‫من حالم خوبه...
‫همه چی خوبه. هیچ جام درد نمی کنه. کاملا حالم خوبه
‫فکر نمی کنم سرم به جایی خورده باشه.
‫فکر نمی کنی؟ یعنی یادت نمیاد؟
‫چی!؟ نه، نه، نه!
‫احساس سرگیجه یا حالت تهوع هم ندارم.
‫به جای سرم، بیشتر حس می کنم روی سینه ام افتادم.
‫باید سر و سینه اش رو هم معاینه کنیم.
‫ها؟
‫مرسی!
‫کله پشمالو حالش خوبه؟
‫زخم‌ بیرونی خاصی نداره...
‫اما مثل اینکه محض اطمینان باید آزمایش بشه.
‫آئوتو، قبلا بهش می گفتی مو فرفری.
‫- خب که چی؟ ‫- خب...
‫"کله پشمالو" نشون می ده که خیلی بهم نزدیکتر شدید!
‫اصلا این طور نیست.
‫اما هیچ شهروندی اون قدر به خودش زحمت نمی ده که به پلیس کمک کنه
‫نمی شه حداقل هزینه بیمارستانش رو بدیم؟
‫کارهای اداریش رو انجام بده.
‫- من می رم! ‫- ها؟
‫[بیمارستان عمومی اودوناری]
‫[برای کونو توتونو]
‫[از طرف همون بالایی]
‫[توتونوی عزیز...]
‫"توتونوی عزیز، شنیدم که بستری ‫شدی و گفتم برات چند کلمه بنویسم."
‫"دوست دارم یه روز دوباره ببینمت."
‫"ارادتمند، ناشی غیرحرفه ای و بیش از حد هیجان زده."
‫ببخشید در سطح ناشیانه و بیش از حد هیجان زده و غیرحرفه ای‌ هستم
‫گارو!؟
‫پس...
‫دوباره یه چیزی توشه؟
‫انگشت یه انسان یا چنین چیزی؟
‫ببخشید.
‫چی شده؟ حالت خوبه، کونو؟ چرا این شکلی شدی!؟
‫وقتی یه چیز کوچیکی از دستم می افته، نمی ترسم یا قاطی نمی کنم
‫اول، با چشم هام می بینم که تا کجا می ره و
‫کجا متوقف می شه.
‫خیلی خوب.
‫اگر از میدان دیدم خارج بشه و مجبور ‫بشم دنبالش بگردم خیلی دردسره.
‫یه حلقه؟
‫سنگش لاجورده.
‫نشان ماه آذر، برج فلکی قوس.
‫من آذر ماهی نیستم.
‫[می خوام ببینمت]
‫خب...
‫چی تو رو امروز به اینجا کشونده؟
‫این. ما هزینه درمانت رو پرداخت می کنیم،
‫پس لطفا اینجا رو امضاء کن. بفرما.
‫متشکرم.
‫نه، من بابت دردسری که توش افتادی متأسفم.
‫مرسی. خب، دیگه می رم.
‫دیگه وقت خوابه.
‫اگر چیزی لازم داشتی، کنار بالشت دکمه تماس با پرستار رو بزن
‫باشه، متوجه شدم.
‫خوشحالم که کس دیگه ای اینجا نیست.
‫نمی تونم تو یه اتاق با بقیه بخوابم.
‫ببخشید. فکر کردم تنهام.
‫من همسایه ات هستم. اسمم "کونو توتونو"ئه.
‫چه اسم خنده داری!
‫من اوشیدا گورو هستم.
‫اون کتاب... [تأملات]
‫"تأملات"...
‫توسط مارکوس اورلیوس نوشته شده درسته؟ امپراطور شانزدهم روم
‫گفته می شه که اون یادگیری رو ‫به امور نظامی ترجیح می داده.
‫شما بچه ها این روزها از این چیزها می خونید؟
‫در واقع این رو یه دختره که اینجا بستری بود بهم داد.
‫اون گفت که کلش رو حفظ کرده.
‫- کلش رو حفظ کرده؟ ‫- گمونم...
‫مشکلات امپراطور‌های رم زیاد ‫با مشکلات ما فرقی نمی کرد.
‫چیزهای خیلی جالبی درباره مرگ می گه. ‫"مرگ طبیعی ست."
‫این زیاد توی مخیله ام نمی گنجه.
‫این جمله اش خیلی تکونم داد. ‫"جوری رفتار نکنید که انگار 10هزار سال زنده اید"
‫همیشه این رو توی ذهنم نگه می دارم.
‫چون زندگی خیلی کوتاهه، درسته؟
‫توی این بیمارستان، هر روز یکی می میره.
‫راستی... شنیدم اینجا سر و کله اشون پیدا می شه.
‫ارواح؟
‫من نمی تونم ببینمشون.
‫به زندگی پس از مرگ اعتقاد داری؟
‫به نظرم وقتی که ما می میریم، تبدیل به هیچ می شیم.
‫درست مثل وقتی که می خوابیم.
‫فقط اون موقع خواب نمی بینی و هیچ وقت بیدار نمی شی.
‫هیچی وجود نداره.
‫نه درد، نه عذاب، نه تلخی.
‫کمی مأیوس کننده ست، اما فکر می کنم جالب می شه.
‫من این رو می خوام.
‫مأیوس کننده؟
‫راستی، اون خانم جوانی که اومد ملاقاتت...
‫- یه کارآگاهه، درسته؟ ‫- ها؟
‫من قبلا کارآگاه بودم، برای همین متوجه می شم.
‫چی!؟
‫ولی خیلی وقته که بازنشسته شدم.
‫یادم افتاد که... می خوای یه پرونده جالب برات تعریف کنم؟
‫نه، مرسی.
‫- نمی خوای بذاری یه پیرمرد برات صحبت کنه؟ ‫- لازم نیست.
‫من همه جور پرونده دیدم. کلاهبرداری، ...شستشوی مغزی، قاتل های سریالی
‫گفتم که لازم نیست.
‫این پرونده، تو فصل بهار اتفاق افتاد.
‫پرونده‌ای که توش سه نفر ‫پشت سر هم به قتل رسیدن.
‫مکان‌ها و ابزارهای قتل کاملا متفاوت بود. ‫بین قربانی‌ها هیچ وجه اشتراکی نبود.
‫نه شاهدی، نه مدرکی.
‫پس ما فکر می‌کردیم که هر کدوم‌شون ‫یه پرونده جداست.
‫ولی...
‫اولین مدرک رو، ‫بعد از قتل چهارم پیدا کردیم.
‫اوشیدا!
‫چندتا تار مو توی صحنه جرم،
‫متعلق به "آ"، یه مرد با سابقه کیفری بود.
‫این مرد با هر کدوم از سه قربانی گذشته ‫یه ارتباطی داره.
‫و از مرگ هر کدوم‌شون، ‫شخصا نفع برده.
‫هیچ شکی نیست. ‫اون قاتله!
‫من کاری نکردم! ‫کار من نبوده!
‫ولی "آ" دائما می‌گفت که کار اون نبوده.
‫حرف از زیر زبونش نمیشه کشید. ‫عوضی سرسخت.
‫در تمام این مدت، ‫همکارم داشت از مخش کار می‌کشید.
‫چی شده؟
‫با هر سه قربانی قبلی یه ارتباطی داره...
‫ولی با آخرین قربانی به جز اون تار موها، ‫هیچ ارتباط دیگه‌ای نداره.
‫یکم عجیب نیست؟
‫و حالا، یک سؤال.
‫یک سؤال؟!
‫"آ" در واقع بی‌گناه بود.
‫می‌تونی قاتل پرونده رو پیدا کنی؟
‫فرض می‌کنیم یه شخصی به نام "بی" داریم.
‫"بی" از کجا اومد؟
‫فرض می‌کنیم "بی" می‌خواسته یکی رو بکشه، ‫ولی نمی‌خواست کسی بهش مشکوک بشه.
‫اون "آ" رو پیدا می‌کنه، ‫کسی که سوء‌سابقه داره و
‫می‌تونه تقصیرها رو بندازه گردن اون.
‫اول، سه نفر که "آ" باهاشون مشکل داره رو ‫پیدا می‌کنه و می‌کشه.
‫و بعد برای چهارمین قربانی، ‫"بی" کسی که خودش می‌خواد رو می‌کشه.
‫و موی "آ" رو جاسازی می‌کنه.
‫در نتیجه، "آ" برای قتل 4 نفر دستگیر میشه.
‫فکر می‌کنم اینجوری باشه.
‫چه حوصله سر بر. ‫حق با توئه.
‫"بی"، مجرم واقعی، ‫آرایشگری بود که "آ" پیشش می‌رفت.
‫از اونجا موهای "آ" رو که ‫به عنوان رد گم کنی استفاده کرده بود، آورده بود.
‫- سؤال دو. ‫- چی؟!
‫سؤال دو؟!
‫[می‌خوام ببینمت]
‫کونو چطور بود؟
‫- به نظر خوب میومد. ‫- چه خوب.
‫- فردا هم میری؟ ‫- ها؟ چرا؟
‫کاغذبازی‌هاش هنوز تموم نشده.
‫درسته.
‫چرا براش گل نمی‌بری؟
‫اون که دوستی چیزی نداره که ‫بره ملاقاتش.
‫حتما خیلی تنهاست.
‫فکر کنم نیازی نیست.
‫اونجا گل بود. ‫براش گل فرستاده بودن.
از طرف کی؟
‫شاید از طرف دوستی چیزی باشه.
‫چی؟ کونوی خودمون؟
‫نه، نه، امکان نداره!
‫ولی یه حلقه هم بود. ‫به نظرم که خبریه.
‫واقعا؟ امکان نداره! ‫چی میگی؟!
‫خیلی کنجکاوم
‫برو ببین!
‫نمی‌خوام.
‫چرا؟
‫واقعا دوستی چیزی داره؟
‫تو کنجکاو نیستی؟
‫اگر درست یادم باشه، ‫یه روز سرد بود...
‫ببین، من یکم خسته‌ام پس...
‫یه قاتل بود که به مردم ‫توی خیابون حمله می‌کرد.
‫یه زنه توی خیابون چاقو خورده بود.
‫یه رد پای خونی باقی‌ مونده بود.
‫چندتا مضنون داشتیم...
‫ولی هیچ ابزار قتل یا مدرکی نبود.
‫ولی توی اون منطقه، ‫چندتا ورود غیر مجاز به خونه داشتیم.
‫فقط یکم پول دزدیده شده بود.
‫هیچکس به قاتل خیابونی ربطش نداد، ‫پس کسی به ما چیزی نگفت.
‫خب... با این شرایط، می‌تونی...؟
‫این یه ایده‌ایه که من همیشه ‫در موردش فکر می‌کردم.
‫چی فکر می‌کردی؟
‫مجرم‌ها همیشه ابزار قتل، لباس‌های خونی، ‫دستکش و کفش دارن.
‫خلاص شدن از شرشون باید خیلی آزاردهنده باشه.
‫پس این ایده به ذهنم رسید.
‫چرا نرن توی خونه یه غریبه...
‫و پشت کمد، یا انباری چیزی قایم‌شون نکنن؟
‫به عبارت دیگه،
‫قاتل خیابونی داشت مدارک رو ‫توی خونه‌های سرقت شده پنهان می‌کرد.
‫همیشه در مورد این فکر می‌کردی؟!
‫همین الان به ذهنم رسید.
‫خب... آره همینجوری بود.
‫اون خونه‌های کثیف و به هم ریخته رو ‫هدف قرار می‌داد.
‫بعضی‌ها انقدر خونه‌شون شلوغ بود که ‫اصلا متوجه سرقت نمی‌شدن.
‫خیلی ها اصلا نمی‌دونن چی تو خونه‌شون دارن.
‫ولی یکی از خانواده‌ها ‫ یه اسباب‌کشی ناگهانی داشت...
‫و خانم خونه متوجه شد که...
‫ته کمد یه کفش ناشناس هست.
‫ولی چیزی نبود که بخواد به پلیس گزارش بده.
‫طبیعتا اون خون رو از روی کفش‌هاش پاک کرده بود.
‫ولی...
‫همکار من به صورت اتفاقی ‫به ساکنین محلی نزدیک شده بود.
‫بین کفش‌های شوهرم، ‫یه کفشی پیدا کردم که اصلا ندیده بودم!
‫اینجوری یه سرنخ دست‌مون اومد.
‫بررسی‌شون کردیم و ‫خون قربانی رو روی کفش پیدا کردیم.
‫و بعد ابزار قتل رو توی یه خونه دیگه پیدا کردیم.
‫حتی اثر انگشت مجرم هم روش بود.
‫همکارم...
‫خیلی از من جوان‌تر بود...
‫ولی کارآگاه فوق‌العاده‌ای بود.
‫بود؟
‫- خب... می‌تونم الان بخوابم؟ ‫- حالا، سؤال سوم.
‫سؤال سوم؟!
‫سه تا سؤال داری؟!
‫این یه پرونده حل نشده‌ست.
‫برمی‌گرده به تقریبا بیست سال پیش.
‫زن‌ها پشت سر هم کشته می‌شدن.
‫مضنون به سرعت شناسایی شد.
‫"هاگوئی گنتو".
‫اون همیشه در حال رفت و آمد به زندان بود. ‫یه هیولا بود.
‫بهش می‌گفتن "جکِ قاتلِ مدرن".
‫کلی مدرک باقی گذاشته بود.
‫اثر انگشت، مایعات بدن، رد پا...
‫حتی ابزار قتل هم گذاشته بود. ‫به شاهد‌ها اهمیتی نمی‌داد.
‫ما بی‌وقفه دنبال هاگوئی گشتیم،
‫ولی نتونستیم پیداش کنیم.
‫یک روز...
‫یه خانمی به پلیس زنگ زد و گفت...
‫مورد هدف هاگوئی قرار گرفته و ‫به محافظت نیاز داره.
‫ما در زمان تعیین شده، ‫به مکانی که اون مشخص کرده بود رفتیم.
‫یا، باید این کار رو می‌کردیم...
‫- دارم میام تو. ‫- ولی من دیر کردم.
‫10 دقیقه دیر کردم.
‫شیمودوری؟ اینجایی؟
‫شیمودوری؟!
‫شیمو...
‫زنه از قبل مرده بود.
‫و شیمودوری دو بار توی شکمش، چاقو خورده بود.
‫یه چاقو توی بازوش فرو رفته بود.
‫- شیمودوری! ‫- هاگوئی...
‫هاگوئی...
‫لعنتی!
‫من به شدت دنبال هاگوئی گشتم.
‫یه محاصره پلیس ترتیب دادم، ‫ولی اون از زیرش در رفت.
‫اثر انگشت هاگوئی گنتو رو ‫روی چاقو پیدا کردیم.
‫پوستی که زیر ناخن‌های شیمودوری بود، ‫قطعا مال هاگوئی بود.
‫جناب اوشیدا...
‫شیمودوری چطوره؟
‫آسیب به روده‌ش خیلی شدیده، ‫نمی‌دونن زنده می‌مونه یا نه.
‫و میگن که دیگه نمی‌تونه ‫بازوی چپش رو حرکت بده.
‫روز بعد، در ابتدای راه کوهستانی که ‫نزدیک به صحنه جرم بود...
‫ماشین هاگوئی رو پیدا کردن که ‫رها شده بود.
‫ولی از اون موقع، هاگوئی...
‫ناپدید شد.
‫ناپدید شد؟
‫شاید رفت خارج از کشور. ‫شاید توی جنگل مرد.
‫شاید هم اون بیرونه و ‫داره آدم‌های بیشتری رو می‌کشه.
‫همکارت چی شد؟
‫همکارم...
‫شیمودوری...
‫تونست از چنگال مرگ فرار کنه.
‫من تصمیم گرفتم که نیروی پلیس رو ترک کنم.
‫لطفا اونجوری نگاهم نکن.
‫راستش،
‫خانواده همسرم یه شرکت امنیتی دارن.
‫خیلی وقته ازم می‌خوان که ‫مدیریتش رو به عهده بگیرم.
‫که این طور.
‫فرقی نمی‌کنه کجا باشم،
‫هیچ وقت فراموشت نمی‌کنم، اوشیدا.
‫واقعا بابت همه چیز ازت ممنونم.
‫اوشیدا، سؤالت همین بود؟
‫اگر اون روز دیر نمی‌کردم...
‫چرا دیر کردی؟
‫برگشتم که لباس‌هام رو عوض کنم.
‫احمقانه نیست؟
‫اوشیدا، بوی گند میدی.
‫چی؟ واقعا؟
‫با این وضعت می‌خوای بری ملاقات یه خانم...
‫من کل شب رو بیرون بودم، ‫برای همین دو روز بود که لباس‌هام رو عوض نکرده بودم.
‫بعد دیدم که یکی خونه‌ام رو بهم ریخته.
‫گزارش دادن و حل کردن قضیه، ‫یکم زمان برد.
‫با سرعت خونه رو ترک کردم، ‫ولی به موقع نرسیدم.
‫خب، وقتی خیلی ساده بهش فکر می‌کنم...
‫یه احتمال هست، ‫ولی تو قبلا بررسیش کردی، درسته؟
‫یه... احتمال؟
‫آره.
‫که همکارت، شیمودوری...
‫قاتل بوده.
‫قتل‌هایی که تا اون موقع انجام شده بود، ‫ممکن بود کار هاگوئی باشه...
‫ولی قتل آخر... ‫ممکن بود کار شیمودوری باشه، درسته؟
‫اون داشت می‌مرد! ‫و دوره درمانش هم خیلی سخت بود!
‫حتما خیلی براش سخت بوده که ‫مجبور شده زود بازنشست شه!
‫حتی اندازه یه مورچه هم ‫شک بهش جایز نیست!
‫تو غافل‌گیر نشدی.
‫تو به شیمودوری مشکوک بودی.
‫اولین سؤالی که پرسیدی در مورد ‫کسی بود که براش پاپوش درست کرده بودن.
‫دومی در مورد استفاده از ورودِ ‫غیرمجاز به خونه، برای جرم بود.
‫اینها سرنخ‌های سؤال سوم بودن، درسته؟
‫وقتی ماشین هاگوئی رو پیدا کردیم...
‫من اولین نفری بودم که رفتم اونجا.
‫توی فاصله بین صندلی‌ها، ‫یه خودکار بود که به نظرم آشنا میومد.
‫متوجه شدم که مال شیمودوریه.
‫اوشیدا!
‫فورا پنهانش کردم.
‫بعد، پنهانی تحقیق کردم.
‫آخرین قربانی و شیمودوری، ‫با هم ارتباط داشتن.
‫شرکت امنیتی همسرش...
‫خیلی از پلیس‌های بازنشسته رو استخدام می‌کرد.
‫نمی‌خواست برای اون پلیس‌های ارشد سابق ‫دردسری درست کنه.
‫پس زنش هیچ‌وقت نباید می‌فهمید.
‫من نمی‌دونم چطور، ‫ولی اون هاگوئی رو پیدا کرد، ماشین و اثر انگشتش رو برداشت...
‫و توی یه قمار بزرگ، ‫جون خودش رو گرو گذاشت.
‫من نمی‌تونستم به کسی بگم.
‫می‌دونی، من به زودی می‌میرم.
‫خیلی عذاب کشیدم سر اینکه ‫با این مدرک و یادداشت‌هام چی کار کنم.
‫دیگه الان اون خودکار مدرک محسوب نمیشه.
‫ولی آیا می‌تونم بدون اینکه ‫به کسی بگم بمیرم؟
‫از اینکه جرم همکارت فاش بشه می‌ترسی؟
‫یا...
‫جرم تو که روی کار شیمودوری سرپوش گذاشتی، ‫فاش بشه می‌ترسی؟
‫تو خیلی رُکی، کونو.
‫حق با توئه. در آخر، من فقط داشتم ‫از خودم محافظت می‌کردم.
‫شاید این رو با خودم به گور ببرم.
‫من رقت انگیزم.
‫این ضعفم حتی خودم رو هم حیرت‌زده می‌کنه.
‫به عنوان یه کاراگاه باختم،
‫و حالا بعد از یه مبارزه طولانی، ‫به این بیماری هم می‌بازم.
‫می‌دونی... همیشه به این فکر می‌کردم.
‫چرا بهش میگن "مبارزه"؟
‫مبارزه ما رو به سمت پیروزی یا شکست می‌بره.
‫مثلا، وقتی یه فرد معروف می‌میره، ‫اخبار میگه که...
‫"نتونست از پس بیماری بر بیاد." ‫"به بیماری باخت."
‫"با آخرین توانش تا لحظه آخر جنگید."
‫چرا با چنین کلمات بی‌ملاحظه‌ای، ‫به مرده‌ها بی احترامی می‌کنن؟
‫اونها به خاطر اینکه باختن مردن؟
‫اگر پیروز شدن، این قابل قبوله.
‫ولی آیا به خاطر این مردن که ‫به اندازه کافی زحمت نکشیدن و باختن؟
‫این حقیقت نداره. ‫من دوست ندارم راجع به من چنین چیزی بگن.
‫اگر پیروزی و شکستی وجود داشته باشه، ‫دست دکترها و درمان‌شونه.
‫اون شکلی، این روش درمانه که شکست می‌خوره.
‫بیمار...
‫تو... شکست نمی‌خوری.
‫روش درمان شکست می‌خوره، ها؟
‫درست نمیگم؟ ‫این یه مبارزه نیست، یه راه درمانه.
‫تو جوانی...
‫و برای تو اتفاق نمیفته، ‫پس درک نمی‌کنی.
‫خیلی مهمه که حس کنی ‫داری با بیماری می‌جنگی.
‫یه زمان‌هایی هست که به این حس نیاز داری.
‫با این حال، آدم چون که در برابرِ ‫یه بیماری شکست خورده نمی‌میره.
‫من چنین اعتقادی دارم.
‫راستش...
‫من تصمیم گرفته بودم که می‌خوام ‫با این مدرک چی کار کنم.
‫ولی بعد...
‫زمان زیادی گذشته.
‫همه مردن.
‫پدر و مادرم، خواهر و برادرهام، ‫همسرم... دوستانم...
‫تو تنها کسی هستی که موندی.
‫پس فکر کنم همه انسان‌ها، آخرش تنهان.
‫اوشیدا...
‫می‌ذاری هزینه بیمارستانت رو من بدم؟
‫می‌خوام که...
‫هر کاری که از دستم برمیاد، برات بکنم اوشیدا.
‫منظورت چیه؟
‫من دلسوزی تو رو نمی‌خوام.
‫- ولی... ‫- من خوبم.
‫نگرانم نباش.
‫بعد از این همه مدت، ‫اون هنوزم آدم خوبیه.
‫بعد از اون، من تصمیمم رو عوض کردم.
‫تصمیمت چی بود؟ ‫چطور تغییر کرد؟
‫[تأملات]
‫می‌خوام این کتاب رو بدم به تو.
‫- من یه دونه ازش دارم. ‫- می‌خوام بدمش به تو.
‫اگر نسخه‌ش متفاوت باشه، ‫ممکنه نتونی ازش استفاده کنی.
‫- نسخه؟ ‫- بگیرش.
‫صبح بخیر!
‫کونو؟ حالت چطوره؟
‫صبح بخیر...
‫ببخشید. لطفا تبت رو بگیر.
‫به نظر میاد خوب خوابیدی.
‫چند بار اومدم نگاهت کردم، ‫ولی حسابی توی خواب ناز بودی.
‫این غیر عادیه.
‫معمولا نمی‌تونم با بقیه تو یه اتاق بخوابم.
‫چی؟ هیچکس اینجا نبود.
‫ولی آقایی که کنار من بود، اوشیدا...
‫آقای یوشیدا دیروز صبح از دنیا رفتن.
‫خیلی وقت بود که اینجا بستری بودن.
‫تو می‌شناختیش؟
‫دیروز صبح؟
‫راستی... شنیدم سر و کله‌شون اینجا پیدا میشه.
‫امکان نداره...
‫متأسفم، هنوز ساعت ملاقات شروع نشده.
‫من اجازه دارم.
‫اوه که این طور؟ باشه.
‫تو همکار سابق آقای اوشیدا، شیمودوری هستی؟
‫از اینکه اوشیدا مرده غمگینی؟
‫یا...
‫خیالت راحت شده؟
‫بابت مزاحمت معذرت می‌خوام. ‫پلیس هستم.
‫شینجی شیمودوری، ‫در مورد پرونده‌ای مربوط به 22 سال پیش، ازت سؤال داریم.
‫ما یه خودکار و یادداشت‌هایی از ‫آقای اوشیدا دریافت کردیم.
‫خودکار، مدرک قابل قبولی نیست، ‫ولی با تحقیقات بیشتر...
‫در باغچه خانه تعطیلات‌تون در هاکونه، ‫استخوان انسان پیدا شد.
‫با آزمایش متوجه شدیم که استخوان‌ها ‫متعلق به مجرم تحت تعقیب، هاگوئی گنتو هستن.
‫به نظر میاد که اونها ‫بیش از 20 ساله که اونجا دفن شدن.
‫بیاید توی ایستگاه پلیس صحبت کنیم.
‫اوشیدا...
‫واقعا می‌دونست، درسته؟
‫ولی...
‫این همه سال هیچی نگفت!
‫چرا اون...؟
‫به نظر میاد بعد از اینکه ‫ازش ملاقات کردید، نظرش رو عوض کرد.
‫که یعنی تا اون موقع...
‫تصمیم گرفته بود که این راز رو ‫با خودش به گور ببره.
‫اون... عصبانی شد...
‫که من پولدار شدم؟
‫چون که گفتم...
‫بهش پول میدم و ازش مراقبت می‌کنم...
‫این به غرورش آسیب زد؟
‫ناراحتش کرد، مگه نه؟
‫اشتباه می‌کنین.
‫یا شما نمی‌دونستین که اون از اینکه ‫مجبور بشه چنین کاری کنه خوشش نمیاد...
‫یا این رو فراموش کرده بودین.
‫و اون غمگین بود.
‫[شینجی شیمودوری]
‫حتی تا قبل از مرگش، اوشیدا می‌گفت که...
‫شما آدم خوبی هستید.
‫اون هنوزم آدم خوبیه.
‫هر جایی که باشم، من هیچ وقت...
‫فراموشت نمی‌کنم، اوشیدا.
‫می‌ذاری هزینه بیمارستانت رو من پرداخت کنم؟
‫بیاید بریم. ‫همه چی رو بررسی می‌کنیم.
‫[تأملات]
‫[حواس‌تان را بازپس بگیرید...]
‫"حواس‌تان را باز پس بگیرید، ‫دوباره خود را به یاد آورید..."
‫"دوباره خود را به یاد آورید..."
‫"و بار دیگر، از خواب برخیزید"
‫"حال که متوجه شدید که تنها رویاها بودن که ‫شما را آزار می‌دادند..."
‫"این واقعیت را همچون رویا ببینید."
‫[تأملات]
‫[اوشیدا گورو]
‫و تو هم همین کار رو کردی.
‫[مهمانی کریسمس بیمارستان عمومی اودوناری]
‫[نوشیدنی گرم سرو می‌شود.] ‫گرم؟ اشتباه از کانجی استفاده کردن.
‫آقای کونو.
‫فورومیتسو.
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫اداره دیروز بسته بود، ‫برای همین نتونستم کارهای اداری رو تموم کنم.
‫الان تمومش کردم.
‫- ببخشید که باعث مزاحمت شدم. ‫- اصلا این طور نیست.
‫[مهمانی کریسمس بیمارستان عمومی اودوناری]
‫اون واقعا دوست پیدا کرده؟ ‫تو کنجکاو نیستی؟
‫کریسمس نزدیکه، ها؟
‫آره.
‫می‌خوای کریسمس رو با کی بگذرونی؟
‫در واقع، کریسمس رو با کسی نمی‌گذرونم.
‫بی‌خیال، این امکان نداره.
‫- اون گل‌ها از طرف کی بودن؟ ‫- ها؟
‫گارو؟
‫اینودو گارو... اگر خبری ازش شد، ‫بهمون اطلاع بده.
‫اون از طرفِ...
‫- یه غریبه بود. ‫- یه غریبه؟
‫آره، آره. یه غریبه.
‫فرستنده هیچ نشانی از خودش نذاشته بود.
‫احتمالا...
‫[اطلاعیه از طرف بیمارستان]
‫یه نفر می‌خواست باهام شوخی کنه.
‫شوخی؟
‫به نظر منم خنده دار نیست...
‫[زمان قصه‌گویی]
‫- ها؟ این هم همین طور! ‫- ولی...
‫از کانجی اشتباه استفاده کردن.
‫- از کانجی نشون‌ دهنده "کیفیت" استفاده کردن. ‫- اینجا هم همین طور.
‫به جای قصه‌گویی نوشتن مداحی؟ ‫چه اشتباه بزرگی.
‫- اشتباهه! ‫- [حدس بزن کی داره میاد شام.]
‫از حرف اشتباه استفاده کردن.
‫- اینجا هم همین طور! ‫- باید از کانجیِ "صبر" استفاده می‌کردن.
‫اونجا هم همین طور.
‫از این کانجی برای نشون دادنِ ‫دمای هوا استفاده میشه نه نوشیدنی.
‫از این کانجی برای نشون دادن "گل‌خونه" ‫استفاده میشه، نه؟
‫گل‌خونه؟
‫نباید می‌نوشتن "آتاتاکای" ‫باید می‌نوشتن "آتاتاکای".
‫"شیتسوگایکی" نیست، ‫"شیتسوگایکی"ئه.
‫"سانجی" نیست، "سانجی"ئه.
‫"مانکاره" نیست، ‫باید می‌نوشتن "مانکاره".
‫"تایکی" درست نیست، ‫"تایکی" درسته.
‫"گلخانه... ساعت سه..."
‫"دعوت".
‫یه جور پیغامه.
‫ولی کی می‌تونه...؟
‫"توتوروی عزیز... دوست دارم دوباره ببینمت."
‫اینجا گلخونه دارن؟
‫آره، یه دونه کوچولو توی حیاط.
‫تقریبا ساعت 3 شده. کنجکاو نیستی؟
‫- بیا بریم به گلخونه. ‫- ها؟
‫کونو، باید عجله کنیم. ساعت داره 3 می شه.
‫درسته.
‫ببخشید.
‫کونو، اونجا!
‫این عددها چین؟
‫51، 7، 16، 102، 1... ‫38، 39...
‫اوه، درسته...
‫حتما یه رمزه، درسته؟
‫گمونم، به احتمال زیاد.
‫کسی که گل ها رو فرستاد.
‫شاید پوسترها و عددها کار اون باشه.
‫هیچ کس به ذهنت نمیاد؟ مثلا...
‫شاید...
‫یه دختری که ازت خوشش بیاد یا چنین چیزی؟
چی؟
‫یه همکلاسی از دانشگاه یا یه همسایه؟
‫شاید شنیده تو بستری شدی و فکر کرده ‫حالا زمان مناسبیه که خودش رو نشون بده!
‫گمون نکنم.
‫که این طور.
‫اون کتاب...
‫- این؟ ‫- آره.
‫جمله های دردناک زیادی داره، مثلا...
‫[51]
‫51؟
‫51...
‫51-7-16.
‫چی شده؟
‫صفحه 51...
‫1, 2, 3, 4, 5, 6, 7...
‫خط 7ام...
‫کلمه 16ام...
‫"شب".
‫شب؟
‫اگر نسخه اش متفاوت باشه، شاید نتونی ازش استفاده کنی
‫وقتی گفت "استفاده"، منظورش این بوده که...؟
‫من کمک می کنم! بذار از این استفاده کنم، من برات می خونم
102-1-38/39
‫[102]
‫[3:00]
‫ساعت 3
...49-10
‫32 تا 35
‫32 تا 35...
‫[بیا] ‫ "بیا".
‫15-7-22
‫[15]
‫7-22... "سیاه".
‫"سیاه".
‫53-13-3 تا 6.
‫3 تا 6...
‫[باید] ‫ "باید".
‫"باید ساعت 3 شب برگردی."
‫داشت بهت یه پیام می رسوند، درسته؟ می دونستم.
‫نه. قطعا نه. ‫فقط یکی داره سر به سرم می ذاره.
‫هیچ کس برام پیغامی نفرستاده.
‫می خوای بری؟
‫نه، نمی رم.
‫درسته. نصف شب اومدن اینجا ممکنه خطرناک باشه.
‫درسته. دیگه بیخیالش می شم.
‫- تو... ‫- نمی رم.
‫کار کی بود؟
‫"باید ساعت 3 شب برگردی."
‫ببخشید. مرسی ‫
‫هیچ کس اینجا نیست؟
‫من هیچ وقت این کار رو نمی کنم. ‫هیچ وقت بدون اجازه وارد جایی نمی شم.
‫اما شاید گارو باشه.
‫گارو؟ گارو؟
‫کار تو بود؟
‫تو برام سرنخ گذاشتی که بکشونیم اینجا؟
...54-4-34, 34-2-23, 34-2-1
‫54-8-5، 113-14-29 تا 38
‫"کا"...
‫"رت"...
‫"خوب"...
‫"بود".
‫"تو به هدف رسیدی".
‫تو بودی که به اوشیدا، پلیس سابق، این کتاب رو دادی؟
‫اوشیدا گفت که یه دختره که اینجا بستری بود کتاب رو بهش داده
‫گفت که اون دختره کل کتاب رو حفظ بوده.
‫اون تو بودی؟
‫من "رایکا" هستم.
...67-10-15/16, 63-12-18
‫- صبر کن! ‫- 102-1-38/39, 3-12-37/38...
58-1-3/4, 58-1-6
‫اون... ها؟
‫فردا، بعدازظهر ساعت 3
‫تو، همین، مکان.
‫رایکا؟
‫بسوزونمشون؟ مادر و پدرت رو.
‫اگر این علامت رو بذاری روی دیوار خونه اتون، ‫یه فرشته مادر و پدرت رو می سوزونه تا بمیرن.
‫- اون یه فرشته ست. ‫- تمام بچه هایی که بهشون کمک کرده، خیلی خوشحالن.
‫پسر دبستانیِ خانواده تنها بازمونده ست،
‫اما امکانش هست که اون مورد سوءاستفاده قرار گرفته باشه
‫تو معنی این علامت آتش رو می دونی، درسته رایکا؟
‫تو کی هستی؟ از من می خوای چیکار کنم؟