‫نترس.
‫این آدم... این فرشته، جون من رو هم نجات داده.
‫با این، آزاد می شی.
‫شنیدم کار یه آتش افروز بوده.
‫پدر و مادر خانواده مردن، اما بچه اشون زنده مونده.
‫- ببینم، اون یارو... ‫- کیه؟
‫یهویی شروع به درد کشیدن کرد.
‫دیدنِ رنگ قرمز باعث می شه درد بکشی؟
‫خیلی دوست دارم پای سیب بخورم، اما خیلی می ترسم
‫بهترین کار اینه که اون توتونو هم با بقیه اشون بسوزونیم
‫صبر کن!
‫تو هم پیش اون می سوزی.
‫[2روز قبل - 23دسامبر]
‫در 6ماه اخیر، 4مورد آتش سوزی سریالی توی این حوزه قضایی داشتیم
‫همشون 2تا وجه اشتراک دارن.
‫اولیش اینه که پدر و مادرها مردن،
‫و تنها بازمانده، بچه های کوچیکشون بودن.
‫اون یکی وجه اشتراک، علامت شعله ایه
‫که روی دیوار خونه ها کشیده شده.
‫به علاوه اینکه 3سال پیش،
‫یه قتل آتش افروزی دیگه با همین ‫جزئیات مشابه صورت گرفت.
‫یه مظنون وجود داشت که به علت ‫کافی نبودنِ مدارک، دستگیر نشد:
‫ کانتو ایهارا.
‫در نهایت فقط به جرم آتش‌افروزی های خفیف دستگیر شده.
‫2سال توی دارالتأدیب پزشکی بوده
‫- و 6ماه پیش آزاد شده. ‫- 6ماه؟
‫آزاد شدنش هم زمان شده با این قتل های آتش افروزی.
‫این اصلاً اتفاقی نیست.
‫وقتی ایهارا 10سالش بوده،
‫مادر خودش توی آتیش سوزی می میره.
‫در ضمن، یه نگاه به این بندازید.
‫[فرشته شعله ها]
‫این چیه؟
‫فرشته شعله ها؟
‫این سایت ادعا می کنه که یه فرشته هست...
‫که پدر و مادر بچه های آزار دیده رو می کشه.
‫این نقاشی، علامتیه که بچه ها ‫باهاش فرشته رو احضار می کنن.
‫من احتمال می دم که کانتو ایهارا...
‫در اصل همون فرشته شعله ها باشه.
‫فردا عید کریسمسه.
‫می تونی برام یه کادو بیاری؟
‫من... هان؟ کادو؟
‫می تونه یه چیز ساده باشه. ‫من هم حتماً یه چیزی برات میارم.
‫- برگشتیم. ‫- آقای آئوتو.
‫هیچ ردی از کانتو ایهارا پیدا نکردید؟
‫نه، به جایی نرسیدم. یعنی توی کدوم سوراخی مخفی شده؟
‫چیکار کنم؟
‫کادو...
‫چیکار کنم؟
‫خیلی پُرز داره.
‫این رو می خوام لطفاً.
‫هدیه کریسمسه؟
‫بله.
‫خیلی خب.
‫[24 دسامبر]
‫باید فردا شب ساعت 3:00 برگردی.
‫ممنون که منتظر موندید.
‫کاغذبازی ها تموم شد،
‫پس هیروکی دیگه حالا تحت مراقبت سازمان بهزیستیه.
‫هیروکی، مواظب خودت باش، باشه؟
‫بیا یه هدیه. یه زیورآلاته.
‫ولی من که درخت کریسمس ندارم...
‫- وصلش کن به گوشیت. ‫- خیلی خب.
‫خب، ساعت 3:00 شب می بینمت.
‫چی؟ 3:00 امشب؟
‫روکو؟
‫دوباره می ری بیمارستان؟
‫آره، گمونم دختره تا الآن دیگه تصمیمش رو گرفته باشه.
‫اگه کمک بخواد،
‫با کمال میل، براش مرتکب جرم می شم.
‫دلم می خواد اون هم مثل بقیه بچه ها شاد باشه.
‫که این طور.
‫هیچ کس به غیر از تو...
‫نمی تونه اون رو شاد کنه.
‫اون دختره...
‫فقط وقتی میاد بیمارستان در امانه.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫این مدت، مادرش و ناپدریش داشتن بهش زور می گفتن.
‫بیا بریم.
‫راستی...
‫اون خانم توی گلخونه ازم خواست ‫توی مقدمات کریسمس کمکش کنم.
‫یه تعدد بسته هستن که امشب باید جابجا بشن.
‫ساعت 11 شب بیا انباری.
‫باشه.
‫[فورومیتسو]
‫[کونو]
‫گندش بزنن! پس این کانتو ایهارا کجا قایم شده؟
‫آهای! ادمین سایتی که اون افسانه رو نوشته رو پیدا کردیم
‫سوباسا سومی. یه دانش آموزِ 17ساله دبیرستانی.
‫جزو پرونده هامون بود.
‫تنها بچه ایه که توی اون قتل آتش افروزی ‫5سال پیش جون سالم به در برد.
‫پس یعنی...
‫بریم از «سومی» بپرسیم چی شده.
‫حالا؟
‫اصلاً نمی دونیم آتش افروزی بعدی کی اتفاق می افته.
‫چشم.
‫هان؟ گوشیم...
‫- سلام، شب بخیر. ‫- سلام.
‫اومزو کجاست؟
‫گفت توی گلخونه منتظر می‌مونه.
‫روکو...
‫چرا عینکت رو نزدی؟
‫اگه توی تاریکی عینک رنگ‌دار می‌زدم ‫مثل خفاش‌ها، کور می‌شدم.
‫خیلی از چیزای کریسمس قرمز هستن.
‫من دیگه میرم خونه.
‫نمی‌ذارم بری!
‫صبر کن.
‫صبر کن! وایستا! وایستا!
‫اونا مامان و ناپدریِ همون دختره‌ان.
‫«اگه این علامت رو روی دیوار خونه‌تون بکشید،
‫یه فرشته میاد پدر و مادرتون رو ‫زنده زنده می‌سوزونه.»
‫چاره‌ای نداره جز اینکه از فرشته کمک بخواد.
‫کجاش اشکال داره؟
‫چون توی آپارتمان زندگی می‌کنن.
‫آتیش‌سوزی باعث می‌شد بقیۀ ساکنین هم ‫به دردسر بیفتن.
‫تو هم...
‫کنار اونا می‌سوزی.
‫پیداش کردم.
‫[تماس بی‌پاسخ از کونو]
‫بس کن!
‫صبر کن! صبر کن!
‫صبر کن!
‫خیلی رو مُخه...
‫که توی همچین موقعیتی زنگ می‌خوره.
‫مشترک مورد نظر در حال حاضر ‫قادر به پاسخگویی نمی‌باشد.
‫لطفاً پیغام بگذارید...
‫فورومیتسو، بیا بریم.
‫باشه.
‫روکو، چند وقته که دیدنِ رنگ قرمز ‫باعث میشه درد بکشی؟
‫از اون‌موقع که بچه بودی ‫و خونه‌تون آتیش گرفت؟
‫از اون‌موقع که پدر و مادرت مُردن؟
‫خفه شو! خب که چی؟
‫وقتی در مورد نهنگ قاتل باهات صحبت کردم...
‫تا حالا کسی بهت گفته ‫خیلی شخصیت مزخرفی داری؟
‫و وقتی حرف از بُز شد...
‫شخصیت خیلی مزخرفی داری.
‫یه واکنش یکسان نشون دادی.
‫ماجرای نهنگ‌های قاتل رو بهت گفتم ‫چون گفتی دلت می‌خواد نهنگ بشی.
‫ولی قضیۀ بُزها...
‫فقط در مورد شکنجه‌دادنِ آتش‌افروزها بود.
‫ولی از اونم بهت بر خورد.
‫تو آتش‌افروز هستی؟
‫تو فرشتۀ شعله‌هایی، روکوتا اوریتو؟
‫من فرشته نیستم.
‫فرشته‌ها خوشگلن.
‫خوشتیپ و نازنین هستن.
‫پس دوستته؟
‫همون یارو خوشگله که گربه داره؟
‫[رُب گوجۀ ایتالیایی]
‫روکو...
‫میشه با دوستت صحبت کنم؟
‫اگه کاری بکنی،
‫این قوطی رُب رو می‌ریزم!
‫قرمز و آبداره!
‫رفیقم شاید بسوزونتت.
‫لطفاً!
‫[تماس بی‌پاسخ: فورومیتسو]
‫زنگ نمی‌زنی پلیس، شنیدی؟
‫وگرنه پدر و مادر اون دختره می‌میرن.
‫بیا بریم.
‫اون اینجاست.
‫کانتو.
‫من اومدم.
‫تو توتونو هستی، مگه نه؟
‫بگیر بشین.
‫توی صحنۀ جرمِ آتیش‌سوزی ‫همدیگه رو دیدیم، مگه نه؟
‫من کانتو ایهارا هستم.
‫اینم گربه‌ام شیشی‌ـه.
‫من کونو توتونو هستم.
‫مادرم اسم منو از روی...
‫سرگرمی‌اش یعنی عود گذاشت.
‫ولی عود که بو کردنیه. شنیدنی نیست.
‫کانتو یعنی «یکی از صداهای رایحه».
‫عود با آتیش سوزونده می‌شه، ‫پس من و آتیش...
‫جدایی‌ناپذیر هستیم. ‫مثل دوتا برادر می‌مونیم.
‫مادرم بعد از اینکه
‫از پدرم طلاق گرفت
‫رفتارش خیلی عجیب شد.
‫کانتوی عزیزم...
‫جز تو کسی رو ندارم.
‫پس منو تنها نذار، باشه؟
‫مثل پدرت ولم نکن برو.
‫کم کم به طرز عجیبی شیفتۀ من شد ‫ولی در عین حال...
‫شروع به شکنجه‌کردنم کرد.
‫هر روز این وضعیت ادامه داشت و ادامه داشت.
‫مطمئن بودم که مادرم
‫یه روز منو می‌کُشه.
‫ولی یه شب، زغالِ جاعودی...
‫افتاد روی فرش حصیری ‫و خونه آتیش گرفت.
‫من چاره‌ای جز فرار نداشتم
‫ولی مادرم رو نجات ندادم.
‫آزاد شدم.
‫هیچ‌وقت اون حس شور و شعف رو ‫فراموش نمی‌کنم.
‫شعله‌ها نجاتم دادن.
‫بالاخره شعله‌ها رو طرفِ خودم داشتم.
‫بعدش پدرم زیر پر و بالم رو گرفت ‫ولی خودش خانواده داشت.
‫واحد آپارتمانی که بهم داده بودن رو فروختم
‫و اینجا رو به اسم روکو خریدم.
‫به همین خاطر، ‫هیچ‌کس جام رو بلد نیست.
‫هیچ مزاحمی ندارم.
‫خیلی راحته.
‫واسه همین
‫می‌خوام از قدرت شعله‌ها استفاده کنم
‫تا بچه‌هایی که دارن رنج می‌کشن رو نجات بدم.
‫مثل خودم!
‫کانتو منو هم نجات داد.
‫چرا قیافه‌ات رو مثل قورباغه‌ها می‌کنی؟
‫خیلی حال به هم زنی.
‫داداش بزرگترت خیلی دوست‌داشتنیه.
‫من و برادرم همیشه خیلی با هم فرق داشتیم.
‫مامانم همیشه اونو به من ترجیح می‌داد.
‫بعدش برادرم مریض شد و یهویی مُرد.
‫چرا برادرت؟ کاش تو به‌جاش مُرده بودی.
‫همه‌ش تقصیر توئه! ‫کاش تو مُرده بودی.
‫همه‌ش تقصیر توئه.
‫ولی...
‫کانتو اومد سراغم.
‫بسوزونمشون؟
‫اومدم تا ازت محافظت کنم.
‫اگه بخوای، این کار رو می‌کنم.
‫انتخابش با خودته.
‫تو...
‫روکو رو مجبور به انتخاب کردی؟
‫از روکو اجازه گرفتی.
‫درسته. خیلی گرسنه بودم.
‫اگه این انتخاب رو نکرده بودم، ‫الان مُرده بودم.
‫کجاش اشتباهه؟
‫یه بچۀ دانشگاهی که توی ناز و نعمت بزرگ شده ‫هیچ‌وقت اینو درک نمی‌کنه.
‫یه روزی که بابام میاد خونه رو انتخاب کردم.
‫اون علامت رو روی دیوار خونه‌ام کشیدم.
‫واقعاً قدردانت هستم.
‫ممنونم، ممنونم، ممنونم، کانتو!
‫چیزی نیست.
‫ایرادی نداشت.
‫ولی تو نمی‌تونی چیزای قرمز رو ببینی.
‫این به نظر خیلی سخت میاد.
‫فقط به چیزای قرمز نگاه نمی‌کنم.
‫کانتو هیچ‌وقت چیزای قرمز نمیاره توی خونه.
‫می‌خوای تا ابد اینجوری ادامه بدید؟
‫می‌خواید بچه‌ها رو مجبور کنید ‫که این کار رو بکنن؟
‫اینم یه جور آزار و اذیته.
‫برام سؤاله که چند تا بچه رو نجات دادم.
‫بعدش چه بلایی سر اون بچه‌ها میاد؟
‫همه‌شون شاد می‌شن.
‫معلومه که شاد می‌شن.
‫خودشون این انتخاب رو کردن.
‫۶ ماه قبل... بعد از اینکه آزاد شدم
‫رفتم اون بچه‌ها رو دیدم.
‫ببخشید که دیروقت مزاحم شدیم.
‫می‌خواستیم در مورد سایتی باهاتون صحبت کنیم ‫که شما می‌گردونیدش.
‫داشتم می‌رفتم خشک‌شویی.
‫دنبالم میاید؟
‫ببخشید، بعداً بهت زنگ می‌زنم...
‫نمیاد؟
‫حیف شد.
‫- کمک! کمک! ‫- آهای!
‫کمک‌مون کن.
‫خدا رو شکر. زنگ بزن پلیس.
‫یه سؤال: شما دوتا یه مرد مو فرفری ندیدین؟
‫نمی‌دونم! یه یارو رو دیدیم ‫که شبیه قورباغه‌ها بود.
‫ما رو دزدید و برد توی خونه‌اش.
‫- تا الان اونجا بودیم. ‫- خونه‌اش کجاست؟
‫یه ساختمون قدیمی پشت پارک مرکزیه.
‫زنگ بزن پلیس...
‫هوی! چی‌کار می‌کنی؟
‫پنج سال پیش خونه‌تون آتیش گرفت
‫و شما تنها بازماندۀ اون حادثه بودید، درسته؟
‫از فرشته خواستید این کار رو بکنه؟
‫این حرف رو نمی‌زنم ‫که بگم حقیقت محض ـه...
‫ولی پدر و مادرم آدمای خیلی بدی بودن.
‫مدام کتکم می‌زدن.
‫یه روز، نمی‌خواستم برم خونه و رفتم پارک.
‫یه مَرده که شبیه قورباغه‌ها بود ‫اومد باهام صحبت کرد.
‫قورباغه؟
‫گفت پدر و مادر اونم ‫همین بلا رو سرش آوردن
‫و بعد یه فرشته آورد.
‫گفت اگه یه علامت روی دیوار بکشم ‫اونا رو می‌سوزونه.
‫اون فرشته، این مرد جوان بود؟
‫نمی‌دونم.
‫اون‌قدر شرافت دارم که نیام بهتون بگم.
‫ولی اون فرشته
‫حدود شش ماه پیش اومد به دیدنم.
‫شش ماه پیش؟
‫سایتی که زده بودم رو پیدا کرد ‫ و می‌خواست باهام صحبت کنه.
‫دقیقاً مثل قبل، ‫دستیار قورباغه‌اش هم پیشش بود.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫خوشحالم می‌بینم این‌قدر سرحالی.
‫وقتی سایتت رو پیدا کردم خیلی خوشحال شدم.
‫تو می‌خوای مثل من ‫بچه‌ها رو از رنج‌کشیدن نجات بدی.
‫نجات؟
‫- فکر کنم یه چیزی رو اشتباه متوجه شدی. ‫- چی؟
‫فکر کردی همۀ اون بچه‌هایی که ‫پدر و مادرشون رو کُشتی شادن؟
‫نتونستم با اونایی که منو ‫به فرزندخوندگی قبول کردن کنار بیام.
‫در نهایت دوباره عذاب کشیدم.
‫آدمای دیگه بهم زور می‌گفتن. ‫اکثر اوقات بدبخت و بیچاره بودم.
‫نداشتنِ پدر و مادر، ‫یه نقص بزرگ توی زندگیه.
‫حتی پدر و مادرهای اون‌جوری.
‫ولی الان وضعم بهتر از اون‌موقعست.
‫یا دوست دارم این‌طور فکر کنم.
‫مجبورم این‌طور فکر کنم.
‫چون خودم بهت اجازه دادم.
‫سایت رو راه انداختم چون می‌خواستم بدونم ‫بقیه در چه حالی‌ان.
‫وقتی همدیگه رو دیدیم، ‫فهمیدم همه‌شون دارن رنج می‌کشن.
‫بعضی‌هاشون دست به خودکشی زدن. ‫بعضی‌هاشون مریضن.
‫ولی این بهتر از کُشته شدنه؟
‫واقعاً هست؟
‫نمی‌دونم.
‫کانتو، بیا بریم...
‫درک می‌کنم.
‫منم بازماندۀ زورگوییِ مادرم هستم.
‫حقیقتاً احساسات پیچیدۀ همه رو...
‫درک می‌کنم.
‫درک می‌کنی؟
‫تو فرق داری.
‫پدر و مادر تو توی آتیش‌سوزی مُردن، مگه نه؟
‫تو نکُشتی‌شون. من کُشتم!
‫من بهت گفتم بکُش‌شون.
‫من پدر و مادرم رو کُشتم.
‫- بس کن دیگه! ‫- قضیۀ تو با من فرق داره.
‫تو اونا رو نکُشتی. ‫تو اجازۀ مرگ‌شون رو ندادی.
‫پس اصلاً درک نمی‌کنی ما چه حسی داریم.
‫دست از سرم بردار.
‫بریم با بقیۀ بچه‌ها صحبت کنیم. ‫یه لیست درست کن.
‫باشه.
‫فورومیتسو؟ با کی حرف می‌زنی؟ ‫قطع کن.
‫[کونو]
‫گفت‌وگوی عجیبی‌ـه.
‫من...
‫اعتقادم این بود که اون بچه‌ها رو نجات دادم.
‫فکر می‌کردم
‫که همه‌شون شادن.
‫چی میگی، کانتو؟
‫منو نجات دادی!
‫من شادم! شادم، کانتو
‫دیگه...
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫می‌خوام ادامه ندم.
‫می‌خوام...
‫دیگه فرشته نباشم.
‫نمی‌شه، کانتو!
‫نمی‌شه ادامه ندی.
‫کلی بچه هستن که دارن رنج می‌کشن.
‫بیا نجات‌شون بدیم.
‫باید پدر و مادرهای افتضاح رو بسوزونیم، ‫قبل از اینکه بچه‌هاشون رو بکُشن!
‫کانتو گفت می‌خواد دیگه ادامه نده.
‫ولی تو می‌خوای ادامه بدی، روکو.
‫پس...
‫روکو، تو... کانتو رو کُشتی؟
‫چی؟
‫تا حالا این شخص که اسمش کانتوئه رو ندیدم.
‫و وقتی توی صحنۀ جرمِ آتیش‌سوزی دیدمت ‫تنها بودی.
‫اوضاع چطوره؟
‫خوبه. دلیلی برای نگرانی نیست.
‫اون زمان، دائماً با خودت صحبت می‌کردی.
‫به نظرم عجیب اومد.
‫کنجکاو شدم.
‫ولی وقتی دم حوض آب گرم دیدمت،
‫گفتی دوستت هم اونجا بوده.
‫اون یارو که توی صحنۀ جرم ‫باهاش بودم رو یادته؟
‫اون مرد خوشگلی که گربه داشت.
‫اصلاً نفهمیدم منظورت چیه. ‫گیج شده بودم.
‫قبلش توی انباری،
‫می‌دونستم احتمالاً خودت همون فرشته‌ای ‫ولی دوستت کی بود؟
‫مطمئن نبودم دوستت وجود خارجی داره یا نه.
‫تا اینکه اومدم اینجا.
‫یعنی چی؟
‫کل این مدت داشتم گوش می‌دادم.
‫کونو داشت با جفت‌شون صحبت می‌کرد ولی...
‫صداهاشون یکی بود.
‫کل این مدت...
‫کسی که داشت به‌جای کانتو حرف می‌زد
‫تو بودی.
‫کانتو...
‫هیچ جا نیست.
‫اون خونی که روی زمین ریخته مال کانتوئه؟
‫بچه که بودم...
‫همیشه توی پارک، بچه‌هایی رو پیدا می‌کردم ‫که باهاشون بدرفتاری شده.
‫و صداشون می‌زدم.
‫ولی بزرگتر که شدم
‫راحت نمی‌تونستم به بچه‌ها نزدیک بشم.
‫واسه همین توی بیمارستان دنبال‌شون می‌گشتی.
‫مادر و ناپدری‌ات رو برات بسوزونم؟
‫ولی کانتو گفت دیگه می‌کشه کنار.
‫به حرف اون یارو گوش کرد ‫که اون سایت عجیب رو می‌گردوند.
‫گفت دیگه نمی‌خواد فرشته باشه.
‫واسه همین کُشتیش؟
‫نه!
‫چی؟
‫روکو...
‫فکر می‌کردم دیرتر میای.
‫هیچ‌وقت چیزای قرمز نمی‌آوردی توی خونه.
‫هیچ‌وقت!
‫- روکو، شرمنده، من... ‫- می‌خوای از پیشم بری.
‫دیگه برات فایده‌ای ندارم.
‫دیگه فرشته نیستی، برای همین از پیشم میری.
‫روکو، قضیه این‌طور نیست. آروم باش.
‫یه دستورالعملِ...
‫خوشمزه... برای پای سیب پیدا کردم...
‫و با خودم گفتم...
‫خوب می‌شه اگه...
‫یه کم بخوری...
‫شرمنده‌ام، روکو.
‫که عذابت دادم.
‫که باعث شدم درد بکشی.
‫روکو...
‫من نتونستم نجاتت بدم.
‫شرمنده.
‫کانتو؟
‫بس کن، شیشی.
‫
‫شیشی! بس کن!
‫روکو؟
‫بس کن!
‫گربه‌ای هم در کار نیست.
‫راست میگی.
‫شیشی رو هم...
‫کنار اون گذاشتم.
‫دلم برای شیشی می‌سوخت
‫چون نمی‌تونستم ازش مراقبت کنم
‫واسه همین گذاشتمشون کنار هم.
‫اگه می‌تونستی شیشی رو ببینی،
‫به نظرم به‌خاطر این بوده ‫که خیلی دلت می‌خواسته یه نفر...
‫جسد رو پیدا کنه.
‫من دیگه قطع می‌کنم.
‫ببخشید، کل این مدت پلیس پشت خط بود.
‫فقط محض احتیاط.
‫قطع کرد! گوشی رو قطع کرد.
‫- کجا ردش رو زدیم؟ ‫- خب.
‫یه جایی توی پونصد متریِ اینجاست.
‫- خیلی خب، بریم بگردیم. ‫- باشه.
‫تو دیگه چه جونوری هستی؟
‫یه دانشجوئم.
‫دلم می‌خواست معلم بشم.
‫معلم!
‫چیه؟ کجاش خنده‌داره؟
‫وقتی کلاس دوم بودم،
‫پدر و مادرم از بالای پله هُلم دادن پایین.
‫جفت پاهام شکست.
‫یه مدت با ویلچر می‌رفتم مدرسه.
‫- نه، نکن! نکن! ‫- اون‌وقت بچه‌هایی که...
‫همیشه دستم مینداختن و ‫بهم می‌گفتن «قورباغه»
‫منو می‌کشوندن بالای سرسره ‫و هُلم می‌دادن پایین.
‫دوباره و دوباره و دوباره. ‫خیلی ترسیده بودم.
‫پاهام هم درد می‌کردن.
‫وقتی معلم رد شد، دست تکون داد.
‫روز بعد، جلوی همه، گفت اونا خیلی مهربونن
‫که با قورباغه بازی کردن ‫و به همه گفت تشویق‌شون کنن.
‫به بقیه هم گفت باهام دوست بشن ‫و باهام بازی کنن.
‫از اون معلم بیشتر از اون بچه‌ها بدم میاد.
‫- معلم‌ها همین‌جوری‌ان و... ‫- نباید جلوی همه قورباغه صدات می‌کرد.
‫من همیشه...
‫دوست دارم حواسم به همه چی باشه.
‫اگه هم‌کلاسیِ من بودی،
‫می‌فهمیدم که یه چیزیت شده.
‫اگه کانتو اونجا بود...
‫می فهمیدم یه چیزی عوض شده.
‫چرا این کار رو کردم؟
‫چرا کانتو رو کشتم؟
‫برام حکم اعدام می برن، آره؟
‫عیبی نداره
‫اما تا اون روز چیکار کنم؟ تنهای تنها...
‫چیکار کنم؟
‫من هم وقتی بچه بودم، یه سری اتفاقات افتاده بودن
‫که دلم نمی خواست برم خونه.
‫همیشه می زدم بیرون و می رفتم توی باغ کتابخونه.
‫چیکار می کنی؟
‫به مورچه ها نگاه می کنی؟
‫می تونی به کانجی بنویسی «مورچه»؟ ‫(کانجی: الفبای ژاپنی)
‫[مورچه]
‫خیلی خوب نوشتی.
‫اینجا رو نگاه...
‫مورچه رو این جوری می نویسن...
‫اما به نظرت چرا املای کلمه اش ‫شبیه به کلمه «درستکار» می مونه؟
‫به سئوالش فکر کردم و درباره اش تحقیق کردم.
‫روز بعد، دوباره همون جا بود.
‫یه علتش به دلیل حروف مشترکشونه،
‫اما فکر می کنم یه علتش هم برای اینه که...
‫کار گروهی مورچه ها نشون دهنده درستکاری و وفاداریه.
‫خیلی بهش فکر کردی، آره؟
‫خب، بعدش...
‫بیا به این سنگ فکر کنیم.
‫- سنگ؟ ‫- برام سئواله که چرا اینجاست.
‫اشیاء و کلمات چرا همین جوری که هستن منطقی اند؟
‫علتش چیه؟ کی این تصمیم رو می گیره؟
‫امیدوارم قشنگ بهش فکر کنی.
‫پس برو با یکی درباره اش حرف بزن.
‫با کی؟
‫اگه کسی نیست، با من حرف بزن.
‫به نظرم فکر کردن در مورد چیزهای خوب، خیلی خوبه
‫تمام چیزهایی که اطرافمون هست...
‫خیلی خیلی خیلی خیلی بهشون فکر کن.
‫بعدش درباره اشون با یکی حرف بزن.
‫[روکوتا اوریتو]
‫رایکا؟ تو اینجا چیکار می کنی؟
‫ببخشید.
‫ظاهراً به دردت خورده.
‫فکرش رو می کردم همچین چیزی شده باشه.
‫چون این فرشته اخیر، کارهاش خیلی نامنظم بودن.
‫شبیه کارهای تو نبود.
‫4-11-1:2 26-2-29:30 46-3-1:2
‫پلیس!
‫کونو! حالت خوبه؟
‫فورومیتسو! عذر می خوام که روز عید کریسمس مزاحمت شدم.
‫- کونو، دست بردار! ‫- چی؟
‫مگه چیکار کردم؟
‫آقای آئوتو، یه جسد اینجاست.
‫- بهش دست نزن! زنگ بزن واحد جرم شناسی. ‫- باشه.
‫هان؟ رایکا کجاست؟
‫رایکا؟ کس دیگه ای اینجا بوده؟
‫هان؟ نه، کسی نبود.
‫می شه بریم اداره پلیس حرف بزنیم؟
‫بچه اون زن و شوهری که دست و پاشون بسته شده بود
‫فرستاده شد بهزیستی.
‫ظاهراً کل روز داشته برای مادرش گریه می کرده.
‫به گمونم بچه ها هر چقدر هم که اذیت بشن، بازم...
‫طبیعتاً! پدر و مادرها هر جوری هم باشن...
‫بچه هاشون دوستشون دارن.
‫اما این چیز خوبی نیست.
‫پدر و مادرها از احساسات بچه ها سوءاستفاده می کنن.
‫اما...
‫مادرها هم...
‫اسیرن.
‫- کارِت خیلی خوب بود. ‫- کارِ تو هم خوب بود.
‫برسونمت خونه؟
‫نیازی نیست. زودتر برو خونه و کمی بخواب.
‫- مرسی. ‫- فعلاً.
‫صبر کن!
‫کریسمس مبارک. (به انگلیسی گفت)
‫هان؟
‫آره. کریسمس مبارک. (به انگلیسی)
‫گرمه.
‫شماره هایی که اون موقع گفتی ‫توی کتاب «تأملات» پیداشون کردم.
‫«متشکرم. آتیش تو من رو نجات داد.»
‫«درد تموم شد. دیگه کاملاً شادابم.»
‫تو هم فرشته رو خبر کردی؟
‫چیاکو نمی دونه.
‫تصمیم خودم بود.
‫با تو هم بدرفتاری کردن؟
‫خط 5 از صفحه 26 کتابم رو خوندم و تصمیمم رو گرفتم.
‫با تمام وجود باهاش موافق بودم.
‫دلم می خواستم یه بار دیگه فرشته رو ببینم.
‫مرسی،
‫توتونو.
‫«یادت باشد که چقدر این اتفاق را پشت گوش انداختی.» ‫(خط 5 از صفحه 26 رو داره می خونه)
‫«زمانی که داری خیلی محدود است.»
‫«اگر از این فرصت برای پاک ،کردنِ آسمانِ ابری ذهنت استفاده نکنی
‫تمام می شود و تو نیز تمام خواهی شد.»
‫«شاید هرگز دیگر آن فرصت نصیبت نشود.»
‫6سال قبل...
‫یه زن واقعاً اینجا مرد.
‫یکیشون داره دروغ می گه. حواست بهشون باشه، خب؟
‫یه بپا کیوا رو کشته.
‫توی پرونده کیوا به چیزی مشکوک نشدی؟
‫این نیروی کمکیشه؟