‫[تمامی مکان ها، کاراکترها، سازمان ها و وقایعی
‫که در این مجموعه به تصویر کشیده شده اند، ساختگی هستند.]
‫می خواد مدرک جرم رو نابود کنه.
‫آخیش، خوابم پرید.
‫ببینم، اون دفتر رئیسه؟
‫اما رئیس که اینجا نیست.
‫آهان، اون چیزه...
‫خانم اوه اونجاست.
‫ای بابا، بهش گفته بودم سر ساعت 10 ‫اونجا رو چک کنه، اما باز دیر رفته.
‫هی!
‫بذار 10دقیقه دیگه هم بخوابم.
‫باشه، راحت باشید.
‫نبود؟
‫آداماس اونجا نبود؟
‫پس کجا می تونه باشه؟
‫خانم کوان. فکر کنم اون رو با خودش برده.
‫پس داری می گی...
‫وای، دارم دیوونه می شم!
‫باشه، ما در حال آماده‌باش هستیم.
‫ممکنه ستاد بتونه یه کم اطلاعات ‫برامون بگیره. بهتره منتظر بمونیم.
‫ظاهرا، یه مدرک خوب گیر آوردن.
‫هی، این کار رو نکن!
‫قربان.
‫من خیلی نگرانم.
‫فکر کنم کار درستی نکردیم. اگه واقعا بمیره چی؟
‫منظورت چیه؟
‫مگه فقط داروی بیهوشی نبود؟
‫ببینم، شماها چیکار کردید؟
‫فکر می کنی می تونست با یه داروی دیگه گولش بزنه؟
‫یعنی دارید می گید واقعا بهش بی حس کننده عضلات دادید؟
‫داروی اعتراف گیری هم روش جواب نداد.
‫- اون باید از نزدیک مرگ رو تجربه کنه... ‫- زده به سرتون؟
‫دادستان سونگ که از این قضیه خبر نداره.
‫لعنتی!
‫فقط یه لحظه عضلات تنفسیش فلج می شه.
‫اگه مرد، مسئولیتش با من.
‫مسئولیت؟
‫ببینم، نکنه می تونی مرده ها رو هم زنده کنی؟
‫فکر می کردم عدالت سرتون می شه، اما انگار...
‫جلوی من از عدالت حرف نزن! از جلوی چشمم گمشو!
‫آره، دقیقا می خواستم همین کار رو کنم.
‫به درد نخورهای دیوانه!
‫خانم کیم.
‫- ولم کن! ‫- خانم کیم.
‫ولم کن!
‫آروم باش.
‫عدالت؟ از نظر تو یعنی چی؟
‫یعنی به قاتل های دیوانه هم رحم کنیم؟
‫هر چی بگی، باز هم کاری که ‫شماها کردید رو توجیه نمی کنه.
‫حتی اگه اون همون آشغالی باشه که پدر و مادرت رو کشته؟
‫با اینکه پدر و مادرت کشته شدن، ‫باز هم نمی تونی بذاری اون بمیره؟
‫عدالت از نظر من یعنی برای شکست دادن این آشغال ها
‫تا جایی که بتونم کمتر شرور باشم.
‫تو ما رو مقصر می‌دونی، چون ما کاری ‫رو انجام می دیم که تو از پسش بر نمیای.
‫تعریف تو از عدالت اینه؟
‫اصلا کار راحتی نیست.
‫برو یه کم قدم بزن.
‫این قضیه رو بسپرش به ما.
‫حتی اگه اون همون آشغالی باشه ‫که پدر و مادرت رو کشته؟
‫گفتی کی رو گرفتن؟
‫همون عوضی که دادستان سونگ رو تعقیب می کرد. ‫می خواست به یه خبرنگار زن هم آسیب برسونه.
‫الآن دارن ازش بازجویی می کنن.
‫آقای چویی.
‫یه چیزی این وسط درست نیست.
‫منظورت چیه؟
‫اون ها گرفتنش؟
‫گرفتنش...
‫من توی دست چپم یه جی.پی.اس کار گذاشتم.
‫گفتم اگه یه وقت، موقع ‫دزدیدن آداماس بلایی سرم اومد،
‫حداقل بتونن جسدم رو پیدا کنن و
‫رئیس کوان دستگیر بشه.
‫شما گفتید اون یارویی که گرفتین ‫اونی نیست که چهره نگاریش کردید.
‫سنش هم به پرونده‌ی 22 سال پیش نمی خوره.
‫نمی دونم رابطه اون با قاتل اصلی چیه،
‫اما مطمئنم یه ارتباطی با رئیس کوان داره.
‫به نظرت همچین آدمی
‫بدون هیچ وسیله حفاظتی برای خودش می ره و میاد؟
‫هی!
‫چِت شد؟
‫هی! هــی!
‫تیم تحقیقات ویژه در خطرـه.
‫هی!
‫ما از 200 متر جلوتر سیگنال دریافت کردیم.
‫شما 4نفر از این مسیر برید، بقیه هم از جنگل برن.
‫- بجنبید، زود‌تر. ‫- ماسک نزنیم؟
‫نمی خواد.
‫حتی اگه اون همون آشغالی باشه که پدر و مادرت رو کشته؟
‫این کار درست نیست.
‫اصلا درست نیست! باید به سونگ سوهیون خبر بدم.
‫چی بود؟
‫شوخیت گرفته؟
‫اگه اون بمیره، قتل محسوب می شه!
‫تازه یادت اومده مردونگی نشون بدی؟ چه مرد خوبی!
‫ستاد شما این جوری کار می کنه؟ با کشتن بقیه؟
‫اگه از کار ما خوشت نمیاد، می تونی گورت رو گم کنی، اینجا رئیس من هستم
‫چشم، جناب رئیس! فقط قبلش اون ‫پادزهر کوفتی رو بهم بده، عوضی!
‫رئیس کانگ، کد خاکستری اعلام کردن.
‫کجا؟
‫تیم نگهبانی بهمون بیسیم زدن.
‫کد خاکستری دیگه چیه؟
‫یعنی خطر امنیتی.
‫کیم سوهی؟
‫چهار نفرن، همه‌شون هم مسلح هستن.
‫- ارتباطمون باهاشون قطع شد. ‫- بقیه افرادمون چی؟
‫ارتباطمون با تیم براوو و چارلی هم قطع شد.
‫نمی‌دونیم چند نفر به این دوتا تیم حمله کردن.
‫انگار ماسک هم ندارن.
‫می‌خوان همه‌مون رو بکشن.
‫لعنتی، چرا انقدر لفتش میده؟
‫اونا اول ایستگاه رادیویی رو تخریب کردن و ‫بعد به تیم امنیتی حمله کردن.
‫سلاح‌هاشون مجهزـه؟
‫- قربان. ‫- لعنتی! تیم اِی هستن!
‫تیم اِی چیه؟
‫اینجا رو تخلیه کنید. ‫کد سیاه رو اعلام کنید.
‫کد سیاه. ‫کد سیاه.
‫خواهش می‌کنم...
‫خانم کیم... خانم کیم کجاست؟
‫دیگه خیلی دیر شده.
‫اونا از همون سمتی ‫حمله کردن که خانم کیم رفته بود.
‫- دادستان سونگ. ‫- دادستان سونگ.
‫احمق!
‫بریم.
‫توی نقطه‌ی پشتیبانی کسی نیست.
‫عه، پس فرار کردن.
‫اینو زنده نگه داریم که ازش اطلاعات بگیریم؟
‫لازم نیست، دختره رو گرفتیم بسه.
‫آقای لی رو پیدا کنید!
‫- چشم، قربان! ‫- چشم، قربان!
‫چیه؟ هان؟
‫نورش زیاده؟ آره؟
‫چرا به من گفتن مراقب این باشم؟
‫اونوقت خودشون رفتن دارن حال می‌کنن.
‫خیر سرم اومدم واسه عملیات نجات.
‫اونوقت یه دختربچه همه چیو خراب کرد.
‫لعنتی!
‫دادستان سونگ.
‫خیلی دنبالت گشتم.
‫بدو.
‫لعنتی...
‫گوش کن ببین چی میگم. ‫هر وقت علامت دادم سریع فرار کن.
‫منم پشت سرت میام.
‫پس تو چی؟ ‫ممکنه جونت به خطر بیوفته.
‫پس می‌خوای من اول فرار کنم؟
‫الان وقت بحث کردن نیست. ‫هر وقت علامت دادم فرار کن.
‫یک.
‫بیا بیرون.
‫دو.
‫نمی‌خوای دیگه فرار کنی؟
‫سه.
‫واینستا. بدو.
‫جون‌هو.
‫منم. بیدار شو.
‫جون‌هو؟ داداشت اومده.
‫بیدار شو.
‫هی.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫جون‌هو.
‫با توام. منم داداشت.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫جون‌هو!
‫- لعنتی! ‫- رئیس، اینو ببین.
‫لعنت بهشون! ‫سریع برسونیدش بیمارستان.
‫چشم، قربان.
‫آشغالای عوضی!
‫قربان، اینو ببینید.
‫نامردِ بی‌شرف!
‫- چی شده؟ ‫- لپ‌تاپ رو ببین...
‫آشغالای عوضی! دخل همه‌تون رو میارم!
‫- این یه بمب‌ـه. ‫- خب که چی؟
‫- میگم بمب‌ـه! ‫- ولم کن!
‫- باید بریم! ‫- ولم کن!
‫- ولم کن. ‫- به خودت بیا!
‫- سونگ سوهیون، خودم می‌کشمت! ‫- آقای لی.
‫آشغال عوضی!
‫سونگ سوهیــون!
‫بریم.
‫خانم جانگ؟ همون که معروفه؟
‫آره. خودم باهاش تماس گرفتم.
‫به‌خاطر آداماس.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام گذشته رو دفن کنم.
‫خوابی؟
‫تو فکر اون نویسنده‌ام.
‫پدرم بدجوری بهش علاقمند شده.
‫نظر تو چیه؟
‫حتما یه دلیلی داره.
‫نمی‌دونم. علاقه‌ای هم ندارم که بدونم.
‫ولی من کنجکاوم که بدونم.
‫نتونستی باهاشون تماس بگیری؟
‫فکر کنم بهشون حمله شده.
‫آقای ها، دیگه وقتی برامون باقی نمونده. ‫باید همین الان از اینجا بریم.
‫دیگه معطل چی هستی؟
‫به نظرت آداماس رو کجا بردن؟
‫انگار دست بردار نیست؟
‫اصلا چرا و به چه دلیل بردنش؟
‫مطمئنم یه دلیلی داره. ‫باید ازش سر در بیارم.
‫یعنی می‌خوای همینجا توی این عمارت بمونی؟
‫پس میگی دست خالی برگردم؟
‫دیوونه شدی؟ ‫اونا ستاد تحقیقات ویژه رو پیدا کردن.
‫تو کمترین زمان ما رو هم پیدا می‌کنن.
‫پس یعنی تو می‌خوای بری؟
‫من که جایی نمیرم.
‫می‌دونی که الان توی چه موقعیت خطرناکی هستیم.
‫ما که از اوضاع بیرون مطمئن نیستیم.
‫رفتن‌مون از این عمارت، بی احتیاطیِ محض‌ـه.
‫تا با ستاد تماس نگرفتیم، ‫بهترـه همینجا بمونیم.
‫مطمئنی که مشکلی نداری؟
‫منظورم دادستان سونگ‌ـه.
‫حتما نگرانشی.
‫اون حالش خوبه.
‫اون بلدـه از خودش محافظت کنه.
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫[باغ انگور و سیب]
‫اینجا خونه‌ی ووشین‌ـه.
‫وای... تشخیص چهره‌ست؟
‫تکنولوژی پیشرفته‌ایه.
‫آخه داداشم زیادی سخت‌گیرـه.
‫حتما خیلی به هم نزدیکین ‫که چهره‌ی شما رو هم به سیستم داده.
‫خب، آره. زیاد همدیگه رو می‌دیدیم.
‫برو تو.
‫سند اینجا یه ایم نشریه‌ست، ‫واسه همین فکر کنم از خونه‌ی من امن‌ترـه.
‫میگم، بهتر نبود می‌رفتیم اداره‌ی مرکزی ستاد؟
‫ستاد تحقیقات ویژه اصلا روی کاغذ وجود نداره.
‫واسه همین نمی‌تونیم ازشون کمک بگیریم.
‫فعلا بهترـه همین‌جا استراحت کنیم.
‫وای.
‫وااای.
‫برادرت حتما آدم خودشیفته‌ایه.
‫آره، یه کم عجیب و غریب‌ـه
‫حموم اون طرفه. همینو مستقیم برو.
‫باشه.
‫ایشون فوت شدن.
‫من همه‌ی تلاشم رو کردم که نجاتشون بدم، ‫ولی قبل از اینکه بیاریدش اینجا...
‫برو بیرون.
‫روحت شاد.
‫برادر...
‫بهت قول میدم...
‫بهتون تسلیت میگم، قربان.
‫سونگ سوهیون یه برادر داشت، درسته؟
‫بله، یه برادر دو قلو داره.
‫بگیریدش.
‫می‌خوام لطفش رو جبران کنم.
‫چشم.
‫احمق.
‫لطفا منو ببخشید، قربان.
‫کیم سوهی از دستت فرار کرد؟
‫اون یهو از پشت‌سر بهم حمله کرد...
‫احمق بی عرضه، ‫الان باید اینو بهم بگی؟
‫قربان.
‫سریع پیگیری کنید و ‫سونگ سوهیون رو برام پیدا کنید.
‫چشم، قربان.
‫درضمن...
‫با "سان" هم تماس بگیر.
‫این دیگه چیه؟
‫اصلا نترس، کیم سوهی.
‫- بله؟ ‫- پشت در یه دست لباس برات گذاشتم.
‫باشه.
‫آتش‌سوزی در یک ساختمان خصوصی،
‫باعث مرگ پنج نفر از دوچرخه‌سواران کوهستان شد.
‫- دادستان سونگ. ‫- خانم کیم.
‫این ساختمان که در چونگ‌پا گون، ‫واقع در گانگ گیونگ بود،
‫در میان شعله‌های آتش سوخت ‫و اکنون چیز زیادی از آن باقی نمانده است.
‫سازمان آتش‌نشانی چونگ‌پا ‫اعلام کرد این آتش‌سوزی به علت
‫انفجار نوعی گاز مایع رخ داده است.
‫به احتمال زیاد این گاز ‫از یک لوله‌ی فرسوده
‫در پشت ساختمان نشت کرده،
‫و منجر به این انفجار شده است.
‫به دلیل این حادثه، ‫کیم 31 ساله و چهار نفر دیگر
‫به بیمارستان منتقل شدند، ‫اما در مسیر بیمارستان فوت شدند.
‫طبق فیلم‌های دوربین مداربسته‌ی یک مرکز آموزشی ‫در همون حوالی، متوجه شدیم که اونا زنده هستن،
‫و در حال حاضر داریم روی این فیلم‌ها ‫کار می‌کنیم تا بفهمیم کجا ممکنه رفته باشن.
‫ولی باید عجله کنیم، ‫چون تیم اِی هم دنبالشونه.
‫بایدم باشه.
‫فقط موندم...
‫شانسی زنده موندن یا ‫اجازه دادن که زنده بمونن؟
‫یعنی می‌گین تیم اِی عمدا اونا رو نکشته؟
‫ممکنه یه تله واسه گیر انداختن ما باشه.
‫وقتی پیداشون کردین، ‫خودتون رو نشون ندین،
‫بذارید اول اونا وارد عمل بشن.
‫چشم، قربان. ‫ها ووشین رو چیکار کنیم؟
‫حالا که از قضیه‌ی دادستان سونگ باخبر شدن، ‫مطمئنا جون برادرش هم به خطر می‌افته.
‫خارجش کنیم؟
‫لازم نیست. هر چی ‫طعمه‌هامون بیشتر باشه، بهترـه.
‫شانس‌مون برای رسیدن ‫به هدف‌مون بیشتر میشه.
‫ولی قربان...
‫دیه‌ی افرادمون رو هم ‫زودتر به خونواده‌هاشون بدین.
‫چشم، قربان.
‫لی دونگ‌ریم.
‫نمی‌خواد فاز رفاقت برداری، ‫چون بی فایده‌ست.
‫همه‌ی بدبختی‌هام به خاطر رفاقت با توئه!
‫شاید لحن‌ات بد باشه، ‫ولی چهره‌ات یه چیز دیگه میگه.
‫میگه دوسم داری.
‫من؟ عمرا.
‫باور کن.
‫پس چرا اون صدای ضبط شده رو لو ندادی؟
‫می‌تونستی همون موقع بدیش به خانم کوان.
‫- خب... ‫- قبل از اینکه بدی بهش،
‫می‌خواستی اطلاعات داخلش رو پاک کنی.
‫ولی قضیه جدی‌تر از ‫چیزی بود که فکر می‌کردی.
‫واسه همین اونو بهم پس دادی.
‫خب؟ خب که چی؟
‫مطمئن باش تو رو وارد این ماجرا نمی‌کنم.
‫نمی‌ذارم بهت آسیبی برسه.
‫همین الانش هم...
‫به اندازه‌ی کافی بهم آسیب زدی.
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای برات بیارم؟
‫چی شد؟
‫باهاشون تماس گرفتم.
‫سوهیون چطورـه؟
‫اون حالش خوبه.
‫هیچ صدمه‌ای ندیده.
‫خیالم راحت شد.
‫آره، خیالت راحت.
‫ولی هنوز یه مشکل داریم که باید حلش کنیم.
‫اصلا معلوم نیست آداماس ‫چجوری ناپدید شد و الان کجاست.
‫من می‌خوام دوباره ‫یواشکی برم تو دفتر رئیس کوان.
‫- دوباره؟ ‫- باید آداماس رو پیدا کنم.
‫یه چیزی هم هست که باید چک کنم.
‫دیگه زدی به سیم آخر، آره؟
‫پهباد امنیتی 24 ساعته کار می‌کنه.
‫چجوری میری؟ اونم توی روز روشن؟
‫مطمئنی که 24 ساعته کار می‌کنه؟
‫نمی‌تونه که کل روز توی آسمون پرواز کنه.
‫باطریش احتیاج به شارژ کردن داره.
‫وقتی واسه شارژ شدن ‫فرود میاد، می‌خوای یواشکی بری؟
‫زمانش خیلی کمه.
‫خانم اوه داره میاد.
‫خانم اوه.
‫بهترـه خوش‌قول‌تر باشین.
‫هوم؟
‫دوباره بعد از ساعت 10 ‫بررسی نهایی رو انجام دادین.
‫اگه خانم کوان بفهمه، ‫ما رو بازخواست می‌کنه.
‫از چی حرف می‌زنید؟
‫دیشب رو میگم. آقای کیم بهم گفت.
‫یه نفر تو دفتر رئیس بود. ‫ازش پرسیدم کیه،
‫اونم گفت شمایین.
‫شما نبودین؟
‫درست گفتن.
‫چون خانم کوان نیست، ‫یه کم دیرتر رفتم. ببخشید.
‫بذار ببینم...
‫آقای کیم دروغ گفته.
‫چرا؟
‫- بابا؟ ‫- لنگ ظهر شده!
‫پیری روت اثر کرده؟
‫دیگه بچه نیستم که بی اجازه میای تو اتاقم.
‫انقدر غر نزن و پاشو.
‫نمی‌خوام. هنوز خوابم میاد.
‫چطور می‌تونی انقدر بی‌خیال باشی؟
‫بیشتر از سه ساله که ازدواج کردی.
‫نمی‌خوای یه بچه بیاری؟
‫اگه شوهرت بره یه زن دیگه بگیره، ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫خب چه بهتر.
‫هه سو.
‫دلم نمی‌خواد یکی دیگه رو ‫وارد این زندگی جهنمی کنم.
‫مخصوصا بچه‌ی خودم رو.
‫نمی‌خوای واسه خونواده‌ی کوان یه وارث بیاری؟
‫نه.
‫یعنی حق ندارم واسه ‫زندگیم، خودم تصمیم بگیرم؟
‫برو حاضر شو. ‫با پدرشوهرت قرار ناهار داریم.
‫خوشگل شدی.
‫یه عروس با لباس سفید.
‫مین‌جو اگه تو رو میدید، خیلی خوشحال می‌شد.
‫آهان.
‫حتما از اون بالا داره می‌بینه، مگه نه؟
‫این ازدواج چیزی جز ‫یه معامله‌ی تجاری نیست.
‫فکر کن یه بازاریابی به نفع پدرته.
‫فقط سر قولت بمون.
‫چه قولی؟ طلاق؟
‫بهت گفتم بابام که بمیره، طلاقت میدم.
‫پس به جای تنفر از من بشین و دعا کن.
‫دعا کن زودتر بمیره.
‫هنوز هم نمی‌فهمم.
‫چرا می‌خوای با من ازدواج کنی؟
‫واقعا هنوز نفهمیدی؟
‫من اجازه ندارم ‫با کسی که دوسش دارم ازدواج کنم.
‫چون بابام بهم اجازه نداد.
‫- پس چرا رئیس کوان... ‫- این دیگه مشکل توئه.
‫تو آدم پیچیده‌ای هستی.
‫اصلا چرا می‌پرسی؟
‫اگه من بگم، جرات داری ‫این عروسی رو بهم بزنی؟
‫بابای من به هرکی باهاش مخالفت کنه، ‫رحم نمی‌کنه، حتی اگه بچه‌ی خودش باشه.
‫اونوقت تو چطوری می‌خوای...
‫بخند.
‫امروز روز شادی‌ـه.
‫اینا رو ولش کن، پاشو بیا.
‫میگم پاشو بیا بیونگ‌چول.
‫اگه می‌خوای هنوزم هوات رو داشته باشه،
‫باید مدام به دیدنش بیای.
‫باشه، فهمیدم.
‫این دختره چرا نیومد؟
‫هه‌سو کجاست؟
‫ایشون همین الان تشریف بردن.
‫دختره‌ی...
‫[قانونی کردن فروش سلاح گرم]
‫واقعا اسیرش شدم.
‫آخه چرا عاشقت شدم؟
‫باید همراه رئیس برم.
‫ گفتم قبل از رفتن، بیام ببینمت.
‫از این کار متنفرم.
‫بیا دفعه بعد با هم ناهار بخوریم. ‫هر چی تو دوست داشته باشی.
‫بابام عمدا این کار رو انجام میده.
‫عمدا نمیذاره از کنارش جُم بخوری.
‫می‌خواد منو تنبیه کنه.
‫ببینم، زانوت چطورـه؟
‫خیلی بهترـه.
‫امیدوارم زودتر خوب شی که ‫بتونیم با هم نوشیدنی بخوریم.
‫حتما.
‫وضعیت بیمارستانت چطورـه؟
‫به لطف شما، خیلی خوبه.
‫از طعم این ساشیمی خوشتون میاد؟
‫خوشمزه‌ست.
‫ماهی طبیعی آرا ـست، از جزیره‌ی ججو اومده.
‫داری پاچه‌خواری می‌کنی؟
‫اگه پاچه‌خواری کنم، بهم پاداش میدین؟
‫به خاطر همینه که ازت خوشم میاد.
‫حتی وقتی باهام هستی هم ازم نمی‌ترسی.
‫خب دیگه شوخی کافیه.
‫چی می‌خواستی بگی؟
‫خب...
‫رای بدید، رای بدید.
‫به کاندیدای ریاست جمهوری، ‫هوانگ بیونگ‌چول.
‫چه آدم به دردنخوری.
‫معذرت می‌خوام که
‫زودتر بهتون نگفتم.
‫بیونگ‌چول!
‫بیا تو، به ایشون سلام کن.
‫حالتون چطورـه، جناب رئیس؟
‫درد می‌کنه؟
‫نه، چیزی نیست. من خوبم.
‫راحت بشین.
‫اوه، چشم. با اجازه...
‫دیدن تو منو یاد قدیما میندازه.
‫وقتی جوون بودم ‫یه سگ داشتم که عاشقش بودم.
‫تو دقیقا مثل همون سگی.
‫عه، واقعا؟
‫وای، چه افتخاری. روزگار رو می‌بینید؟
‫حتما نژاد اصیلی داشته.
‫نه، از نژاد مات بود.
‫بله؟
‫سگ‌های مات خیلی نازن.
‫باهوش هم هستن.
‫دقیقا. نظر منم همینه.
‫سگ‌ها هم عضوی از خانواده هستن.
‫کنار آدم‌ها غذا می‌خورن و زندگی می‌کنن.
‫می‌دونید که آدم‌ها ‫چجوری یه سگ رو بزرگ می‌کنن.
‫از باقیمونده‌ی
‫غذاهاشون بهشون میدن.
‫بله، درسته. می‌دونم.
‫ولی سگ من خاص بود، چون...
‫تا خودم بهش غذا نمی‌دادم، چیزی نمی‌خورد.
‫پس طبیعتا، ‫نمی‌تونستم دوسش نداشته باشم.
‫آقای اون.
‫- این برای شما. ‫- ممنون، قربان.
‫آقای هوانگ.
‫بله، قربان.
‫ممنونم.
‫وقتی رئیس جمهور شدی، ‫مراقب رفتارت باش.
‫و لطفا مراقب آقای کوان، ‫داماد عزیز من هم باش.
‫چشم، حتما.
‫با تمام وجودم بهشون خدمت می‌کنم.
‫آقای هوانگ،
‫می‌خوام یه هدیه بهت بدم.
‫هدیه؟
‫نه، ممنون. اصلا لازم نیست.
‫دستم رو رد نکن.
‫این هدیه رو به همه‌ی افرادم دادم.
‫اگه اینطوریه...
‫با کمال میل قبول می‌کنم.
‫یه اسم ازت می‌خوام.
‫یه اسم؟
‫می‌دونی،
‫اسم کسی که آرزو داری ناپدید بشه.
‫بله؟
‫دلت می‌خواد کیو برات بکشم؟
‫سلام، رئیس.
‫غذا خوردین؟
‫- خدای من. ‫- این پسرـه دیوونه شده؟
‫به چه جراتی بدون اینکه خبر بده، نمیاد سرکار؟
‫- اون عوضی... می‌خواد کاراشو بندازه گردن من؟ ‫- نه، صبر کنید.
‫من که می‌دونم، چون اون سری ‫پرونده‌ی کانگچون رو انداختم گردنش
‫- حالا داره تلافی می‌کنه. ‫- معلومه که نه.
‫قربان، ببینید. اینو که اون دفعه ‫شکوندین، دوباره چسبوندمش به هم.
‫سونگ سوهیون اون پرونده رو رد کرد،
‫ولی منو به جاش سرزنش کردن.
‫واسه اینکه نمی‌تونم کارمندهام رو کنترل کنم، ‫معاون رئیس‌جمهور کلی تحقیرم کرد.
‫چطور جرات می‌کنه از زیر کار در بره؟
‫اونم دو روز!
‫همینو بگو، منم دو روزـه ازش بی‌خبرم.
‫نکنه مریض شده یا بلایی سرش اومده؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫من الان میرم دنبالش.
‫آقای گونگ.
‫به دادستان سونگ بگو،
‫پرونده‌ی کانگچون
‫خیلی وقت پیش، ‫به دادستان هان واگذار شده.
‫پس بهترـه بیاد سرکار.
‫وای به حالش اگه فردا هم نیاد.
‫لعنتی.
‫دارین میرین، قربان؟
‫- خدانگهدار. ‫- گمشو اونور.
‫مرتیکه یه تخته‌اش کمه.
‫این دیگه کیه؟
‫آقای گونگ، منم.
‫دادستان سونگ، شما کجایین؟
‫اگه نمی‌خواستی بیای سرکار، ‫حداقل باید به من می‌گفتی.
‫چطور تونستی منو بی‌خبر بذاری؟
‫گفتم نکنه بلایی سرتون اومده باشه.
‫دیشب هم تا صبح نتونستم بخوابم!
‫آقای گونگ.
‫بله؟
‫سوابق پرونده؟ لی چانگ‌وو؟
‫آره، می‌شناسیش دیگه؟ ‫متهم پرونده‌ی پدرم‌ـه.
‫چرا یهویی یاد اون افتادی؟
‫کل سوابق اون پرونده رو بررسی کن.
‫لطفا عجله کن. ‫اون پرونده ممکنه همین روزا منقضی بشه.
‫دوباره باهات تماس می‌گیرم.
‫[حزب آینده‌ی نوین] ‫[هوانگ بیونگ چول]
‫کیم سوهی
‫سونگ سوهیون هم اونجاست.
‫بدون اینکه بهم بگی، کجا رفتی؟
‫چیه؟ فکر کردی تنهایی فرار کردم؟
‫هه هه، خندیدم. شوخیت گرفته؟
‫رفته بودم به آقای گونگ زنگ بزنم.
‫گفتم شاید تلفن اینجا شنود بشه.
‫چرا به آقای گونگ زنگ زدی؟
‫گفتم سوابق پرونده‌ی پدرم رو بررسی کنه.
‫شاید یه سرنخی توش باشه. ‫یا یه چیزی باشه که بهش توجه نکرده باشم.
‫راستش، من فکر میکنم...
‫لی چانگ‌وو، آداماس رو دزدیده بوده.
‫منم همین فکر رو می‌کردم.
‫دزد بدنام، لی چانگ‌وو.
‫اون زمان به دزدی از ‫آدم‌های ثروتمند مشهور بود.
‫درسته. وگرنه، چرا باید ‫با رئیس کوان در بیوفته؟
‫اونا هیچ ربطی به هم ندارن.
‫میشه اینجوری به هم ربطشون داد.
‫لی چانگ‌وو، آداماس رو می‌دزده،
‫و وقتی هه‌سونگ سعی می‌کنه اونو پس بگیره،
‫پدرم این وسط به اشتباه کشته میشه.
‫ده روز قبل از اون اتفاق،
‫لی چانگ‌وو به اون خونه اسباب‌کشی کرد.
‫- نه. ‫- شما زحمت نکشید.
‫- بقیه رو خودم می‌برم. ‫- پدرم با ماشینش اسباب و اثاثیه‌اش رو آورده بود.
‫ای بابا.
‫- اشکالی نداره. ‫- طبق گفته‌ی خانم صاحب‌خونه،
‫لی چانگ‌وو نمی‌دونست که باید ‫از قبل اجاره‌ی ماهانه رو پرداخت کنه.
‫واسه همین همون روز ‫پول اجاره رو پرداخت می‌کنه،
‫و نمی‌تونه بابت اسباب‌کشی ‫به پدرم پول بده.
‫صدهزار وون.
‫پدرم اون شب رفته بود تا پولش رو بگیره،
‫که آخرش کشته میشه.
‫هرچند درمورد جزئیاتش مطمئن نیستم.
‫دادستان سونگ.
‫رئیس کوان احتمالا نمی‌دونه که ‫شما با نویسنده ها برادر هستین.
‫واسه همینه که اونو به عنوان ‫نویسنده‌ی خاطراتش انتخاب کرده.
‫پس فعلا جاش امنه.
‫می‌دونم.
‫اگه احساس خطر می‌کرد، ‫اونو به عمارتش راه نمیداد.
‫پس چرا قیافه‌ات اینجوریه؟
‫تو فکر اینم که چرا رفتار ووشین یهو عوض شد.
‫اون همیشه قبل هر کاری دودوتا چهارتا می‌کنه،
‫و کم ریسک‌ترین کار رو انجام میده.
‫الان نمی‌فهمم چرا توی این مدت ‫انقدر بی‌پروا داره عمل می‌کنه.
‫چطور؟
‫به‌خاطر همون حرفی که قبلا زدی؟ ‫اینکه اون پدر واقعی‌تون نبود؟
‫نه، به‌خاطر اون نیست.
‫حتی اگه پدر واقعی‌مون هم بود، ‫بازم درکش سخت بود.
‫یعنی دزدیدن آداماس یه راه آسون ‫برای گیرانداختن رئیس کوان‌ـه؟
‫درضمن، اون مردی که اون شب دیدی هم هست.
‫درسته، اگه اون مجرم اصلی باشه،
‫پس رئیس کوان نیست.
‫ووشین هم حتما اینو می‌دونه.
‫پس چرا هنوز توی اون عمارت مونده؟
‫چرا انقدر روی این پرونده حساس شده؟
‫ووشینی که من می‌شناسم، ‫آدم احساساتی نیست.
‫چرا این دفعه...
‫شاید اونم همون احساسی رو داره که شما داری.
‫اونم درمورد این پرونده جدیه.
‫براش مهم نیست که رئیس کوان ‫مجرمه یا یه نفر دیگه،
‫اون فقط می‌خواد مجرم اصلی رو گیر بندازه.
‫من...
‫من مدیون پدرمون هستم.
‫بابا؟
‫ایول!
‫بابات اومده؟
‫مامان، اینو ببین.
‫این دیگه چیه، سوهیون؟
‫بابا برای روز کودک اینو برام خریده.
‫از دست این مرد.
‫پس کجاست؟
‫نمی‌دونم. ‫اومدم دیدم این روی زمین‌ـه.
‫یعنی رفته بیرون؟
‫حتما رفته سرکار.
‫به نظرت چجوری اون ‫اسباب‌بازی گرون قیمت رو برات خریده؟
‫ما که وضع مالی‌مون خوب نیست.
‫رفته بیرون با ماشینش کار کنه.
‫سونگ سوهیون، مگه بچه‌ای؟
‫- نه، من... ‫- کی می‌خوای بزرگ بشی؟
‫ووشین.
‫عیب نداره، سوهیون.
‫ووشین فقط نگران باباست.
‫حالا برو بخواب، باشه؟
‫نه، مامان.
‫حق با ووشین‌ـه.
‫می‌خوام منتظر شم تا بابا بیاد.
‫می‌خوام ازش معذرت‌خواهی کنم.
‫عزیزم!
‫- عزیزم. ‫- بابا...
‫مامان، چرا گریه می‌کنی؟
‫- عزیزم... ‫- بابا...
‫عزیزم...
‫چی شده؟
‫اون شب، بابام دیگه برنگشت خونه.
‫به‌خاطر صدهزار وون.
‫رفته بود تا پولی که حقش بود رو بگیره...
‫معلومه که چرا به اون پول احتیاج داشت.
‫اگه واسه گرفتن اون پول نمی‌رفت...
‫اگه ازش نمی‌خواستم ‫که اون اسباب‌بازی رو برام بخره،
‫شاید اون الان...
‫پس یعنی،
‫خودت رو مقصر می‌دونی؟
‫دادستان سونگ،
‫یادته وقتی من خودم رو
‫به‌خاطر مرگ پدر و مادرم ‫سرزنش می‌کردم، بهم چی گفتی؟
‫گفتی: "احساس گناه نکن.
‫وقتی گناه‌کارها دارن ‫با خیال راحت زندگی می‌کنن،
‫چرا آدم‌های بی‌گناه باید خودشون رو اذیت کنن؟
‫تو بی‌گناهی."
‫بذار منم دقیقا همینو بهت بگم.
‫پس بیا ما هم
‫دیگه خودمون رو سرزنش نکنیم،
‫قوی بمونیم،
‫و تسلیم نشیم.
‫ما اونا رو گیر میندازیم،
‫به هر قیمتی که شده.
‫من باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫تیم اِی.
‫سونگ سوهیون.
‫آقای لی.
‫ما طبق قوانین، جسد برادرتون رو سوزوندیم.
‫خیلی ممنون.
‫برادر دوقلوی سونگ سوهیون رو شناسایی کردین؟
‫بله، شناساییش کردیم.
‫ولی هیچ ردی ازش نیست.
‫منظورت چیه؟ ‫مگه با سونگ سوهیون زندگی نمی‌کنه؟
‫تا همین اواخر، بله. ‫ولی تازگیا ناپدید شده.
‫موش‌های لعنتی!
‫گفتی اسمش چی بود؟
‫سونگ ووشین.
‫یه نویسنده‌ی مرموز با اسم مستعار ها ووشین.
‫خیلی هم معروف‌ـه.
‫ها ووشین.
‫فامیلی مادرش رو روی خودش گذاشته.
‫ها یونگ‌شین.
‫بله، همونطور که می‌بینید ‫مادرش چند وقتیه که فوت کرده.
‫واسه همین آمار والدینش رو درنیاوردیم، ‫ولی یه چیزی رو متوجه شدیم.
‫اینجا رو ببینید.
‫[تاریخ تولد: 2 فوریه 1986]
‫[تاریخ ثبت ازدواج: 23 آگوست 1990]
‫به نظر میرسه ‫سونگ سون‌هو پدر واقعیشون نیست.
‫چی؟
‫پدر واقعی‌شون نیست؟
‫پس چرا این عوضیا انقدر شلوغش کردن؟
‫ظاهرا، سونگ سون‌هو پدر خوبی براشون بوده.
‫حتی اطرافیان‌شون هم نمی‌دونستن ‫که با هم نسبت خونی ندارن.
‫قربان، درمورد سان...
‫من بهش دستورات لازم رو دادم، ولی فکر نکنم ‫گزینه خوبی برای دنبال کردن سونگ سوهیون باشه.
‫اون غیر قابل کنترل‌ـه.
‫اصلا از من حرف شِنَوی نداره و ‫سر خود عمل می‌کنه...
‫اونم توی این بازی‌ـه.
‫- بله؟ ‫- اون نویسنده رو میگم.
‫اون درست وقتی ناپدید شد که
‫سونگ سوهیون شروع به ‫بررسی پرونده‌ی پدرشون کرد.
‫مطمئنم یه نقشه دارن.
‫ستاد تحقیقات ویژه هم پشت اوناست.
‫اون ستاد...
‫- آقای جونگ. ‫- بله، قربان.
‫وای، دارم می‌ترکم.
‫ولی نباید بیخیال خوردن مکمل‌ها بشم.
‫اصلا چرا اون خودش رو درگیر این ماجرا کرده؟
‫ناسلامتی برادرش دادستان‌ـه.
‫حالا آداماس باشه یا هرچی. به من چه؟
‫نمی‌خواد که اونو بفروشه.
‫صبر کن ببینم. اگه معلوم بشه ‫سلاح قتل نیست، می‌تونه اونو بفروشه؟
‫خانم اوه؟ نمی‌شد قبلش در بزنید؟
‫آمم، این چیزـه... ‫رئیس کوان دادن به آقای ها.
‫و آقای ها گفتن منم می‌تونم بخورم.
‫باور کنید. ‫شنیدم واسه مفاصل خیلی خوبه.
‫آقای ها کجاست؟
‫چی؟
‫فکر کنم توی اتاق مطالعه‌ست.
‫این خانمه چش بود؟ انگار اعصاب نداشت.
‫پهباد امنیتی سر یه ساعت خاص ‫برای شارژ مجدد توی ایستگاهش فرود میاد.
‫دوبار در روز، ساعت 9 صبح و 3 بعدازظهر.
‫وقتی کاملا شارژ شد، به صورت ‫خودکار به مدت شش ساعت کار می‌کنه.
‫شارژ کاملش پنج دقیقه طول می‌کشه.
‫سیستم امنیتی سر ساعت 2:55 دقیقه خاموش می‌شه.
‫و تو فقط تا ساعت 3 وقت داری.
‫- آقای لی؟ ‫- بله؟
‫- برو یه پاکت سیگار برام بخر. ‫- چشم، قربان.
‫می‌دونی که چه مارکی بخری؟
‫بله، قربان. می‌دونم.
‫[جانگ یونگ جا] [پتی جانگ، مدیرعامل جواهرات ماریا]
‫پتی یانگ؟
‫خوش اومدید.
‫خیلی وقته ندیدمتون، خانم جانگ.
‫بله، بعد از سفارش حلقه ازدواجتون ‫این اولین‌باره که می بینمتون.
‫آقای کوان بعضی وقت ها بهمون سر می زنن.
‫ایشون خیلی به خانمشون اهمیت می دن.
‫چه طور می تونم کمکتون کنم؟
‫به‌زودی قرارـه 80امین سالگرد ‫تأسیس شرکت رو جشن بگیریم.
‫برای اون روز یه سرویس جواهرات می خوام.
‫اوه، بله.
‫آقای کوان گفته بودن که
‫قراره شوهرتون رو به عنوان رئیس جدید معرفی کنن.
‫تبریک می گم.
‫- می شه چند تا مدل نشونم بدید؟ ‫- حتما.
‫بذاریدشون اینجا.
‫حتما به خاطر آداماس سرتون شلوغه.
‫نه اصلا. من فقط دارم تمام سعیم رو می کنم.
‫همین مهارت بازسازیتونه که شما رو مشهور کرده.
‫باید اول از طراحی شروع کنم.
‫برای همین ایده های زیادی براش دارم.
‫ در هر صورت، یه الماس معمولی نیست.
‫پس یعنی آداماس اینجاست؟
‫خیر، شرکت هه سونگ اون رو برد.
‫نمی دونستید؟
‫شنیدم یه جای امن پنهانش کردن.
‫احتمالا منم مخفیانه ببرن اونجا.
‫من زیاد تو امور شرکت دخالت نمی کنم.
‫این خیلی خوشگله.
‫موافقم.
‫این دستبند با الماس کانادایی ساخته شده.
‫این فصل خیلی مورد توجه قرار گرفته.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫اتاق خانم کوانه؟
‫[مرگ موش]
‫مرگ موشه.
‫پسرشه؟
‫دوره دبیرستانه...
‫سال 2012؟
‫برای چی تو اتاق خانم کوانه؟
‫چرا نمی ره بیرون؟
‫آقای ها؟
‫اومده بودم با رئیس مصاحبه کنم.
‫یادم نبود که ایشون نیستن.
‫شما اینجا چیکار می کنید؟
‫اوه، خانم اوه می خواست من رو ببینه.
‫خانم اوه؟
‫عه، آقای ها شما اینجایید؟
‫من اتاق خواب و اتاق مطالعه رو گشتم، اما نبودید.
‫برام سئوال بود که کجا رفتید.
‫آقای کیم بهش گفتید؟
‫خب...
‫بله، تا اینجا همراهیشون کردم.
‫هوم. لطف کردید.
‫خانم اوه، حالا با من کاری داشتید؟
‫آقای ها، آقای کیم،
‫و خانم اوه.
‫بشینید.
‫چی شده که می خوایید تو اتاق رئیس حرف بزنیم؟
‫اگه رئیس بفهمه تو دردسر می افتیم.
‫اگه این رو می دونی، پس خودت اینجا چیکار می کردی؟
‫دیشب ساعت 10
‫اینجا چیکار می کردی؟
‫سلام، آقای جونگ. کاری که گفتم رو انجام دادی؟
‫بله، قربان.
‫سوابق پرونده لی چانگ وو رو گرفتم.
‫[پرونده قتل لی چانگ‌وو]
‫عه، این ها دیگه چیه؟
‫[پرونده قتل دختر در دانشگاه شینچون]
‫پس کجاست؟
‫باشه. کارت حرف نداشت. تو دفتر می بینمت.
‫[نسخه جدید/ قیمت: 16 هزار وون]
‫[عنصر نامطلوب/ نوشته‌ی ها ووشین]
‫تیم اِی؟
‫همون هایی که به ستاد تحقیقات ویژه حمله کردن.
‫مطمئنم رئیس کانگ همین اسم رو گفت... تیم اِی.
‫یعنی ستاد می دونست که اون ها کی هستن؟
‫فکر کنم آره.
‫البته فکر کنم نمی دونستن اون ‫مردی که چهره نگاریش کردیم هم
‫عضو تیم اِی بوده.
‫آقای لی رو پیدا کنید!
‫- چشم، قربان! ‫- چشم، قربان!
‫بقیه اون رو قربان صدا می زدن. پس فکر کنم اون...
‫رهبرشونه.
‫کیه؟
‫من منتظر کسی نبودم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫این رشوه ست.
‫می خوای منو با این پول بخری؟
‫مطمئنم خودش بود. اون ها رئیس صداش می کردن.
‫بقیه اش رو بریز دور.
‫یعنی پدرشون نمی تونسته دوقلوها رو از هم تشخیص بده؟
‫فکر کنم نقطه ضعف خانم کوان، پسر مرحومشه.
‫علت اینکه خانم یون شما رو به رئیس معرفی ‫کرد، اینه که می خواد شوهر من رو بدزده.
‫می دونی که هدف هامون کی ها هستن؟
‫به هر قیمتی شده دخلشون رو بیار.
‫سلام، دادستان سونگ.
‫من تمام کتاب هات رو خوندم.
‫من کوان مین‌جو نیستم.
‫نمی تونم جایگزینش بشم.
‫مگه جفتمون دنبال یه هدف نیستیم؟