‫توویچ!
‫ترَش!
‫رابی!
‫اوه، اوه، اوه، اوه!
‫رابی، کمکمون کن.
‫نه، اجازه نمی دم ببرنتون!
‫نباید به شادی اعتماد کنی، رابی.
‫هیچی همیشگی نیست.
‫چی؟ نه، نه!
‫باز هم کابوس دیدی؟
‫- آره. ‫- می خوای در موش حرف بزنی؟
‫نه.
‫می خوای بریم بچه روباه‌ها رو ببینیم؟
‫حتما.
‫ای بابا. بچه روباهی نیست؟
‫حتما انقدر اومدیم اینجا که ‫مامان روباهه جابجاشون کرده.
‫با اون پاهای کوچولوشون نباید زیاد دور شده باشن.
‫بیا جدا شیم و دنبالشون بگردیم.
‫حله.
‫یا ساندویچ حلزون!
‫خودت رو معرفی کن، شهروند کوچک.
‫رابی!
‫گرفتمت.
‫دیسپتیکان تو موقعیت ساعت 12!
‫قربان، اون کاملا یه دیسپتیکان بود.
‫و همین حالا یه شهروند کودک رو دزدید.
‫کم مونده بود بزنی بترکونیش
‫و خودت رو از کار بیکار کنی.
‫شما دیگه کاری نکنید، دانشجوهای افسری.
‫تا وقتی که بتونم توی عملیات بهتون اعتماد کنم،
‫می خوام بهترین مأمور دنبال این کان بگرده...
‫یعنی خودم.
‫- وای! ‫- وای.
‫اینجا دفترته؟
‫اوهوم. به جای محبوب من خوش اومدید.
‫من تموم منگنه ها رو زدم.
‫می شه بازم بهم بدی؟ همین حالا لطفا؟
‫ترَش، چه طوره به جای این کارها
‫تابلوهای طبیعت رو ببینی؟
‫درباره حیوانات کلی اطلاعات هست.
‫می دونستید سنجاب ها نمی تونن آروغ بزنن؟
‫رابی قطعا یه سنجاب نیست.
‫این قسمت: «محرمانه»
‫من دارم استراحت می کنم.
‫منظورت خواب زمستونیه!
‫رابی، ببین.
‫یه هیولاگیر. یادته؟
‫بگیر و ناپدید شو.
‫اون برای بچه هاست، مو.
‫هر وقت قرار شد بریم خونه، صدام کن.
‫مراقب اون باشه، موزی.
‫با اون باید آقای اسلیترز رو راه ببرم.
‫راستی این یادم افتاد، اگه ،کسی آقای اسلیترز رو پیدا کرد
‫بهم بگه.
‫هوم؟
‫عقب وایستا، شهروند.
‫هیچ حصاری روی زمین یا ماه نمی تونه ‫مانعِ بهترین فردِ «روح» بشه.
‫البته این کار یه کمی زور زدن می خواد.
‫مامان، یه نفر اونجاست.
‫خانم اسلیترزه!
‫بچه ها، برید بیرون. همین حالا
‫صبر کن، آقا.
‫چه جوری وارد ایستگاه محیط‌ بانیم شدی؟
‫و کی هستی؟
‫مأمور ویژه، جانِ بدون اچ اشلودر.
‫تیم عملیاتی مقررات و پیشامدهای جهانی.
‫«روح» برای شهروندانه.
‫فکر کنم این که یهویی آسانسوردار شدم هم
‫به لطف «روح» باشه؟
‫این محرمانه ست، محیط‌ بان مالتو.
‫ولی چون جزو نیروی انتظامی ویت ویکی هستی،
‫قراره توی مأموریت جدیدم باهام کار کنی.
‫چه مأموریتی؟
‫تا وقتی که نیازی به دونستنش نباشه، محرمانه می مونه.
‫من باید بدونم، وگرنه کمک نمی کنم.
‫خیلی خب، باشه. این بار به حرفت گوش می دم.
‫یه دیسپتیکان سرکش توی این منطقه ست...
‫که شهروندهای کم سن رو می دزده.
‫یه دقیقه به من اجازه می دی؟
‫توویچ، همون مرد منفوری که تو جنگل بود، داخله.
‫اون از مأمورهای «روح» است.
‫به نظرت می دونه که اینجاییم؟
‫رابی،
‫مادرم می گه همین حالا باید بریم ‫خونه و هیچ ایموجی ای هم نداده.
‫این یعنی داره داد می زنه.
‫مامان هیچ وقت داد نمی زنه.
‫آهان.
‫منظورت اینه موقعیت خیلی جدیه.
‫بهتره از این سمت بریم.
‫بعد از دوره‌‌ی آموزشی رسمی «روح»
‫خلاصه‌ی مأموریت به دستت می رسه.
‫اول می خوام تو مرحله بعدی تحقیقاتم
‫کمکم کنی.
‫بذار حدس بزنم. محرمانه ست.
‫اتفاقاً برعکس.
‫قراره من رو ببری خونه اتون.
‫طبق پرونده ات، 2تا بچه داری.
‫- باید ازشون سئوال کنم. ‫- درسته.
‫مامور اشلودر، شاید من برای «روح» کار کنم،
‫اما بچه‌هام نه.
‫حالا که یه دیسپتیکان بچه‌ها رو هدف گرفته،
‫ممکنه از هم سن و سالاشون ‫ یه چیزی شنیده باشن.
‫پچ پچ‌های توی زمین بازی، تیمم رو
‫از حادثه‌ی‌ دره‌ی «خنده‌دار» نجات داد.
‫ها؟
‫حالا مامان میگه نرید خونه.
‫چرا انقدر استرس داری، رابی؟
‫این رو می‌دونم. ‫برای اینه که...
‫برای این که خواهر کوچیکم ‫همه‌ش میره رو مخم.
‫باشه. پس چرا انقدر بداخلاقی؟
‫صبر کن.
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫بلبل‌ کوهی‌ها دیگه جیک جیک نمی‌کنن.
‫بلبل کوهی چیه؟
‫فقط من بودم که تابلوی طبیعت رو نگاه کردم؟
‫یه تله‌ی گودال هولوگرامی؟
‫مامان گفت کان‌ها از اینا ‫توی جنگ تبدیل‌شوندگان استفاده کردن.
‫آره، در واقع بالاش...
‫- آخ! ‫- اینجوری بود.
‫فقط باید نیروت رو بیشتر کنی.
‫باید یه لحظه روی زمین استراحت کنم.
‫شاید هیچ‌وقت نریم بیرون!
‫شاید اینجا گیر افتاده باشیم!
‫شاید اونایی که دیشب ‫بهمون حمله کردن
‫این رو گذاشته باشن تا بگیرنمون!
‫کسی بهتون حمله کرد؟
‫و به ما نگفتین بیایم؟
‫چیز مهمی نبود.
‫بگو ببینم.
‫من نمی‌تونستم بخوابم، خب؟
‫من و توویچ رفتیم قدم بزنیم،
‫که یه دفعه به مامورهای ترسناک «روح» ‫ برخوردیم.
‫همین.
‫چرا مخفیش کردی؟
‫چون می‌دونستم بیش از حد واکنش نشون میدی.
‫ناراحت نباش.
‫این هفته فقط 4 بار رفتیم پیاده‌روی شبونه.
‫این هفته؟
‫چرا بهم نگفتی؟
‫نیازی نیست تمام جزئیات زندگیم رو بهت بگم.
‫تعداد احساسات خیلی زیاده.
‫دارم سرگیجه می‌گیرم.
‫خشمگین، دل‌شکستگه، غمگین، ‫غرق فکر، ترسیده.
‫ترس... آره. خیلی دیگه واضح شد.
‫انتظار نداشتم شما باشین.
‫ما هم باید همین رو بگیم.
‫«روح» داره توی این منطقه ‫دنبال یه دیسپتیکان خطرناک می‌گرده.
‫شما هدف مدنظرمون نیستین.
‫مثل وقتی که دنبال ماهی خارداری
‫اما یه تیکه‌ از لاشه‌ی آبزیان گیرت میاد.
‫کسی تابلوی طبیعی رو ندید؟
‫هیچکس؟
‫- آقای آپتیموس؟ ‫- وای!
‫خوشحالم که اولین نفر ‫خودم این تله رو چک کردم.
‫اگه مامورهای «روح» قبل من ‫شما زمینی‌ها رو پیدا می‌کردن...
‫واسه همیشه شما رو از اینجا می‌بردن.
‫خوشبختانه من برای بدترین‌ها آمادگی داشتم.
‫نه که شما بدترین باشید ها!
‫می‌برمتون یه جایی که «روح»
‫هیچ‌وقت اونجا دنبالتون نگرده.
‫خوبه، آخه به هر حال الان ‫نمی‌تونستیم بریم خونه.
‫هه.
‫آهنگ کریسمسه؟
‫آهنگ موردعلاقه‌م تو کل سال!
‫یوهو.
‫♪ ربات‌ها رو قایم کن ♪ ‫♪ ربات‌ها رو قایم کن ♪
‫ربات‌ها رو قایم کن!
‫هییس، هیس. ‫بامبلبی، برو توی گاراژ.
‫عزیزم، مهمون داریم.
‫بچه‌ها کجان؟
‫پیش آپتیموسن.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫ظرافت کار صنعتگرای اوایل قرن بیستمه.
‫جذابن، اما مقاوم نیستن.
‫شما؟
‫این همسرم، دکتر الکس مالتوئه.
‫این هم مامور «روح» اشلودره.
‫از دیدنت خوش‌وقتم.
‫هیچکس به جز من خونه نیست
‫و اصلا نیازی نیست حیاط پشتی ‫یا گاراژ رو بگردیم.
‫به طرز عجیبی دقیق گفتی.
‫آره.
‫موسیقیِ طعمه‌یابم.
‫خب، من که میگم بیاید برقصیم!
‫- بی اونجاست. ‫- خب جلوش رو بگیر.
‫چه جوری؟
‫صبر کن، نرو اونجا.
‫اونجا خلوتگاه منه.
‫اوه.
‫ایکس12 نسخه‌ی محدود،
‫رنگ سفارشی، رانش توربو.
‫صندلی‌هایی که تغییر حالت میدن ‫تا پاهات رو در آغوش بگیرن.
‫آره، مجبور میشم ماشینت رو
‫برای ماموریتم قرض کنم.
‫اوه، این ماشین... حساسه.
‫فقط من می‌تونم برونمش!
‫مشکلی نیست.
‫اینجوری محیط‌ بان مالتو ‫می‌تونه به دوره‌ی «روح»ـش برسه.
‫آخ جون.
‫با این می‌تونی به آسانسور
‫ ایستگاه محیط بانی دسترسی پیدا کنی.
‫بخش آشناسازی طبقه‌ی پنجمه.
‫بهتره خوب درس بخونی.
‫یه آزمون سختی داره.
‫بهش میگن «زندگی».
‫بزن بریم.
‫چه دنج و نرمه.
‫نگران نباش.
‫از جا لیوانیت برای نوشیدنی استفاده می‌کنیم
‫و چیزی نمی‌خوردیم که خورده نون داشته باشه.
‫هیچی نمی‌خوریم .فهمیدم.
‫خیلی وقته که اینجاییم.
‫آقای آپتیموس گفت هر وقت می‌تونستیم ‫بریم بیرون،
‫بهمون میگه.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم.
‫«روح» تا الان دو بار سعی کرده بگیرتمون.
‫پس شاید نباید نصفه شبی با توویچ...
‫می‌رفتین بیرون.
‫حداقل اون وقتی مشکلی پیش میاد،
‫مثل یه بچه‌ی نق نقو رفتار نمی‌کنه.
‫من بچه‌‌ی نق نقو نیستم!
‫شماها دائما عصبانی‌این،
‫یا چون خوراکی می‌خواین عصبانی‌این؟
‫خیلی خب.
‫از اون مدل عصبانیتا ‫که ابرقدرت بهمون میده!
‫«روح»
‫حتما شوخیتون گرفته.
‫بدون وجود شما نمی‌تونستیم «روح» باشیم.
‫محیط بان مالتو، ‫به بخش آشناسازی «روح» خوش اومدی.
‫باید می‌دونستم که تو هم توش دست داری.
‫بچه‌های من کجان؟
‫توی امن‌ترین جایی که به ذهنم می‌رسید.
‫چند تا بروشور برای خودت بردار.
‫«چگونه یک کان را فریب دهیم؟»
‫«دست دادنِ فولادین: ‫داستانِ دوستی.»
‫«تا بدانید چگونه تبدیل شوید.
‫و چگونه از نو ساخته بشید؟»
‫آپتیموس، اینا جدیه؟
‫بعد از ده‌ها سال جنگیدن،
‫انسان‌ها از هم‌نوعان من می‌ترسن.
‫ما فهمیدیم که ابزارهای تصویری ‫و شعارهای شاد...
‫باعث میشه کمتر ترسناک به نظر بیایم.
‫خوش اومدی، تازه‌وارد.
‫تمرکز اصلی «روح» روی روابط ‫انسان‌ها با اتوبات‌هاست،
‫تا سیاره‌ی امن‌تری رو برای همه بسازه
‫و راه‌هایی رو پیدا کنه که سایبرترونی‌ها
‫بتونن به جوامع زمین کمک کنن.
‫بخند و بعد ژست خفن بگیر.
‫اوه.
‫از این فیلم آموزنده لذت ببر.
‫باورم نمیشه داری من رو وردست اشلودر می‌کنی.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم تا این دیوونه رو
‫از دات و بچه‌ها دور کنم.
‫وای، پودر قند! نمیشه!
‫اطلاعات و خوراکی گرفتم.
‫همزمان انجام دادن کارها خیلی معرکه‌ست.
‫اوه، ببخشید.
‫سیم‌پیچیش یه مشکلی داره.
‫مشکلی نیست.
‫به روش قدیمی پوکیپسی قلقلکش میدم.
‫قلقلک بده ببینم.
‫وای.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫پاتوق محبوب جدیدم!
‫اوه اوه.
‫وای!
‫سایز رباته و لوگوی «روح» همه جا هست؟
‫فکر کنم توی پایگاهشونیم.
‫رابی، آقای آپتیموس گفت همینجا بمونیم.
‫برای همین با توویچ وقت می‌گذرونم دیگه.
‫ای بابا.
‫باز هم روز «بچه‌هاتون رو بیارید سر کار» شد ‫و من یادم رفت؟
‫- وای! ‫- ترَش!
‫ببخشید.
‫تا به حال اون ربات‌ها رو ندیدم.
‫آهای، آهای، اون پایین.
‫کارتتون رو نشونمون بدید.
‫- زنگ بزن پشتیبانی. ‫- فرار کنید!
‫مامور اشلودر رو برام بگیر.
‫ما یه دیسپتیکان سرکش دیدیم،
‫و حالا دو تا شدن.
‫در رو ببند، در رو ببند، در رو ببند!
‫نزدیک بودا.
‫خب، کی داره زمین رو تکون میده؟
‫خوش برگشتی، مگاترون.
‫سطح تمرین روی تک‌شاخ 14 تنظیم شد.
‫کمک. کمکم کنید.
‫کمک لازم دارم!
‫فکر نکنم اونی که توی دردسر افتاده، ‫اون باشه.
‫همینجا نگه دار.
‫یواش ترمز بگیر، الکس!
‫آره من بد گرفتم.
‫تماس محرمانه دارم، شهروند.
‫بیرون.
‫من اشلودرم. گزارش بدید.
‫قربان، ما توی پایگاه ‫دو تا کان رو گیر انداختیم.
‫ویژگی‌های یکیشون با اون جنایتکار ‫مطابقت داره...
‫قدش کوتاهه، روی حالت پهپاد سایبرترونیه.
‫همونجا نگهشون دار. من...
‫چارلز دیکنز، این ماشین مشکل داره.
‫آره، باشه. تو راهم.
‫تو دیگه مرخصی. ‫من سواری مطمئن‌تری می‌خوام.
‫طعمه‌م منتظره.
‫جوری رانندگی کن که انگار ‫دوران قحطی قزل‌آلای سال 1779ـه.
‫کمک. کمکم کنید.
‫کمک لازم دارم!
‫کار نمی‌کنه.
‫دکمه‌ها هم میرن مرخصی؟
‫کمک. کمکم کنید.
‫کمک لازم دارم.
‫بعدش می‌ذاری بریم بیرون؟
‫وای. اوه.
‫- سنگر بگیرید! ‫- اوه.
‫آنتن نداریم.
‫بهت گفتم باید توی تریلی بمونیم.
‫تا «روح» بگیرتمون؟
‫اطرافت رو ببین.
‫ما باید از خودمون محافظت کنیم، مو.
‫هیچ قولی بابت امنیت نمی دیم، ‫هیچ پایان خوش تضمینی ای نیست.
‫کی می خوای بزرگ شی!
‫انقدر بدم میاد وقتی از دست همدیگه عصبانی هستید.
‫می تونیم با استفاده ازش مبارزه کنیم.
‫آره!
‫فلز چرخ سومم رو حس کن!
‫من نمی خوام از دستت عصبانی باشم، رابی.
‫ای بابا، من عصبانیتون رو دوست داشتم.
‫پس وقتی یه تیم بشیم عاشقمون می شی.
‫آتش بس؟
‫نکات برجسته آشنایی بود، درسته؟
‫یه فیلم درب و داغون از اتوبات هایی که ‫به انسان ها کمک می کنن پل بسازن؟
‫زیاد هم پیش پا افتاده نبود.
‫«روح» دقیقا با دیسپتیکان هایی که می گیرید،
‫ چیکار می کنه؟
‫محرمانه‌ست. متأسفم.
‫من هم متأسفم.
‫همکاری ربات ها و انسان ها بی نظیره،
‫ولی این مخفی کاری و جذب کردن زورکی برای چیه؟
‫مطمئنی طرف افراد درستی هستی، اوپی؟
‫می دونی که من همیشه هم جنگجو نبودم.
‫شما آدم ها یه اصطلاحی دارید.
‫وقتی زندگی بهت لیموناد می ده، لیمو درست کن.
‫نکته اش اینه که بعد از جنگ، ‫«روح» بهترین راه برای ما بود...
‫اون ها تنها انسان هایی بودن که بهمون جا و مکان...
‫و منابع موردنیازمون رو می‌دادن ‫تا این سیاره رو برای خودمون...
‫و شما امن نگه داریم.
‫مثل این می مونه با کسایی که ‫بهشون اعتماد نداری کار کنی
‫تا از خانواده ات مراقبت کنی.
‫شاید بیشتر از تصورم با هم تفاهم داشته باشیم.
‫بیا بریم پایین دنبال بچه هات.
‫آوردیشون اینجا؟
‫بچه ها؟
‫- وای! ‫- گرفتمت!
‫مرسی.
‫یه حسی بهم می گه توی این بازی ‫بعد از مردن دوباره زنده نمی شی.
‫تا وقتی هم برنده نشیم، تموم نمی شه.
‫- چه جوری برنده شیم؟ ‫- کمک.
‫کمکم کنید. کمک لازم دارم.
‫فکر کنم اون بچه ای که کمک می خواد، بدونه.
‫پس بیایید بریم بهش سلامی عرض کنیم.
‫سلام، من رو ببین.
‫بازی شروع شد.
‫پیروز شدی.
‫می خوای دوباره بازی کنی؟
‫نه!
‫- آره! ‫- خیلی خب، ما موفق شدیم!
‫این جوری بازی می کنن.
‫یوهو!
‫خیلی خب!
‫بی حرکت، کان ها!
‫کارتون خوب بود، دانشجوهای افسری.
‫شما برید. از اینجا به بعدش با من.
‫ولی دستور مأمور ویژه اشلودر...
‫اینه که بازداشت کان ها رو به ربات ها بسپرید.
‫کارتون خوب بود. برید سالن غذاخوری.
‫بهشون بگین لیموها با من.
‫لیموناد.
‫حالا فقط بغل می خوام.
‫همه ماجرا رو می تونید توی خونه برام تعریف کنید.
‫متأسفم، بی. تو بخش آشناسازی بودم.
‫ظاهرا 28 تا تماس از دست رفته ازت دارم.
‫آپتیموس، انگار مأمورهای «روح» توویچ رو گرفتن.
‫فکر می کنن اون یه دیسپتیکانه.
‫هر لحظه ممکنه اشلودر بیاد پایگاه.
‫اوه!
‫دقیقا مثل تولد 6سالگیمه.
‫خروجی مخفی.
‫می خوام بذارم چیزی رو ببینی که جزو تور نیست.
‫هنوز توی سازمان «روح» هستیم؟
‫ما توافق می کنیم تا از کسانی ‫که برامون مهمن محافظت کنیم.
‫به این کار افتخار نمی کنم،
‫اما راه بهتری برای حفظ امنیت سیاره بلد نیستم.
‫بهت قول می دم هرگز از دنبال راه گشتن دست نکشم.
‫ها؟
‫کیه...
‫سلام، مو، میای بریم شکار هیولا؟
‫معلومه یه چیزی اذیتت می کنه.
‫کابوسه.
‫برای همین نمی تونم بخوابم.
‫بهت نگفتم، چون نباید بترسم.
‫کی گفته؟
‫من داداش بزرگه هستم.
‫کار من اینه: پیشت شجاع باشم،
‫مثل وقت هایی که از زیر تختت هیولا شکار می‌کردم.
‫من از 3سالگی دیگه از هیولا نترسیدم،
‫ولی بهت نگفتم چون این سرگرمی خفنمون بود.
‫مجبور نیستی تنهایی شجاع باشی.
‫تو من رو داری. ما مامان و بابا رو داریم،
‫و هممون زمینی ها رو داریم.
‫اگه از دستشون بدیم، چی؟
‫بخش وحشتناک عشق همینه.
‫ولی باز هم ارزشش رو داره، درسته؟
‫می خوای توویچ و ترَش رو هم ببریم شکار هیولا؟
‫وقتی همه با هم باشیم،
‫هیولاها دخلشون اومده.