‫من این قدر مُردم که شمارش از دستم در رفته.
‫به سرعت.
‫آروم،
‫دردناک، با آرامش.
‫آخرش همیشه...
‫حس مشابهی داشت.
‫نزولی سرد به درون پوچی.
‫دیگه وجود نداشتم.
‫بعدش...
‫آهسته آهسته، کم کم احساساتم بر می گشتن.
‫یعنی می گی از مرگ می تونی برگردی.
‫نه، هیچ کس نمی تونه از مرگ برگرده.
‫اما هممون بر می گردیم.
‫می خواستی بگی چرا پدرت رو کشتی.
‫حالا هم دارم همین رو می گم.
‫نه، داری طفره می ری!
‫چرا از اولش شروع نمی کنی؟
‫شروعی وجود نداره! پایانی هم همین طور.
‫زندگی مثل یه نوار خرابه که از اول تکرار می شه.
‫اما شما یادتون نمیاد که قبلاً آهنگش رو شنیده باشید...
‫برای همین دائم می رقصید...
‫تنها همراهش می خونید... فراموشکارید.
‫اما تو نه...
‫چون تو خاصی.
‫چرا خاصی، گیدیون؟
‫هم آهنگ رو یادمه،
‫هم می تونم سوزنش رو تکون بدم.
‫ما یه معجزه خلق کردیم.
‫به نام پدر...
‫پسر، و روح القدس.
‫آمین.
‫یونس 3روز و 3شب تموم رو در شکم نهنگ موند.
‫و تموم مدت از خدا طلب بخشش کرد.
‫قول داد هیچ وقت دیگه سعی نمی کنه ‫به کسی صدمه بزنه...
‫اوه!
‫اوه، گیدیون، داره لگد می زنه!
‫نگاه کن.
‫♪ تولدت مبارک مالکوم عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫شاید گیدیون بتونه برات شمع رو فوت کنه.
‫دست نزن.
‫گیدیون!
‫لورنس، بس کن!
‫گیدیون، برگرد اینجا.
‫همین الآن!
‫خالص از شکم مادر آمدم
‫و خالص می میرم.
‫خداوند به من جان داد و خداوند جانم را می گیرد.
‫به نام خداوند ستایش می کنیم.
‫این کلامی برای خداست.
‫قدردانی از آن خداست.
‫وقتی می ریم کلیسا، باید بشینی و احترام بذاری!
‫دستت رو بذار روی میز.
‫خودت رو مسخره خاص و عام کردی.
‫من؟
‫تو بودی کل شب نشستی از کتاب مقدس نقل قول کردی
‫دیدی همه دارن بهت می خندن دیگه؟
‫نه، فقط تو و اون بهم می خندیدید.
‫اوه، دیگه حق ندارم با مردهای دیگه صحبت کنم؟
‫می‌تونی با هر کی می‌خوای حرف بزنی.
‫فقط سعی نکن جلوی دوستام حرکت زشتی بزنی.
‫اوه، از این رفتارم بیزاری، نه؟
‫جلوی رفقات.
‫جیمز رفیقمه.
‫می خواد باهام حرف بزنه!
‫نه، مویرا.
‫می خواد بگیردت!
‫خوبه! شاید باید بهش اجازه بدم!
‫ببینم چه طور پیش می ره!
‫یالا دیگه.منو بزن!
‫من رو بزن!
‫وقتی من نیستم پسر خوبی برای مادرتون باشید.
‫گیدیون، مراقب مالکوم باش.
‫حواست باشه درست رفتار کنه.
‫کجا می ری؟
‫مامانی می گه پول ها رو به باد دادی.
‫مامانی درک نمی‌کنه، اما بابایی حلش می کنه،
‫مثل همیشه.
‫خب؟
‫سگ پادشاه گفت، این برای توئه.
‫توماس گفت، متشکرم.
‫حالا دیگه نیاز نیست ناراحت باشم.
‫تا وقتی این رو دارم
‫به تو فکر می کنم و دیگه هیچ وقت تنها نمی مونم.
‫دوباره بخونش.
‫کجا می ریم؟
‫بابایی؟
‫باید دعا کنیم.
‫چرا؟
‫باید واسه روح مامانی دعا کنیم.
‫برای کاری که کرده.
‫مامانی چیکار می کنه؟
‫در حق بابایی...
‫کار خیلی بدی کرد.
‫در حق خدا.
‫حالا باید دعا کنیم.
‫هر 3‌تامون.
‫همراهم دعا کنید.
‫پسرهای خوب.
‫یونس سه روز و سه شب تموم
‫رو در شکم نهنگ موند،
‫و تموم مدت از خدا طلب بخشش ‌کرد.
‫دست نزن.
‫گیدیون!
‫خالص از شکم مادر آمدم
‫و خالص می‌میرم.
‫خداوند به من جان داد و خداوند ‫جانم را می‌گیرد.
‫به نام خداوند ستایش می‌کنیم.
‫اوه، دیگه حق ندارم با مردهای دیگه ‫حرف بزنم؟
‫می‌تونی با هر کی می‌خوای حرف بزنی.
‫فقط سعی نکن جلوی دوستام حرکت ‫زشتی بزنی.
‫الان دیگه نیاز نیست غمگین باشم.
‫تا وقتی این رو دارم، ‫به تو فکر می‌کنم.
‫و دیگه هیچوقت تنها نمی‌مونم.
‫ما یه معجزه خلق کردیم.
‫ببین.
‫- دست نزن. ‫- گیدیون!
‫لورنس بس کن!
‫گیدیون، برگرد اینجا!
‫نمی‌خواد باهات صحبت کنه، مویرا.
‫می‌خواد بگیردت!
‫خوبه! شاید باید بهش اجازه بدم.
‫ببینم عشق واقعاً چه حسی داره!
‫می‌دونستم اگه بگم مامانم درک نمی‌کنه.
‫هیچکس درک نمی‌کرد.
‫واسه همین فرار کردم...
‫...به دورترین جای ممکن.
‫جایی واسه رفتن نداشتم.
‫کسی نبود مراقبم باشه.
‫تنها بودم.
‫نمی‌فهمیدم چه خبره.
‫یا چرا این اتفاق‌ها دارن میفتن.
‫ولی هر زندگی درس‌های خودش رو داشت.
‫زیاد طول نمی‌کشید تا پیدام کنن.
‫می‌بینیمش.
‫ولی هر دفعه که پیدام می‌کردن...
‫بیا پایین، پسرم. نه، نه!
‫از نو شروع می‌کردم.
‫خیلی خب.
‫الان میگی کل دفاعیه‌ت
‫بر چه مبناییه؟
‫- تناسخ؟ ‫- بازگشت.
‫در همون کالبد. همون زندگی.
‫و دفاعیه نیست، توضیحه. ‫حقیقته.
‫خب، ممنون که شفاف سازی کردی، ‫خیلی به دردمون خورد.
‫نکن لطفاً.
‫می‌خواید واسه ارزیابی روانی توی تیمارستان ‫بستریم کنین،
‫کارتون اشتباهه.
‫امشب که اومدم اینجا، ‫گفتی قبلاً همدیگه رو دیدیم.
‫توی این زندگی بود یا یه زندگی دیگه؟
‫اگه این زندگی بود، ‫من رو یادت می‌موند.
‫پس این اتفاق‌ها قبلاً افتادن؟
‫نه، نه دقیقاً.
‫- لوسی؟ ‫- چیزها رو تغییر میدی؟
‫پس میگی اینطوری تونستی جون ‫سالم به در ببری.
‫چون می‌دونی قراره چه اتفاقی بیفته؟
‫بیشتر اتفاقات رو.
‫من فقط جایی قایم میشم که پیدام نکنن.
‫فقط وقتی دزدی می‌کنم که مچم رو نگیرن.
‫فقط وقتی می‌جنگم که بدونم برنده میشم.
‫محل اقامتت رو گشتیم.
‫نقد پیدا کردیم.
‫سیزده هزار پوند تقریباً.
‫- دزدیده بودی؟ ‫- نه.
‫از سن هجده سالگی که بگذرم، ‫دیگه نیازی به دزدی ندارم.
‫چرا؟
‫خوب می‌تونم برنده رو انتخاب کنم.
‫اولین!
‫باورتون میشه؟
‫رژه هالستد، ‫نفر پنجاهم،
‫تونست با اختلاف مسابقه رو ببره.
‫بی نظیره!
‫یکی از چرخ‌هاشون تو پیچ منفجر شد.
‫همه‌شون مُرده بودن.
‫پدر و مادر، دو فرزند.
‫نتونستم کمکشون کنم.
‫توی اون زندگی نه.
‫ولی مهم نبود.
‫مهم نبود چون می‌دونستم،
‫می‌دونستم چرا این اتفاق داره برام میفته.
‫می‌دونستم چرا اون دختر کوچولو ‫رو تو پارک دیدم.
‫می‌دونستم چرا شاهد مرگش بودم.
‫چرا خاطراتم در هر زندگی همراهم هستن.
‫اون خانواده رو یادم بود.
‫اسمشون رو با خودم به گور بردم.
‫و حالا در هر زندگی، دوباره ‫پیداشون می‌کنم.
‫صبح تصادف میرم خونه‌شون
‫و یه کاری می‌کنم ماشینشون نتونه ‫از پارکینگ دربیاد.
‫فکر کردی داری مردم رو نجات میدی؟
‫پس چی.
‫و در هر زندگی جدید،
‫یه مقدار دیگه درباره ذات عذاب کشیدن ‫یاد می‌گیرم.
‫وقتی درباره یه حادثه می‌شنوم، ‫اتفاقات رو یادداشت می‌کنم.
‫کجا، کِی، و سر چه کسی.
‫آتش سوزی توسط یه مشکل برق
‫در یه خشکشویی جدید رخ داد که باعث شد ‫دستگاه در شب داغ کنه.
‫سازنده‌ها اطمینان دادن که این ‫ایراد کمیاب...
‫و در زندگی بعدیم...
‫درستش می‌کنم.
‫جالبیش اینه که،
‫حتی وقتی جلوی آتش رو می‌گیرم، ‫می‌تونم بوی دود رو حس کنم.
‫آتش سوزی توی خونه. تصادف با ماشین.
‫اگه واقعاً می‌تونی آینده رو ببینی، ‫چرا جلوی یه اتفاقایی رو نگرفتی؟
‫چطوری؟
‫تلفنی؟
‫ارزش امتحان کردن رو داشت.
‫نه نداشت!
‫باور کن. نمی‌تونم جلوی هرچیزی رو بگیرم.
‫نه هنوز.
‫ولی جلوی بعضی حملات رو گرفتم.
‫- حملات اکتبر چیه؟ ‫- دقیقاً.
‫پس یه قهرمانی؟
‫هیچوقت همچین حرفی نزدم.
‫چون توی لپ‌تاپت فیلم‌های شکنجه ‫کودکان رو پیدا کردیم.
‫لپ‌تاپ من نبود.
‫- نه؟ ‫- از هارولد اسلید دزدیده بودمش.
‫فکر کردم اگه برسونمش دست آدم‌های ‫درست و حسابی، می‌تونن دستگیرش کنن!
‫قبل از مردنش...
‫ولی این کار رو نکردی.
‫نه، نظرم عوض شد.
‫- چرا؟ ‫- چون دیدم چی تو لپ‌تاپشه.
‫به درون روحش نگاه کردم، و چیزی ‫جز شرارت ندیدم.
‫بعدش، می‌دونستم که باید بمیره.
‫برگشتی به خونه‌ش و کشتیش.
‫اسمش رو از توی لیستت خط زدی.
‫مثل اینکه جدی هم همین کار رو کردی.
‫وقتی آوردنت، این رو توی ژاکتت پیدا کردن.
‫توش اسمه، تاریخه، گذشته، حال.
‫آینده.
‫نمیشه خوندنشون، ‫یه کم رو دست خطت کار کن.
‫هی! حرفت یادم می‌مونه.
‫موضوع از این قراره.
‫ولی این کتاب رو خریدی، صفحاتش خالی بودن.
‫بله.
‫میگی وقتی یه اتفاق میفته، ‫می‌نویسیش.
‫بذار بگیم...
‫بگیم واقعاً دوباره زنده شدی.
‫توی زنده شدن بعدیت، ‫این صفحات باز خالی میشن.
‫یادداشت‌هات نمی‌تونن تا زندگی بعدی ‫بیان دنبالت،
‫چرا به خودت زحمت میدی چیزی بنویسی؟
‫واسه مرور.
‫وقتی از اول شروع می‌کنم، ‫تموم خاطرات توی ذهنم هستن.
‫خودم رو در جزئیات غوطه ور می‌کنم.
‫و دنیا رو مثل کف دستم حفظ می‌کنم.
‫وقتی اون کتاب رو میخرم،
‫پرش می‌کنم از چیزهایی که باید به خاطر بسپرم.
‫وقتی چیزهای جدید می‌فهمم، ‫بهش اضافه می‌کنم.
‫برو صفحه آخر.
‫من می‌شناسمت، کارآگاه دیلون.
‫ازت می‌خوام این رو بفهمی.
‫می‌دونم دقیقاً داری به چی فکر می‌کنی.
‫می‌خوای چیکار کنی و چی بگی.
‫وقتی کتاب رو باز کردی،
‫می‌دونستم می‌خوای از دست خطم ‫انتقاد کنی.
‫عه؟
‫خودت ببین.
‫یکی می‌خوری؟
‫نه، می‌خوام برگردم.
‫داره بازیمون میده.
‫خب تو هم باهاش بازی کن.
‫باید دلش رو به دست بیاریم،
‫فقط اینجوری میشه حقیقت رو از ‫زیر زبونش کشید بیرون، نه؟
‫فکر کردی داره راستش رو میگه؟
‫به نظرم حقیقت رو همونطور که می‌بینه میگه.
‫پدرش رو کشت که پدرش نکشدش.
‫اسلید رو کشت که اسلید اون ‫دختر بچه‌ها رو نکشه.
‫وقتی پسرم رو برد، راوی...
‫چی؟
‫به نظرت فکر کرده کسی قراره به ‫آیزاک آسیب بزنه؟
‫گیدیون فریب خورده، ولی سادیسم نداره.
‫فکر می‌کنه کارهاش...
‫عادلانه هستن.
‫واسه همین بقیه رو میبره، ‫فکر کرده داره نجاتشون میده.
‫اگه فکر کرده سعی داره آیزاک رو ‫نجات بده،
‫باید بدونم چرا. ‫باید بدونم معنیش چیه.
‫یعنی جنت تیلور هنوز زنده‌ست.
‫نمی‌ترسی؟
‫تا حالا قایم باشک بازی کردی؟
‫خیلی‌ها دنبالت می‌گردن.
‫نباید بذاری پیدات کنن.
‫می‌خوام ببرمت یه جایی قایم بشی.
‫یه جای امن.
‫جایی که کسی بهت آسیب نزنه.
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی، جونا.
‫می‌دونم من رو نمی‌شناسی، ‫ولی من آدم خوبی هستم.
‫آدم خوبی هستم.
‫هیچوقت نمی‌تونین پیداش کنین.
‫یه مقدار بلندتر بگو، آقای شپرد.
‫هیچوقت نمی‌تونین پیداش کنین.
‫روز سه‌شنبه، سوم فوریه سال ‫دو هزار و نه،
‫رفتی به خونه‌ای توی استیون‌پورت تا ‫جونا ادوارد تیلور رو بدزدی
‫اونم وقتی داشت تو حیاط پشتیشون ‫بازی می‌کرد.
‫میگی داری مردم رو نجات میدی.
‫بگو چطوری نجاتش دادی.
‫وقتی مردم هیولا صدات می‌کنن، ‫سخت میشه آدم خوبی بود.
‫وقتی فقط تو درک می‌کنی دنیا پر هیولاست.
‫ولی هیچوقت اونطوری که فکر می‌کنین نیستن.
‫مامان و بابای جونا تیلور می‌خواستن بکشنش
‫و توی یه قبر کم‌عمق خاکش کنن.
‫کجا بردیش؟
‫سپردمش دست کسی که بهش اعتماد دارم.
‫حواسش هست.
‫مراقبشه.
‫چرا؟
‫چرا باید به بچه‌ی دزدیده‌ای پناه بده
‫که می‌دونه کل کشور دنبالشن؟
‫اگه بره خونه براش همه چی رو توضیح میدم.
‫حرفت رو باور می‌کنه؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫چون هوشیارش کردم.
‫زندگی ما مثل رد پامون توی برف می‌مونه،
‫و وقتی دوباره اون زندگی رو تکرار می‌کنیم،
‫داریم جا پای قبلیمون می‌ذاریم.
‫ولی اگه مسیرمون عوض بشه، ‫رد پایی هم باقی نمی‌مونه.
‫و زندگی مثل حرکت در پودری سفت می‌مونه،
‫واسه بعضی‌ها سخته.
‫اولین قرار بود توی تصادفی...
‫در تاریخ پنجم سپتامبر ۱۹۷۷ بمیره، ولی نمرد.
‫خانواده‌اش قضیه رو فراموش کردن،
‫ولی اولین،
‫اون می‌تونست حس کنه یه چیزی فرق کرده.
‫بخشی از وجودش همیشه ‫اون تصادف رو به خاطر داشت.
‫چیزهایی رو می‌دید که وجود نداشتن.
‫الگوهای متفاوت روی کاغذ دیواری.
‫سایه‌های بدون جسم ‫که توی خونه‌ رفت و آمد می‌کردن.
‫و یه سری اشخاص.
‫ارواحی که...
‫به واقعیت اون ورود و خروج می‌کردن.
‫یه لحظه بودن،
‫لحظه‌ی بعد نبودن.
‫من‌ متوجه شدم اون داره دنیا رو مثل سابق می‌بینه.
‫آثاری رو می‌بینه که بقیه برجای گذاشتن.
‫هر تغییری منجر به پیامدی میشه،
‫و اون پیامدها هر کجا می‌رفت دنبالش بودن.
‫وقتی ۱۹ سالش بود ‫رفت خودش رو توی یه بیمارستان روانی بستری کرد.
‫من درش آوردم.
‫کمکش کردم با نقص‌های واقعیتش کنار بیاد.
‫یه خونه‌ی قدیمی توی دشت براش پیدا کردیم ‫که پیامدها پیداش نکنن،
‫و به مرور تونست ‫سر از مفهوم خاطراتش دربیاره.
‫پس اون مثل توئه؟
‫به طرق زیادی، آره.
‫در هر زندگی جدید، خاطراتش برمی‌گرده،
‫پس می‌دونه باید چیکار کنه.
‫ولی هرگز نتونست در برابر پیامد‌ها تاب بیاره.
‫واسه همین همیشه میره به همون خونه،
‫واسه اینکه از دست دنیا فرار کنه.
‫واسه اینکه الگوهای آشنا رو خلق کنه و تکرارشون کنه.
‫نه روحی.
‫نه سایه‌ای.
‫فقط هم‌نشینی یه پسربچه‌ی گمشده.
‫اون خونه کجاست؟
‫هرگز پیداش نمی‌کنی.
‫هرگز پیداش نکردی.
‫از این لذت می‌بری، ها؟
‫از این قدرت، از این آگاهی.
‫من از کمک به مردم لذت می‌برم.
‫از اینکه دنیا رو جای بهتری کنم،
‫ولی همیشه به این سادگی نیست.
‫هی! تمومش کن، مرد!
‫نباید اینجا سر و صدا راه بندازیم.
‫کی هستی؟
‫اینجا رستوران ماشینی نیست.
‫هی، برو عقب، مرد.
‫برو عقب!
‫ایدن استنر یه زن حامله رو با چاقو کشت...
‫به خاطر بدهی مواد نامزدش.
‫اگه اون بمیره، زنه زنده می‌مونه.
‫معامله اینه.
‫حالا می‌دونم که این درسته،
‫ولی هنوزم نمی‌تونم توی چشم‌هاش نگاه کنم.
‫اه! اه! اه!
‫اه!
‫تو ایدن استنر رو نکشتی...
‫و قربانیش یه زن حامله نبود.
‫نه، چون وقتی دوستت با اون ساقی‌ها وارد جنگ شد،
‫دیگه هیچی مثل سابق نبود.
‫نتونستم رد بی‌نظمی رو بزنم، متاسفم.
‫متاسفی؟
‫تو دوباره دوستت رو می‌بینی.
‫یه روزی.
‫مرگ پایان داستان نیست.
‫فقط یه نقطه‌ست.
‫نقطه؟ تو اینجوری می‌بینیش؟
‫اینجوری آدم‌کشی رو توجیه می‌کنی؟
‫توجیهی در کار نیست.
‫هر بار جون کسی رو می‌گیرم،
‫واسه اون بخشی از وجودم که می‌میره عزا می‌گیرم.
‫حتما اینو به خانواده‌ی قربانیان میگم،
‫حسابی تحت تاثیر قرار می‌گیرن.
‫- من اونی که فکر می‌کنی نیستم! ‫- نه.
‫متوجهم. تو از قتل متنفری.
‫حالت رو به هم می‌زنه.
‫ولی شکنجه...
‫دیدم قبل از اینکه از پشت به کانر لاسون شلیک کنی ‫چه بلایی سرش آورده بودی.
‫- کانر لاسون به پنج زن حمله می‌کنه. ‫- لاسون هرگز به هیچ کس حمله نکرد.
‫آره، چون من جلوش رو گرفتم.
‫چون من جلوش رو گرفتم!
‫شکنجه واسه چی؟ ‫چرا فقط نکشتیش؟
‫- شکنجه نبود. ‫- پس چی بود؟
‫یه آزمایش بود.
‫ترس می‌تونه ذات یه آدم رو تغییر بده،
‫این تکرار ابدی...
‫هرگز پایان پیدا نمی‌کنه.
‫تمام مرگ‌ها، تمام زجرها.
‫هر کار می‌کنم، بازم برمی‌گرده.
‫ولی اگه بتونم یه نفر رو از درون تغییر بدم،
‫یه تفاوتی رقم بزنم، ‫اون وقت امید هست.
‫امید برای قربانیان؟
‫امید برای من.
‫مشکل اینه همیشه وقت کم میارم.
‫همیشه سر از اینجا درمیارم.
‫این اتاق، این دستبند.
‫هر کار می‌کنم، هر جا میرم،
‫یه نفر همیشه آخرش منو پیدا می‌کنه، ‫و هر دفعه همون کارآگاه همیشگیه.
‫شاید بهتره درخواست افزایش حقوق بدم؟
‫آره، شاید باید همین کار رو بکنی.
‫اگه همیشه سر از اینجا درمیاریم ‫پس تو قبلا این داستان رو بهم گفتی.
‫بله، گفتم.
‫- و تا حالا شده حرفت رو باور کنم؟ ‫- نه، نشده.
‫پس چرا به خودت زحمت میدی دوباره میگی؟
‫چون سعی ندارم تو رو قانع کنم، کارآگاه دیلون.
‫لوسی، من دارم حقیقت رو میگم.
‫و می‌تونم بهت ثابت کنم.
‫خودت می‌تونی به خودت ثابت کنی.
‫فقط یه سواله.
‫لوسی، خوب فکر کن.
‫بدترین چیزی که تا حالا تجربه کردی چی بوده؟
‫من به خاطر تو زنده موندم.
‫حبس شدم.
‫بیست و پنج سال تنهایی کشیدم...
‫و منتظر بودم تو برگردی.
‫طولانی‌ترین ۲۵ سالی بود که زندگی کردم.
‫مجبورم کردن با حیوونی هم‌سلولی بشم...
‫که زن و بچه‌اش رو کشته بود.
‫گفت تقصیر خودش نبوده.
‫نوشیدنی باعث شده بزنه به سرش.
‫بزنه به سرش.
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫اسمش رو به لیست اضافه کردم.
‫اسامی زیادی رو اضافه کردم.
‫شروع مجدد واسه من خیلی سخت نیست،
‫تنها چیزی که لازم دازم ‫یه تیکه شیشه یا یه تیغه.
‫ولی من مقاومت کردم. ‫به خاطر تو توی زندان زجر کشیدم.
‫حالا ازت می‌خوام یه کاری برام بکنی.
‫به خاطر بیار، لوسی، به خاطر بیار!
‫و سوال رو جواب بده.
‫بدترین چیزی که تا حالا تجربه کردی چی بوده؟
‫مامان؟
‫لوسی؟ چی شده؟
‫نه، اون... اون... اون نه...
‫من تغییرش دادم.
‫- من جلوش رو گرفتم. ‫- بشین!
‫تو بدترین چیزی که برات اتفاق افتاده بود رو بهم گفتی،
‫و ۳۰ سال قبل من جلوش رو گرفتم.
‫دزدکی وارد خونه‌تون شدم،
‫سوزن آتیش...
‫شاتگان قدیمی بابابزرگت رو درآوردم.
‫مادرت ماشه رو کشید.
‫اون تا لب جهنم رفت...
‫ولی تو فرصت مجددی به دست آوردی.
‫اه!
‫بعدش زندگی خیلی متفاوتی برات پیش اومد.
‫- لوسی، باید بریم. ‫- یه لحظه بهش فرصت بده.
‫خفه شو!
‫بیا.
‫تو نباید اینجا باشی.
‫خیلی چیزها نباید باشی.
‫این زندگی تو نیست.
‫متاسفم.
‫لوسی؟
‫در رو باز کن!
‫لوسی! در رو باز کن!
‫گفتی زندگیم فرق داشت، چه فرقی؟
‫با هر زندگی‌ای که تا حالا داشتی.
‫- الان داری آثار جدیدی برجا میذاری. ‫- چطور؟
‫می‌تونم کمکت کنم به خاطر بیاری،
‫ولی فقط در صورتی بیدار میشی ‫که خودت تنها به اونجا بری.
‫و ما باید تو رو بیدار کنیم، لوسی، ‫باید، چون من قولی دادم.
‫آخرین باری که همدیگه رو دیدیم ‫تو ازم خواستی این کار رو بکنم.
‫نمی‌دونستیم زندگیت قراره چقدر فرق کنه.
‫تو اونی که بودی نیستی.
‫ولی من ازدواج کرده بودم...
‫- ...با مایک؟ ‫- نه.
‫پس آیزاک؟
‫اون نباید اینجا باشه.
‫واسه همین سعی کردی اونو ازم بگیری.
‫نه. نه، نه. من این کار رو نکردم.
‫لوسی، نه، من این کار رو نکردم.
‫- بند کفشت رو بده من. ‫- چی؟
‫خواهش می‌کنم، فقط بند کفشت رو بده. خواهش می‌کنم!
‫لوسی، نده.
‫فقط می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫نمی‌خوام باهاش خفه‌ات کنم. خواهش می‌کنم!
‫هر گره انتهای یه زندگی...
‫و شروع زندگی بعدیه.
‫حالا من قبلا فکر می‌کردم یه خط مستقیمه.
‫زندگی می‌‌کنی، می‌میری.
‫زندگی می‌کنی، می‌میری‌.
‫من اینجوری تجربه‌اش کردم.
‫ولی کلیت کار رو نمی‌دیدم.
‫چی میشه اگه وقتی یه چرخه‌ی جدید رو شروع می‌کنیم،
‫دقیقا همین باشه؟
‫چرخه.
‫زندگی جدیده، ولی در امتداد یه منحنی می‌گذره.
‫من می‌تونم زندگی‌های قبلیم رو به یاد بیارم.
‫اونا توی گذشته‌ی من هستن،
‫ولی همچنین دارن توی حالم اتفاق میفتن.
‫همزمان، به طور موازی.
‫و حالا این چرخه‌ها،
‫به قدری به هم نزدیکن ‫که تقریبا همدیگه رو لمس می‌کنن.
‫پس واسه همین دنیا رو مثل سابق می‌بینیم.
‫تو شب‌ به خاطر صدای تیری پا میشی ‫که هرگز شلیک نشد.
‫چیزهایی می‌بینی که بودن و نبودن.
‫تو هرگز قرار نبود توی اون خونه زندگی کنی، لوسی.
‫همینطور آیزاک.
‫ولی آیزاک مثل ما نیست.
‫اون به این زندگی محدود نیست.
‫جایی که تو می تونی بازتابی از چرخه های قبلی رو ببینی،
‫آیزاک می تونه لمسشون کنه.
‫باهاشون حرف بزنه.
‫اما گاهی توازنش رو از دست می ده...
‫و از یه زندگی...
‫وارد یه زندگی دیگه می شه و کلا از دنیای ما محو می شه.
‫اما چرا؟ چرا آیزاک؟
‫چون اون یه ناهنجاریه، لوسی.
‫اون نباید وجود داشته باشه.
‫می خوای برات روشنش کنم؟
‫یا نمی کنم.
‫همین جوری به فضا خیره شو.
‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا. می خوام یه داستان برات بگم.
‫مادرت می گه داستان دوست داری.
‫یه بار داشتم با یه دختری به نام سونیا شام می خوردم.
‫خب، اون خوشگل بود.
‫اما خیلی حوصله سر بر بود! هیچ حس شوخ طبعی ای نداشت
‫اگه تو بودی، ازش خوشت می اومد.
‫بگذریم، وسط شام خوردن بودیم که...
‫یه صدای خنده‌ معرکه ای شنیدم.
‫یه خانمی داشت با دوستش نوشیدنی ...می خورد و اون قدر خندید
‫که پینا کولادا از دماغش زد بیرون.
‫می دونی پینا کولادا چیه؟
‫مردم زیر نور خورشید می خورن.
‫یعنی می گم، بیرون هوا بارونی بود، ‫اما اون براش مهم نبود. اون فقط...
‫یه نوشیدنی با چتر می خواست...
‫چون خفن بود.
‫سونیا با تاکسی رفت خونه،
‫اما من موندم و با اون خانمی ‫که پینا کولادا می خورد حرف زدم.
‫و 6ماه بعد، باهاش ازدواج کردم...
‫و 3سال بعدش رو...
‫با همدیگه می خندیدیم.
‫و اون 3سال، شادترین سال‌های زندگیم بود.
‫و بعد...
‫تو اومدی و همه چی تموم شد.
‫دیگه خبری از پینا کولادا و خنده نبود.
‫تو زندگیمون رو نابود کردی!
‫این رو می دونی؟
‫اصلا چیزی حس می کنی؟
‫انگار هیچ کس توی وجودت نیست.
‫برو یه جای دیگه بازی کن.
‫توی زندگی هر انسانی یه چیز حیاتی هست...
‫که از چرخه ای به چرخه دیگه می ره.
‫آیزاک اون رو نداره. نمی تونه داشته باشه.
‫می دونی چی می گم، اون جرقه انسانیت،
‫ضمیر.
‫روح.
‫اون از هیچ اومده. و به هیچ بر می گرده.
‫اون یه پوسته ست.
‫تهی از حیات، تهی از عشق و محبت.
‫می دونم تو سعی کردی با محبت !بهش وجود بدی، اما این محاله
‫این کار جواب نمی ده.
‫اون هرگز تو رو دوست نمی داره.
‫هرگز شادی رو حس نمی کنه.
‫هرگز واقعی نمی شه.
‫می دونم پسرت برات مهمه...
‫اما اون دلیل اصلی بودنت در اینجا نیست.
‫تقریبا مجابم کرده بودی.
‫اما خودت رو لو دادی.
‫چه طور؟
‫پسرم م رنو دوست داره.
‫تا حالا این رو گفته؟
‫تو چی؟
‫با این همه آگاهی ای که داری، توی ‫این همه زندگی ای که به اصطلاح کردی،
‫تا حالا شده کسی دوستت داشته باشه؟
‫تا حالا کسی رو دوست داشتی؟
‫اون پوسته تویی، گیدیون.
‫پسرم به قدری واقعیه که تو حتی امیدش هم نداری اونقدر واقعی باشی
‫خدانگهدار، لوسی.
‫به زودی می بینمت.
‫آیزاک؟
‫پیغام جدید.
‫مامان، بابا خیسم کرد، سردم شد!
‫می خوام بیای خونه.
‫لطفا بیا خونه، مامان.
‫دوستت دارم.
‫مایک، مایک.
‫مایک، آیزاک کجاست؟
‫مایک!
‫مایک، آیزاک کجاست؟
‫مایک! آیزاک کجاست؟
‫هی، هی، هی، هی، هی!
‫- بگو کجاست. ‫- متأسفم، متأسفم.
‫من رفتم دنبالش.
‫چی؟
‫اما نتونستم پیداش کنم.
‫متأسفم.
‫نه، لوسی. لوسی!
‫آیزاک!
‫کارآگاه چمبرز.
‫همه رو خارج کردن؟
‫این طور به نظر میاد.
‫دارن سوختگی های مادره رو درمان می کنن.
‫همه چی روبراهه، خانم؟
‫چیزی نیست، فقط یه حسی بهم دست داد.
‫حس آشناپنداری.