‫وقتی بچه ای، فقط دلت یه هدیه ‫کریسمس بی نظیر می خواد.
‫وقتی پدر و مادر باشی، فقط ‫می خوایید کریسمستون عالی باشه.
‫اما گاهی اوقات، اگه ‌خوش شانس باشی،
‫ستاره های کریسمس توی اون لحظه مهم...
‫برای ما می درخشن.
‫این که چطور توی این لحظات واکنش نشون بدیم، ‫می تونه سرنوشتمون رو تا همیشه شکل بده.
‫ایناهاش. خونه محقرمون...
‫که توی بخش جنوبی شهره.
‫درست همون طوری که یادمه،
‫تمام زردی هاش، نارنجی هاش و سبزهای خوشگل آووکادوییش
‫زندگی سریع می گذره.
‫یه روز داری با یه قوطی نوشابه با بچه هایی ‫به اسم فلیک و شوارتز فوتبال بازی می کنی،
‫بعد یهو می بینی که داری مالیات ‫می دی و موهای سفیدت رو می کَنی.
‫اما مهم نیست، تمرکز من روی هدف مهمتری بود.
‫و می خوام این کار رو با حضور سندی...
‫در کنارم انجام بدم.
‫با این که دستمون تنگ بود،
‫هر چی که لازم بود رو داشتیم.
‫حداقل این چیزی بود که بچه هامون گفته بودیم، مارک و جولی
‫باشه، اما اگه توی شومینه آتیش باشه چی؟
‫بابا نوئل نمی سوزه.
‫اگه شومینه خیلی کوچیک باشه، چی؟
‫از پنجره میاد تو.
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر مامان. ‫- صبح بخیر.
‫اگه پنجره گیر کرده باشه چی؟
‫اون دبلیودی-40 همراهش داره. [نوعی روغن]
‫- اگه پنجره خیلی کوچیک باشه، چی؟ ‫- شکمش رو می ده تو.
‫- سلام. صبحونه ات رو بخور. ‫- باشه.
‫باشه مامان.
‫در حالی که بچه ها داشتن روزهای ‫باقیمانده تا کریسمس رو می شمردن،
‫من کلی سرم شلوغ بود.
‫ما دقیقاً به اندازه 1سال پس انداز داشتیم، که من بتونم...
‫بهترین رمان بعدی آمریکا رو بنویسم.
‫شانس در خونه همه رو می زنه، ‫وقتی در خونه شما رو زد،
‫بهتره در رو به روش باز کنید.
‫هیچی دیگه نمی تونه جلوم رو بگیره.
‫بابا! شیرمون تموم شده.
‫- چی؟ ‫- تقصیر منه، تقصیر منه. یادم رفت بگیرم.
‫تا حالا شده برشتوک خوشمزه رو با...
‫آب پرتقال بخورید؟
‫آه.
‫هیچ کس؟ قراره حسابی خوشتون بیاد.
‫یه کاسه پر از برشتوک شکلاتی،
‫با یه مقداری آب پرتقال خوشمزه.
‫بعد هم...
‫این حال به هم زنه!
‫- هوم. ‫- آه.
‫هوم. بهتر از این نمی شه.
‫بفرمائید عزیزم.
‫خب، تو امتحانش می کنی؟
‫- مامان، تو اول بخور. ‫- نه.
‫بابا، کی می تونیم جوراب ها رو در بیاریم؟
‫بیا منتظر پدربزرگ باشیم. اون عاشق این چیزهاست.
‫آره، شما بچه ها می‌تونید با هم انجامش بدید.
‫این فرشته. اون خیلی خوشگله.
‫تقریباً کریسمس شده و هنوز یه ‫درخت برای فرشته امون نداریم.
‫می دونم عزیزم، به محض این که مادربزرگ و پدربزرگ....
‫برسن اینجا، یه درخت می گیریم. 2روز دیگه.
‫احساس می کنم یه عمره که منتظرم.
‫هر سال، پدر و مادرم مسیر طولانی ای رو تا شیکاگو می اومدن
‫که هممون بتونیم توی یک شهر بزرگ کریسمس رو جشن بگیریم
‫اما تا اون موقع، باید تمرکزم روی رویام باشه.
‫اوه...
‫- چه طور شدم؟ ‫- شبیه نویسنده ها.
‫- آهای بچه ها. ‫- موفق باشی.
‫- موفق باشی.
‫برنامه این بود. باید تا پایان سال...
‫چاپش می کردم.
‫وگرنه باید رویام رو جمع کنم و ‫برگردم به سگ دو زدن برای زندگی.
‫پس پیش نویس کتابم رو برای ،16ناشر خوش شانس فرستادم
‫و 14‌تاشون با ذوق فراوان گفتن... نه.
‫سال تقریباً داشت تموم می شد، ‫به شدت دلم یه بُرد می خواست.
‫آقای پارکر...
‫معمولاً این جور ملاقات ها رو به صورت کتبی انجام می دیم،
‫ولی اصرار شما برای ملاقات حضوری...
‫اوه، یه چیزی براتون آوردم.
‫یه خرده چرب کردن سیبیلش قطعاً ضرری نداشت.
‫از مارشال فیلد گرفتم.
‫جنسش خوبه.
‫این یه...
‫رشوه ست؟
‫نمی دونم.
‫شما بگید.
‫پیش نویس کتاب فراموش شدن مشتری...
‫نپتون، اسمش فراموش شدن نپتونه.
‫با این که عنوان جالبی داره و قشنگ نوشته شده،
‫ما نمی تونیم نسخه های بیشتر از 2000خط رو قبول کنیم
‫خب، می تونم یه ذره کمش کنم.
‫می تونی نصفش کنی و اون وقت هنوز هم زیاده.
‫خب، می دونم به نظر میاد که تموم نشده،
‫اما به خاطر اینه که ماجرا توی یک مجموعه ‫روایت می شه که حالا دارم می نویسمش.
‫خدایا، بیشتر نه دیگه.
‫این یه موضوعی نیست که اصلاً...
‫- ما بهش علاقمند باشیم. ‫- نه.
‫این همه زندگی من توی سال گذشته بوده.
‫روز خوبی داشته باشید آقای پارکر.
‫کریسمستون هم مبارک باشه.
‫کریسمس بخوره تو سرت!
‫این میرزا بنویس اصلاً قدر نگاه من رو نمی دونه.
‫یه روز می فهمه.
‫همه‌شون می‌فهمن.
‫برگشتیم، درست به موقع برای ‫برنامه‌ی اصلی!
‫و برنده‌ی جایزه پولیتزر...
‫در بخش ادبی در کتاب‌های علمی و تخیلی...
‫با بیش از 2000 صفحه..
‫آقای رالف وزلی پارکر برای کتاب ‫فراموشی نپتونه!
‫چقدر غیرمنتظره! شاهد تاریخ‌سازی هستیم رفقا!
‫ایشون رالف هستن، اولین نامزدی ‫و اولین پیروزیش.
‫حتی بقیه‌ی نامزدها هم به اون رای دادن.
‫هرکسی که بهش شک داشته حتماً الان ‫داره توی سر خودش می‌زنه.
‫- این هم یکی از اوناست. ‫- من رو ببخش آقای پارکر. اشتباه می‌کردم.
‫خیلی اشتباه می‌کردم. خواهش می‌کنم.
‫- عجب احمقی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫پارکر! پارکر! پارکر! پارکر! پارکر!
‫آقای پارکر.
‫اوه.
‫گفتم روز خوبی داشته باشید.
‫درسته. روز خوبی داشته باشید.
‫خب، هنوز یه ناشر مونده.
‫آره.
‫آهای، می‌دونی شنیدم که مارک تواین...
‫34 بار قبل از این که کتابش رو پاک کنن ‫ردش کردن.
‫- چقدر بی‌رحمانه. ‫- آره.
‫- من فقط میگم یه ناشر خوب لازم داری. ‫- ممنون.
‫- ولی واقعاً گفت می‌تونی نصفش کنی؟ ‫- مسخره‌ست، درسته؟
‫یعنی، این...
‫یه ذره طولانیه.
‫یه سه‌گانه‌ی محشره.
‫درسته، عزیزم. مطمئنی که لازمه که یه مجموعه ‫بنویسی؟ یعنی...
‫اولین چیزی که می‌پرسن وقتی فروش بره ‫اینه که، بعدش چی میشه؟
‫باشه. نه، یعنی، تو متخصصی.
‫- خب، پیشنهاد تو چیه؟ ‫- خب، باشه.
‫عزیزم، تو خیلی خوب می‌نویسی.
‫صدای خیلی قدرتمندی هم داری.
‫پس شاید بتونی یه چیزی رو بنویسی که...
‫بشه بیشتر باهاش ارتباط گرفت.
‫می‌دونی، دنیس، توی کتاب‌فروشی،
‫میگه که کتاب‌های جنایی ‫دارن مشهور میشن.
‫همینه.
‫یه کتاب در مورد خفه کردن دنیس ‫توی کتاب‌فروشی.
‫میشه یه تیکه دیگه پیتزا بخورم؟
‫بفرما. مال من رو بخور.
‫خب، شما بچه‌ها واسه کریسمس چی می‌خواید؟
‫یه فر آسان پخت و یه اسباب‌بازی ‫اسب‌های آبی گرسنه.
‫و یه عروسک گربه‌‌ی پشمالو.
‫فهمیدم. تو چطور؟
‫یه سورتمه‌ی اف23 یانکی کلیپر.
‫اون چی هست؟
‫- یه سورتمه. ‫- باشه. ببخشید.
‫تو چی می‌خوای بابا؟
‫چی می‌خوام؟
‫یه ماشین زمان، که سال رو از اول ‫شروع کنم.
‫چیزی که نیاز دارم یه رادیاتور جدیده ‫واسه پلیموث.
‫فهمیدم. فهمیدم.
‫- می‌تونه مدیربرنامه‌ام با خبرهای خوب باشه. ‫- باشه.
‫آقای رالف پارکر هستم.
‫- سلام مامان. ‫- نه. مامان‌بزرگه.
‫چی شده؟
‫چی؟
‫وایسا. یه دقیقه وایسا.
‫باشه.
‫آهان.
‫الان کجایی؟
‫هیچی نمی‌تونه ما رو برای یکی از...
‫دردناک‌ترین و غیرقابل اجتناب‌ترین ‫حوادث زندگی آماده کنه.
‫فوت کردن پدر یا مادر آدم.
‫باشه مامان.
‫همین که با غصه‌ی از دست دادن پدرم ‫کنار می‌اومدم،
‫دوتا واقعیت غیرقابل انکار رو اون شب ‫فهمیدیم.
‫مامان‌بزرگ بهمون توی هومن نیاز داشت،
‫این کریسمس هم اصلاً اونطوری ‫که انتظارش رو داشتیم نمیشه.
‫داریم نزدیک می‌شیم.
‫آره. میشه مزه‌اش رو حس کرد.
‫بیخیال. انقدرها هم بد نیست.
‫گفتی پرنده‌ها برعکسی پرواز می‌کنن ‫که خفه نشن.
‫و بچه‌ها توی استخر لجن دفن شدن.
‫بابا نوئل به هومن هم میره؟
‫آره، حتماً. چرا نره؟
‫چون بابا گفت زمستون توی هومن انقدر سرده ‫که استخون آدم هم یخ می‌زنه.
‫بچه‌ها هر حرف مهمی که می‌زنی رو ‫نادیده می‌گیرن،
‫بعد دقیقاً هر کلمه‌ای ترسناکی رو...
‫که توی پنج سال گذشته به زبونت اومده رو ‫یادشونه.
‫عزیزم، برعکسشه.
‫بابا نوئل عاشق هومنه.
‫در واقع، اگه کارت رو بلد باشی،
‫می‌تونی توی هیگبی ببینیش.
‫ولی اون بابا نوئل واقعیه؟
‫خودشه. بهم اعتماد کن.
‫خودم می‌بینم.
‫تخم‌مرغ.
‫ببخشید. سرده.
‫تخم مرغ فداکاری‌ای بزرگ‌تر از این ‫نمی‌تونه بکنه،
‫که تعمیرکار باهوش ماشینی باشه که ‫معروفه به...
‫سوفله‌ی غرب میانه.
‫یه دونه‌اش هر رادیاتور خرابی رو ‫می‌بنده،
‫مسیرت رو تا تعمیرگاه بعدی امن می‌کنه.
‫ماشین ما تخم‌مرغ‌های بیشتری نسبت به ‫لوک خوش‌دست خورده.
‫زود باش! ماشین احمق!
‫احمق...
‫ایناهاش.
‫خونه‌ی قدیمی‌مون توی خیابون کلیولند.
‫به نظر میاد که اصلاً ‫زمان براش نگذشته.
‫اینجایید!
‫خدایا!
‫- مامان‌بزرگ! ‫- مامان‌بزرگ!
‫- خدایا! ‫- می‌تونم همه‌تون رو بخورم.
‫دلم برات تنگ شد مامان‌بزرگ!
‫همه‌تون رو خیلی دوست دارم.
‫سندی.
‫خیلی متاسفم.
‫اوه.
‫سلام مامان.
‫رالفی.
‫خیلی متاسفم مامان.
‫اون بهترین بود.
‫- من خیلی خوشحالم که همه‌تون اینجایید. ‫- معلومه.
‫نمی‌خوام نگران هیچی باشی.
‫من همه‌ی هماهنگی‌ها رو انجام میدم،
‫- مراسم و... ‫- نه، نه، نه.
‫گوش کن رالفی.
‫همه‌ی اینا می‌تونه باشه برای بعد.
‫پدرت خیلی واسه کریسمس هیجان‌زده بود.
‫یعنی، اگه ببینه که داریم وقت تلف می‌کنیم،
‫یه بلایی سرمون میاره.
‫من به این مسئله خیلی فکر کردم.
‫این نمی‌تونه چیزی باشه هر کریسمس ‫توی ذهن‌مون بیاد.
‫باید تبدیلش کنیم به یه خاطره‌ی خوب، پس...
‫بهم قول بده...
‫ما این کریسمس رو فوق‌العاده برگزار می‌کنیم.
‫یه جوری که هیچکس یادش نره.
‫مامان.
‫توی تاریخ تصمیمات سخت، ‫این احمقانه‌ترینشه!
‫امکان نداره. غیر ممکنه! ‫همین الان تسلیم شو احمق.
‫قول میدم.
‫باشه.
‫چیکار کردم؟ اون پیرمرد دلیل...
‫همه‌ی کریسمس‌های خوبی بوده که ‫تا حالا داشتیم.
‫اونوقت حالا همه‌اش بستگی به من داره؟
‫خودت رو جمع کن پسر!
‫میلیون‌ها نفر توی دنیا از پسش برمیان ‫چون همه راهش رو بلدن.
‫اوه.
‫آره!
‫باید از پسش بربیام.
‫به خاطر زنده نگه داشتن یاد پدر پیرم ‫و همه‌ی کریسمس‌های آینده.
‫شکننده‌ست. حتماً ایتالیاییه.
‫لعنتی!
‫انگشتت هم بهش نخوره!
‫یه دفعه به ذهنم اومد که صدای پدرم...
‫دیگه هیچوقت بین این دیوارها شنیده نمیشه.
‫یه فیوز پریده!
‫این خونه‌ی قدیمیم بود.
‫با نورش، رنگ‌هاش...
‫بوهاش.
‫ولی واسه همیشه فرق کرده.
‫توی جنوب غرب، میگن که ‫خوراک لوبیای تند می‌خورن.
‫غذای ایالت‌های اقیانوس اطلس.
‫ولی اینجا توی هومن،
‫کسرول افسانه‌ایه که توی مواقع نیاز ‫به دادمون می‌رسه.
‫قسم می‌خورم، همه‌ی همسایه‌ها ‫بهمون کسرول دادن.
‫یه سال طول می‌کشه تا همه‌اش تموم بشه.
‫خب، این یکی به نظر ‫ماهی تن و زیتون و لوبیا میاد؟
‫هوم. فکر می‌کنم بلوبریه.
‫فکر کنم، بذار ببینیم.
‫این یکی خامه‌ست، لوبیاست و هویج ‫خورد شده و...
‫هوم.
‫مزه‌ی دارچین هم میده.
‫خیلی خلاقانه‌ست.
‫هرچقدر هم که مزه‌ی غذا خوب نباشه،
‫یا مواد اولیه‌اش غیرقابل تشخیص باشه،
‫هیچکس جرئت نمی‌کنه که توی خونه‌ی مادرم ‫غذا رو حروم کنه.
‫از این که همه انقدر برامون خودشون رو ‫توی زحمت انداختن تحت تاثیر قرار گرفته‌ام.
‫واسه کریسمس بوقلمون می‌خوریم؟
‫نه. باید اول همه‌ی اینا رو تموم کنیم.
‫داغه، داغه، داغه.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خدایا.
‫- کچاپ و چیه؟ ‫- هوم.
‫فکر می‌کنید چیه؟
‫مایونزه.
‫درسته.
‫مایونز پخته شده.
‫اینجا از شیکاگو سردتره.
‫خیلی خوب شده.
‫نمی‌دونم. دست‌هاش حتی ‫هم‌اندازه نیستن.
‫اون این رو نمی‌دونه.
‫این حتماً نکته‌ی مهمی توی کریسمس ‫مارک و جولیه.
‫برخورد از نزدیک با دلبرت بامپوس،
‫باهوش‌ترین عضو خانواده‌ی پشت‌کوهی ‫همسایه.
‫اه!
‫سلام.
‫خودت سلام.
‫ما داریم آدم‌برفی می‌سازیم.
‫اسمش «اسپارکلی‌پوف»ئه.
‫روی این توافق نکردیم هنوز.
‫فکر بدیه.
‫آدم‌برفی‌ها این اطراف ‫زیاد زنده نمی‌مونن.
‫وای!
‫خدایا! قلدرهای محل دوباره اومدن.
‫چیزی که گاهی کتک خوردن‌های محدود ‫و هل دادن بوده،
‫حالا تبدیل شدن به حملات مکانیکی شده‌ی ‫وحشتناک.
‫آره!
‫اونا اسپارکلی‌پوف رو کشتن.
‫برش دار! برش دار! آره! ‫شالت رو برداشتم!
‫اون مال منه!
‫آهای، برگرد اینجا ببینم!
‫آهای، اون رو برگردون!
‫خب، این شهر پر از سورپرایزه، مگه نه؟
‫چقدر جالب.
‫- زود باشید. بریم داخل. ‫- این یه ذره برنامه‌های کریسمس رو خراب می‌کنه.
‫مارک و جولی همین الان توی آخر ‫هرم غذایی محل قرار گرفتن.
‫آهای بچه‌ها، من همین الان تماسم رو ‫با مدیر برنامه‌ام قطع کردم،
‫و ازش خواستم که هر خبری گرفت ‫به اینجا زنگ بزنه.
‫پس لطفاً شب و روز تلفن رو جواب بدید، باشه؟
‫باشه.
‫رالفی، رمانت چطور پیش میره؟
‫اگه مادرها همه‌ی جزئیات زندگی‌مون رو ‫می‌دونستن هیچوقت خوابشون نمی‌برد.
‫بهتره که خبردار نشه.
‫اوه، حسابی برنامه‌های فوق‌العاده‌ای دارم.
‫خب، می‌دونی، خوشحالم که می‌شنوم.
‫هوف. نجات پیدا کردم.
‫اینطوری، می‌تونیم واقعاً تمرکزمون رو بذاریم ‫روی این که روحیه‌مون کریسمسی بشه.
‫و دوباره گیر افتادم.
‫کاملاً.
‫فوق‌العاده میشه.
‫خب، فقط پنج روز مونده.
‫خب، رالف از پسش برمیاد.
‫- آره؟ ‫- درسته؟
‫مطمئن باش.
‫از پس همه‌اش برمیایم.
‫این پدرت رو خیلی خوشحال می‌کنه رالفی.
‫خیلی منتظرم که ببینم باهاش چیکار می‌کنی.
‫جفتمون همینطوریم.
‫باید از این قضیه سردربیارم.
‫می‌دونی، به نظرم من برم یه قدمی بزنم.
‫یه ذره هوای آزاد بخورم و ذهنم رو یه کمی ‫آزاد کنم.
‫برمی‌گردم.
‫بیخیال، برو ببینم!
‫سگ‌های خانواده‌ی بامپوس نه دیگه.
‫اونا کُل زندگی پدرم اذیتش کردن.
‫حالا حتی اونا هم انتظار دارن که ‫جای اون رو پر کنم.
‫من چطور باید...
‫جای بزرگ‌ترین بانی کریسمس کُل ‫تاریخ رو بگیرم؟
‫مخصوصاً وقتی اون کسیه که همه ‫دلشون براش تنگ شده.
‫خب، بعضی وقت‌ها توی بدترین لحظات زندگی...
‫دنیا برامون یه نشونه می‌فرسته.
‫شاید بینش متفکرین هومن بونه کمک کنه.
‫پدر من فلیک این کافه رو از پدرش ‫به ارث برده بود.
‫قبل از اون، اون به نابغه‌ای مشهور بود،
‫که یه بار زبونش ‫به تیر چراغ برق یخ‌زده چسبید.
‫یه امتیاز جلویی.
‫یه امتیاز عقبی.
‫نوبت توئه شوارتز.
‫ضربه‌ی آخره.
‫شوارتز هرچی شانس داشت ‫کلاس چهارم تموم شدن.
‫این روزها، اون یا داشت حسابش رو ‫پیش فلیک بیشتر می‌کرد،
‫یا توی خونه پیش مامانش بود.
‫به خاطر همه‌ی دونات‌ها بازنده‌ها.
‫ممکنه بشه؟ شوارتز؟
‫در لحظه‌ی پیروزی؟
‫امکان نداره.
‫دوباره موفق شد.
‫به تیم اسلگ هیپ تبریک میگم!
‫زود باشید، بخورید همگی. بخورید.
‫برو که رفتیم.
‫به نظر میاد من پشت تیم اشتباهی بودم.
‫دوباره.
‫- خب، خیلی میزش خشک بود. ‫- خشک بود؟ همین الان بهش واکس زدم.
‫بعضی چیزها هیچوقت عوض نمیشن.
‫خب، انصافاً اگه می‌تونی بپر!
‫مخصوصاً فلیک...
‫زبونم رو به اون تیر چراغ برق مسخره ‫بچسبونم؟
‫و شوارتز.
‫واسه اینه که می‌دونی می‌چسبه.
‫آره، تو یه...
‫- رالفی! ‫- سلام!
‫خوشحالم که می‌بینم‌تون.
‫بیا، یه چیزی بخور. ‫مردان بین‌المللی برگشتن.
‫بله، ستاره‌ی سهیل داره شهر ما رو ‫با حضورش نورانی می‌کنه.
‫آره. بیخیال، هیچوقت شماها رو ‫فراموش نمی‌کنم که.
‫باور کنید، سعی‌ام رو کردم.
‫واقعیت اینه که سال‌ها قبل، ‫به خودم قول داده بودم که...
‫هیچوقت به هومن برنمی‌گردم، ‫مگر وقعی که واقعاً موفق شده باشم،
‫حالا هم دلش رو نداشتم که بهشون ‫این واقعیت خجالت‌آور رو بهشون بگم.
‫آهای، فلیک! زود باش، ‫بیا دور هم باشیم، درسته؟
‫- بذارش روی حساب من. زود باش. ‫- آره.
‫چیه؟ حسابم رو میدم.
‫در نهایت.
‫اوهوم.
‫خب، این مال شما.
‫این هم مال من.
‫نه.
‫زنگ مرگ خبرچین‌های دنیا به صدا درومد.
‫کافه‌ی فلیک.
‫هیچکس نمی‌دونه زنگ واسه کی می‌خوره.
‫بله. لری اینجاست؟
‫لری نواک اینجاست؟
‫نه.
‫نه، ببخشید خانم نواک. ‫لری اینجا نیست.
‫بله، کریسمس شما هم مبارک باشه.
‫تا حالا براتون سوال شده که بازیکن خط حمله‌ی ‫دبیرستانت آخرش چی شد؟
‫مال ما تبدیل شد به لری نواک.
‫خب شما بچه‌ها موقع کریسمس ‫این اطراف چیکار می‌کنید؟
‫اینجا مثل همیشه‌ست.
‫آره، همون چیزهای معمولی.
‫نه، چیزهای معمولی درستش نمی‌کنن.
‫یه چیز بیشتری می‌خوام. ‫امسال همه‌چیز رو دوش منه.
‫خب، توی این مورد، ‫پیشنهاد می‌کنم شروع کنی به غذا خوردن،
‫تا بعد از سال تحویل هم ول نکنی.
‫نه، مسئله جدیه.
‫لری؟
‫از من چی می‌خوای؟
‫من اومدم اینجا که از خانواده‌ام ‫فرار کنم.
‫بسیار خب. یه فکری به ذهنم رسید. ‫بیا، این رو بگیر.
‫- چندتا ایده به ذهن‌مون می‌رسه. ‫- بسیار خب.
‫خب، بیاید لیست درست کنیم. مشکلی نست. ‫مشکلی برات پیش نمیاد، از پسش برمیایم. باشه.
‫ولی اول، دوباره برامون نوشیدنی بیار.
‫- که ذهن‌مون راه بیفته، درسته؟ زود باش. ‫- فکر خوبیه.
‫- کریسمس... ‫- من یه گل‌خانه‌ی آکواریومی دارم.
‫باشه.
‫یه آکواریم واسه مار و مارمولک‌هاست.
‫خیلی مهیجه.
‫خوبه. شروع خوبیه. من عاشق گلخانه‌های ‫آکواریومی‌ام.
‫خواهرم یه نفر رو می‌شناسه، ‫که یه هواپیمای سسنا رو می‌شناسه.
‫- پسر عموم کریگ، یه بوفالو داره. ‫- آره.
‫این فوق‌العاده میشه.
‫- خیلی خوبه. ‫- فکر بد نداریم. بگید ببینم.
‫به این چیزها نیاز دارم.
‫رالف؟
‫تقریباً ساعت 10ئه. ‫بیداری؟
‫- اوهوم. ‫- هوم.
‫پس، این اون لیسته؟
‫می‌دونی، همون که ساعت سه ‫به خاطرش بیدارم کردی؟
‫آره.
‫این برنامه‌ی کریسمسمه.
‫باشه. بسیار خب.
‫خب، می‌دونی، بعضی از این‌ها ‫خوبن.
‫آره، سورتمه‌سواری. عالیه.
‫شاید تو و مارک بتونید این کار رو بکنید.
‫- می‌دونی، پدر و پسری برید بیرون. ‫- باشه، عالیه.
‫ولی بعضی از اینا...
‫پرت کردن موم؟
‫تبر. پرت کردن تبر.
‫- تبرهای دسته‌دار و اینا. ‫- باشه. حتی بهتر شد.
‫کاری کن که بوقلمونش رو بگیرن و بکشن.
‫خب، شاید بتونیم این رو با تبر پرت کردن ‫ترکیب کنیم.
‫فکر کنم واسه بچه‌ها جالب باشه.
‫اینجا، داوطلب شدن توی یتیم‌خونه.
‫ببین، این یکی خط خورده.
‫آره، می‌تونه زیادی باشه.
‫آب‌تنی توی آب سرد.
‫- گلخانه‌ی آکواریومی. ‫- آره.
‫- چیپس و سس سالسا. ‫- لری یه دونه داره.
‫شکست دادن کاسترو. من هستم.
‫جاه‌طلبه. چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫بوفالو! سه‌تا علامت تعجب!
‫خب، پس می‌ریم اونجا؟
‫نه، نه، نه. اون رو میاریم اینجا.
‫بوفالوئه؟
‫مثل یه حیوون؟
‫آره، بعضی‌هاشون جای فکر دارن، ولی...
‫می‌دونی عزیزم، فکر می‌کنم داری شرایط رو ‫پیچیده‌تر از حالت عادی می‌کنی.
‫چرا ساده برگزارش نکنیم؟
‫مثلاً، می‌تونیم بریم اسکی روی یخ. ‫می‌دونی که چقدر دوست دارم.
‫می‌دونم.
‫و می‌دونی، می‌تونم کارهای معمولی ‫کریسمس رو بکنیم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫مثلاً، می‌تونیم با تزئین کردن خونه شروع ‫کنیم، هوم؟
‫- هوم؟ باشه؟ ‫- باشه.
‫یه ذره حوصله‌سر بره.
‫رالفی، مراقب باش.
‫عنکبوت‌های به بزرگی یه گربه ‫اون بالا هست.
‫اتاق‌های زیر شیروونی موزه‌های ‫چیزهای بی‌اهمیتن.
‫پر از آت‌وآشغال‌هایی‌ان که ‫نمی‌خوایم بهشون نگاه کنیم،
‫ولی شهامتش رو نداریم که بندازیم‌شون دور.
‫اینجا خیلی به هم ریخته‌ست.
‫چطور باید وسایل کریسمس رو اینجا پیدا کنم؟
‫توی جعبه‌های مقواییه!
‫کدومش؟ صدتا ازشون اینجا هست.
‫خودت حلش کن. ‫ما اینجا سرمون شلوغه!
‫شبیه یه خرگوش آشفته‌ی شرقیه.
‫هنوز هم آسیب‌زننده‌ست.
‫اولین ماشین تایپم.
‫ماجراهای که می‌تونیم تعریف کنیم.
‫اوه.
‫منبع گذشته‌ی کریسمس.
‫این باید آسون می‌بود.
‫وایسا.
‫یعنی چی؟
‫سندی، عزیزم، ‫دارم سعی می‌کنم کمک کنم.
‫این نمیره اون بالا.
‫باشه. شاید اینطوری بهتر باشه که...
‫- شروع کنی به... ‫- من خیلی ازت جلوترم.
‫این چیه؟ آخ!
‫لعنت بهش! دستم رو برید.
‫نه، نکن. دهنت پر از مریضیه. زود باش.
‫- بیا یه کمی بتادین روی انگشتت بریزیم. ‫- مامان، چیزی نیست.
‫مامانم همه‌ی بریدگی‌های پوستی رو،
‫چه یه خراش باشه چه قطع شده باشه،
‫با یه گوش‌پاک‌کن بتادینی بهداشتی درمان ‫می‌کنه.
‫پدرت از اون درخت متنفر بود.
‫منم متنفرم. ‫از کجا اومده؟
‫چند سال پیش خریدمش، ‫گفتم یه کم کارهامون ساده‌تر بشه،
‫ولی پدرت تبعیدش کرد به ‫اتاق زیر شیروونی.
‫درست می‌گفت.
‫یه درخت واقعی می‌گیریم. ‫امروز.
‫نه یه آشغال تقلبی.
‫خب، رئیس شمایی.
‫چی شده؟
‫خب، می‌دونم بار زیادی روی شونه‌هاته،
‫ولی ازت می‌خوام که برام یه کاری بکنی.
‫آره، مامان، حتماً. هرچیزی.
‫می‌خوام آگهی درگذشت پدرت رو ‫برای روزنامه بنویسی.
‫من؟
‫تو توی خانواده یه نویسنده‌ای.
‫این رو به صنعت انتشارات بگو.
‫بله. فقط باید فکر کنم که چی بگم.
‫- دارن میان. ‫- کی داره میاد؟
‫بخوا رو زمین. سندی، بخواب رو زمین!
‫دو نوع اعتقاد پذیرفته شده،
‫توی سنت‌های تعطیلات ‫برای آواز خوندن وجود داره.
‫اولیش...
‫آوازه‌خون‌ها!
‫معتقده که این یه هدیه به جهانه.
‫- اعتقاد دوم... ‫- چراغ‌ها رو خاموش کن،
‫که خانواده‌ی ما خیلی بهش باور داره،
‫معتقده که آوازه‌خون‌ها یه بلای آسمانی‌ان،
‫که وقت و صبرتون رو آتیش می‌زنن.
‫دارید چیکار می‌کنید؟ ‫اونا فقط آوازه‌خونن.
‫دقیقا. درست مثل کنه‌ان.
‫وقتی اومدن در خونه‌ات، دیگه نمی‌تونی ‫از دستشون خلاص بشی. قایم شو.
‫قایم شو.
‫شوخی می‌کنی، درسته؟
‫نه، نه.
‫چند روز پیش،
‫گاردم رو آوردم پایین و برام کمین کردن.
‫اونا سه‌تا آهنگ کامل رو ‫قبل از این که راحت بشم خوندن.
‫- اینجان. ‫- خیلی قشنگن.
‫لباس‌هاشون رو ببینید.
‫تشویق‌شون نکن.
‫می‌دونی، من وقتی داشتم بزرگ می‌شدم ‫آوازه‌خون بودم.
‫چطور تونستی؟
‫من نمی‌دونستم.
‫ولی نمی‌تونیم بذاریم اینطوری ‫اون بیرون بمونن.
‫آره، می‌تونیم!
‫آهای!
‫لو رفتیم. من دست به سرشون می‌کنم. ‫حالا برید.
‫مامان، نه!
‫خودتون رو نجات بدید! برید!
‫- مامان! ‫- بچه‌ها رو نجات بدید!
‫- این خیلی مسخره‌ست! ‫- زود باشید، بیرون!
‫- یه نفر اینجاست! ‫- سلام!
‫بابا! این تبر یه مشکلی داره.
‫زود باشید، زود باشید.
‫باید اره‌برقی می‌گرفتیم.
‫بریم درخت کریسمس رو بگیریم، ‫همین الان!
‫- واقعاً؟ ‫- زود باش، زود باش.
‫دارن فرار می‌کنن!
‫ببخشید. خیلی قشنگ بود.
‫کریسمس‌تون مبارک، شما، شما...
‫- احمق‌ها! ‫- ترنس!
‫نظرت چیه، ها؟ خوبه.
‫- تا وقتی که تو... ‫- این یکی رو ببین.
‫- درخت‌های کریسمس. ‫- خیلی خوبن.
‫- آره. ‫- باشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- اون درخت رو دوست دارم. ‫- من اون یکی رو دوست دارم.
‫سلام. می‌تونم کمک‌تون کنم آقا؟
‫دنبال یه درخت هستیم.
‫بلند، کوتاه، لاغر، تپل؟
‫وقتی ببینمش می‌فهمم.
‫- خب، پس بهم خبر بده اگه... ‫- اگه دیدمش چشم.
‫انتخاب‌های ضعیفی اینجا هستن.
‫منظورت چیه بابا؟ ‫کلی درخت اینجاست.
‫نه، مارک.
‫- آره، همه‌شون خیلی قشنگن. ‫- بیا اینجا.
‫بیا اینجا، بیا اینجا.
‫- حالا گوش کن؟ ‫- چیه؟
‫خب، اگه یه چیزی رو پدرم یادم داده باشه،
‫اینه که یا باید پیش این افراد چونه بزنی ‫یا جیبت رو می‌زنن.
‫می‌بینید، یه بازی ذهنیه. درسته؟
‫نمی‌تونیم بذاریم بدونن که ‫داریم به چی فکر می‌کنیم.
‫ولی باید روی مخ‌شون کار کنید.
‫حالا، با یه پیشنهاد ارزون شروع می‌کنیم.
‫باشه؟
‫واقعاً یه رقم پایین، ‫که حرفی نزنن.
‫اگر هم می‌خواستیم بریم، ‫میان دنبالمون.
‫هووم.
‫همیشه اینکارو می‌کنن.
‫- فهمیدین؟ ‫- هووم.
‫- بسیارخب. هرکاری میگم بکنید. ‫- آره.
‫بریم!
‫- بسیارخب. ‫- بریم.
‫چیزی که خوشت بیاد پیدا کردی؟
‫منظورم اینه، گمونم میشد، ولی...
‫با این موجودی ناچیزی که داری...
‫می‌تونم سه دلار بهت بدم...
‫شاید...
‫نهایت 4 دلار...
‫واسه اون یکی.
‫ولی رالف، اون...
‫الان نه زن! الانه که این احمق رو ‫شوت کنم توی جوی آب!
‫فروخته شد.
‫خیلی ممنون.
‫میرم طناب بیارم.
‫آره، حتما اینکارو بکن.
‫اونو ببین، ها؟
‫هی چاک، از شر درخت هیولا خلاص شدم!
‫خداحافظ!
‫رالف، مطمئنی توی خونه جا میشه؟
‫اوه، شک نکن.
‫خونواده‌ام شیفته‌ش شده بودن.
‫حیرت کردن از نمایشی که جلوشون راه انداختم.
‫عالی نیست؟
‫شاید بهتر بود قبل از اینکه ‫درخت رو بیاریم داخل، هرسش می‌کردیم.
‫نه، این یه ضرب‌المثله.
‫هیچکس درخت‌هارو هرس نمی‌کنه.
‫بعدشم، عالیه.
‫آره. یجورایی بنظر میاد در حال گذروندن ‫دوره بلوغش باشه.
‫تعجب نداره که 4 دلار بهمون فروختنش.
‫نه، چیزی که جای تعجب داشت نحوه‌ی مذاکره‌ی ‫من واسه این معامله‌ی تکرارنشدنیه.
‫اوه!
‫بریم سر کار. زود باشید!
‫- بسیارخب! ‫- زودباشید! بریم!
‫وقت تزیینه!
‫یه فرشته کوچولوی خوشکل.
‫رادیو.
‫رادیو. باشه.
‫این یکی چی؟ چیز مهمی نیست؟
‫- نه. ‫- بسیارخب.
‫سه، دو، یک...
‫هی!
‫گمون کنم زیاد از حد رنگ قرمز داریم.
‫خوشم میاد. اووه.
‫حالا یکی از بهترین دلایل واسه بچه داشتن
‫اینه که اونا رو وادار به انجام کارهایی کنید ‫که بعنوان یه بزرگسال نمی‌خواید انجام بدید.
‫جای خوبیه؟
‫- ببر بالاتر. ‫-برو، برو، برو.
‫- اینجا؟ ‫- دستت.
‫- آره. حالا بالا. ‫- حالا داخل.
‫- اینجا؟ ‫- هردوش.
‫داخل و بالا.
‫- برو داخل و بالا. ‫- چرا فقط به اونجا اشاره نکردی؟
‫- به نظر خوب میاد. ‫- آره.
‫- ادامه بدید بچه‌ها. ‫- چطوریه که کمک نمی‌کنید؟
‫- کیف می‌کنیم تماشاتون ‌کنیم. ‫- آره.
‫وقتی فقط ما باشیم، یجورایی بنظر میاد ‫که کودکان کار هستیم.
‫اوه نه عزیزم، وقتی بهتون پول ندیم کار محسوب نمیشه.
‫آره.
‫پایینش خیلی آویزون کردی.
‫- خب دستم به اون بالا نمیرسه! ‫- از نردبون استفاده کن.
‫مواظب باش عزیزم.
‫آره مارک، نردبون رو نگه دار.
‫نگه داشتم!
‫آره، کارت خوبه عزیزم.
‫- فقط یکم برو بالاتر. ‫- واقعا بنظر خوب میاد.
‫بعدش چی؟
‫این طرف کامل رو داریم
‫- همونی که روبروی پنجره‌ست. ‫- اوهوم.
‫مامان‌بزرگ! خوابی؟
‫نه، فقط چشمام رو استراحت میدم.
‫اگه همه‌مون بودیم بیشتر کیف میداد.
‫آره. بابابزرگ همیشه بهمون کمک می‌کرد ‫درخت رو تموم کنیم.
‫- میدونی چیه؟ حق با توئه. ‫- آره.
‫- بسیارخب. داریم میایم. زود باش. ‫- باشه.
‫- سه‌تا ستاره‌ی بالای درخت! ‫- این یه فرشته نیست.
‫همیشه یه فرشته داریم.
‫اوه اوه. بهتره سریع فکر کنی.
‫اینجا توی هومن اینطوری نیست.
‫اوه اوه!
‫بیا. عزیزم اینو نگه دار، باشه؟
‫بچه‌ها بیاید اینجا پیش مامان بزرگ.
‫واسه به دام‌انداختن این ماهی گاپی کوچیک،
‫من فقط به ترکیب مناسبی از رمز و راز ‫و افسانه نیاز دارم.
‫اینجا توی هومن، ستاره‌ست.
‫اگه یه ستاره نداری، می‌تونی فراموشش کنی.
‫بابانوئل کنار خونه‌ات توقف نمیکنه.
‫صبر کن، ها؟
‫دارم بداهه‌گویی می‌کنم.
‫سنت‌های جدید میسازم.
‫- خوبه. ‫- بسیارخب.
‫بهش شک نکنید.
‫اطراف این بخش‌ها...
‫اگه ستاره نباشه، کریسمس هم نیست.
‫- زود باش، طعمه رو بگیر. ‫- هووم.
‫همینه.
‫بسیارخب.
‫قلاب، ریسمان و ساچمه سربی.
‫- رالف، تا 15 دقیقه دیگه میریم. ‫- باشه.
‫- این بالا اوضاع چطوره؟ ‫- اوه، بهتر از این نمی‌تونست بشه.
‫اینو ببین.
‫این آگهی‌های فوت خیلی بی‌روح هستن.
‫خب، تو از بی‌روحی درش بیار.
‫این آخرین باریه که بیشتر مردم به ‫پدرم فکر می‌کنن.
‫- باید آماده‌شدن رو تموم کنم. ‫- بسیارخب. زود میام پایین.
‫باشه.
‫انسان چهارپا مهارت باورنکردنی
‫در اجتناب از بزرگترین مسئولیت‌هاش داره
‫وقتی که هر مشغله‌ی آسون‌تری...
‫در اون نزدیکی باشه.
‫جوابش ندید!
‫منتظر یه تماس مهم از مدیر برنامه‌هام هستم.
‫عصر بخیر. جناب رالف پارکر صحبت می‌کنه.
‫عصر شما بخیر جناب پارکر.
‫امیدوارم زمان نامناسبی تماس نگرفته باشیم.
‫نه.
‫حضرت عالی.
‫رندی.
‫آره.
‫خب منتظر تماس کی بودی؟ رئیس جمهور نیکسون؟
‫در کمال تعجب همه، برادر بچه‌ی من، رندی،
‫حسابی وضع و اوضاعش عالی بود
‫و واسه تجارت به سراسر جهان ‫سفر می‌کرد، یه راکفلر معمولی.
‫زنگ زدم ببینم مامان حال و احوالش چطوره؟
‫آره، گفت که داری میای.
‫ببین رالف، این...
‫اومدن از هند به ایندیانا اونقدرام آسون نیست.
‫ولی روی اومدنت کار می‌کنی، درسته؟
‫آره، توی فرودگاهم.
‫منتظرم هواپیمام پیداش بشه.
‫و طبق معمول، رندی سرش رو کرده بود زیر برف.
‫خب مامان چطوره؟
‫حالا قانون نانوشته بین خواهرها و برادره
‫اینه که در شرایط بسیار خاص،
‫حرکت ناجوانمردانه، نه تنها منصفانه بلکه ضروریه.
‫گمونم داره قوت می‌گیره.
‫این معنیش چیه؟
‫بالاخره یه چیزی خورد. خداروشکر.
‫نصف بسکوییت.
‫بسیکوییت؟
‫صبر کن، همین؟ یه بسکوییت؟
‫آره، هنوز توی تخته.
‫- سلام مامان. ‫- سلام.
‫ولی امروز صحبت کرد.
‫چی گفت؟
‫یه...
‫یک کلمه گفت.
‫گفت...
‫رندی.
‫اوه.
‫ولی همه می‌دونیم چقدر سرت شلوغه
‫- و چقدر سخت داری تلاش می‌کنی بیای اینجا. ‫- نه، صبر کن!
‫رالفی، رالفی! صبر کن، نه!
‫- رالفی، نرو. ‫- اوه گمونم بیدار شد.
‫رالفی، نرو، نرو.
‫خب، باید برم.
‫- قطع نکن رالفی. رالفی... ‫- موفق باشی رندی. خداحافظ.
‫علاقمندان آماتور، ناشی و کم تجربه وجود دارن.
‫- ولی همگی جلوی... ‫- پوشش تیغه‌ها.
‫- رومُخ‌ترین آماتور لُنگ می‌ندازن. ‫- منگوله‌ها.
‫ورزش‌دوست‌ها.
‫اسکیت‌های خودش رو جمع کرد؟
‫- همیشه. ‫- اوه.
‫شبیه یه پرنسس هستی.
‫همسرم یکی از طرفدارهای سرسخت اسکیت نمایشی بود.
‫خب. بریم.
‫بریم.
‫- خوش بگذره رالفی. ‫- خداحافظ مامان.
‫توانایی عالیش واسه یادآوری هر اسکیت‌باز،
‫حرکت و امتیاز، جفت و جور بود با...
‫عدم توانایی کاملش در ورزش.
‫می‌دونی، وقتی میرم روی یخ خیلی کارم خوبه.
‫خب قوزک‌های محکمی داری. ‫تعجب می‌کنم که کم آوردن.
‫آخ.
‫هی ببین. اینارو توی زیرشیروانی پیدا کردم.
‫خیلی باحالن.
‫ممنون.
‫بسیارخب. اینارو میذارم پیشت عزیزم.
‫- می‌تونم حقه و اینا انجام بدم. ‫- آها.
‫اکثر قلدرها توی تعطیلات زیاد وقت استراحت ندارن،
‫ولی برای افرادی که تمام عمرشون رو وقف ‫این‌کار کردن، شکار هرگز پایانی نداره.
‫حتی می‌تونم حرکت آرابسک باله انجام بدم.
‫جلوی در خونه هم داشتی همینکارو می‌کردی؟
‫اوه...
‫مثل طعمه‌های بی‌خبر توی دشت سرنگتی
‫جولی، مارک و دلبرت، حواسشون ‫به جنگل زباله‌دونی بامپوس پرت شده بود.
‫- آروم برو! من حالم توی ماشین بهم می‌خوره! ‫- چی؟
‫اتفاقی که بعدش افتاد اجتناب‌ناپذیر بود.
‫مارک، برگشتن!
‫برو حیاط پشتی.
‫اوناهاشن.
‫- بهتره فرار کنی! ‫- زود باش مارک.
‫- عجله کن. ‫- بعدا می‌بینمت.
‫اون گیر کرده.
‫هی بچه‌ها، میخواید یکم...
‫بس کن.
‫وحشی‌ها!
‫اوه، تحت نظر من عمراً.
‫- ولش کن! ‫- بگو تا ولت کنم.
‫- فقط بگو. رحم کن. ‫- نـه!
‫- فقط بگو. ‫- بگو.
‫باشه، رحم کن!
‫هی! کافیه!
‫باباشه. باید فرار کنیم.
‫برو برو برو!
‫بچه‌ها به باباشون نیاز دارن که نجاتشون بده.
‫به امید دیدار!
‫- مارک، خوبی؟ ‫- ولم کن.
‫- مامان. ‫- اوه...
‫حالتون خوبه؟ بیا اینجا ببینم.
‫- زود باش. ‫- حالا انجامش دادی.
‫فصل شکار ماست.
‫کودن.
‫مواظب حرف زدنت باش.
‫درست می‌گفت؟ آیا حکمت ناگفته‌ای ‫در پشت چشمان مرده‌ی دلبرت نهفته بود؟
‫با محافظت ازشون، اوضاع رو بدتر می‌کردم؟
‫بابا، برگشتن!
‫اوه، خدای من!
‫بلک بارت و دار و دسته‌ش اومدن!
‫الهه‌ی انتقام قدیمیت. چکار کنیم؟
‫می‌جنگیم.
‫[به خاطر یک مشت گلوله برفی]
‫دوباره همدیگه‌رو دیدیم.
‫رالفی.
‫پشت دست من بیاید.
‫آتش!
‫از سر راهم برو کنار!
‫جلوشون وایسید. چکار دارید می‌کنید؟
‫اونا بی‌مصرفن.
‫مارک نه!
‫بابا، نجاتم بده!
‫نــه!
‫اوه نه! بابا!
‫برمی‌گردیم رالفی.
‫و دیگه اینجا نیستی که نجاتشون بدی.
‫راه میفتیم!
‫اوه رالف.
‫حالا کی واسه ما بجنگه، بابا؟
‫خوراک گرگ‌ها میشیم.
‫هر پدر و مادری یاد می‌گیره که ‫نمی‌تونی تا همیشه از بچه‌هات مواظبت کنی.
‫درنهایت، خودشون باید مواظب خودشون باشن.
‫باید کریسمس رو به روال قبلش برمی‌گردوندم.
‫و هیچ‌جایی بهتر از بزرگترین ‫و روشن‌ترین حواس‌پرتی توی تمام هومن نیست.
‫- اونو ببینید. این پنجره‌ی هیگبی‌ـه. ‫- واو.
‫- می‌خواید ببینیدش؟ برید برید. ‫- آره.
‫- واو! ‫- خیلی خوبه، آره؟
‫درست همونطوریه که توصیفش کردی.
‫بطور جادویی، با حفظ ارزشش به مرور زمان...
‫پنجره در هیگبی با شکست مواجه نشده.
‫پیر و جوون رو طلسم میکنه.
‫به آرومی می‌تونستم حس کنم که سوسوی ‫کریسمس دوباره داره شروع به درخشیدن می‌کنه.
‫وقتش بود که تبدیلش کنیم به یه سروصدای حسابی.
‫کی میخواد بابانوئل رو ببینه؟
‫- الان داخله. ‫- اوه آره!
‫- اوه آره. ‫- زود باشید، بریم.
‫کریسمس مبارک!
‫این معرکه‌ست!
‫باورنکردنیه!
‫بود.
‫خداروشکر. واقعا باورنکردنی بود.
‫بسیارخب. برید توی صف واسه بابانوئل.
‫- و وقتی تموم شد همینجا می‌بینیمتون. ‫- باشه مامان.
‫- خداحافظ. دوستت دارم. ‫- بسیارخب. خداحافظ. دوستتون دارم.
‫دیدن کریسمس از دریچه‌ی چشم بچه‌ها
‫قدرت اینو داره که خاطرات و احساساتی رو ‫که خیلی وقته فراموش شدن، زنده کنه.
‫اجازه ندید بزنه توی صورتتون.
‫- ها؟ ‫- اوه، چیزی نیست.
‫بسیارخب، چی داریم؟
‫بسیارخب. بودجه کریسمس رو دارم و اینم لیست.
‫- اوه خب. بهتون خوش بگذره. ‫- بسیارخب.
‫من میرم اتاق استراحت.
‫- خداحافظ مامان. ‫- خداحافظ.
‫بسیارخب. سورتمه اف 23.
‫- آسب‌های آبی گرسنه. فر آسان پخت. ‫- اوهوم. آره همه‌ش نوشته.
‫- خب، آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫- بریم! ‫- بریم!
‫- بفرما جناب. شرمنده. ‫- حالت خوبه؟
‫- خیلی متأسفم. ‫- همه حالشون خوبه.
‫- بریم. بهتره یکم بشینی. ‫- باشه.
‫- متأسفم. متأسفم. ‫- کریسمس مبارک رفیق.
‫ممنون.
‫- اوه اوناهاش. ‫- سلام مامان.
‫- سلام. ‫- یه حادثه کوچیک داشتیم.
‫- بشین. ‫- بسیارخب.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫- اینم از این. ‫- اوه خدا. خیلی‌خب.
‫دارمش. دارمش. بسیارخب.
‫- خب، من میرم. بسپارش به من. ‫- مطمئنی که تنهایی می‌تونی؟
‫- مشکلی نیست. می‌تونم انجامش بدم. ‫- باشه، موفق باشی.
‫اووه.
‫- یکی می‌خوای؟ ‫- آره.
‫هو هو هو!
‫یکم میخوای؟
‫نه.
‫باشه.
‫از این مدل خرید کریسمس خوشم میاد.
‫اوه خیلی دلپذیره.
‫کریسمس مبارک...
‫بسیارخب. پازل رو گرفتم.
‫- و تمام چیزای کوچیک. ‫- بسیارخب.
‫- آفرین، آفرین. ‫- شروع خیلی خوبیه.
‫- بچه‌ها کجان؟ ‫- وسط صف رسیدن.
‫- باشه. بسیارخب. برو، برو، برو. ‫- بسیارخب. باشه.
‫شوهرم داره تمام خرید کریسمس رو انجام میده.
‫توی اسکیت‌سواری حادثه واسش پیش اومده.
‫مطمئنید که یکم نمی‌خواید؟
‫آره.
‫باشه.
‫ای بابا...
‫کریسمس مبارک.
‫یه جیغ‌جیغوش بود.
‫بلندش کن.
‫آخرین فرصت.
‫نیازی نداریم.
‫باشه.
‫هو هو هو.
‫کریسمس مبارک.
‫- بعدی کیه؟ ‫- بسیارخب. تو بعدی هستی. زود باش.
‫- زود باش. ‫- بیا. تویی؟ بیا.
‫بیا. زود باش!
‫اینکارو نکنیا!
‫اوه خدا.
‫خدای من! زمین‌شوی رو بیار.
‫برو زمین‌شوی رو بیار. زود باش.
‫-باید امسال توی یه نامه بنویسیش. ‫- از اینجا برو بچه.
‫فردا برگرد.
‫واقعاً نباید با شکم خالی اینقدر بخورم.
‫- توی کیفم آبنبات دارم. ‫- هووم.
‫اوه زود باش، زود باش، خانم، خواهش می‌کنم.
‫کریسمس مبارک!
‫پس تو بابانوئل واقعی هستی؟
‫اوه دوباره شروع شد.
‫آره واقعی‌ام.
‫- گوزن. چندتا داری؟ ‫- هشت تا.
‫- بچه‌های شیطون. چی گیرشون میاد؟ ‫- زغال.
‫اسم قانونیت؟
‫کریستوفر کرینگل.
‫قطب شمال. طول و عرض جغرافیاییش؟
‫90 شمال 135 غرب.
‫کارت خوبه. خیلی خوب.
‫آره همینطوره.
‫علامت بالای درخت، ستاره یا فرشته؟
‫بیخیال کرینگل، گند نزن بهش.
‫- ستاره! ‫- درود به شرفت!
‫- تو واقعاً بابانوئلی. ‫- آره هستم!
‫بسیارخب. چیزی که میخوام...
‫ها.
‫خب گربه رو می‌تونم.
‫اون یکی چیزه، کار خودته.
‫قبوله.
‫بسیارخب. برو بریم. کریسمس مبارک! هی!
‫هی سانتا، اون یکی چیز چیه؟
‫اون بچه رادیاتور خواست...
‫واسه خودروی پلیموت 66.
‫اوه برو اونور!
‫انجامش دادی؟
‫فکر نمی‌کردی از پسش بربیاد.
‫رفت توی دهنم.
‫اوه، رادیاتور کوفتی!
‫- آه... ‫- شوخی می‌کنی؟
‫- دوباره؟ ‫- رالفی بیچاره.
‫- تخم مرغ. ‫- آره.
‫- تموم کردیم. ‫- حتما شوخیت گرفته.
‫بسیارخب. راحت باشید. یکم طول میکشه.
‫باید بذاریم خودش خنک بشه.
‫اوه پسر!
‫مامان، میشه بریم برف بازی کنیم؟
‫آره، چرا که نه؟
‫دستکش‌هات رو ببر.
‫"نه عزیزم، پلیموت بگیر."
‫بدردنخور...
‫نه نه نه، اینطوری نیست.
‫اگه میخواید بیشتر بره، باید خوب فشارش بدین.
‫بذار نشونتون بدم.
‫باید جمعش کنید.
‫بیخیال، شما که قبلاً گلوله برفی درست کردین. بیا.
‫اگه میخواید بیشتر بره، ‫باید فشارش بدید. فشارش بدید.
‫فشارش بده. ببین، هرچی بیشتر ‫فشارش بدی، بیشتر میره.
‫اینطوری. بعدش میره...
‫اونجوری، خب؟ موفق باشید.
‫اینجوری؟
‫سوال اینه که...
‫آیا مهمات کافی دارید؟
‫مگه من چکار کردم؟
‫تو همدستشی.
‫جنگ گلوله برفی!
‫نباید منو به چالش می‌کشیدین.
‫بزنش! بزنش!
‫بزنشون رالفی!
‫زود باشید.
‫- فکر کردم تو مصدومی. ‫- هووم.
‫- احساس درد ندارم. ‫- خب، طرف کی هستی؟
‫من و مارک.
‫و تو و جولی.
‫اوه باشه.
‫- زود باش مامان! ‫- وایسا. پناه بگیر.
‫اوه خدا. اوه خدا.
‫- حالا! ‫- هی!
‫صبر کنید منم بیام. اوه!
‫برگرد توی ماشین مامان.
‫اوه باشه.
‫فکر خوبیه.
‫نه نه نه. میریم پناه بگیریم! بدو.
‫- شرط می‌بندم نمی‌تونید منو بزنید! ‫- می‌خوای شرط ببندی؟
‫- چرا می‌تونیم! ‫- نه نمی‌تونید!
‫اوه جدی؟ اینو داشته باش!
‫بزنشون بابا.
‫اوه خدای من! جولی رو کشتم!
‫- بابا، سه تا تابلوی ایست رو رد کردی. ‫- ممنون مارک.
‫اون باباته.
‫همه بیان بیرون، لطفا.
‫- رالفی. ‫- بیا اینجا. دارمش.
‫- بسیارخب. ‫- حالش خوبه.
‫- زود باش عزیزم. ‫- رسیدیم خونه؟
‫نه مامان. اومدیم بیمارستان.
‫میشه لطفا بری توی بیمارستان؟
‫تخم چشمش رو از دست میده؟
‫هیچیش رو از دست نمیده. برو داخل.
‫عجب ضربه‌ای بهش زدی.
‫آره اونجا بودم. دیدم.
‫حالت خوب میشه عزیزم.
‫اون حالش خوبه.
‫- مارک، زل زدن بی ادبیه. ‫- آها.
‫اوه.
‫اونو دیدی؟
‫من یه سیکلوپ هستم. ‫(غول افسانه‌ای یک چشم)
‫- اوه هی. اوه. ‫- اوه عزیزم.
‫زود باش، بریم خونه.
‫یکم بتادین روش میزنم.
‫خیلی متأسفم عزیزم.
‫نه چیزی نیست عزیزم.
‫چون دکتر گفت نهایتاً تا دو روز اینجوریه.
‫آره. بهتره مواظب باشیم.
‫دلمون نمی‌خواد چیزی توی اون چشم بره.
‫مثل یه گلوله برفی؟
‫بسیارخب. بیا ببرمت خونه. خب؟
‫- حواسم بهت هست. ‫- رالف...
‫ازمون سرقت شده؟
‫ذهنم با این واقعیت ترسناک کلنجار رفت
‫که تک تک دلارهایی که واسه کریسمس ‫گذاشته بودیم کنار، خرج شد!
‫و حالا، فقط سه روز تا کریسمس مونده
‫چی داریم که واسه کریسمس نشون بدیم؟
‫هیچی! حتی یه چیز بدردنخور هم نداریم!
‫تنها نتیجه‌اش...
‫- درد داره؟ ‫- نه.
‫بچه‌هامون خبر نداشتن.
‫بی‌شرف.
‫اینو درست گفتی.
‫با یه موقعیت غیرممکن روبرو شدم
‫کاری که هر پدر و مادر خوبی ‫در چنین وضعیتی انجام میدادن رو انجام دادم.
‫بطور کامل مشکل رو نادیده گرفتم ‫و امیدوار بودم که خودش رفع بشه.
‫هی روبن، رالف پارکر هستم.
‫فقط خواستم زنگ بزنم و در جریان بذارمت
‫که دارم نسخه خطی ادامه داستان رو تموم می کنم.
‫احتمالا تا چند روز دیگه تموم می شه.
‫پس اگه فکر می‌کنی فایده‌ای داره...
‫از اونجایی که هیچ خبری از اون یکی نشده...
‫- هنوز هیچی، ها؟ ‫- آره.
‫بسیار خب...
‫خبر داری اون سبد میوه‌ای که فرستادم ‫به دستشون رسید یا نه؟
‫می‌دونم. می‌دونم. میرم سراغش.
‫رالف، می‌دونم یه آگهی فوت عالی می‌نویسی.
‫ولی درحال حاضر، باید روی کریسمس تمرکز کنیم.
‫آره می‌دونم. هیچی رو بیشتر از این دوست ندارم.
‫ولی یکم ذهنم درگیر هیولاهاییه که ‫کادوهای بچه‌هامون رو ازشون دزدیدن.
‫همه چی خریده بودم. همه چیز. ‫تک تک کادوهارو.
‫توی هیگبی واقعا دیدنی بودی.
‫آره بودم. واقعاً بودم.
‫ولی بعدش، درگیر یه جنگ با گلوله برفی شدیم، ‫خوش گذروندیم،
‫و بعدش مارک گفت، "هی شرط می‌بندم ‫از اینجا نمی‌تونی منو بزنی!"
‫- و بعدش یهویی اون از ناکجا پیداش شد. ‫- رالف...
‫- منظورم اینه، ندیدمش. یهویی انگار دورنوردی کرد.
‫عزیزم، همه می‌دونن که تو نمی‌خواستی ‫بکوبی توی سر دخترمون.
‫پسر.
‫این، میدونی...
‫پدرم این کار رو خیلی آسون نشون میداد.
‫آره، این کاریه که والدین خوب انجام میدن.
‫ولی معنیش این نیست که آسونه.
‫خب ببین، تمام پول نقدمون رو جمع کردم
‫و یه مقدار از پول کریسمس واسمون مونده
‫و هنوز می‌تونیم چندتا کادو واسه بچه‌ها بخریم.
‫چقدر داریم؟
‫بعلاوه پول خُرد توی زیرسیگاری...
‫21 دلار و 17 سنت.
‫اوه! بدتر از چیزیه که فکر می‌کردم.
‫همه چیز به حد بسیار پایین و جدیدی رسیده بود،
‫مارو مجبور می‌کرد که ظریف‌ترین ‫ترفند والدینی‌مون رو امتحان کنیم...
‫پایین آوردن انتظارات.
‫- این دیوونگیه. ‫- هی بچه‌ها.
‫خب این کریسمس فکر کردیم خیلی باحال باشه
‫که کمی بیشتر روی سپاسگزاری تمرکز کنیم.
‫آره.
‫صبر کن، جریان چیه؟
‫خیلی سریع بود.
‫خب درمورد همین می‌خواستیم صحبت کنیم.
‫چون کریسمس واقعا به این نیست ‫که چندتا کادوی عالی گیرت میاد.
‫- اوه، نه. ‫- به این نیست؟
‫- مچمون رو گرفتن. ‫- نه، به این نیست مارک.
‫چون این بخشی از کریسمسه، درسته؟ ‫و شاید بهترین بخشش.
‫اوهوم.
‫آره، همه‌مون با همدیگه، از غذای خونگی خوشمزه...
‫لذت می‌بریم.
‫تلاش خوبی بود سندی.
‫دارید میگید قرار نیست کادو بگیریم، ‫فقط کسرول میخوریم؟
‫- نه، نه، نه. ‫- نه.
‫چیزی که مامانتون داره تلاش میکنه که بهتون بگم
‫- اینه که کادو هست. ‫- اوهوم.
‫- آره. ‫- فقط احتمالاً اونایی نیست که می‌خواستید.
‫معنیش اینه که بابانوئل نمیاد؟
‫عقب بکش، عقب بکش! پس بگیر، پس بگیر!
‫نه، نه، معلومه که میاد.
‫چون بابانوئل همیشه میاد. آره. آره.
‫نه، فقط می‌خوایم یه چیزی توی ذهنتون باشه.
‫اوه خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم. نگو.
‫مهم نیته.
‫اوه نه! گفتش!
‫بچه‌ها می‌تونن از چند کیلومتری بوی ‫شرایط ناجور رو حس کنن.
‫پس کریسمس قراره مزخرف باشه؟
‫می‌دونستم! این معنیش اینه که ‫من سورتمه گیرم نمیاد، مگه نه؟
‫باشه، کمتر بی‌ادبی کن و بیشتر سپاسگزار باش آقا.
‫خب، بدون شک پیام رو گرفتن.
‫میشه فقط بری دنبال مارک؟
‫شرمنده.
‫میخوای کارت بازی کنیم؟
‫جک یک‌چشم؟
‫نه ممنون مامان بزرگ.
‫یه چیز مهم هست که باید ازش سردربیارم.
‫مارک، بیا بریم قدم بزنیم.
‫زود باش.
‫نوشابه واسه بابا
‫لیموناد واسه پسر.
‫آه نبوغ لیموناد.
‫چندتا ترکیب ساده که می‌تونه ‫کاری کنه یه بچه حس کنه آدم بزرگه.
‫اوه نه، نه. رالفی.
‫بعد از هفته‌ای که داشتی، نگرانش نباش. ‫به حساب ماست.
‫واو! شنیدم گفتی "به حساب اینجاست؟"
‫نه، اشتباه شنیدی.
‫هی، کریسمس چطور پیش میره بچه؟
‫خوبه گمونم.
‫سعی می‌کنم روی سپاسگزاری تمرکز کنم.
‫این خیلی ضایعست، رالف.
‫هی مارک، تا حالا متصدی بار بودی؟
‫- من ده سالمه. ‫- سنت کافیه. بیا این پشت.
‫بیا یکم خوش بگذرونیم. زود باش.
‫اینجا هست؟
‫نه. هیچی.
‫اینو نگاه.
‫هی، با من بیا.
‫چی میخوای؟
‫دارم به خرچنگ غذا میدم.
‫توله سگت رو پیدا کردم.
‫حتما یجوری رفته بیرون.
‫چه حقه‌ای داری؟
‫اگه می‌خوای توله‌سگ دوست داشتنیت برگرده پیشت،
‫یه جایزه می‌خوام.
‫چه نوع جایزه‌ای؟
‫بفرما.
‫امکان نداره.
‫آره.
‫درست شد. ببرش اونجا.
‫هی ممنون بچه. کارت خوبه.
‫مارک، جوابش بده. زود باش.
‫الو؟ اوهوم.
‫صبر کن. بذار ببینم. جونیور اینجاست؟
‫جونیور کیسل؟
‫- جونیور کیسل؟ ‫- نه.
‫جونیور کیسل؟
‫- نه؟ ‫- نه.
‫نه، شرمندم خانم.
‫کسی اینجا به اسم جونیور نیست.
‫اوهوم.
‫کریسمس شما هم مبارک.
‫خداحافظ.
‫آفرین. کارت درسته.
‫- اون کارش درسته. ‫- پسرت توی ذاتشه.
‫آفرین بچه.
‫- بفرما. ‫- واو.
‫فلیک، دلستر با یه کیسه پوست خوک. ‫بزنش به حسابم.
‫نه، پوست خوک تموم کردیم.
‫عجب، کدوم باری پوست خوک تموم میکنه؟
‫هی میدونی هفته پیش ذرت برشته تموم کرده بودن.
‫اینجا یه بارـه که به کسی که حساب دفتریش ‫خیلی سنگینه نسیه میده
‫با وجود اینکه به اینجا بی‌احترامی میکنه.
‫واو، از لحنت خوشم نیومد.
‫اگرچه اون آخرین کسیه که اعتراف کنه
‫یه جا در ته وجودش
‫فلیک از خیلی قبل از اون روز توی زمین بازی ‫از شوارتز کینه به دل داشت.
‫و چه نوع لحنی رو ترجیح میدید اعلیحضرت؟
‫می‌دونی، ممکنه انتهای خیابون
‫توی نایت کپ یکم راحت‌تر باشی.
‫نایت کپ؟
‫نایت کپ؟ حقیرترین بار موجود.
‫نایت کپ؟
‫- جدی میگی؟ ‫- آره، شاید.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫- آره؟ پسش بگیر. ‫- چرا باید پسش بگیرم؟
‫به خدا قسم فلیک.
‫- پسش میگیری! ‫- جدی؟
‫خب، این چطوره؟
‫اگه سوار سرسره بشی، پسش می‌گیرم.
‫سرسره؟
‫هیچ آدم احمقی قبول نمی‌کنه ‫سوار سرسره بشه.
‫چی، عقلت رو از دست دادی؟ ‫من یه مرد گنده‌ام.
‫سوار سرسره نمیشم.
‫ولی فلیک جلوتر از اون بود.
‫و....
‫حسابت هم پاک می‌کنم.
‫شوارتز بیچاره عقب افتاده بود.
‫به خاطر اینکه ‫جلوی دوست صمیمی‌ش ضایع نشه،
‫قبولش کرد.
‫- قبوله. ‫- باشه.
‫خیلی خب، همه برین بیرون.
‫بابا، بریم!
‫[رفتیم پیش سرسره] ‫[ساعت ۸ برمی‌گردیم]
‫سرسره.
‫آزمایشی رها شده از ‫سپاه مهندسین ارتش.
‫توی زمستون به ‫ سرسره‌ی وحشت یخ زده تبدیل میشه.
‫وقتی روی سرسره سوار بشی، ‫انگار روی تابوت خودت سوار شدی.
‫- یا خدا... ‫- چی؟ چی گفتی؟
‫چی؟ نه، هیچی.
‫بیا. تشییع جنازه‌ته.
‫می‌خواد سوار اون بشه؟
‫آره.
‫دارین به چی نگاه می‌کنین؟ ‫بچه‌های احمق؟
‫اون دیوونه شده.
‫ادامه بده.
‫برو بالا شوارتزی! یالا!
‫داره سرد میشه!
‫داری چیکار می‌کنی پسر؟
‫جا میزنه نگران نباش.
‫این دیوونگیه. ‫این دیوونگیه.
‫ولی حسابم پاک میشه.
‫هی، میای پایین
‫یا باید اینجا بمونیم و یخ بزنیم؟
‫اگه انتقام غذایی باشه که ‫بهتر سرد سرو بشه،
‫این مثل یه شام یخ زده‌ست.
‫امکان نداره خودم رو ‫به خاطرش به کشتن بدم! احمقانه‌ست.
‫هی، شوارتز!
‫اگه جرئت داری بیا پایین!
‫اگه شوارتز برمی‌گشت،
‫دیگه نمی‌تونست بره بار فلیک.
‫یا شایدم تا ابد ‫نمی‌تونست بیاد هومن.
‫راضیش کردم. راضیش کردم.
‫خیلی خب. باید از سر راه بریم کنار.
‫هی، هی، هی، رالفی.
‫چیزیش نمیشه، نه؟
‫بهتره که از سر راه بریم کنار.
‫- داره انجامش میده! ‫- خیلی خب، برو!
‫یا خدا!
‫شوارتز!
‫- شوارتز. ‫- شوارتز.
‫- شوارتز پاشو. ‫- شوارتز پاشو.
‫شوارتز، شوارتز.
‫- زنده‌ست؟ ‫- فکر کنم. نمی‌دونم.
‫- شوارتز، پاشو پسر. ‫- شوارتز.
‫چه بویی میده!
‫فکر کردم از دستت دادیم داداش.
‫موفق شدم؟
‫- حسابم پاک شد؟ ‫- آره، یالا فلیک!
‫آره، حسابت بخشیده شد.
‫- بیا ببریمت خونه. ‫- خیلی خب.
‫وایسا، اول بریم ‫یه نوشیدنی بخوریم.
‫همه رو بزن به حساب من.
‫کافه‌ای‌ها ‫با قلدری و زور
‫اوضاع رو به دست گرفتن.
‫- نه! سورتمه‌ی منه! ‫- یالا!
‫هر آدم عاقلی خوب می‌دونست که ‫افراد بالای ۴۰ سال نباید سورتمه سواری کنن.
‫وای اونا عاقل نبود‌ن.
‫نمیشد نگاه کرد.
‫راه رو باز کنین!
‫وای!
‫از زمان جنگ کره، ‫دیگه همچین تلفاتی
‫توی هوای سرد ندیده بودم.
‫بابا! اینجا رو ببین!
‫مارک! نه! نه!
‫مراقب باش!
‫فرمون بده!
‫یواش، بچه جون.
‫وای خدای من! ‫من مارک رو کشتم!
‫سلام.
‫دیر وقته.
‫مارک خوبه؟
‫- کم و بیش. ‫- خوبه.
‫من از کادوها مراقبت کردم.
‫اوه، ممنون.
‫مادر من یکی از خلاق‌ترین و بی‌رحم‌ترین ‫بازیکن‌های بازی کلمات
‫در کل غرب میانه‌ست.
‫همه خوب می‌دونن و ‫واسه همین باهاش بحث نمی‌کنن.
‫از طرفی سندی...
‫فکر نکنم "باجیلیون" کلمه باشه.
‫چرا هست. ‫توی جملات استفاده میشه.
‫خب، یه امتیاز کلمه‌ی مضاعف، ‫یه امتیاز کلمه‌ی مضاعف،
‫امتیاز هفت مهره‌ای...
‫که میشه ۵۰ امتیاز. ‫خب یه لحظه صبر کن.
‫۱۲۲ امتیاز.
‫وای.
‫پسرم، می‌دونستین وقتی ‫پدرتون همسنت بود،
‫همین مشکل رو داشت
‫ولی حلش کرد؟
‫مسئله‌ی اسکات فارکِس.
‫واقعا؟ چی شده بود؟
‫خب، دماغ اون بچه رو شکست.
‫اینجوری شده بود.
‫- وای! ‫- بابا یکی رو زده بود؟
‫وایسا ببینم، این داستان واقعیه؟
‫انقدر باورش سخته؟
‫رالف.
‫- دوباره اذیتت کرد؟ ‫- نه.
‫هی، شما بچه‌ها باید این رو بدونین.
‫نمی‌تونین هدفشون بشین.
‫گنجه.
‫- اون کلمه نیست. ‫- چرا هست.
‫همون کابینته ‫فقط قشنگ‌ترش.
‫- یکی طبقه‌ی بالا داری. ‫- قطعا ندارم.
‫توی ایندیا بهش میگن "کمد."
‫- زود باش، کتت رو بردار. ‫- واسه چی؟
‫یه فکری دارم.
‫"دست." پنج امتیاز.
‫اوه، عزیزم!
‫پنج امتیاز کامل برای سندی.
‫آفرین بهت.
‫خیلی زشته.
‫خیلی.
‫پنجره داشت بسته میشد ‫و من خبر خوب می‌خواستم.
‫تمام امیدم به آخرین ناشر بود.
‫- سلام روبن هستم. ‫- سلام روبن. دوباره رالفم.
‫رالف..
‫وای. عید کریسمس هم دفتری.
‫- این یعنی تعهد. ‫- آره.
‫زنگ زدم یه بار دیگه...
‫قبل از کریسمس بپرسم.
‫نه. رالف. ‫علاقه‌ای بهش ندارم.
‫که اینطور.
‫تموم شد. فرصت‌هام تموم شد.
‫و حالا دیگه... جواب داشتم.
‫رالفی، خوبی؟
‫آره.
‫نه. نه.
‫اون آگهی فوت سخت‌ترین چیزی بود ‫که تا حالا نوشتم.
‫و تازه فهمیدم چرا.
‫من نویسنده نیستم.
‫از تمام ناشرای شیکاگو درخواست کردم.
‫هیچکس اهمیتی نداد، مامان‌.
‫هیچکس کتابم رو نمی‌خواد. ‫دیگه‌ تمومه.
‫- اوه، رالفی. ‫- و آگهی فوت؟
‫چطور میشه زندگی‌نامه‌ی ‫یه نفر رو توی یه پاراگراف خلاصه کرد؟
‫نمی‌تونم.
‫رالفی.
‫رالفی، من رو نگاه کن.
‫ناشر و پاراگراف رو بیخیال شو.
‫بی‌خیال نوشتن کلمات عالی شو.
‫زندگی عالی نیست.
‫پدرت خیلی عالی نبود.
‫فقط در مورد اونی که ‫دوست داری بنویس.
‫یا هم ننویس.
‫میل خودته.
‫اون شبیه یه کابوس صورتیه.
‫این یه لامپه!
‫وقتی ۸ سالم بود ‫یه دونه ازش داشتم.
‫به طرز باورنکردنی‌ای این سد شکسته شده بود.
‫وقتی حلش کردم، ‫کلمات و احساسات روی برگه ریختن.
‫انگشتام تند تند تایپ می‌کردن ‫تا با سیل خاطراتِ...
‫پدر پیرم برسن.
‫هی.
‫حالت خوبه؟
‫می‌دونی، راستش...
‫آره...
‫- شما دوتا چتون شده؟ ‫- هیچی.
‫هیچی؟
‫پشت هیچی ‫همیشه یه چیزی هست.
‫- دارن میان. ‫- نگاه کن! یه آدم‌برفی دیگه.
‫خداحافظی کن!
‫وای خدای...
‫خدای من، چی شده رفقا؟
‫آره، رفقا، ‫به چیزی خوردین؟
‫مثلا کنده‌ی درخت؟
‫این مال منه.
‫خیلی ممنون.
‫پاپ ما رو می‌کشه.
‫- نگاه کن! خودش رو خیس کرده. ‫- نکردم!
‫خنده، تیزترین سلاح ‫در انبار اسلحه‌ی انسانه،
‫که می‌تونه بزرگترین‌ها رو ‫به سایز یه موش دربیاره.
‫بیا بریم‌.
‫- واقعا خودت رو خیس کردی؟ ‫- خفه شو.
‫مارک.
‫کارت عالی بود.
‫اتومبیل برفی دارم.
‫صبر کنین، دوستان.
‫رادار فرماندهی دفاعی ‫هوافضای آمریکای شمالی، به تازگی
‫یک پرنده‌ی ناشناخته در آسمان ‫آمریکای شمالی شناسایی کرده.
‫داره با سرعت زیاد به سمت جنوب
‫قاره‌ی آمریکا میاد.
‫- تکرار می‌کنم رادار.... ‫- همونیه که فکر می‌کنم؟
‫...به تازگی سیگنالی را از سمت ‫قطب شمال دریافت کرده است.
‫بابانوئله! ‫بابانوئله!
‫می‌دونی چیه؟ ‫من فکر می‌کنم خودشه!
‫فقط یه شب ‫با کریسمس فاصله داریم.
‫خونه بودم و کاری نداشتم.
‫صبح، کارم این بود....
‫اوه.
‫ستاره. شکست.
‫نشکست، پودر شد.
‫می‌تونیم درستش کنیم؟
‫اوه، عزیزم...
‫تو گفتی بدون ستاره کریسمش نمیشه.
‫عزیزم اشکالی نداره ‫هنوزم می‌تونیم کریسمس خوبی داشته باشیم.
‫نه! تو گفتی بابانوئل بدون ستاره نمیاد.
‫عزیزم.
‫- من گفتم؟ ‫- آره!
‫خب، نمی‌دونستم ‫که می‌خواد اینجوری بشه.
‫می‌دونستم. کریسمس بی‌کریسمس.
‫خیلس خب. می‌دونین چیه؟
‫میرم بیرون و ‫یه ستاره واسه خودمون می‌خرم.
‫حتی یکی بهتر از اون!
‫رالفی، عید کریسمسه.
‫- خب، پس بهتره عجله کنم. ‫- خب، همه جا بسته‌ست.
‫خب شنیدی که چی گفت. ‫کجا میری؟
‫من این رو درستش می‌کنم.
‫رالف! بیخیال شو.
‫نه! بیخیال نمیشم.
‫یه ستاره واسه خودمون می‌خرم.
‫و یه کریسمس عالی رو جشن می‌گیریم.
‫از اینجا برین! ‫الان نه. الان نه.
‫الان نه، لعنتی. ‫از اینجا برین.
‫همینطور که شهر تاریک‌تر میشد ‫امید کامل کردن ماموریت هم کمتر می‌شد.
‫واژه‌ی "شکستن و وارد شدن" ‫همیشه لحن بیش از حد شرورانه‌ای داشت.
‫ولی "قرض گرفتن از دوست"
‫صمیمیت بیشتری داشت.
‫اگه فلیک اونجا بود ‫می‌ذاشت برم تو.
‫ولی از اونجایی که نبود...
‫ای لعنتی....
‫یالا.
‫آخ!
‫پیروزی!
‫با ستاره‌ی توی دستم میتونستم ‫پیروزمندانه به خانواده‌ی عزیزم برگردم.
‫کریسمس نجات داده شد.
‫تو! همونجا وایسا!
‫دستا بالا. ‫گفتم بگیر بالا.
‫چیزی نیست. ‫من صاحب اینجا فلیک رو می‌شناسم.
‫فقط مجبور بودم ستاره‌ی ‫کریسمس رو قرض بگیرم.
‫یه نوشته هم گذاشتم.
‫تو نوشته گذاشتی. ‫جدیده؟
‫صبر کن.
‫من تو رو نمی‌شناسم؟
‫اسکات فارکس.
‫خودش بود با همون چشمای زرد.
‫خدایا ‫هنوز هم همون چشمای زرد رو داشت.
‫از چند سال پیش که زدم ‫دماغ اسکات رو شکستم،
‫دو کلمه هم با هم حرف نزده بودیم.
‫بگو عمو!
‫شاید من رو نشناسه!
‫رالف پارکر.
‫لعنتی!
‫شکستن و وارد شدن. هیچوقت ‫فکر نمیکردم عاقبتت این بشه.
‫صبر کن. می‌تونم توضیح بدم.
‫سوار ماشین شو.
‫قانون شماره‌ی یک.
‫وقتی دشمن می‌گیرتت ‫ترس نشون نده.
‫با کسی که شما رو گرفته ‫دوست بشین و ارتباط برقرار کنین.
‫خب چه خبر؟ ‫۲۰، ۳۰ سال شده.
‫سی و سه سال...
‫اگه داری حسابش می‌کنی...
‫اوه، درست بود.
‫اسکات زندانیم می‌کنه ‫و کلید رو میندازه دور.
‫خانواده‌م چی میشه؟
‫۱۰ سال بعد...
‫- کی اونجاست؟ ‫- ملاقاتی داری.
‫مرده‌ داره راه میره.
‫سندی.
‫وای، چقدر عالی شدی.
‫حس عالی‌ای دارم رالف.
‫بهتر از همیشه.
‫مارک؟
‫سلام، بابا.
‫چرا اونجوری حرف می‌زنی؟
‫اوه، ببینش. ‫یهویی واسش مهم شد.
‫تو خونه نیومدی بابا. ‫واسه همین اوضاع یه کم ناجور شد.
‫جولی، خودتی؟
‫- یه کادو واست آوردم. ‫- چشمت چی شده؟
‫خب، تو به یه قولت وفا کردی رالف.
‫کریسمسی میشه ‫که هیچوقت یادمون نمیره.
‫هیچوقت یادمون نمیره.
‫اوه، پسر.
‫اداره پلیس اونجا بود. ‫رد کردیمش.
‫نگرانش نباش.
‫نگران نباشم؟ ‫خیلی نگران بودم.
‫زندان رو فراموش کن.
‫اسکات من رو می‌کشه!
‫به نظر بی‌قرار میای، پارکر؟
‫من؟ نه. خوبم.
‫مثل بدون اجازه وارد یه بار شدن ‫اون هم توی شب کریسمس؟
‫من نمی‌خواستم به زور برم.
‫مجبور شدم. ‫واسه درختمون ستاره می‌خواستم.
‫واسه خانواده‌ام ‫واسه کریسمس.
‫هیچکدومشون با عقل جور در نمیاد.
‫وقتی بچه بودیم، زندگی آسون بود.
‫فقط شادی و بازی بود. ‫درست میگم؟
‫کلی می‌خندیدیم.
‫آره، حالا خودم ‫چند تا بچه‌ی شیطون دارم
‫که کل روز رو روی اون ‫اتومبیل برفی احمقانه اینور اونور میرن.
‫بین‌ خودمون بمونه... به نظرم ‫اونا بدتر از بچگی‌های خودمن.
‫نه. چی داری میگی؟
‫یعنی، تو...
‫تو عالی بودی.
‫چی داشتم‌ می‌گفتم؟
‫مخم تعطیل شده بود. ‫حرفای دم مرگم دروغ بودن!
‫همه‌شون دروغ بودن!
‫فارکس. جواب بده فارکس.
‫موقعیتت چیه؟ صدام‌ رو می‌شنوی؟
‫وای، نه! ‫چجوری می‌خواد انجامش بده؟
‫با صد ضرب چاقو بکشتم؟ ‫زنده زنده دفنم کنه؟
‫با شکنجه؟ ‫به چوب می‌بنده و آتیشم میزنه؟
‫بخار پزم میکنه؟ ‫میندازه تو استخر پیرانا؟
‫ته خطه پارکر.
‫وای، نه! تموم شد!
‫کارم تمومه...
‫اینجا خونه‌اته، آره؟
‫آره، همینجاست.
‫وارد مغازه‌ی فلیک شدی آره؟
‫حتما خیلی به اون ستاره ‫احتیاج داشتی.
‫آره، داشتم.
‫ببین،‌ ممنونم که ازم الکی تعریف کردی.
‫ولی جفتمون می‌دونیم ‫وقتی که بچه بودیم...
‫یه جورایی وحشتناک بودم.
‫یه جورایی؟
‫می‌خواستم قلدر باشم.
‫مثل پدرم.
‫ولی اون روزی که زدی من رو ‫له کردی....با خودم فکر کردم...
‫مطمئن نیستم تهش چی میشه.
‫می‌دونی، تمام اون کثافت‌کاری‌ها رو ‫پشت سرم گذاشتم
‫حالا من‌ رو ببین.
‫من یه آدم خوب شدم.
‫خب، چیزی که می‌خوام بگم ‫اینه که....
‫من بهت مدیونم پارکر.
‫هی.
‫کریسمس مبارک رالف.
‫کریسمس مبارک اسکات.
‫می‌دونی اگه هر کسی غیر از من ‫میومد به اون ماموریت...
‫کل آخر هفته رو ‫توی زندان آب خنک می‌خوردی.
‫این رو چی میگی؟
‫اوه، رالفی. ‫ستاره پیدا کردی؟
‫آره.
‫دلم براش تنگ شده مامان.
‫من هم دلم تنگ شده.
‫ولی می‌دونم که اینجاست.
‫- من میرم فیوز رو بزنم. ‫- نه. نه. تو برو بخواب.
‫باید یاد بگیرم از الان به بعد ‫این کارها رو تنهایی بکنم.
‫- درستش می‌کنم. ‫- باشه.
‫خیلی خب. برو. برو.
‫- میرم بالا. ‫- خیلی خب. باشه.
‫مراقب باش مامان.
‫شب بخیر رالفی.
‫شب بخیر.
‫- عجله کنین! ‫- زودتر!
‫بیین، جولی!
‫بابا، بابا، تو موفق شدی!
‫- تو ستاره رو آوردی و بابانوئل اومد! ‫- نگاش کن!
‫- روش لوگوی نوشیدنیه؟ ‫- محشره.
‫نپرس.
‫- کریسمس مبارک. ‫- کریسمس مبارک
‫- کریسمس مبارک مامان. ‫- اون کلوچه‌ها‌ رو خورده!
‫- صبح بخیر. ‫- و کلی هم هدیه هست!
‫- وای. ‫- تو باز هم هدیه خریدی؟
‫نه. تو چی؟
‫نه.
‫"برای رالف. با عشق، پدرت."
‫اوه.
‫"برای جولی. با عشق، بابابزرگ."
‫مامان، اینا همه از طرف باباست.
‫آره.
‫دیشب که رفتم زیرزمین
‫فیوز رو بزنم، پیداش کردم.
‫حتما قبلش آورده بودشون اونجا.
‫آره. کارش عالی بوده.
‫آره.
‫- خب، زود باشین. کادوها رو باز کنین. ‫- آره!
‫همه‌شون به ترتیب هدیه‌های پدرم رو باز کردن.
‫و کاملا متعجب بودن.
‫فر آسان پخت!
‫- میتونم امروز کلوچه بپزم! ‫- آره!
‫پوم پوم هم داره.
‫- وای. ‫- خیلی قشنگه
‫- چه نرمه. ‫- آره.
‫خودنویس.
‫چقدر زیبا.
‫وای!
‫سورتمه‌ی اف ۲۳ آمریکایی.
‫از کجا می‌دونست؟
‫می‌دونه. همیشه می‌دونه.
‫و درست زمانی که نبود پدر حس میشد،
‫اینجا بود، مثل همیشه ‫صبح کریسمس.
‫- وای! نگاش کن! ‫- تو...
‫وای، پسر.
‫بقیه‌ی کادوها رو باز کردیم.
‫حالا دیگه بابات نمی‌تونه ‫بزنه تو چشمت.
‫اون تصادفی بود.
‫بعضی‌هاشون رو مامان از طرف بابانوئل خریده بود
‫و بقیه‌ش حاصل استفاده‌ی هوشمندانه‌ی سندی ‫از پول نقد باقی‌مونده بود‌.
‫تقویم مهمونیه.
‫- مهمونی. ‫- مهمونی.
‫- مهمونی آره. ‫- این رو نگاه کن.
‫هیچکس واسش مهم نبود ‫چقدر هزینه‌ش شده...
‫باورم نمیشه که دارم ‫این حرف رو میگم...
‫مهم نیته.
‫- اون یکی دستش رو هم میشکونه. ‫- احتمالا.
‫بابا من یه چیزی واست دارم.
‫اوه.
‫چی؟
‫یه رادیاتور.
‫- از کجا... ‫- از دلبرت باج گرفتم.
‫- آسون بود. ‫- دختر منه‌ها.
‫ممنون عزیز دلم.
‫عاشقشم.
‫- دلبرت بامپس. هدیه‌ای که ادامه دار بود. ‫- وای خدای من.
‫نمی‌تونم صبر کنم.
‫منم همینطور.
‫تا وقتی که کسرول رو نخوردین نه.
‫یالا، برید. ‫دوتا بشقاب. دوتا چنگال.
‫- برسد. ‫- جدی میگی؟
‫جدی میگم. ‫برید. زود باشین.
‫برید یه کم‌ جون بگیرین. ‫زود باشین.
‫- هیچوقت تموم نمیشه. ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫می‌دونی، داشتم فکر می‌کردم.
‫خب، یه سال، ‫واقعا‌ زمان زیادی نیست.
‫- و این‌که یه حرفهٔ نویسندگی رو بنا کنی... ‫- نه، عزیزم.
‫قول، قوله.
‫و اونم یه کادوی واقعی بود.
‫ولی از ژانویه من دیگه می‌رم سر کار.
‫و مشکلی نداره.
‫باشه.
‫نبود موفقیت نبود که اذیتم می‌کرد.
‫به‌خاطر گزشی بود که پشت این باور که
‫من هنوز یه حرف بامعنا ‫واسه گفتن دارم پنهان شده بود.
‫رالفی
‫باریکلا!
‫خیلی‌خب.
‫هی، رالفی.
‫من و زنم عاشق داستانت بودیم.
‫همون که تو روزنامه بود.
‫عالیه!
‫داستان منه.
‫چطور به دستشون رسیده؟
‫منو نگاه نکن.
‫من بهشون دادم.
‫چی داری می‌گی؟
‫خب، دیشب بعد از این‌که با عجله رفتی ‫از نشریه زنگ زدن.
‫واسه روزنامهٔ یک‌شنبه آگهی فوت رو می‌خواستن.
‫منم ماشین مامانت رو قرض کردم ‫و بهشون دادم.
‫آگهی فوت نیست.
‫نه، می‌دونم. ‫ویراستار هم همینو گفت.
‫رالف، خوندمش. ‫بهترین چیزیه که نوشتی.
‫و تازه، نمی‌خواستم که
‫بهشون اون سه تا جلمهٔ آخر شلخته‌ای ‫که روی اون دفترچه یادداشت نوشتی رو بدم.
‫من جواب می‌دم.
‫الو؟ بله.
‫بله، اینجاست.
‫با تو کار دارن.
‫کیه؟
‫ویراستار روزنامه‌ست.
‫الو؟
‫آها.
‫بله.
‫بله، البته. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫خب، چی گفت؟
‫می‌خواست ببینه داستان‌های بیشتری دارم یا نه.
‫رالف...
‫موفق شدی.
‫آره، موفق شدم!
‫موفق شدم.
‫آره! واقعاً موفق شدم.
‫من یه نوسیندهٔ واجد شرایط بودم.
‫و بازم می‌خواستن!
‫- من جواب می دم! ‫- همچنین گفت که قراره هم نشر بشه
‫- چی؟ ‫- یعنی چی؟
‫یعنی قراره توی همهٔ روزنامه‌ها باشه.
‫- حتی توی شیکاگو؟ ‫- آره
‫یالا. بریم بخونیم.
‫- رالف. ‫- منتظرم بمون.
‫- مرسی، عزیزم. ‫- البته
‫رالفی، مهمون داری.
‫- برو، برو. ‫- باشه
‫کیه مامان؟
‫ببینش! هومن جایزه ری بردبری رو برده!
‫وای پسر! آفرین.
‫- هی، هی! ترکوندی پسر. ‫- مرسی، رفیق.
‫مامان عاشقش شد.
‫- وادارم کرد 2بار براش بخونم. ‫- وای!
‫- مرسی برای داستانت، رالف. ‫- هی، لری!
‫بهونه محشری بود که از خونه بزنم بیرون.
‫- آره. ‫- آره
‫نظرتون درباره کسرول چیه؟
‫- عاشقشم. ‫- گشنته لابد!؟
‫کسرول
‫- بریم بخوریم! ‫- بریم
‫ کریسمس مبارک همگی!
‫خبرش که پخش شد، به نظر نصف محله اومدن.
‫مادرم با آغوش باز ازشون پذیرایی کرد...
‫به شرطی که سرود کریسمس نمی‌خوندن.
‫- راحتی؟ ‫- رالف
‫- نه، صحت نداره. ‫- مأمور فراکاس...
‫هی! چه خبره اینجا؟
‫وای، رندی!
‫- رندی! ‫- مامان
‫وای!
‫- کریسمس مبارک، داداش بزرگه. ‫- اومدی بالآخره
‫آره. کراکر دارید؟
‫اوهوم.
‫- عمو رندی! ‫- هی، وروجک ها! حالتون چطوره؟
‫خوشحالم می بینمتون. خوشحالم می بینمتون.
‫چه طوره برید اون چمدون ‫رو باز کنید ببینید چی توشه؟
‫یه تعداد هدیه تو راه آوردم.
‫- سندی ‫- رندی
‫- سلام. ‫- سلام، وای! کریسمس مبارک
‫همون گربه خشک شده ست که می خواستم
‫وای!
‫چه خفنباحال! یه شمشیر.
‫- ایول! ‫- وای!
‫نه، نه، نه!
‫اون بوی چیه؟
‫کسرول. یالا، بیا بخوریم.
‫- چی، توی کریسمس آخه؟ ‫- بریم. بریم.
‫یالا. ظرف می خواییم.
‫صندلی اضافه. ‫یالا، بچه ها. بیایید.
‫همه دور هم جمع شدن، آستین بالا زدن
‫و یه شماره کمربندشون رو باز کردن.
‫اون کسرول ها اصلا کافی نبودن.
‫نه با آقایی که سیر نمی شد...
‫یا همون، لری نواک خودمون.
‫ایول!
‫بوقلمون! بوقلمون حاضره. برید کنار که بوقلمون اومد.
‫بالآخره!
‫بفرما. خیلی خب.
‫وقتی 2،2تا 4تا کردم،
‫اصلاً شبیه تعطیلات بی‌نقصی که تصور می‌کردم نبود.
‫زنم عصا به بغل شده
‫پسرم دستش شکست
‫دخترم کم مونده بود کور بشه
‫کادوهامون رو دزدیدن
‫و کتابم هم که کار به جایی پیش نبرد.
‫اما یه جورایی، ورای همه احتمالات...
‫وسط این همه سر درد و قلب درد
‫خونه دوباره مملو از سر زندگی،
‫خنده
‫و عشق شده بود.
‫پدر اگه بود، افتخار می کرد.
‫لامصب، رالف!
‫ترکوندی.
‫مامان، نظرت چیه؟
‫هنوز نخوندمش.
‫- چی؟ ‫- نه
‫می خواستم از خود نویسنده، که پسرم باشه بشنوم.
‫آره، بابا. بخونش.
‫آره.
‫بیا اینجا.
‫بیا.
پدر من
‫ پدر من کریسمس رو صرفاً جشن نمی گرفت
‫زندگیش می کرد.
‫برای خانواده اش کاملاً واقعی‌ش می کرد.
‫یه کریسمس خاص، گل سر سبد تمام کریسمس ها بود.
‫و همش توی خونه عزیزمون در خیابون کلیولند شروع شد.
‫کریسمس تو راه بود..
‫کریسمس دوست داشتنی، قشنگ و زیبا
‫که رویای تمام سال بچه ها بود.
‫مرکز هومن آماده جشن سالیانه اش با محوریت
‫صلح در زمین و مردمان خوش قلب بود.
‫اما مهمتر از همه، برای یه پسر
‫هدفش گرفتن بهترین هدیه ای بود
‫که یه پسر 9ساله می تونست منتظرش باشه
‫جام مقدسِ
‫کادوهای کریسمسی.
‫تفنگ بادی «رد رایدر»
‫مدل 200تیر.