‫نمی خواد بترسی.
‫دیگه مُشتی بهت صدمه نمی زنه.
‫دیگه خبری از غرق شدن
‫و سوختگی نیست.
‫این آدم... این فرشته من رو هم نجات داد.
‫با این کار، آزاد می شی.
‫این هم بقیه پولتون. مراقب خودتون باشید.
‫خیلی ممنون.
‫ساعت 3:00 عصر...
‫من رایکا هستم.
‫فردا، ساعت 3عصر.
‫توی اینجا.
‫هنوز وقت دارم.
‫به گمونم بهتر باشه برم ناهار بخورم.
‫برام سئواله که سالن های غذاخوری بیمارستان ها چه شکلی هستن
‫چه جور کاری‌ دارن؟
‫- حواست به جلوت باشه! ‫- ببخشید.
‫دردم گرفت!
‫اومدم بیمارستان چون همه جام درد می‌کنه.
‫- همین‌جوری واینستا نگاه کن! عذرخواهی کن. ‫- شرمنده ام.
‫- روراست تر بگو. ‫- واقعاً شرمنده ام.
‫- این جوری بی فایده ست. زانو بزن! ‫- هان؟
‫زانو بزن و عذرخواهی کن!
‫- فقط همین؟ ‫- هان؟
‫با زانو زدن راضی می شی؟
‫چون صرفاً یه عمله،
‫ساده ست، مقرون به صرفه ست و ‫حتی نیازی نیست از صمیم قلب باشه.
‫هیچ دردی رو دوا نمی کنه. مگر اینکه روی زغال زانو بزنم
‫اینکه پول هزینه بیمارستانت رو بدم، منطقی تره.
‫- کی پولت رو خواست حالا؟ ‫- اگه فکر می کنی زانو زدن ارزشی داره
‫پس یعنی خوشت نمیاد جلوی دیگران زانو بزنی.
‫در ضمن، زانو زدن مربوط به جرائم اخاذی می شه.
‫- بین مجسمه های هانیوا از دوره کوفون... ‫- خفه شو!
‫- می‌زنم می کشمت ها! ‫- هان؟ منو نکُش! شرمنده...
‫عجبا! چقدر رو مخی!
‫بیخیالش شدم.
‫اون رو ولش کن.
‫همیشه با دیگران دعواش می شه.
‫- مگه نه؟ ‫- که این طور.
‫کسی خونه هست؟
‫ببخشید.
‫سلام...
‫رایکا خانم؟
‫این شماره ها با شماره های دیروز فرق دارن.
‫صفحه 199، ردیف 2، کاراکتر 37 و 38
‫جلو...
‫به راست...
‫پشتش. «جلو، به راست، پشتش...
‫یه گلدان بزرگ هست.
‫داخل خاکش رو نگاه کن.»
‫همین گلدان رو می گه؟
‫داخل خاکش رو نگاه کنم؟
‫این دیگه چیه؟ صبر کن ببینم.
‫لطفاً دوباره عضو بدن نباش.
‫- وایستا! ‫- هان؟
‫- یه کیف؟ ‫- ای خدا...
‫تو کی هستی؟
‫- من کونو توتونو هستم. ‫- از کجا می‌دونستی اون اونجاست؟
‫- بهم بگو! ‫- چیزی نمی دونم. حالا این چی هست؟
‫قصد داری با اون چیکار کنی؟
‫- حتماً اومدی اینجا من رو تهدید کنی! ‫- تهدید؟
‫نه، نه، الآن پیداش کردم، یه سری ...دستورالعمل رو دنبال کردم
‫چه دستورالعملی؟
‫یه زنی که اینجا بستری شده، من رو فرستاد.
‫و اون موضوع کیف رو می دونه؟
‫- آره به نظرم. ‫- پس کُشتنِ تو فایده ای نداره!
‫لطفاً من رو نکش.
‫همون طور که انتظارش رو داشتم ‫نمی تونم کار شرورانه بکنم...
‫یه خانم مسن به اسم خانم موناکاتا...
‫قبلنا می اومد به گلخونه سر می زد.
‫خوشش می اومد که با من...
‫توی باغ و گلخونه وقت بگذرونه.
‫خانم موناکاتا هم متین بود، هم مهربون.
‫خیلی منو دوست داشت.
‫- بفرما! ‫- وای! پوست تمساحه؟
‫تو فکر این بودم که بدمش به دخترم.
‫- خیلی فکر معرکه ایه. ‫- واقعاً؟
‫اما... دخترش هیچ وقت نیومد به عیادتش.
‫وقتی در جریانِ وضعیت :بحرانی مادرش قرارش دادم، گفت
‫«که این طور! نه جسدش رو قبول می کنم نه ‫ارث و میراثش رو. هر کار خواستید بکنید.»
‫خیلی بیرحمانه ست، مگه نه؟
‫واقعاً زیاده رویه.
‫هر چقدر هم که با هم رابطه اشون بد بوده ‫باشه، باز هم لحظات قبل از مرگ مادرش بود.
‫گفت کیفش رو هم لازم نداره.
‫اون وقت کیفه چی می شد؟
‫می انداختنش دور؟
‫نمی خواستم این جوری بشه.
‫برای همین...
‫برش داشتی.
‫این همه ماجرا نیست.
‫وقتی کیفه رو باز کردم...
‫توش پول بود!
‫به خاطر همین توی گلدان مخفیش کردی.
‫خب...
‫من به شخصه نمی تونم معلوم کنم که ‫دخترش در حقش بیرحمی کرده یا نه.
‫چی؟
‫وقتی بچه ها این طوری رفتار می کنن،
‫معمولاً برای اینه که پدر و مادرشون اول در حقشون بدی کردن
‫بچه‌ها دلایل خاص خودشون رو ‫برای بی‌عاطفه بودن داره.
‫ولی خانم موناکاتا خیلی مهربون بود.
‫آدما می‌تونن با بقیه مهربون باشن ‫ولی در عین حال...
‫نسبت به خویشاوندهاشون سخت‌گیر باشن.
‫این‌طور رفتارهاست ‫ که بچه‌ها رو ازشون دور می‌کنه.
‫من نمی‌تونم نتیجه‌گیری کنم ‫که کدوم‌شون بی‌رحم‌تر بودن.
‫«داخلِ داخل رو ببین...»
‫جانم؟
‫می‌خوام اگه میشه یه بار دیگه ‫داخل کیف رو چک کنی.
‫هان؟ یه چیزی داخلِ جیب داخلی‌اش هست.
‫[خانم مانامی اومزو]
‫- اومزو دیگه کیه؟ ‫- من.
‫چی؟
‫[خانم مانامی...]
‫«خانم مانامی، می‌خواستم ازت تشکر کنم.»
‫به لطف تو،
‫حتی وقتی بستری بودم اوقات خیلی خوشی گذروندم.
‫کاش می‌تونستم با دخترم هم ‫لحظات بیشتری مثل این بگذرونم.
‫ولی به هر حال خودم این بلا رو ‫سر خودم آوردم.
‫هیچ‌وقت درست و حسابی ‫بهش ابراز عشق و علاقه نکردم
‫با این‌حال با نزدیک شدنم به مرگ، ‫دلم می‌خواست اون بهم عشق بورزه.
‫خانم مانامی، دلم می‌خواد ازت تشکر کنم.
‫مبلغ زیادی نیست ولی می‌ذارمش توی این کیف...
‫دخترم به احتمال زیاد ‫این کیف رو قبول نمی‌کنه.
‫واسه همین دوست داشتم تو ازش استفاده کنی.
‫برنامه‌ام اینه که یه کم دیگه اینجا بمونم،
‫تا بازم ازم مراقبت کنی.
‫[سائکو موناکاتا]
‫خانم موناکاتا...
‫قبل از اینکه بتونه کیف رو بهت بده فوت کرد.
‫ذات الریه استنشاقی خیلی یهویی ‫اونو از ما گرفت.
‫حتی نتونستم آخرین خداحافظی‌هام رو ‫باهاش بکنم.
‫با این کیف باید چی‌کار کنم؟
‫مگه بیمارستان‌ها وکیل قضایی ندارن؟ ‫بهتره از اونا بپرسی.
‫نمی‌تونم بهشون بگم بدون اجازه برش داشتم.
‫فهمیدم! بهتر نیست بهشون بگم ‫خودش از اول اینو بهم داد؟
‫واقعاً نمی‌دونم،
‫ولی آخه ترجیح نمیدی ‫راستش رو بگی و خودتو خالی کنی؟
‫مگه عذاب‌وجدانِ مستمر...
‫فقط باعث نمیشه عذاب بکشی؟
‫چند وقت پیش،
‫طبقه‌پایینی‌های من، ‫ازم به‌خاطر سر و صدا شکایت کردن.
‫می‌خواستن بفهمن دلیل این سر و صداهای ‫اعصاب خُرد کن چیه.
‫واسه همین موقعی که داشتم ‫با طبقۀ پایینی‌ام پشت گوشی حرف می‌زدم
‫سر و صداهای مختلف در آوردم.
‫- ولی هیچ‌کدوم‌شون اون صدا نبود. ‫- اینم نیست!
‫اون‌موقع بود که دغدغه‌ی فکریم شد.
‫برای چی؟
‫یه پنکۀ قدیمی داشتم ‫که جیرجیر می‌کرد،
‫و شک کردم که نکنه اون ‫عامل اون سر و صداها باشه.
‫واسه همین مونده بودم ‫که پنکه رو روشن کنم یا نه.
‫اگه سر و صدا از پنکه بود، ‫اون‌جوری تقصیر من می‌شد.
‫ولی اگه حرفی ازش نمی‌زدم،
‫شاید تقصیر به گردن من نمی‌افتاد.
‫گرچه دیگه نباید از پنکه‌ام استفاده می‌کردم.
‫بعد از اینکه کلی با خودم کلنجار رفتم،
‫حس کردم عذاب‌وجدانش غیرقابل تحمله ‫و پنکه رو روشن کردم.
‫این چی؟
‫- بعدش، اون گفت... ‫- هیچ صدایی نمی‌شنوم.
‫بعداً فهمیدیم اون سر و صدا ‫از واحدِ همسایه‌ام می‌اومده.
‫در هر صورت، خیالم راحت شد.
‫گفتم و خودمو خالی کردم.
‫[مانامی اومزو]
‫منم حرفمو می‌زنم و خودمو خالی می‌کنم.
‫خیلی خب.
‫رایکا؟
‫۷۳...
‫توش...
‫رو...
‫ببین.
‫«توش رو ببین.»
‫این‌دفعه چیه؟
‫ببخشید.
‫دیوارنگاری؟
‫[توکیو،‌ شهر اودوناری، کوکویو] ‫[۲-۱۶-۱۹]
‫ازم می‌خواد برم به این آدرس؟
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫می‌خوای مجبورم کنی چی‌کار کنم؟
‫بهترین کار اینه که توتونو رو هم ‫با اونا بسوزونیم.
‫من اومدم.
‫نمی‌تونم جلوی کنجکاویم رو بگیرم.
‫[وارد نشوید]
‫آتش‌افروزیه. ‫همه جا نفت سفید ریختن و آتیشش زدن.
‫پدر و مادرِ بچه توی اتاق خواب‌شون مُردن.
‫فقط پسرشون که دبستانیه زنده مونده.
‫الان توی شوک فرو رفته ‫و نمی‌تونه حرف بزنه.
‫صاف باید نزدیک کریسمس این‌جوری می‌شد؟
‫چه تجربۀ غم‌انگیزی.
‫هان؟ یه بویی حس نمی‌کنید؟
‫یه نفر عود روشن کرده؟
‫بو؟
‫امکان نداره که...
‫اوضاع چطوره؟
‫همه چی خوبه. دلیلی برای نگرانی وجود نداره.
‫پسره چی؟
‫بردنش بیمارستان.
‫الان اون...
‫صبر کن ببینم، اون یارو...
‫کیه؟
‫یکی که توی بیمارستان دیدمش.
‫اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫بیا بریم.
‫همون‌طور که فکر می‌کردم ‫اینجا هم سوخته.
‫ساعت ۳:۰۰ عصر اومده بودم گلخونه.
‫زمان غیرقابل پیش‌بینی‌ـه.
‫کیفی که اون روز توی گلدان ‫قایم کرده بودم رو پیدا کردم.
‫چرا منو کشوندی اونجا؟
‫این چیه؟
‫یه خونۀ دیگه که ماه پیش سوخت.
‫شنیدم کار یه آتش‌افروز بوده.
‫پدر و مادر خانواده مُردن در صورتی‌که ‫بچه‌شون زنده مونده.
‫این علامت شبیه شعله می‌مونه.
‫قبلاً هم دیدمش.
‫چون اونجایی که دیدمش هم سوخته بود، ‫گفتم حتماً مرتبطن و عکس گرفتم.
‫دیدیش؟ کجا؟ مرتبطن؟ چطور؟
‫سردت نیست؟
‫نمی‌خوام فضولی کنم ‫ولی پیشنهاد می‌کنم با لباس‌خواب راه نری.
‫راست میگی. من دیگه وقت ندارم. خداحافظ.
‫باشه. ‫صبر کن!
‫عکس‌ها چی میشن پس؟
‫بذار تکلیف یه چیزی رو مشخص کنم.
‫تو فامیلِ گارو اینودو هستی؟
‫- اینودو؟ ‫- آره.
‫تا حالا اسمش رو نشنیدم.
‫فردا ساعت ۳:۰۰ عصر ‫زیر درخت شکوفۀ گیلاس می‌بینمت.
‫هان؟
‫عجب!
‫یه آزمایش نظری معروف هست ‫به اسم «سوسک توی جعبه».
‫هر نفر یه جعبه داره که توش یه سوسک هست.
‫اما...
‫هر جعبه فقط حاوی چیزیه ‫که شخص مذکور فکر می‌کنه سوسکه.
‫افراد می‌تونن در مورد سوسک صحبت کنن
‫ولی تصویر ذهنی‌شون یکسان نیست.
‫با این فرض،
‫معین کردنِ ذهنیت درونیِ دیگران سخت‌تره.
‫هر چقدر خواستید ‫زندگی دیگران رو تصور کنید.
‫شاید تجربه‌های مشابهی داشته باشید.
‫با این‌حال، اونا هیچ‌وقت...
‫مثل شما تجربه‌اش نمی‌کنن.
‫درد شما
‫و درد اونا یکسان نیست.
‫خیلی مهمه که همیشه اینو به یاد داشته باشید.
‫آقای آماتاتسو،
‫میشه یه سؤالی بپرسم؟
‫بفرما.
‫یه دختره‌ای هست که رمزی باهام صحبت می‌کنه.
‫دختر؟
‫بالاخره به سن بلوغ رسیدی؟
‫اصلاً حرف‌تون جالب نبود.
‫چه جور صحبت رمزی‌ای؟
‫از اون ساده‌هاش! با یه کتاب و اعداد ‫تا بتونم حروفش رو پیدا کنم.
‫متنی که بر اساس رمز باشه ‫قدمت طولانی‌ای داره.
‫مادامی که طرفین یه کتاب یکسان دست‌شون باشه،
‫برای جناح سوم سخته که بهش پی ببره.
‫موافقم.
‫فقط نمی‌فهمم چه فکری تو سرشه.
‫بهش بی‌محلی کنم ‫یا بهش توجه کنم؟
‫به عبارت دیگه، یا دنبال توجه می‌گرده
‫و داره تو رو بازی میده، ‫یا همه‌ش یه تله‌ست.
‫یا...
‫داره ازت تقاضای کمک می‌کنه.
‫کمک؟
‫شاید ترجیح میده که این موضوع رو...
‫علناً اعلام نکنه.
‫رایکا.
‫تو دقیقاً کی هستی؟
‫می‌خوای مجبورم کنی چی‌کار کنم؟
‫اون دیوارنگاری که نشونم دادی،
‫حدس می‌زنی علامت یه آتش‌افروز باشه؟
‫اگه اینجوریه به پلیس گزارش بده.
‫ربطی به پلیس نداره.
‫لطفاً دیگه چیزی رو به درخت شکوفۀ گیلاس ‫پونِز نکن.
‫این اصطلاح رو شنیدی که می‌گن: «احمق‌ها درختِ ‫شکوفۀ گیلاس رو هرس می‌کنن، نه درخت آلو رو؟»
‫دلیلش اینه که شکوفه‌های گیلاس ‫اگه آسیب ببینن پژمرده می‌شن.
‫پس نمیشه به شکوفه‌های گیلاس آسیب زد
‫ولی میشه به آلوها آسیب زد؟
‫اینو برای راحتیِ آدمایی میگن ‫که گل‌های زیبا رو ترجیح میدن.
‫کسی که نرفته از خود درخت‌ها بپرسه.
‫آره به گمونم.
‫در هر صورت، پونِز زدن به درخت ‫کار درستی نبود.
‫دیگه نمی‌کنم.
‫ولی بازم، تا وقتی این شکوفه‌های گیلاس ‫باز بشن...
‫۴۵-۱-۱۷:۱۸
‫۶۳-۲-۲۲:۲۴
‫۵۱-۵-۹
‫هان؟
‫چیاکو اونا رو می‌بینه.
‫چیاکو؟
‫- خواهر کوچیکترم. ‫- یه خواهر داری؟
‫یه حوض آبِ گرم کنار گلخونه هست. ‫بیا اونجا حرف بزنیم.
‫کم پیش میاد که یه بیمارستان ‫حوض آب گرم داشته باشه.
‫واسه اینه که بیمارها بتونن ریلکس کنن.
‫تابستون‌ها آبش رو سرد می‌کنن.
‫اومزو، چی شده؟
‫یه دفعه‌ای شروع به درد کشیدن کرد ‫و گفت نزدیکش نشم.
‫چی... چی شده؟
‫جابه‌جاشون کن...
‫اون چیزای... قرمز رو... جابه‌جا کن.
‫- اومزو، اون گل‌های قرمز رو جابه‌جا کن. ‫- باشه!
‫ممنون.
‫عینکم! عینکم رو بیار.
‫عینک؟ عه، اینا؟
‫به‌خاطر بخار، حواسم جمع نبود.
‫دیدنِ رنگ قرمز باعث میشه درد بکشی؟
‫آره، همچین بیماری‌ای دارم.
‫این عینک جلوی اون درد رو می‌گیره.
‫حس‌هام رو متوازن می‌کنه.
‫در مورد سیب‌ها، گوجه‌ها و ‫ماشین‌های آتش‌نشانی هم صدق می‌کنه؟
‫سیب؟
‫حتی اگه پوستش کَنده شده باشه ‫نمی‌تونم بخورمش.
‫خیلی دوست دارم طعم پای سیب رو بچشم ‫ولی خیلی می‌ترسم.
‫از پای سیب می‌ترسی؟!
‫چیزی نیست. می‌گذره.
‫هان؟
‫رایکا؟
‫ولی بازم، تا وقتی این شکوفه‌های گیلاس ‫ باز بشن...
‫۴۵-۱-۱۷:۱۸
‫۴۵...
‫«دیگه من خیلی وقته که از این دنیا رفتم.»
‫ولی بازم، تا وقتی این شکوفه‌های گیلاس ‫باز بشن...
‫دیگه من خیلی وقته که از این دنیا رفتم.
‫یا... داره ازت تقاضای کمک می‌کنه.
‫چیزی شده روکو؟
‫دوباره اون مو فرفری رو دیدم.
‫توی صحنۀ جرمِ آتیش‌سوزی ‫ داشت بهمون زُل می‌زد. چقدر عجیب!
‫یعنی از کارهام بو بُرده؟
‫اگه اینجوری باشه که بد میشه.
‫پس بیا اول حرف حسابِ اونو بشنویم.
‫اگه برادر داشته باشه ‫باید قبلش حساب اونو برسیم.
‫آقای آئوتو، به چی نگاه می‌کنید؟
‫اون دیوارنگاری‌ای که دیروز ‫توی صحنه جرم دیدیم رو یادته؟
‫فهمیدم که بخش‌های دیگه هم ‫موردهای آتش‌سوزی مشابهی با همین علامت داشتن.
‫در مجموع چهار تا خونه، ‫همه‌شون توی شش ماه اخیر.
‫به عبارت دیگه، یه آتش‌افروز سریالی ـه؟
‫احتمالاً.
‫راستش، این علامت رو سه سال پیش هم ‫توی یه صحنۀ جرم دیدم.
‫سه سال پیش؟
‫مشابه این پرونده، ‫پدر و مادر خانواده سوخته بودن
‫در صورتی‌که بچه زنده مونده بود.
‫چرا الان دوباره داره تکرار میشه؟
‫در حال حاضر، به یه جَوون مظنون هستیم.
‫ولی به‌خاطر اینکه مدارک کافی نداریم ‫بازداشتش نکردیم.
‫اون جَوون، «کانتو ایهارا»ـست.
‫مادرش بزرگش کرده،
‫ولی ۱۰ سالگیش توی آتیش‌سوزی ‫مادرش رو از دست داده.
‫این آتیش‌سوزی‌های خانگی ‫از دودِ عود شروع می‌شدن.
‫شنیدم این سرگرمی مادرش بوده.
‫ایهارا هم با اون عود خودشو خوشبو می‌کرده.
‫هان؟ یه بویی حس نمی‌کنید؟
‫بعد از اون، ایهارا توی سن چهارده سالگی ‫جرائم آتش‌افروزی خفیف انجام داد.
‫اون زمان دستگیر نشد،
‫ولی سال‌ها بعد با یه شاهد روبرو شد ‫و دستگیر شد.
‫ایهارا سه سال پیش متهم به ‫آتش‌افروزی شده بود
‫چون توی دوربین‌های مدار بسته...
‫شبیه فرد خاطی به نظر می‌اومده.
‫ولی با این‌حال انکار کرده.
‫گرچه اعتقاد من اینه که آتش‌افروزی‌های خفیف ‫یه جور دست‌گرمی بوده.
‫حتماً پشت سر هم آتیش‌سوزی راه انداخته
‫تا اینکه بالاخره گیر افتاده.
‫در نهایت فرستادنش دارالتأدیب...
‫و برای از دست‌دادنِ مادرش ‫ضربۀ روحی خورده بود.
‫دو سال اونجا موندگار شد ‫و شش ماه پیش آزاد شد.
‫شش ماه پیش؟
‫اتفاقی نیست که این علامت‌ها...
‫دوباره الان سر و کله‌شون پیدا شده.
‫- کونو. ‫- هان؟
‫شما دوتا چی‌کار می‌کنید؟
‫داشتیم اظهارات شاهدین عینی رو ثبت می‌کردیم.
‫خبر اون آتیش‌سوزی‌ای که ‫اتفاق افتاده رو شنیدی؟
‫چی؟ آره، شنیدم.
‫تنها بازمانده یه پسربچۀ دبستانیه
‫و توی این بیمارستان تحت معالجه‌ست.
‫متوجه شدیم که احتمالش هست ‫باهاش بدرفتاری شده باشه.
‫بدرفتاری؟
‫راستش رو بخوای، این سایت عجیب ‫با این داستان افسانه‌ایش رو پیدا کردیم.
‫«اگه این علامت رو روی دیوار خونه‌تون بکشید،
‫یه فرشته میاد پدر و مادرتون رو ‫زنده زنده می‌سوزونه.»
‫اون علامت روی خونۀ سوخته‌شده ‫نقاشی شده بود.
‫[فرشتۀ شعله‌ها]
‫[اسم فرشتۀ شعله‌ها رو شنیدید ‫که اومده بچه‌های مظلوم رو نجات بده؟]
‫[من از نزدیک دیدم‌شون.] ‫[خوشگل بود و بوی عود می‌داد.]
‫[شنیدم این شعله‌ها کار فرشته بوده.]
‫بچۀ بازمانده در مورد این «فرشته» ‫شهادت میده؟
‫اون بچه حتی یه کلمه هم حرف نمی‌زنه.
‫ولی کلی آسیب‌دیدگی روی بدنش پیدا کردیم ‫که ربطی به آتیش نداشتن.
‫سوابق پزشکی‌اش هم چک کردیم
‫و قشنگ معلومه باهاش بدرفتاری می‌شده. ‫لعنت بهشون!
‫جایی ثبت نشده که وارد این سایت شده باشه؟
‫نه.
‫هیچی پیدا نکردیم که نشون بده ‫این بچه رفته توی اون سایت.
‫پس یعنی...
‫اگه فرشته‌ای در کار باشه،
‫بچه‌هایی که باهاشون بدرفتاری می‌شده رو ‫پیدا می‌کنه
‫و شخصاً باهاشون حرف می‌زنه...
‫و می‌ذاره خودشون تصمیم بگیرن.
‫می‌خوای مادرت و پدر جدیدت رو...
‫برات بسوزونم؟
‫اومدم تا ازت محافظت کنم.
‫ایشون یه فرشته‌ست.
‫همۀ بچه‌هایی که نجات‌شون داده ‫خوشبخت شدن.
‫اگه می‌خوای نجاتت بدم
‫این علامت رو روی این دیوار بکش.
‫این‌جوری بهم علامت میدی که بیام.
‫وقتی تصمیمت قطعی شد، ‫منو خبر کن.
‫تصمیم نهایی با توئه.
‫اگه مردم این افسانه رو باور داشته باشن ‫و توی اینترنت جست‌وجوش می‌کنن،
‫باید موارد مشابهِ آتش‌افروزی هم باشه، نه؟
‫در حقیقت توی شش ماه اخیر ‫چهار مورد بوده.
‫جاهایی بودن که آتیش‌سوزی نشده ‫ولی این علامت دیده شده،
‫واسه همین کار سختی بوده که ‫واقعی و الکی‌اش رو از هم متمایز کنیم.
‫در حال حاضر داریم سعی می‌کنیم ‫در اسرع وقت، ادمینِ سایت رو پیدا کنیم.
‫ببینم، شماها اجازه دارید ‫این‌قدر اطلاعات به من بدید؟
‫معلومه که نه!
‫ولی اگه باعث حل پرونده بشه،
‫از هر منبعی که بتونم استفاده می‌کنم.
‫اگه خبری شد بهم بگو، باشه؟
‫در ضمن، به آقای آئوتو نگو.
‫ساعت نزدیک ۳:۰۰ شد. ‫وای نه، باید عجله کنم.
‫من دیگه میرم. می‌بینمتون.
‫۳:۰۰
‫«باید ساعت ۳:۰۰ شب برگردی.»
‫رایکا...
‫معنی اون علامتی که ‫شبیهِ آتیش می‌مونه رو می‌دونی، مگه نه؟
‫این یه آتش‌افروزیِ ساده نیست.
‫گفتی قبلاً هم دیدیش.
‫کِی و کجا؟
‫دقیقاً داری مجبورم می‌کنی چی‌کار کنم؟
‫فردا عید کریسمس ـه.
‫رایکا؟
‫می‌تونی بهم یه کادو بدی؟
‫تو... ‫هان؟ کادو؟
‫چیز خاصی نمی‌خواد. ‫منم یه چیزی میارم.
‫هان؟ هوم...
‫فردا ساعت ۳:۰۰ عصر.
‫یعنی مثل تبادل کادوی کریسمسی؟
‫من تا حالا هیچ‌وقت همچین کاری نکردم.
‫دوباره همدیگه رو دیدیم.
‫- چرا توی صحنۀ جرمِ آتیش‌سوزی بودی؟ ‫- هان؟
‫به این پروندۀ آتیش‌سوزی علاقه‌مند شدی؟ چرا؟
‫آتیش‌سوزی؟
‫یه یادداشت منو کشوند اونجا. ‫مثل فیلم «مأموریت غیرممکن» بود.
‫علاقه‌ای به آتیش‌سوزی ندارم.
‫اگه هم چیزی برام جالب باشه، ‫فقط می‌خوام بدونم ارتباطش با بدرفتاری چیه.
‫ما داریم در مورد اینم تحقیقات انجام می‌دیم.
‫«ما»؟
‫اون یارو که توی صحنۀ جرم ‫پیشم بود رو یادته؟
‫اون مرد خوشگلی که گربه داره.
‫اگه چیزی می‌دونی بهم بگو.
‫- چیزی نمی‌دونم، اصلاً چیزی... ‫- دروغ نگو.
‫رفیقم گفت داشتی مشکوک رفتار می‌کردی.
‫فقط می‌خواستم یه سری کارآگاه ‫که منو می‌شناسن، نفهمن اونجا هستم.
‫- با پلیس همکاری می‌کنی؟ ‫- نه، من یه دانشجوئم!
‫ممنون که اون روز کمکم کردی.
‫- حرف زدم و خودمو خالی کردم. ‫- خوشحال شدم.
‫حالا هر چی. بیا با هم دوست بشیم.
‫اسم من قورباغه‌ست.
‫قورباغه؟ اسم واقعی‌ات همینه؟
‫معلومه که نه.
‫اسم من می‌تونه «گکو» خونده بشه ‫که همون صداییه که قورباغه‌ها در میارن.
‫از لقب اذیت نیستی؟
‫نه واقعاً.
‫مطمئنم نابغه‌های خلاقی که این لقب رو ‫بهم دادن، داشتن دستم مینداختن.
‫ولی کور خوندن، من از قورباغه‌ها بدم نمیاد، ‫واسه همین از این لقب خوشم اومد.
‫خیلی جالبه که پدر و مادر و فرزند ‫می‌تونن این‌قدر فرق داشته باشن!
‫حتماً زندگی توی آب خیلی خوبه.
‫دنیایی فقط برای بچه‌ها.
‫دلم می‌خواد حتی اگه بزرگ شدم هم ‫توی آب بمونم.
‫فکر کنم تصمیم بگیرم توی زندگی بعدی ‫نهنگ به دنیا بیام.
‫می‌دونستی نهنگ قاتل، ‫فَکِ پایینِ بچه نهنگ‌ها رو می‌خوره؟
‫تا حالا کسی بهت گفته ‫خیلی شخصیت مزخرفی داری؟
‫آره دارم.
‫خب دیگه خلاصه،
‫اسم من معنیِ «خشکی» رو هم میده، ‫پس نمی‌تونم زیر آب بمونم.
‫ولی «روکو» خونده میشه. ‫(ریکو: خشکی - روکو: شش)
‫پس برای همینه که گوشواره‌های مرواریدت ‫۶ و ۹ هستن.
‫اینا رو رفیقم بهم داد.
‫من کونو توتونو هستم.
‫چرا پدر و مادرت اون اسم رو روت گذاشتن؟
‫بچه‌هایی که باهاشون بدرفتاری میشه هم ‫اسمای قشنگی دارن.
‫به گمونم پدر و مادرشون وقتی ‫اسم‌شون رو انتخاب می‌کنن
‫انتظار ندارن باهاشون بدرفتاری کنن.
‫حالا که حرف از آتیش‌سوزی شد...
‫پس یه چیزایی می‌دونی.
‫عامل اصلی آتیش‌سوزی خانگی،‌ آتش‌افروزیه. ‫با حدود ۱۰ هزار مورد در سال.
‫چند روز پیش یه کتاب خوندم ‫که در مورد آتیش‌سوزی‌های «دورۀ ادو» بود.
‫آتش‌افروزی یه جرم بود
‫و اونایی که مظنون به این کار بودن ‫شکنجه می‌شدن.
‫یکی از روش‌های جالب‌ترِ شکنجه
‫این بود که بز می‌آوردن ‫تا کف پاهاشون رو لیس بزنه.
‫نمک می‌ریختن...
‫کف پاهاشون.
‫و بزها لیس‌شون می‌زدن.
‫این کجاش شکنجه‌ست؟
‫به‌خاطر اینکه قلقلکشون میاد؟
‫ظاهراً زبون بز‌ها مثل سنباده می‌مونه.
‫به عبارت دیگه،
‫اون‌قدر لیس می‌زنن و لیس می‌زنن ‫تا دیگه پوستی باقی نَمونه.
‫از نمکِ توی خونِت خوش‌شون میاد
‫و اون‌قدر لیس می‌زنن ‫تا به استخوون برسن.
‫گرچه، اواخر «دورۀ ادو» بُز وارد کشور کردن
‫پس خدا می‌دونه چند بار ‫از این روش استفاده شده.
‫واقعاً شخصیت خیلی افتضاحی داری.
‫من دیگه رفتم.
‫اصلاً خوب نیست، کانتو.
‫اون یارو توتونو قطعاً یه چیزایی می‌دونه.
‫شیشی، بس کن.
‫اینجا چیزی نیست که بتونی بخوری.
‫چی‌کار کنیم، کانتو؟
‫بهترین کار اینه که...
‫اون توتونو رو هم با اونا بسوزونیم.
‫بابانوئل میاد؟
‫فردا می‌فهمی.
‫یه کادو می‌خوام.
‫میشه یه کادو بهم بدی؟
‫چی بهش بدم؟ چی بدم؟ نه صبر کن.
‫چرا باید چیزی بهش بدم؟
‫ما که دوست نیستیم.
‫اصلاً نمی‌شناسمش.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که ‫مراقبه‌ها رو حفظ می‌کنه
‫ و بهم امر و نهی می‌کنه.
‫ازم می‌خواد ساعت ۳ عصر یا صبح ‫به دیدنش بیام و یه خواهر داره به اسم چیاکو
‫و اون‌قدر زنده نمی‌مونه که بهار رو ببینه.
‫چی براش بگیرم؟
‫[کاری]
‫چی بگیرم؟
‫براش کاری می‌برم بخوره.
‫نه نمیشه. اون مریضه.
‫تا حالا توی زندگیم در این حد ‫توی دردسر افتاده بودم؟
‫تا حالا کریسمس رو جشن نگرفته بودم. ‫چقدر جالبه.
‫منم همین‌طور. ‫الان باید بگم «کریسمس مبارک»؟
‫اصلاً اجازه دارم بگم؟
‫بیا، کادوت.
‫زیورآلات‌ـه. ‫از یه دکّه گرفتمش.
‫قشنگه، نه؟ ‫شبیه توت‌فرنگی می‌مونه.
‫ممنون.
‫- ولی من که درخت کریسمس ندارم که... ‫- برای تزئین گوشی‌ات بهش وصل کن.
‫اینم کادوی تو.
‫یه کارت پستال از «آنری روسو»ـه.
‫از نمایشگاه امپرسیونیسم گرفتمش.
‫چرا اینو انتخاب کردی؟
‫از نقاشی‌اش خوشم اومد
‫و گفتم ترجیح می دی منظره باشه،
‫تا اینکه نقاشی صورت باشه. ‫مخصوصاً توی اتاق بیمارستان.
‫اسمش «مارگیری»ئه.
‫یه ذره دلهره آور نیست؟
‫عذر می خوام، باز هم دارم...
‫همین رو می خوام.
‫هیچ وقت فکر نمی کردم ‫نقاشی خاصی رو ترجیح بدم.
‫در ضمن، تا حالا نمایشگاه نقاشی نرفتم.
‫نرفتی؟
‫نرفتم.
‫پس بریم؟
‫کار سختی می شه.
‫بدون اطلاع از اتاقم میام بیرون ‫پس فقط 1ساعت وقت دارم.
‫بدون اجازه میای بیرون؟
‫- حواسم هست کِی نگاه نمی کنن. ‫- اصلاً خوب نیست.
‫امیدوارم یه روز بتونم ‫یه نمایشگاه هنری برم.
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫دوباره ساعت 3 صبح می بینمت.
‫صبح؟ یعنی امشب؟
‫قشنگه.
‫«اگه یه علامت روی دیوار کنار خونه اتون بکشید،
‫یه فرشته میاد تا پدر و مادرتون رو زنده زنده بسوزونه»
‫اون دختره...
‫فقط وقت هایی که میاد بیمارستان، در امانه.
‫همیشه یه جای بدنش شکسته یا جای سوختگی داره.
‫ضمنا، سر تا پاش خیلی لاغر مردنیه.
‫احتمالاً دکترها و پرستارها یه بوهایی ‫بردن، اما نمی تونن کاری کنن.
‫برای همین در کمال درموندگی از فرشته کمک می خواد.
‫کجاش ایراد داره؟
‫لیسا، اینجا چه غلطی می کنی؟
‫مادرش اومد.
‫ظاهراً پدرناتنیش هم بهش زورگویی می کنه.
‫بیا بریم.
‫تو دیگه قشنگ مطلعی.
‫خودت میای بیمارستان و 1000 مورد مشابه می بینی.
‫راستی، خانم توی گلخونه ازم خواست
‫که برای مقدمات کریسمس کمکش کنم.
‫گفت نمی تونه تا فردا به موقع تمام کارها رو بکنه.
‫مطمئنم برنامه خاصی نداری، پس کمکش کن.
‫امشب ساعت 11 توی انباری.
‫باشه.
‫[پرونده آتش افروز سریالی]
‫[پایگاه داده های ملی برای پرونده های آتش افروزی]
‫اسم من می تونه «گکو» خونده بشه ‫که همون صداییه که قورباغه ها در میارن.
‫هر گکویی...
‫توی 10سال اخیر...
‫[شهر اودوناری، میاموتو، پرونده قتل آتش افروزی]
‫[از خانواده اوریتو دزدی شد، سپس آتش سوزی...]
‫خانواده اوریتو...
‫[این جنایت در تاریخ 22مارس 2014، اواخر شب اتفاق افتاد]
‫2014... 7سال پیش.
‫۲۲ مارس، اواخر شب.
‫از خانواده اوریتو دزدی کرده، پدر و مادر خانواده را بسته...
‫و سپس آن ها را سوزانده است.
‫پدر و مادر خانواده از دنیا رفتند ‫و تنها بازمانده «روکوتا» می باشد.
‫اسم من معنی «خشکی» رو هم می ده،
‫ولی «روکو» خونده می شه.
‫مجرم هنوز متواری می باشد.
‫- سلام، شب خوش. ‫- سلام.
‫اومزو کجاست؟
‫توی گلخونه منتظره.
‫عجله کن!
‫روکو.
‫همون قورباغه صدام بزن.
‫نه نمی خوام. روکو...
‫چرا عینکت رو نزدی؟
‫هان؟
‫اگه توی تاریکی عینک رنگ دار ‫می زدم، مثل خفاش ها، کور می شدم.
‫آره می شدی...
‫اما خیلی از چیزهای کریسمس قرمز هستن.
‫من دیگه می رم خونه.
‫نه نمی ری!
‫صبر کن!
‫لطفاً صبر کن! صبر کن!
‫به پدر و مادر اون دختره سلام برسون.
‫چون توی آپارتمان زندگی می کنن،
‫آتیش سوزی باعث می شد بقیه ساکنین هم به دردسر بیفتن.
‫تو هم با اون ها می سوزی، خب؟
‫«اگه این علامت رو روی دیوار خونه اتون بکشید،
‫یه فرشته میاد پدر و مادرتون رو ‫زنده زنده می سوزونه»
‫برای همین در کمال درموندگی از فرشته کمک می خواد.
‫کجاش ایراد داره؟
‫قبلاً هم دیدم.
‫یا اینکه داره تقاضای کمک می کنه.
‫من بازمانده بدرفتاری با بچه ها هستم.
‫یه «فرشته» هست که اعلام کرده
‫پدر و مادر بچه هایی که باهاشون ‫بد رفتاری می شه رو می کشه.
‫با استفاده از قدرت آتیش،
‫می خواستم بچه هایی که مثل من رنج کشیدن رو نجات بدم
‫من کانتو ایهارا هستم.
‫این هم شیشیه.
‫اون «فرشته»... این مرد جوان بود؟
‫بعدش چه بلایی سر بچه ها میاد؟
‫همشون خوشحال می شن. باید بشن!
‫هر چی نباشه، خودشون این انتخاب رو کردن.
‫و باید تا آخر عمر، این انتخاب روی دوششون سنگینی کنه؟
‫این هم نوعی دیگه از آزار و اذیته.