتسوجین جیکن]
‫«حروف الفبا ساتسوجین جیکن» ‫«قتل به ترتیب الفبا»!
‫[نویسنده‌ی قتل به ترتیب الفبا]
‫[آگاتا کریستی]
‫آگاتا کریستی!
‫آقای ایکیموتو، پیداش کردم!
‫اینجا منتظر کسی بودی؟
‫خب، آخه می‌دونی...
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چرا اینجام،
‫نمی‌دونم کجا زندگی می‌کنم،
‫حتی اسمم هم نمی‌دونم.
‫هان؟ صـ صبر کن ببینم، ‫داری راستش رو میگی؟
‫تو فراموشی داری؟
‫اینطور به‌نظر میاد.
‫باید بری بیمارستان.
‫من می‌تونم زنگ بزنم آمبولانس. ‫نه، پلیس...
‫نزن!
‫- ولی... ‫- نزن!
‫به پلیس یا آمبولانس زنگ نزن،
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫[کریستی]
‫آفرین.
‫مطمئنی که اینجاست؟
‫با توصیفات و شروط لازم تطابق داره.
‫ولی اینجا بمبی درکار نیست. ‫مطمئنی درست حلش کردی؟
‫مورد اول کتاب «کوروتوکاگه» نوشته‌ی ادوگاوا بود. ‫مورد دوم، «تراژدی وای» نوشته‌ی کویین بود.
‫- اگه از این الگو پیروی کنه... ‫- هی،
‫«تراژدی وای» رو برنابی راس نوشته.
‫می‌دونم، این یکی اسم مستعارشه.
‫این الگو یه جای کارش می‌لنگه.
‫ولی این حقیقت داره که ‫الری کویین نوشته‌اش...
‫امکان نداره... اینجا نیست؟
‫تو از مشخصات‌ آدم‌های ‫دیگه تقلید می‌کنی، مگه نه؟
‫مواظب این‌کارت باش. ‫ممکنه مردم رو عصبانی کنی.
‫این بارون اصلا بند بیا نیست.
‫یه بار یه نفر توی یه برنامه‌ی تلویزیونی پرسید: «چرا ‫روزهای ابری به‌عنوان آب‌وهوای بد درنظر گرفته میشن؟
‫همین درباره‌ی روزهای بارونی هم صدق می‌کنه. ‫این نقل‌وقول دیدگاه منو عوض کرد،
‫و واقعا چشم‌هام رو باز کرد.
‫اوه، داشتم راجع‌به «چارسرایی» صحبت می‌کردم. ‫(چارسرایی: یک سریال درام ژاپنی از سال 2017)
‫من برای موسیقی، والس رو ترجیح میدم.
‫که اینطور.
‫فر موهات طبیعیه؟
‫تو روزهای بارونی جعد و شکن نمیشه؟
‫کی می‌دونه.
‫خب، تو می‌خوای به چی برسی؟
‫به چیزی نمی‌خوام برسم.
‫فقط فکر کردم ممکنه از صحبت‌های کوچیک‌مون ‫یه چیزهایی یادت بیاد.
‫آزاردهنده ست؟
‫به حرف‌زدن ادامه بده.
‫تا همین اواخر، فکر می‌کردم ‫بارون آب جدیده.
‫در حقیقت، فقط آب تبخیرشده ست ‫که برمی‌گرده.
‫ما به‌صورت مداوم یک آب یکسان ‫برامون به چرخه درمیاد.
‫موندم آیا مجموع آب روی زمین ‫کلا عوض میشه یا نه.
‫خیلی اضطراب‌آوره.
‫اگه با استفاده از هیدروژن و ‫اکسیژن آب درست کنی،
‫اینطوری «آب جدید» ‫درنظر گرفته نمیشه؟
‫ولی برای به‌دست آوردن اون هیدروژن ‫به سوخت فسیلی، بخار آب نیاز داری...
‫دارم از بحث خارج میشم.
‫اینطوری «جدید» محسوب نمیشه.
‫برای اینکه آب رو با استفاده ‫از اکسیژن بسازی، به آتش نیازی داری...
‫کافیه یه اشتباه بکنی، ‫و باعث یه انفجار بشی.
‫یه انفجار...
‫می‌بینم که شیمی رو فراموش نکردی.
‫یه گوشی موبایل همراهت نداری؟
‫ندارم.
‫گشتن جیب‌هات به آدم ‫تلقین می‌کنه که داری.
‫یه گوشی... یه گوشی... یه گوشی...
‫اگه یه باتری لیتیمی گوشی ‫معیوب باشه، منفجر میشه.
‫اگه یه لیتیم رو با بمب اتمی ترکیب بکنی، ‫یه بمب هیدروژنی به‌دست میاد.
‫می‌دونی، همون که ‫باعث شد گودزیلا ساخته بشه.
‫ظاهرا، گودزیلای جدید ‫قدش 300 متره.
‫بمب‌ها...
‫بمب‌ها؟
‫موضوع چیه؟
‫یه جایی یه بمب زمان‌دار کار گذاشتم...
‫حداقل حس می‌کنم کار گذاشتم.
‫هان؟ ببخشید؟
‫چطور می‌تونی «حس کنی» ‫یه بمب کار گذاشتی؟
‫شاید دارم خیال می‌کنم.
‫خیلی عجیبه که آدم ‫«خیال» بکنه بمب کار گذاشته.
‫شاید داشتم می‌رفتم ‫منفجر شدنش رو ببینم.
‫صبر کن، می‌تونم بپرسم چرا؟
‫چرا اصلا باید توی زندگیت ‫یه بمب کار گذاشته باشی؟
‫در عجبم...
‫آیا اون یکی دوتا بمب رو هم ‫تو کار گذاشته بودی؟
‫خب، تو کار گذاشته بودی؟
‫حس می‌کنم...
‫ممکنه کار من بوده باشه.
‫لعنتی، وقت‌مون داره تموم میشه!
‫کونوـه!
‫باید چیکار کنیم؟
‫فقط چیزهای غیرضروری‌ نگو.
‫- الو؟ ‫- الو، فورومیتسو؟
‫من پیش یه نفر هستم...
‫که حس می‌کنه چندتا ‫بمب کار گذاشته.
‫فکر می‌کنم اون متهمِ ‫پرونده‌های بمب‌گذاریه...
‫چی؟ متهم؟!
‫کونو پیش متهم ‫پرونده‌های بمب‌گذاریه.
‫چی؟ الان وقت شوخی نیست.
‫کونو شوخی نمی‌کنه.
‫امکان نداره...
‫هی، تو رو گروگان گرفته؟
‫نه، به هیچ وجه.
‫به‌نظر میاد یادش نمیاد ‫بمب رو کجا کار گذاشته.
‫- هان؟ چرا؟ ‫- خب، اون فراموشی داره.
‫- فراموشی؟ ‫- فراموشی؟
‫به هرحال، خواهشا بیاید اینجا.
‫البته. کجا هستید؟
‫کنار رود توی شهر اودوناری.
‫- خیلی‌خب، تا ما میایم سرش رو گرم کن. ‫- هان؟
‫مگه سخنرانی‌های سرگرم‌کننده ‫تخصصت نیستن؟ یه کاری بکن.
‫من که نمیگم اونا ‫سرگرم‌کننده هستن.
‫فقط نذار فرار کنه، ‫ما فقط یه ساعت وقت داریم!
‫سعی کن یه سرنخ از ‫زیر زبونش بکشی بیرون!
‫تو تنها امیدمون هستی، کونو!
‫ولی، من...
‫[بمب تا 1 ساعت و 12 دقیقه‌ی ‫دیگه منفجر میشه]
‫[12/19 - 2:21 بعد از ظهر]
‫- خب... ‫- [بمب تا 1 ساعت و 9 دقیقه‌ی دیگه منفجر میشه]
‫یادت میاد بمب رو ‫کجا کار گذاشتی؟
‫در عجبم کجا می‌تونه باشه؟
‫من داشتم سعی ‫می‌کردم جایی برم؟
‫فکر می‌کنم می‌خواستم ‫سوار قطار بشم...
‫بذار ببینم...
‫قصد رفتن به کدوم خط رو داشتی؟
‫فکر کنم یکی از متروها؟
‫مترو...
‫حافظه‌ام کم‌کم داره شفاف میشه.
‫واقعا؟ بیا بیشتر حرف بزنیم.
‫ایستگاه!
‫مقصدت کدوم ایستگاه بود؟
‫نمی‌دونم!
‫- راستش ساعتت داره اذیتم می‌کنه. خیلی غلطه. ‫- اوه، اون.
‫همیشه 30 دقیقه ‫جلوتر تنظیمش می‌کنم.
‫این خیلی جلو نیست؟
‫از زمان بچگی‌هام ساعتم اینطوری بود.
‫معلمم بهم گفته بود جلوتر تنظیم کنم، ‫چون که همیشه دیر می‌کنم.
‫- معلمت؟ ‫- معلم کلاس چهارمم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونستم توی کلاس ‫با بچه‌ها جور دربیام. یه جدا افتاده‌ی واقعی بودم.
‫اون معلم همیشه نگرانم بود.
‫♪ اگه باران ببارد ♪
‫♪ یک جریان شکل گرفته میشه ♪
‫- اون «آهنگ راهزن» رو یادم داد. ‫- - ♪ اگه باد بوزد ♪
‫♪ یک کوه دنبال می‌کند ♪
‫حالا که بهش فکر می‌کنم، ما با همدیگه ‫به فستیوال سانجا سر زدیم.
‫همینطور منو برد به برج توکیو.
‫خیلی خوش می‌گذشت.
‫عجب معلم مصممی.
‫ولی تبعیض گذاری ‫باعث بروز مشکل نمیشه؟
‫تبدیل به یه مشکل شد، ‫و اون اخراج شد.
‫اونایی که بهم حسادت‌شون ‫می‌شد فروختنش.
‫منو مثل یه دشمن فروختن، فقط ‫بخاطر اینکه من شایسته بودم.
‫می‌گفتن من آدم مزخرفی بودم ‫آدم کثیفی بودم، و چیزهای دیگه.
‫دست خودم نبود.
‫مادرم ترک‌مون کرده بود، پس منم ‫تا دو سال هیچی برام مهم نبود.
‫نزدیک مدرسه یه معبد بارون‌ساز بود،
‫پس من همیشه ‫تنها اونجا می‌موندم.
‫[12/19 - 2:29 بعد از ظهر]
‫[بمب تا 1 ساعت و 1 دقیقه‌ی ‫دیگه منفجر میشه]
‫من درحال حاضر دارم توی ‫دانشگاه یه دوره‌ی روانشناسی می‌گذرونم.
‫چند روز پیش ما یاد گرفتیم که خاطرات بد
‫باعث میشن توی مغز ‫استرس و تحریک به‌وجود بیاد.
‫دقیقا بخاطر همین می‌خوام ‫ازت یه چیز بی‌ادبانه بپرسم.
‫چرا مادرت ناپدید شد؟
‫تاحالا «کالسکه‌ی بچه»
‫تاتسوجی میوشی رو شنیدی؟
‫اون شعره که با «مادر» شروع میشه؟
‫ظاهراً، بر اساس تجربه‌اش از دست‌وپنجه ‫نرم کردن با محرومیت از عشق خانوادگی بوده.
‫مادر، چیزی رنگ‌باخته و غم‌انگیز درحال ریزشه،
‫چیزی گل ادریس رنگ درحال ریزشه،
‫زیر ردیف بی‌پایانِ
‫درختان
‫باد به سردی درحال وزیدنه.
‫تیرگی درحال گردهم آمدنه.
‫مادر، کالسکه‌ی بچه‌ی مرا هل بده
‫به‌سمت خورشید شامگاهی اشک‌آلود،
‫کالسکه‌ی بچه غژغژکنان مرا
‫هل بده...
‫مادرم طلاق گرفت،
‫و درحالی که من هنوز کم‌ سن‌وسال بودم، ‫خونه رو ترک کرد.
‫من دور انداخته شدم.
‫خونه‌ بهم‌ریخته بود. ‫غذاهای درست‌حسابی نمی‌خوردم.
‫بابام یه دختر دیگه پیدا کرده بود ‫و خونه‌ی خودمون رو ول کرده بود.
‫بخاطر همین مورد قلدری قرار گرفتم.
‫بخاطر همین نمی‌تونستم بخندم، ‫نمی‌تونستم بخوابم.
‫هیچی بهم حال نمی‌داد. ‫زندگی جهنم بود.
‫و همه‌ش تقصیر اون زن بود.
‫بدترین بخش همه‌ی ماجرا این بود ‫که چطور اون زن زودهنگام مُرد.
‫وقتی کلاس ششم بودم اون مُرد...
‫تو یه جای ناشناخته.
‫تو یه خونه‌ی ناشناخته.
‫فقط افتاد و مُرد.
‫چرا بمب‌ها رو کار گذاشتی؟
‫احتمالا چون...
‫نیاز داشتم.
‫چرا؟
‫چون...
‫بخاطر همین به‌دنیا اومدم.
‫چرا دلیلت برای به‌دنیا اومدن اینه؟
‫چون که من کاری می‌کنم بها پرداخت بشه.
‫چرا؟
‫چون که من... خاص هستم.
‫- چرا؟ ‫- کی اهمیت میده!
‫فقط دلم می‌خواست.
‫و منم دارم می‌پرسم، چرا؟
‫واقعا چرا.
‫همه‌چی رو یادت اومده، مگه نه؟
‫یادم اومده؟
‫اگه افراد زیادی بمیرن مهم نیست، ‫تقصیر تو نیست.
‫مترویی که داشتی سعی می‌کردی ‫سوار بشی... خط گینزا بود؟
‫می‌دونم بمب رو کجا کار گذاشتی.
‫لعنت بهش، کمتر از یه ساعت وقت داریم!
‫کجاست پس؟
‫کونو! همه‌چی مرتبه؟
‫فورومیتسو، برو به جایی که میگم.
‫- اونجا باید یه بمب باشه. ‫- هان؟
‫همه رو از اونجا تخلیه کن.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫[بمب تا 48 دقیقه‌ی ‫دیگه منفجر میشه]
‫چطوری؟
‫فکر و ذکرت «سن» یا عدد 3 بود.
‫تاحالا عبارت «بارون راهزن» به گوشت خورده؟
‫«بارون راهزن» از کلمه‌ی «بارون میتسوکا» میاد. ‫[بارون میتسوکا یعنی «سه»]
‫من برای موسیقی، والس رو ترجیح میدم.
‫به چارسرایی علاقه‌ای نداری، ‫بلکه به والس 3 ضرب‌دار علاقه داری.
‫اگه با استفاده از هیدروژن و ‫اکسیژن آب درست کنی...
‫آب از دو هیدروژن و یک اکسیژن تشکیل میشه. ‫[2H + 1O = H2O ; 3]
‫اگه یه باتری لیتیمی گوشی ‫معیوب باشه، منفجر میشه...
‫عدد اتمی لیتیم عدد 3ـه.
‫تاتسوجی میوشی... گودزیلای جدید ‫قدش 300 متره...
‫همیشه 30 دقیقه ‫جلوتر تنظیمش می‌کنم...
‫ما با همدیگه به فستیوال سانجا سر زدیم. ‫همینطور منو برد به برج توکیو.
‫30 دقیقه جلوتر و عاشق تاتسوجی میوشی هستی. ‫[«می» در «میوشی» کاراکتر چینی برای عدد 3 است. م.]
‫فستیوال سانجا. گودزیلای 300 متری. ‫[«سان» در «سانجا» کاراکتر چینی برای عدد 3 است. م.]
‫برج توکیو 333 متره.
‫خب؟
‫فکر می‌کنم می‌خواستم ‫سوار قطار بشم... فکر کنم یکی از متروها؟
‫خط سوم متروی توکیو، خط گینزاـه. ‫[خط سوم متروی توکیو = خط گینزا]
‫می‌خواستی سوارش بشی، ‫و انفجار رو تماشا کنی.
‫حالا بحث «کجا» پیش میاد.
‫تو بچگیات فستیوال سانجا رو ‫«سر زدی،»
‫ولی «برده شدی» به برج توکیو. ‫که یعنی
‫قدیما نزدیک آساکوسا زندگی می‌کردی، ‫ولی از برج توکیو دور بودی.
‫از ایستگاه آساکوسا اونور رودخونه‌ی سومیدا،
‫معبد میمگوری هست که به بارون‌سازش معروفه. ‫[«می» در «میمگوری» کاراکتر چینی برای عدد 3 است. م.]
‫یه سنگ طاق معبد مثلثی نادر داره،
‫معبد خانواده‌ی میتسوی‌ـه، و ‫یه مجسمه‌ی شیر از میتسوکوشی داره.
‫وقتی مدرسه رو می‌پیچوندی ‫می‌رفتی معبد میمگوری؟
‫[معبد میمگوری]
‫نزدیک معبد اوشیجیما.
‫بجای کوماینو، اونا مجسمه‌ی ‫«اوشی» یا «گاو» دارن. ‫[کوماینو: موجوداتی با ترکیب شیر و سگ]
‫خیلی مطمئنم که گاوها بودن. ‫مطمئنم اون قسمتش هم گاوها بودن.
‫تعلق خاطرت به گاوها ‫از اونجا نشأت می‌گیره؟
‫مهم‌تر از همه، مدرسه ابتدایی‌ت ‫باید نزدیک اونجا باشه.
‫بدترین خاطراتت با منفجر شدن بهای ‫خودشونو پرداخت می‌کنن. مکان بمب...
‫مدرسه‌ی محل تحصیلته.
‫کونو پیداش کردیم. همونطور که گفتی ‫اینجا درست بغل معبد یه مدرسه‌ی ابتدایی بود.
‫همونطور که فکرشو می‌کردم.
‫تو این مدرسه‌ی درن‌دشت ‫نمی‌تونم بمب رو پیدا کنیم.
‫اما، زمان داره تموم میشه...
‫ما باید...
‫رمز.
‫مگه یه «اعلامیه»ی دیگه ارسال نشده بود؟
‫لطفا رمز رو برام بفرست.
‫- خب... ‫- فقط بفرستش، وقت نداریم.
‫باشه. فورا می‌فرستم.
‫[سویبنکنیتجاجساکن]
‫[کاتائوگورکی]
‫[نیکی‌ئوگ] ‫[سویبنکنیتجاجساکن]
‫فهمیدم.
‫اگه استنباطم درست باشه، بمب باید توی... ‫کلاس موسیقی کار گذاشته شده باشه.
‫خیلی‌خب، حرفت رو ‫باور می‌کنیم.
‫از اونجایی که هنوز نیم‌ساعت ‫زمان داریم باید از پسش بربیایم.
‫فکر نمی‌کردم بتونی رمز رو حل کنی.
‫چطور حلش کردی؟
‫تماماً به لطف یه مثلث.
‫انگشت‌هات همه‌چی رو لو داد.
‫اولین و دومین رمزها ‫انحرافی بودن.
‫جواب واقعی فقط درصورتی آشکار ‫می‌شد که رمزها کنار همدیگه باشن.
‫خط‌های توی پس‌زمینه‌ی ‫رمزها یه هزارتو رو تشکیل میدن.
‫اگه به حالت یه مثلث تا بزنیمش، ‫هزارتو رو حل کنیم،
‫اون‌وقت مکان بمب به‌دست میاد.
‫جواب «اونگاکو»ـه.
‫مثل «کلاس موسیقی». ‫[«اونگاکو» در ژاپنی به معنای «موسیقی» است]
‫پیداش کردم! همینجاست!
‫35 دقیقه وقت داریم!
‫سیم‌های زیادی شناسایی شدن.
‫حالا شروع می‌کنیم ببینیم ‫هرکدوم به چی وصل میشن.
‫عجب، خوب داریم پیش می‌ریم.
‫[2:58]
‫همیشه 30 دقیقه ‫جلوتر تنظیمش می‌کنم.
‫- کونو، ما داریم... ‫- فرار کنید.
‫- هان؟ ‫- زمانش دقیق نیست.
‫30 دقیقه زودتر منفجر میشه.
‫بمب ساعت 3 منفجر میشه!
‫ساعت 3؟!
‫بمب ساعت 3 منفجر میشه!
‫برید، برید، برید!
‫[3:00]
‫منو باش این‌قدر تلاش کردم
‫طوری بمب رو کار بذارم که معلم ‫قبل از اینکه منفجر بشه متوجه بشه...
‫اغلب برام سؤال بود چرا تو برنامه‌ی تلویزیونی ‫بمب‌گذارهای سریالی بمب‌هاشون سر وقت منفجر میشه.
‫اگه طوری تنظیم کنن ‫بمب زودتر منفجر بشه،
‫افراد خیلی بیشتری...دامن گیر می شن.
‫2تا بمب اول قرار بود طبق برنامه منفجر بشن.
‫این چیزیه که من بهش می گم...
‫تا 3 نشه، بازی نشه.
‫فورومیتسو!
‫تونستیم از بمب گذاری اجتناب کنیم.
‫تیم خنثی سازی بمب مون متوجه تله شد، و به سختی خنثیش کرد
‫وحشتناک بود!
‫زن و بچه هام از جلوی چشمم رد شدن.
‫هیچ کس مجروح نشد؟
‫هیچ کس مجروح نشد. همه حالشون خوبه.
‫خوشبختانه، یکشنبه ها آدم های کمتری هستن. همه تخلیه شدن
‫خیلی ممنون. تو ما رو نجات دادی، کونو!
‫ببخشید!
‫ببخشید، پلیس کارمون داره. بعدا می بینمت.
‫شما 2تا ندیدید این اطراف حادثه ای رخ بده؟
‫چی؟
‫یه نفر فکر می کنه با ماشین یه نفر رو زده و فرار کرده
‫اومده پاسگاه و خودش رو تحویل داده.
‫متأسفانه متوجه نمی شم.
‫- همون طور که گفتم... ‫- هی!
‫خواهشا اون مرد رو بگیر!
‫همون که موش فرفریه!
‫کدومتون می شید؟
‫که این طور...
‫من رو یه ماشین زد.
‫خوشحالم همه چی روبراه از آب دراومد.
‫این موی فر طبیعی نیست.
‫اسمت چیه؟
‫من توتونو کونو هستم. توتونو مرتب ‫شده نوشته می شه، اما بدون هیراگانا.
‫من میفونه هستم. میچیو میفونه.
‫[میچیو میفونه] ‫[می در هر جفت «میچیو» و «میفونه» معنی عدد 3 می دهد. م.]
‫می گن 3، مقدس ترین عدده.
‫به خاطر همین خوبه که توی اسمت باشه.
‫حداقل طبق گفته های معلم کلاس چهارمم.
‫حتما عاشق اون معلم بودی.
‫چرا نمی ری دوباره ببینیش؟
‫اون مُرده.
‫هان؟
‫وقتی کلاس ششم بودم، مُرد.
‫مگه اون مادرت نبود که اون موقع مُرده بود؟
‫دقیقا.
‫در اون زمان، نمی دونستم.
‫مدت ها بعدش بهم گفتن.
‫معلمم در حقیقت، مادرم بود.
‫پس به خاطر این توی اسمت عدد سه داشت چون...
‫مادرم اون اسم رو روم گذاشته بود.
‫میفونه، چرا سعی کردی توی ‫مدرسه ات بمب منفجر کنی؟
‫جداً داری این سئوال رو می پرسی؟
‫خودت گفتی.
‫می خواستم مکانی که مملو از ‫بدترین خاطراتم بود رو از بین ببرم.
‫قبلا، فکر می کردم منظور از ‫اون خاطرات قلدری ها هستن.
‫اما اون ها نبودن.
‫همچنان «چرایی» بیشتر من رو کنجکاو می کنه.
‫اگه می خواستی توی یه جا بمب منفجر ‫کنی، نیازی به اعلامیه یا رمز نبود.
‫پس چرا چنین مدارکی بجا می ذاشتی؟
‫شاید می خواستی ثابت کنی که چقدر «خاص» هستی.
‫اما مسئله اینم نبود.
‫تو در عین حال هم می خواستی مدرسه ات رو...
‫منفجر کنی، هم منفجر نکنی.
‫هان؟
‫یادآوری تنها جایی
‫که از معلمت خاطرات خوش داشتی...
‫نه، مادرت، که فقط برات درد به‌ ار آورده بود.
‫بنابراین، می خواستی از بین ببریش.
‫اما در عین حال،
‫می خواستی تا همیشه حفظش کنی.
‫راستش،
‫تو مادرت رو دوست داشتی.
‫حداقل، این چیزیه که من بهش اعتقاد دارم.
‫«کالسکه‌ی بچه» تاتسوجی میوشی،
‫در خطوط نهایی واقعا درخشان ظاهر می شه.
‫موافقم.
‫«مادر،
‫من این جاده را می شناسم
‫جاده ای ست که ادامه دارد و ادامه دارد
‫تا ابد.»
‫می خواستم بیشتر حرف بزنم.
‫به محض اینکه خاطراتش برگشت،
‫دیگه چیزی بروز نداد.
‫متأسفم.
‫مادر هیچی نمی تونه حس کنه.
‫می خوام دورت بگردم، اما...
‫متأسفم.
‫این صدای زنگ هشداره؟
‫مال میفونه ست؟
‫حتما اینجا همون جاییه که تصادف اتفاق افتاده.
‫کونو!
‫ممنون بابت کمکت!
‫- [قسمت بعد] ‫- این یه پرونده حل نشده تقریبا از 20سال پیشه.
‫زن های فاسد یکی پس از دیگری کشته می شدن.
‫- و حالا، یه سئوال. ‫- یه سئوال؟
‫می تونی ته‌ و توی این پرونده رو در بیاری؟
‫چی...؟
‫- احتمالا رفیقشه، نه؟ ‫- چی؟! کونوی خودمون؟
‫نه، نه، نه، محاله!
‫کونو، ببین. این یه رمزه... مگه نه؟
‫کی اون گل ها رو آورده؟ مطمئنم همون آدم ‫اون «اعداد» رو هم به عنوان شوخی فرستاده.
‫شاید یه نفره که به صورت یه طرفه بهت علاقمنده، کونو؟