‫داریم می ریم سمت آدرسی که توی ‫ماشین پارک یون جئونگ دیدی، درسته؟
‫شماره پلاکش چنده؟
‫1-5-جی-8-5-9.
‫اوهارا نمرده؟
‫چی داری می گی؟
‫پس آدم هایی که این مدت دنبالشون می گشتیم، قاتل نیستن...
‫من هرگز نگفتم ما دنبال قاتل می گردیم.
‫بهش علاقه ای هم ندارم.
‫روانی ای؟
‫بالآخره همدیگه رو دیدیم.
‫اوهارا.
‫این گوشی رو از کجا آوردید؟
‫اونجا پیداش کردم.
‫اینجا!
‫این سمت رو ببینید!
‫- اون چه کوفتیه؟ ‫- این سمت!
‫نجاتم بدید!
‫همه خیال می کنن اوهارا مرده.
‫- چرا باید این کارها رو بکنی تا... ‫- چون هان بیول بچه اوهاراست.
‫چی می گی؟
‫یعنی چی بچه اوهاراست؟
‫حق با توئه.
‫هان بیول بچه منه که فکر می کردم 7 سال پیش مرده.
‫بعد از اینکه طلاق گرفتم، متوجه شدم که باردارم.
‫هان بیول اسمی بود که قبل از تولد روی بچه ام گذاشته بودم
‫از وقتی اون اسم رو دیدم، ازش خوشم اومد.
‫سلام، هان بیول.
‫قلبت دیگه درد نمی کنه؟
‫من رو ببین!
‫هان بیول ما چطوره؟
‫فعلا حالش خوبه.
‫امکانش هست که شما پرستار پارک یون جئونگ باشید؟
‫اوهارا...
‫فکر کردم اسم هان بیول اتفاقیه، اما نبود.
‫حتی وقتی حقیقت رو از زبونِ ‫یون جئونگ شنیدم، باورم نمی شد.
‫به محض اینکه بچه متولد شد،
‫بهم گفت به دروغ بگم که بچه مرده.
‫متأسفم.
‫من باهات بد کردم.
‫- اون گفت فرستادتش پرورشگاه. ‫- غیرممکنه...
‫من و هان بیول که توسط جانگ مین سو ‫به فرزندی گرفته شده بود، دوباره ملاقات کردیم.
‫و با اینکه می دونستم هان بیول بچه ‫منه، هیچ کاری از دستم بر نمی اومد.
‫با اینکه بچه آزار دیده بود.
‫جانگ مین سو، کسی که هان بیول رو ،آزار داده بود، یه عوضی بدجنسه
‫ولی نمی تونستم مردی رو که به دروغ ‫بهم گفته بود هان بیول مرده رو هم ببخشم.
‫می خواستم انتقام بگیرم.
‫به محض اینکه گردنبند رو توی گاو صندوق ‫دیدم، می دونستم اشک های ملکه ست.
‫فکر کردم این می تونه نقطه ضعفش بشه.
‫برای همین با خودم آوردمش.
‫اول، فکر کردم اون دوباره برش داشته.
‫پس اصلا گزارش دزدیده شدنش رو ندادم، اما جریان این نبود
‫کات! خیلی خوب!
‫- خسته نباشید! ‫- خسته نباشید.
‫حالت خوبه؟
‫[شماره ناشناس: این بار بهت هشدار می دم، اما دفعه ‫بعدی اشتباه نمی کنم می دونم دست توئه، برام بیارش.]
‫گردنبند دزدیده شده بود،
‫و فکر کردم که من نمی تونم این طوری زندگی کنم.
‫من گردنبند رو از دست دادم،
‫و اگر اون می فهمید هان بیول، ‫که فکر می کرد مرده، زنده ست...
‫ترسیده بودم.
‫پس، تصمیم گرفتم با هان بیول فرار کنم.
‫و فکر کردم می تونم از جانگ مین سو ‫استفاده کنم تا بقیه رو فریب بدم و برم...
‫اون گردنبند، من نمی دونستم شما ‫دنبالش می گردید، رئیس یون.
‫اگر من رو می شناسی، پس حتما ‫می دونی برای چی دنبالت بودم.
‫هارا، وضعیت هان بیول زیاد خوب نیست.
‫لطفا بذارید بریم.
‫3ساعت دیگه با هان بیول پرواز دارم.
‫هر ثانیه اش مهمه!
‫اگر بلافاصله جراحی نشه...
‫من قصد ندارم مانع از رفتنت با هان بیول بشم، اما...
‫بهم بگو اون گردنبند رو از کی گرفتی؟
‫اگر بهم نگی، نمی تونی بری،
‫اون بچه هم نمی تونه بره!
‫و تو از بازیگر ملی، تبدیل به دروغگوی ملی می شی.
‫برام اهمیتی نداره مردم چی بگن!
‫حالا، من...
‫می ترسم به خاطر من
‫اتفاقی برای هان بیول بیفته.
‫- این بیشتر از همه چی من رو می ترسونه. ‫- پس بهم بگو!
‫و بعد می ذارم برید.
‫اون گردنبند...
‫می دونم مال مادر شماست.
‫هفته آینده یه جراحی هست.
‫اگر بریم و به سلامت این جراحی رو انجام بدیم،
‫- قول می دم بهتون می گم. ‫- من به قول ها اعتمادی ندارم.
‫من واقعا می خوام هان بیول رو نجات بدم، خواهش می کنم.
‫برای همینه که باید بهم بگی اون گردنبند دست کی بوده.
‫هان بیول.
‫چرا؟
‫چرا اشک خاله جون رو در آوردی؟
‫چیزی نیست. من حالم خوبه.
‫هان بیول، درد داری؟
‫فقط یه کوچولو.
‫دیگه بسه!
‫بذار برن.
‫اون می گه جراحی هان بیول ضروریه.
‫به تو ربطی نداره.
‫اگر می دونستم قضیه اینه، باهات همراه نمی شدم.
‫هیچوقت بهت نگفتم بیای. ‫تو همیشه مزاحمی، حتی الان.
‫ساکت باش و دخالت نکن.
‫بذار اوهارا بره!
‫حتما بعدا بهت میگه.
‫در مورد کسی که امروز برایِ ‫اولین بار دیدیش چی می‌دونی؟
‫می‌دونی چند وقته دنبال اینم؟
‫بعد از بیست سال، گردنبندی که
‫توسط قاتل مادرم دزدیده شده بود، ‫دوباره سر و کله‌ش پیدا شد.
‫به زور یه سرنخ پیدا کردم،
‫و می‌خوای همینجا بی‌خیالش بشم؟
‫هی، یانگ جین مو!
‫یانگ جین مو. یانگ جین مو!
‫پاشو یانگ جین مو!
‫می‌خوای بعد از دیدن این بهش اعتماد کنم؟
‫تبش خیلی بالاست.
‫اگر تبش نشکنه،
‫سوار هواپیما شدن سخته.
‫ولی اگر الان پرواز رو از دست بدیم،
‫برنامه‌ریزی برای یه جراحی دیگه سخت میشه.
‫دارم کار اشتباهی می‌کنم؟
‫نه.
‫تو مامانِ هان بیولی.
‫بیا نا امید نشیم، خب؟
‫چه مدت بیهوش بودم؟
‫تقریبا یه ساعت.
‫حالت بهتره؟
‫آره، سر حال شدم.
‫جی‌پی‌اس گوشیت رو چک کن.
‫حتما، جی‌پی‌اس؟
‫مسیح، هنوز باورم نمیشه چطور بهم حمله شد.
‫بذار ببینم.
‫موقعیت جی‌پی‌اس...
‫45 کیلومتر از اینجا فاصله داره.
‫تو یه مکان‌یاب روی ماشین اوهارا نصب کردی؟
‫عجب کار خوبی، رئیس یون.
‫پرواز ساعت 8 شب...
‫اگر این دور و براست، ‫احتمالا هنوز سوار نشدن.
‫می‌تونیم بهشون برسیم.
‫هان بیول.
‫خاله جون...
‫جونم.
‫کی سوار هواپیما میشیم؟
‫هر وقت حالت بهتر شد سوار میشیم.
‫دیگه درد ندارم.
‫پس بیا بریم.
‫اگر شانس بیاریم، قبل از بلند شدن هواپیما ‫بهش می‌رسیم.
‫بیا.
‫بیا بریم.
‫- هان بیول، اگر دردتم گرفت، یکم صبر کن... ‫- اصلا امکان نداره، مگه اینکه معجزه بشه.
‫واقعا واجبه اینجوری رفتار کنی؟
‫باید یادت بمونه.
‫اگر به قولت وفا نکنی،
‫فرقی نمی‌کنه کجا باشی، ‫من پیدات می‌کنم. همونجوری که الان کردم.
‫دیگه خیلی دیرتون شده.
‫من رعایت حال بچه رو می‌کنم، ‫نه تو رو، اوهارا.
‫اگر با هلی‌کوپتر من برید، ‫یک ساعته به فرودگاه می‌رسید.
‫فکر نمی‌کنم وقت این رو داشته باشی که ‫متعجب بشی.
‫نمی‌خوای قبل از اینکه نظرمو عوض کنم بری؟
‫یه هلی‌کوپتر خصوصی.
‫ممنونم، عمو جون.
‫من عمو نیستم.
‫خداحافظ عمو.
‫گفتم من عمو نیستم...
‫ببین چی میگه.
‫دارین می‌خندین؟
‫اینو بده به داداشت یا هر چی.
‫بهش بگو زنِ جانگ مین سو اونجاست.
‫بچه‌هه می‌دونست.
‫[جامعه‌ای عدالتمند برای ملت و مردم]
‫اوهارا. جانگ هان بیول و زنت.
‫اونها الان کجان؟
‫من هم نمی‌دونم.
‫چند بار بگم وقتی به هوش اومدم ‫دستگیر شده بودم؟
طبق لکه‌های خونی که ‫توی خونه‌ت پیدا شده،
‫مقدار کافی برای یه جنازه هست.
‫مدرکی هست که من انجامش دادم؟ ‫مدارک‌تو رو کن!
‫اگر مدرکی نداری، پس مزاحم یه مرد بی‌گناه نشو.
‫بیمه‌ای که برای اعضای خانواده‌ات ایجاد کردی،
‫و لکه‌های خونی که توی خونه اوهارا و ‫ماشینت پیدا شدن...
‫مدرک پره، آشغال عوضی.
‫این چه قتلیه که جنازه توش پیدا نشده؟ ‫زنگ بزن به وکیل.
‫یه وکیل برات میارم، ‫فقط منتظر بمون.
‫کارت تمومه، کثافت.
‫اینجاست. ‫شروع کنید به کندن.
‫بله قربان.
‫یه چیزی اینجاست.
‫جسد همسرِ جانگ مین سو، ‫کیم جی یونگ، در منزل آقای جانگ،
‫مظنونی که به اتهام قتل بازیگری به نام اوهارا ‫دستگیر شده بود، پیدا شد.
‫بر اساس نتایج بازجویی، بازیگر اوهارا
‫قربانیِ تعقیب‌گریِ آقای جانگ بودن.
‫ایشون چندین بار به پلیس گزارش داده بودن که
‫احساس می‌کردن زندگی‌شون در خطره.
‫از کی فهمیدی اوهارا زنده‌ست؟
‫از همون اول.
‫ملافه‌ی تخت پر از خون بود.
‫کل پرونده از اونجا شروع شد.
‫ولی اگر به عنوان نقطه شروع بهش نگاه کنیم،
‫اصلا امکان نداشت اون ردهای خون، ‫روی دیوار یا تخت بریزه.
‫نه لکه‌های حاصل از قطره خون بودن، ‫نه خونی که بیرون پاشیده شده باشه.
‫این یعنی...
‫یه نفر از قصد اونها رو ریخته.
‫و لکه‌هایی که روی میز بودن...
‫اونجا جایزه‌اش رو گذاشته بود.
‫اولین جایزه‌ای که اوهارا برایِ ‫بهترین بازیگر زن گرفته بود.
‫دوتاشون به احتمال زیاد، ‫به سلامت رفتن نه؟
‫خب، خوشحالم که به خوبی پیش رفت.
‫وکیل یانگ یه توافقنامه‌ی محرمانه واست می‌فرسته.
‫آماده‌‌ی امضا باش.
‫- و اگر تخطی کنی... ‫- قسم می‌خورم...
‫امکان نداره من به کسی چیزی بگم.
‫از اونجایی که پای آینده‌ی هان بیول و ‫شما دو تا وسطه.
‫پس بدون تعارف...
‫- و از این به بعد... ‫- من دیگه میرم.
‫صبر کن، صبر کن!
‫باید حرف آدم رو تا ته گوش کنه.
‫برای همین باید بهش آسون می‌گرفتی.
‫ببین سِرا داره میره.
‫یه جوری داره میره انگار دیگه طاقتش تموم شده.
‫من نمی‌خواستم اینجوری...
‫بیا بی‌خیال شیم.
‫این لباس...
‫فکر کردم برای سرگرمی داره کاراگاه بازی در میاره.
‫ولی اینجوری نبود.
‫اون دنبال مجرمی می‌گشت که مادرش رو کشت...
‫برای همینه که نباید زود آد‌م‌ها رو قضاوت کرد.
‫باورم نمیشه بهش تهمت سرقت و ‫سوءاستفاده از قدرت زدم.
‫خدایا.
‫[یانگ جین مو، وکیل دادگستری]
‫اوه راستی! لباسم.
‫نه، لباسم...
‫[یانگ جین مو، وکیل دادگستری]
‫وکیل یانگ.
‫هیچکس اینجا نیست.
‫رفته دستشویی؟
‫توی دفتر یه وکیل همچین جایی هست؟
‫ببخشید؟
‫رئیس؟
‫چرا این‌قدر کتاب داره؟
‫توی فیلم‌ها، همیشه توی چنین جایی، ‫یه در مخفی هست.
‫واقعا جواب داد.
‫اینجا چه خبره؟
‫[ایستگاه بازار یونگنام] ‫- صبر کن، وای نه.
‫چی کار کنم؟
‫خدایا، ای بابا!
‫صبر کن، اون چیه؟
‫چرا این رو دوباره آورده اینجا؟
‫یانگ جین مو!
‫این پسره کجا رفت؟
‫وای، باز هم بهش نگاه می‌کنم به نظرم افتضاحه.
‫نمی‌دونم با این لباس چه سودی بهش می‌رسه.
‫دون سرا؟
‫تو...
‫داری با اون چشم‌هات به چی نگاه می‌کنی؟
‫واقعا بهت میاد.
‫سوءتفاهم شده.
‫اصلا نگران نباش، ‫من به کسی چیزی نمیگم.
‫نیستم!
‫می‌دونستم یکم عجیب غریبی،
‫ولی فکر نمی‌کردم این لباسه این‌قدر بهت بیاد...
‫نیستم! چند بار بهت بگم، عجیب غریب نیستم!
‫دارم ازت تعریف می‌کنم!
‫بگذریم، من فقط اومدم لباس‌مو بگیرم، خب؟
‫البته...
‫صبر کن.
‫هی، یانگ جین مو!
‫کت، کت!
‫صبر کن، چرا سرا اینجاست...
‫تو آوردیش اینجا؟
‫دیوانه‌ای؟ چرت و پرت نگو!
‫خب، اینجا پایگاه مخفیه.
‫صبر کن، اینجا یه پایگاه مخفیه؟
‫هیچ وقت فکر نمی‌کردم یه پایگاه مخفی اینجا باشه.
‫وقتی سان وو تصمیم به کاری می‌گیره،
‫سنگ تموم می‌ذاره.
‫اگر باهوش باشی حواس‌تو جمع می‌کنی.
‫- اگر کلمه‌ای از این راز به کسی بگی... ‫- فکر نمی‌کنم با موندن اینجا
‫چیزی عایدم بشه،
‫پس این رو برمی‌دارم و میرم.
‫می‌خواستم برات بیارمش.
‫نه، نیازی نیست.
‫در هر صورت نمی‌خوام بپوشمش.
‫اگر نمی‌خواستی بپوشیش پس چرا اومدی دنبالش؟
‫خب...
‫این واقعا لباس گرونیه.
‫پس چرا پسش آوردی؟ ‫همون موقع می‌تونستی بفروشیش؟
‫اون موقع مال من نبود.
‫ولی حالا، به عنوان غرامت پاره وقت متعلق به منه.
‫با کار سخت به دستش آوردم.
‫خیلی خب.
‫نیاز نیست تا دم در راهنماییم کنین. ‫خودم راه رو بلدم.
‫سرا تنهایی اومد اینجا؟
‫یه بند برای افشای پایگاه مخفی اضافه کن.
‫حالا باید چی کار کنیم؟
‫سرا همه‌ی رازهاتو فهمید.
‫حتی لباس پوشیدنت.
‫خفه شو.
‫خدایا.
‫اخبار رو دیدی؟
‫توی خونه‌ی مظنون قتلِ اوهارا یه جسد پیدا شده.
‫بعد این یارو اوهارا رو هم کشته؟
‫خیلی واسش ناراحتم.
‫خب، می‌دونی...
‫ها؟
‫من این رو به عنوان غرامت گرفتم.
‫غرامت؟
‫از اونجایی که هر نوع کاری رو قبول می‌کنی ‫اصلا تعجب نمی‌کنم،
‫ولی این دفعه دیگه چه کار کوفتی رو قبول کردی؟
‫دیگه تموم شده.
‫چرا حس می‌کنم نا امیدی از کلماتت می‌باره؟
‫توی همین مدت کوتاه وابسته شدی؟
‫نمیشه گفت وابسته شدم،
‫فکر کنم بالاخره کاری پیدا کردی که ‫با استعدادهات همخوانی داره.
‫اوهارا الان کسیه که توی جهان ناپدید شده.
‫حتما الان توی راهه، درسته؟
‫سان وو.
‫اوهارا قبل از اینکه بره، توی گوشت چی گفت؟
‫«حواست به کانگ تائه جون باشه.»
‫اوهارا گفت...
‫که حواست به کانگ تائه جون باشه.
‫کانگ تائه جون؟
‫تو... تو...
‫با اون چشم‌هات به چی نگاه می‌کنی؟
‫زبونم بند اومده.
‫خدایا.
‫چرا اون به نظرم آشنا میاد؟
‫چون شبیه رئیسه؟
‫خاله‌ جون فرشتمه!
‫خاله جون!
‫[ترندِ فعلی صنعت بین‌المللی متاورس]
‫به مدیر کیم بگو بیاد به دفترم.
‫بله، قربان.
‫بفرمایید.
‫مدیر کیم همین الان رفتن به دفتر رئیس.
‫طبق چیزی که دفعه قبل گفتین،
‫ما داریم تکنولوژی ان‌اف‌تی رو در پلتفرم متاورس به کار می‌بریم
‫تا اقتصاد دیجیتالی و همچنین بازی‌ها و ‫ فعالیت‌های "اس‌ان‌اس" رو توسعه بدیم.
‫به نظر خوب میاد.
‫با این حال،
‫تکنولوژی و طرحی که وارد پلتفرم میشه مهمه،
‫ولی این در مورد ساخت یه جهانه.
‫فکر نمی‌کنین برای شهروندهای مجازی ‫نیاز به راهنما داریم؟
‫اوه، شهروندهای مجازی...
‫البته، نیاز به راهنما داریم.
‫ولی هنوز در مورد اون داره بحث میشه...
‫نمی‌تونه در حال بحث باشه.
‫برای رسیدن به تاریخ انتشار تحت فشار قرار می‌گیرین.
‫فکر می‌کنی ممکنه؟
‫مدیر کیم.
‫این گزارش رو واقعا شما نوشتین؟
‫خب... اون...
‫با اعضای گروه نوشته شده...
‫لطفا دفعه بعد با اون عضو گروه بیاین.
‫خب...
‫- نمی‌تونید برید تو... ‫- گفتم از سر راه برو کنار!
‫من امروز جلسه‌ای با شما تعیین نکردم.
‫من مسئول این پروژه هستم.
‫شما دارید از قدرت‌تون برایِ ‫نادیده گرفتن سیستم این سازمان سوءاستفاده می‌کنید!
‫و رفتار الان شما یه نوع شورشه؟
‫مدیر کیم، حرف دیگه‌ای برای گفتن دارین؟
‫نه، قربان. پس...
‫خیلی خب.
‫اون دوستِ جالبی که توی کلوپ باهاش آشنا شدم...
‫تو می‌شناسیش؟
‫به نظر میومد شما همدیگه رو می‌شناسین.
‫شما نمی‌شناسین؟
‫طبق حرف‌های خودت...
‫من به خانم‌ها علاقه‌ای ندارم، درسته؟
‫پس...
‫دقیقا سؤال‌تون چیه؟
‫اون شب بهم خوش گذشت.
‫برام سؤال بود که چجور آدمی می‌تونه ‫چنین حالتی روی قیافه‌ت ایجاد کنه.
‫اگر یه موقع دیدیش، ‫لطفا بهش بگو که...
‫دوست دارم بازم ببینمش.
‫و یه چیزهایی می‌خوام ازش بپرسم.
‫اگر خیلی کنجکاوین
‫خودتون برین دنبالش بگردین.
‫فقط چون از دفتر رئیس بازدید کردی
‫یادت نره داری برای کی کار می‌کنی.
‫چیزی نبود که نگرانش باشین.
‫اگر نگران بودم...
‫تو الان اینجا می‌بودی؟
‫بهتره تا آخرش حواست به حرف‌هات باشه.
‫فکر کنم یه چیزی اونجاست.
‫آره، به نظر نمیاد اونها فقط ‫تو رو زیر نظر داشته باشن...
‫بلکه بهت مشکوکن...
‫نه، منظورم اینه که، ‫تو قوزبند پوشیدی؟
‫هیچوقت این کار رو نمی‌کنم.
‫یکم پیش دیدم که ‫مدیر ارشد کانگ داشت بهت زور می‌گفت.
‫فکر نمی‌کنی بهتره که یکم ‫پشتت رو قوی کنی؟
‫نه.
‫پشت من هیچ مشکلی نداره.
‫- به نظر میاد که داره... ‫- از اون مهم‌تر،
‫چند روز پیش شما به بیمارستان رفتین؟
‫رئیس؟
‫- رئیس. رئیس؟ ‫- بله، سلام؟
‫بله، بله، متوجه‌ام.
‫ببخشید!
‫من؟
‫خودت نبودی؟
‫احتمالا شما نبودین که ‫موقع کار قوزبند می‌پوشیدین؟
‫چون چند روز پیش دیدم که ‫موقع باز کردن در تعادل‌تون رو از دست دادین.
‫امکان نداره، درسته؟
‫هیچوقت این کار رو نمی‌کنم.
‫در هر حال،
‫فکر می‌کنم سر و صدای رسوایی‌تون یکم خوابیده.
‫از این به بعد من برنامه‌ی به تأخیر افتاده‌یِ ‫خارجی‌تون رو تنظیم می‌کنم.
‫نه. فعلا می‌خوام روی برنامه‌ی داخلی شرکت تمرکز کنم.
‫الان وقتش نیست. شما...
‫از این به بعد باید روش تمرکز کنید.
‫و مدیر هونگ، شما باید
‫روی درمان قوزتون از این به بعد تمرکز کنید.
‫یادتون باشه قوزبند‌تون رو بپوشین.
‫خدایا.
‫بهشون گفتم یه سایز بزرگ‌تر بهم بدن ها.
‫[شیرینی فروشی بنگ بنگ]
‫حتما داری میری سر کار.
‫صورتت برگشته به حالت طبیعی.
‫آره، به لطف تو.
‫دفعه بعد، هر چقدر هم کلافه شدی
‫هر نوع شیری رو نخور.
‫معمولا توی کنترل کلافگی کارم خوبه،
‫ولی اون روز اونقدر دچار سوءتفاهم شده بودی که،
‫- عقلم رو از دست دادم... ‫- صبر کن. صبر کن.
‫سرم شلوغه!
‫خیلی خب.
‫بفرما.
‫این نون گیاهیه.
‫دیگه صورتت به خاطر شیر باد نمی‌کنه.
‫و برای بدنت و جوانه‌های چشاییت خوبه، ‫امتحانش کن.
‫اینقدر یهویی؟ ‫چرا؟
‫دارم میدمش بهت دیگه، قدردان باش.
‫اگر یه بار دیگه بندازیش رو زمین و پا بذاری روش،
‫اون وقت...
‫عزیزم!
‫چرا من...
عزیز توام؟
‫تبریک میگم.
‫همه می‌تونن بفهمن تو یه کاراگاهی.
‫حتی توی جزئیات هم جنتلمنی.
‫بسه دیگه اینقدر ازم تعریف نکن خجالت می‌کشم.
‫نه، تو واقعا یکی از مردونه‌ترین مردها
‫بین همه مردهایی هستی که من می‌شناسم.
‫بیا بریم تو.
‫ببخشید که نتونستم برای افتتاحیه بیام.
‫اشکالی نداره. می‌دونم سرت شلوغه.
‫وکیل یانگ جین مو؟
‫کاراگاه.
‫اوه، سلام.
‫بله...
‫شما برای چه کاری...
‫کار خاصی نبود.
‫طبقه‌ی دوم این ساختمون دفتر منه.
‫شما دوتا... همدیگه رو می‌شناسین؟
‫آره، یکم.
‫تو یه کاراگاهی و این یه وکیل...
‫مار از پونه بدش میاد در لونه‌اش سبز میشه نه؟
‫شنیدم مجرم رو گرفتین.
‫- پس تبریک میگم. ‫- البته.
‫- رئیس حالش خوبه؟ ‫- بله، البته.
‫خیلی حالش خوبه.
‫و اگر اتفاقی براش بیفته، ‫کل دنیا خبردار میشن.
‫خداحافظ.
‫یکی از موکلاش رئیسه؟
‫رئیس کلوپ روتاری خودمون؟
‫[وکیل یانگ جین مو، دفتر حقوقی] ‫- حتی یه شرکت حقوقی بزرگ هم نیست.
‫یکم عجیبه، ها؟
‫وکیله خیلی عجیب غریبه.
‫نون لوبیا قرمز موردعلاقه‌تو داریم. ‫بیا بریم.
‫قربان!
‫ای بابا، چقدر پارک کردن اینجا سخته.
‫- - کاراگاه دونگ هی، شما هم اینجایین. ‫- آره، سلام!
‫خیلی خوبه که بعد از این همه مدت می‌بینمت.
‫- زیاد نه. ‫- ها؟
‫بیاین بریم تو! بریم تو.
‫[یانگ جین مو، وکیل دادگستری]
‫نوش جان.
‫- ممنون. ‫- اما...
‫کاراگاه دونگ هی، ‫شما واقعا همیشه به گوانگ کی چسبیدین نه؟
‫ما شریک کاری هستیم.
‫"شریک" به نظر کلمه درستی نیست.
‫"همکار" کلمه‌ی بهتریه. ‫"همکار".
‫من "شریک" رو بیشتر دوست دارم.
‫این خیلی خوبه.
‫البته، باید هم خوب باشه.
‫خودم خمیر رو کلی مشت زدم، ‫تا بتونم درستش کنم تا گوانگ کی عزیزم بخوره.
‫سرا کجاست؟
‫سرا رفت یکی از پیراهن‌هاشو بفروشه، ‫ولی به زودی برمی‌گرده.
‫پیراهن؟
‫لباس می‌فروشه؟
‫چرا؟
‫خب...
‫چی گفت؟
‫وقتی کل سال اصلا خرید نمی‌کنه، ‫چه لباسی می‌خواد بفروشه؟
‫- خب... ‫- ناهی! خیلی خوب شد، خیلی خوب شد!
‫بیارش اینجا.
‫تو اینجا چی کار می‌کنی؟
‫تو لباس‌هات رو فروختی؟
‫این یعنی چی؟
‫خب، می‌دونی...
‫من به عنوان غرامت برای یه کاری گرفتمش،
‫ولی خیلی تو چشم بود.
‫می‌فهمم.
‫تا حالا به...
‫- بیمارستان یک قلب رفتی؟ ‫- ها؟
‫نه! چرا باید برم بیمارستان؟
‫وقتی اینقدر قویم.
‫اگر همش از ابر بیناییت استفاده کنی و ‫داخل تحقیقات کشیده بشی،
‫می‌تونی مثل دفعه‌ی قبل ‫توی دردسر بزرگی بیفتی.
‫من یه خوابی دیدم.
‫یه صحنه‌ایه که یه جا دیدم،
‫ولی اصلا به یاد نمیارم...
‫یه خواب؟
‫یادته به خاطر ابر بیناییم نزدیک بود بمیرم؟
‫شاید یه خاطره از اون موقعست...
‫چرا در مورد اون موقع هیچوقت باهام صحبت نمی‌کنی؟
‫تو همه چی رو یادته.
‫چون منم همه جزئیات رو یادم نیست.
‫اون خاله‌ی مهربون رو یادته که ‫هر از گاهی به پرورشگاه سر میزد؟
‫خاله‌ی خوشگل...
‫یادت میاد؟
‫چند نفری بودن که به پرورشگاه میومدن تا عکس بگیرن،
‫انگار باغ وحشی چیزی بود.
‫واقعا توی چنین موقعیت‌هایی سنگ‌دلی.
‫کسایی هم بودن که خونگرم و مهربون بودن.
‫بیا با هم بریم دنبال اتاق برای سوا بگردیم.
‫یکم وقت باز می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫خودمون دوتایی برای سوا اتاق پیدا می‌کنیم.
‫من دیگه برم.
‫در مورد سرا خبری هست؟
‫خب، واقعا اینطور به نظر میاد.
‫ولی بهم نمیگه.
‫چون تو زیادی نگران میشی.
‫فکر می‌کنی چرا سرا این عروسک نگران رو اینجا آویزون کرد؟
‫فکر می‌کنی کیه؟
‫اون کسی که از جنازه‌ای که ‫توی خونه‌ی جانگ مین سو خبر دفن شده بود، خبر داشت.
‫فکر می‌کنی جانگ مین سو همدست داشته؟
‫به جای همدست،
‫فکر می‌کنم ما تنها کسایی نیستیم که ‫این پرونده رو دنبال می‌کنیم.
‫این دیگه چی بود؟
‫نمی‌تونم قصدش رو بفهمم.
‫چطور یه نفر می‌تونه 180 درجه تغییر کنه؟
‫عزیزم!
‫عزیزم، چه حرفا.
‫نون‌شم که خامه.
‫بله؟
‫بفرمایید داخل.
‫وکیل یانگ جین مو؟
‫بله، من وکیل یانگ جین مو هستم.
‫شما اینجا...
‫از سرا شنیدم که
‫شما وکیل ماهری هستین...
‫درست شنیدی. ‫بفرما بشین.
‫بفرمایید.
‫سرا گفت که من ماهرم؟
‫بله.
‫خدای من.
‫حتما تو دوست کوچولوی سرایی.
‫- بله. ‫- خب برای چی...
‫یکم نون می‌خوری؟
‫- نه ممنونم. ‫- نه؟
‫میشه بپرسم برای چی اومدی اینجا؟
‫اون شب بعد از اینکه گردنبند رو شناخت، ‫با سرا اونجوری رفتار کرد؟
‫کانگ تائه جون...
‫تو چی می‌دونی؟
‫ممنونم. نوش جون‌تون و بازم تشریف بیارین!
‫اون سوا نیست؟
‫با اون وکیله چی کار داره؟
‫تو اینجایی؟
‫یه دانش‌آموز اینجا چی کار می‌کرد؟
‫فکر کنم از اونجایی که خیلی بیکارین، ‫دیگه موکل‌های جوان قبول می‌کنین وکیل یانگ.
‫منظورت از موکل جوان چیه؟
‫بند یک از ماده‌ی یک قانون وکلای دادگستری،
‫"وکیل متعهد است که از حقوق پایه‌ی بشری دفاع کند
‫و عدالت اجتماعی را محقق کند."
‫توی حقوق مدنی هیچ محدودیت سنی‌ای نیست، و...
‫اون دوست سراست.
‫دوست دون سرا؟
‫چرا باید بیاد سراغ تو؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫سعی کن حدس بزنی.
‫خب...
‫بعد از دیدن قیافه‌ت دیگه اونقدر کنجکاو نیستم.
‫منم نمی‌خوام بهت بگم.
‫ولی قیافه‌ت چیز دیگه‌ای میگه، ‫ادامه بده.
‫من گوش می‌کنم.
‫فقط چون پرسیدی میگم.
‫مثل اینکه سرا شدیدا من رو پیشنهاد کرده ‫و گفته که من وکیل ماهریم.
‫که این طور...
‫حتما گفته که وکیل رایگان ماهری هستی.
‫وکیل رایگان، بیا دنبالم.
‫خدایا، حتما باید رایگان از دوست سرا دفاع کنم، نه؟
‫چرا؟ باید ازش پول بگیری.
‫همون طور که هر دفعه که ‫از من دفاع می‌کنی ازم پول می‌گیری.
‫واقعا فکر کنم هیچ نگرانی‌ای نداری.
‫با اینکه سرا کل رازهاتو می‌دونه.
‫خب، من می‌دونم سرا چی می‌خواد.
‫چی؟
‫فضولیش به نظر اشتباه نمیومد.
‫- پس بهش اعتماد داری؟ ‫- چیزی که دارم میگم اینه که...
‫من باید هر جزئیاتی که به ‫کانگ تائه جون مربوط میشه رو پیدا کنم.
‫بسپارش به من.
‫من به کسی نیاز دارم که توی شرکت، ‫حواسش به اون باشه...
‫من یه نفر رو در نظر دارم.
‫امکان نداره!
‫از کجا می‌دونی کی رو میگم که میگی نه؟
‫اون شب توی کلوپ حسابی بهش سخت گذشت!
‫فکر می‌کنی کانگ تائه جون نمی‌دونه؟
‫به نظر میاد حتی یکی رو ‫استخدام کرده که دنبالش بگرده.
‫به نظر میاد دقیقا می‌دونی چه خبره.
‫ببین.
‫سرایِ اون موقع، به نظرت با سرای الان یکیه؟
‫اون توی انظار عموم هم دیده نمیشه.
‫منشی‌های کینگ تائه جون ‫هیچوقت بیشتر از یه ماه دوام نمیارن.
‫و سرا حتی ابر بینایی هم داره.
‫هدف ما چیه؟
‫نظارت. اینکه کانگ تائه جون رو زیر نظر بگیریم.
‫ابر بینایی. سرا.
‫نظارت.
‫بهم نمی‌خورن؟
‫خب، فکر کنم از هیچی بهتره.
‫دقیقا همینطوره.
‫خدا لعنتت کنه...
‫وکیل حقه‌باز.
‫برو گمشو.
‫- بهش زنگ بزنم؟ ‫- فراموشش کن. خودم زنگ می‌زنم.
‫واقعا؟
‫[دفتر حسابِ سرا]
‫کاری که این دفعه پیدا کردی خوب پولی داشت.
‫سرا، تو به دلایل خودت کارت رو از ‫ مخفی کردی،
‫ولی در مورد این کار حتی با منم ‫یه کلمه حرف نزدی.
‫یه توافقنامه‌ی محرمانگی امضا کردم. ‫خیلی ببخشید!
‫خیلی مشکوکه.
‫اون وکیل هم همینطور.
‫سوا امروز رفت دفتر اون وکیله.
‫واقعا؟
‫[رئیس یون]
‫بله، رئیس...
‫کاراگاه یون...
‫دون سرا، از فردا بیا سر کار...
‫بیا سر کار.
‫کار؟
‫چرا؟
‫مگه بهم نگفتین بهم نیازی ندارین؟
‫یعنی می‌خوای پیشنهادم رو رد کنی؟
‫من...
‫الان بهت نیاز دارم.
‫چی... چی گفتین؟
‫به شدت به کمک من نیاز دارین؟
‫خب، نیاز نیست که...
‫روی "به شدت" تأکید کنی.
‫پس یعنی می‌تونین یکی دیگه رو ‫بذارین جای من، درسته؟
‫پس حتما لازم نیست که...
‫انجامش بده. فقط انجامش بده! ‫باید انجامش بدی! به شدت بهت نیاز دارم!
‫حالا راضی شدی؟
‫خب، حالا که اینطوری التماس می‌کنین...
‫به عنوان دستیار کاراگاه...
‫یه بار دیگه بهتون کمک می‌کنم.
‫دیر نکن.
‫واقعا به غرورم برخورد.
‫دستیار؟
‫توی اون آژانس تحقیقات کار گیر آوردی؟
‫آره، بهم گفتن از فردا بیام سر کار.
‫اون کاراگاه کیه؟
‫مطمئنی نمی‌خواد فقط از ‫ابر بیناییت استفاده کنه؟
‫کاش منم می‌تونستم مثلِ ‫ آدم بدها رو دستگیر کنم.
‫با ابر بیناییم.
‫امکانش هست قبل اینکه حساب آدم بدها رو برسی ‫خودت نفله بشی.
‫مراقبم.
‫و فعلا به گوانگ کی نگو.
‫خوشم نمیاد ازش چیزی رو پنهون کنم...
‫فعلا!
‫یه نوشیدنی برات می‌خرم.
‫خیلی خب، یه نوشیدنی و ‫یه روز اضافه کار کن.
‫یه نوشیدنی و یه روز اضافه کاری؟ ‫حله.
‫زیپ دهن‌مو می‌کشم! ‫زیپ‌شو می‌کشم!
‫کاملا.
‫[یانگ جین مو، وکیل دادگستری]
‫صبح بخیر!
‫صبح... به... خیر!
‫سرا کجاست؟
‫برای اولین روز کاریش غایبه.
‫مطمئنی موافقت کرد که بیاد؟
‫- باید بهش زنگ بزنم. ‫- نزن!
‫من می‌زنم.
‫سلام؟
‫- قطع کرد. ‫- بدون اینکه چیزی بگه؟
‫آره!
‫اوه! سرا اونجاست.
‫سر راهش به اینجا یهویی برمی‌گرده.
‫چرا؟
‫دلیلش چیه؟
‫هی!
‫چرا دنبالم نمیای؟
‫چی؟ چرا؟ چی؟
‫یه اختلاف بین کارمند و کارفرما وجود داره،
‫پس یه میانجی باید اونجا باشه، ‫وکیل یانگ.
‫زود باش دنبالم بیا.
‫سرا خونه رو ترک کرد که بره سر کار.
‫خب، نیومد سر کار. ‫ما هم برای همین اومدیم.
‫حتی اگر از شدت تب در حال بیهوش شدن باشه،
‫از اون آدم‌هاست که باز هم میره سر کار.
‫اگر نرفته سر کار، حتما دلیل خوبی داشته.
‫چه دلیلی؟
‫چه چیزی راجع به کار پاره وقت تویِ ‫یه آژانس تحقیقات اینقدر خاصه؟
‫اگر کار بهتری باشه، می‌تونه بپیچونه.
‫بپیچونه؟
‫وقتی من کارفرماشم؟
‫نمی‌تونه هر وقت دلش خواست بپیچونه.
‫به نظر میاد خیلی به سرا نیاز دارین.
‫پس یکم منتظر بمونین.
‫می‌دونی اگر وقت من رو ‫به پول تبدیل کنی، چقدر پول میشه؟
‫- نمیشه به پول تبدیلش کرد... ‫- یانگ جین مو.
‫من شبیه کسی به نظر میام که ‫وقت برای تلف کردن داره؟
‫هنوز حتی یه روزم نشده.
‫فقط واسه یه ساعت تأخیر افتادین تو کوچه و خیابون.
‫فقط قیافه‌ی آدم‌های صبور رو دارین.
‫اون رو نمی‌دونم، ولی من با کمال صبر منتظر بودم.
‫ولی سرا درست بعد از اینکه ‫گوشیش رو جواب داد قطع کرد،
‫و بعد از اون دیگه در دسترس نبود.
‫خیلی بی‌ادبانه بود.
‫ادب؟
‫معمولا همیشه جواب گوشی‌شو میده.
‫[دون سرا]
‫معمولا این اتفاق زیاد میفته؟
‫از کار کردن باهاش باید بدونی چجوریه.
‫خیلی دختر مسئولیت پذیریه. ‫هیچوقت چنین کاری نمی‌کنه.
‫در هر صورت،
‫اگر کارش رو پیچونده،
‫باید یه چیزی مربوط به سوا باشه.
‫منظورت دانش‌آموز هان سوائه؟
‫آره.
‫من یه حدسی می‌زنم که چه خبره.
‫چیزی به ذهن‌تون رسیده؟
‫ما در مورد موکل‌هامون ‫توافقنامه‌ی محرمانگی داریم.
‫چرا برای مسائل مربوط به موکلت باهات بیام؟
‫من وضعیت موکل رو آنالیز می‌کنم و
‫تو کارمندتو میاری وسط.
‫خدایا.
‫حالا همه فکر می‌کنن من بیکارم.
‫تو فکر می‌کنی من بیکارم؟
‫داری میگی سرایِ ما ازت خواست یه لطفی بهش بکنی؟
‫آره، اون کارمند ماست.
‫و ازمون خواست این قضیه رو بررسی کنیم، ‫گفت که نگرانه.
‫سرا از خواهر و برادرهای کوچیک‌ترش در اینجا ‫خیلی خوب مراقبت می‌کنه.
‫گوانگ کی هم همینطور.
‫پس... همه‌ی اون خواهر و برادرها...
‫[کودکان آفتابی]
‫سوا به زودی مرخص میشه، ولی
‫بعد از اینکه با دفترچه بانکیش از اینجا رفت، ‫خیلی ناگهانی ارتباط‌مونو باهاش از دست دادیم.
‫دفترچه بانکش؟
‫منظورتون صندوق اسکان مجدد برای حفاظت از کودکان بی سرپرسته؟
‫بله.
‫برای همین سریع به سرا زنگ زدم.
‫می‌تونیم یه نگاه به اتاق سوا بندازیم؟
‫حتما، بفرمایید.
‫[رستوران نارین] ‫ یک، دو، سه، چهار...
‫کدوم بچه دبیرستانی 4تا شغل مختلف داره؟
‫بذار ببینم.
‫[استراحتگاه جوانان یونگنام]
‫برای همین ازم مشاوره می‌خواست...
‫یئون جو؟
‫این دختره یئون جو دردسره.
‫حست میگه؟
‫دختری که این همه شغل داره،
‫به استراحتگاه جوانان نمیره.
‫این...
‫ببین اینها چین.
‫چی؟
‫هی!
‫مگه من توی پزشکی قانونی کار می‌کنم؟
‫ببخشید...
‫دانش‌آموز هان سوا امروز سر کار اومده؟
‫سوا همین الان ازم خواست که زودتر حقوقش رو بدم.
‫همین الان رفت.
‫- همین الان؟ ‫- شما؟
‫ممنونم.
‫تو سوایی؟
‫سوا!
‫گوانگ کی، گوانگ کی.
‫[داداش دل نگران]
‫چرا جواب نمیده؟
‫زود باش.
‫دون سرا، چرا جواب نمیدی؟
‫لطفا کمکم کنید.
‫سوا همین الان دزدیده شد.
‫سوا؟
‫زود باش، برس بهشون!
‫اون ماشینه!
‫اونجاست! گاز بده!
‫- سریع‌تر نمی‌تونی بری؟ ‫- گاز رو تا ته فشار دادم!
‫دارن می‌پیچن راست! راست!
‫باشه.
‫فکر کنم از این طرف رفتن.
‫همچین جایی بود؟
‫برو چپ، برو چپ.
‫- سوا! سوا! ‫- کو؟
‫اونجاست! اونجا!
‫دون سرا!
‫بعد از اینکه بدون هیچ نقشه‌ای ‫رفتی اون تو می‌خوای چی کار کنی؟
‫پس باید از بیرون تماشا کنم؟
‫خیلی خب.
‫چطور می‌خوای از آدم‌رباها نجاتش بدی؟
‫نقشه‌ای داری؟
‫نه نقشه‌ای داری و نه می‌ترسی.
‫دنبالم بیا.
‫بهم مدیونی ها.
‫بهتره بعدا هزینه‌شو بدی.
‫ایده خوبی داری؟
‫یئون جو!
‫چه بلایی سر یئون جو آوردین؟
‫چه بلایی سرش آوردیم؟
‫اون بود که هی سرمونو می‌خورد.
‫تو گفتی دوستشی. ‫نمی‌دونستی معتاده؟
‫یئون جو.
‫بیدار شو.
‫عجله‌ت واسه چیه؟
‫هنوز محاسبات رو شروع نکردیم.
‫بذار بره. گفتین می‌ذارین بره!
‫نه، این کمه.
‫این خیلی کمه.
‫گفتی ده میلیون وون بیارم.
‫این فقط پرداخت معوقه اصلیه.
‫سود روی سود روی سود...
‫تازه اینها رو هم اعتباری خرید.
‫این...
‫همه چیزیه که الان دارم.
‫- اگر بذارین ببرمش، بقیه‌ش رو پردا... ‫- چطور می‌تونم بهت اعتماد کنم؟
‫حتی یه ضامنم نداری.
‫یه یتیمی.
‫این به این معنی نیست که خانواده ندارم.
‫من یه خواهر...
‫و یه برادر بزرگ‌تر دارم.
‫و اگر حقوق این ماهم رو بگیرم، ‫می‌تونم پول‌شو بدم.
‫با کار کردن تو فروشگاه؟
‫کافه؟
‫چطور با کار کردن توی اونجا ‫می‌تونی همه‌شو پرداخت کنی؟
‫می‌خوای چندتا شغلِ موقت،
‫با حقوق بالا بهت معرفی کنم؟
‫برو گمشو.
‫برادر بزرگم کاراگاه اداره پلیس یونگنامه!
‫اوه، که این طور؟
‫خیلی ترسیدم.
‫جایگاهتو فراموش کردی.
‫چطور جرئت می‌کنی منو تهدید کنی؟
‫هر چقدر می‌خوای تلاش کن. ‫تکون نمی‌خوره.
‫پیک هستم!
‫کدوم خری...
‫- تو سفارش دادی؟ ‫- نه، من ندادم.
‫ما چیزی سفارش ندادیم!
‫این پلاک 8-24 ئه، مگه نه؟
‫لعنتی، کدوم خری...
‫هی، دنبالم بیا.
‫تا وقتی برنگشتم شروع نکنین.
‫چرا این‌قدر صدات بلنده؟
‫هی، کی سفارش داده؟ ‫زود باش بیا حساب کن.
‫گفتم من چیزی سفارش ندادم.
‫پس این یارو چی میگه؟
‫هی، هیچکس چیزی سفارش نداده.
‫فقط بذارش اونجا و برو.
‫بهم گفتن اینجا حساب می‌کنن.
‫چی؟ اینجا حساب می‌کنن؟
‫دفعه بعدی پول‌تو میدیم، فقط برو.
‫نمی‌تونم نسیه باهاتون حساب کنم.
‫بذار ببینم. اصلا چی هست؟
‫اینها چیه؟
‫وقت نداشتم، فقط همین رو تونستم حاضر کنم.
‫سوا...
‫چه کوفتی...؟
‫سوا!
‫خواهر!
‫صدمه دیدی؟
‫چه طور اومدی اینجا؟
‫خواهر، یئون جو، یئون جو.
‫باشه.
‫یئون جو.
‫یئون جو، خودت رو جمع و جور کن!
‫تکون نخور لعنتی!
‫فقط یه تکون بخورید، هر کدومتون.
‫سرش رو می برم.
‫سوا...
‫دارید چیکار می کنید احمق ها؟
‫نه...
‫نقشه دوم.
‫زمانش رسیده.
‫نوبت من شده؟
‫به لطف تو، هر روز به یه دردسری می افتم.
‫سوا، نگران نباش. چیزی نیست.
‫خواهر، چیکار کنیم...
‫تو گفتی اون یتیمه و دردسری نداره.
‫با این نوچه هاش چیکار کنیم؟
‫منم نمی دونستم...
‫قبل از اینکه پیچیده تر بشه، این طناب رو باز کنید و
‫بی سر و صدا از اینجا برید، خب؟
‫این آشغال این جوری زر زر می کنه وقتی که
‫خودش با طناب بسته شده...
‫از اون جایی که بهم بدهکاره، کار سختیه.
‫یا شما به جاش پول می دید؟
‫من یه صلح طلبم.
‫اون باید پول چیزی که خریده رو بده. خواسته زیادیه؟
‫منظورت پولیه که بابت...
‫دزدیدن بچه ها و زدن جیبشون می گیری؟
‫- از خودت خجالت نمی کشی؟ ‫- "منظورت پولیه که..."
‫مثل سگ ترسیدم، لعنتی!
‫این به تو ربطی نداره!
‫من فقط پولم رو می خوام، کودن ها!
‫لعنت، این دزدهای خوشگل رو ببین.
‫اگر می خوایید سر کسی کلاه بذارید، باید برید سراغ بزرگترش
‫اصلا با فروش مواد به بچه ها، چقدر در می آرید؟
‫خنده داره؟
‫ببینیم چقدر اون لبخند رو لبت می مونه.
‫شما محاصره شدین!
‫به پلیس زنگ زدین؟
‫فکر کردی تنهایی می رم توی لونه مواد مخدر؟
‫جمع کنید!
‫برید جلو، برید جلو.
‫سوا!
‫سوا! هان سوا!
‫تکون نخور!
!خدایا
‫داری چه غلطی می کنی؟ بیا بازمون کن!
‫کجان؟
‫عجله کنید، بجنبید.
‫اون چیه؟
‫دغل بازهای لعنتی!
‫لعنت بهش!
‫سوا!
‫همون جا وایستا!
‫وایستا!
‫خواهر، خواهر!
‫هان سوا!
‫لعنت!
‫الآن دیوانه می شم!
‫هی، سان وو!
‫چیکار کنم؟
‫صبر کن، صبر کن.
‫ایول!
‫سوا!
‫دون سرا!
‫سوا...
‫یه خرده دیگه...
‫دون سرا!
‫دون سرا.
‫دون سرا!
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد...]
‫درد نداره؟
‫وقتی از ابر بیناییت استفاده می کنی، غش و ضعف می کنی؟
‫اگر مثل امروز از دید برترت استفاده کنی، تو...
‫اخراج می شی.
‫به عنوان یه جنبش مردمی داره در ‫خیابون ها و سازمان ها پخش می شه.
‫این مواد دقیقا چیه؟
‫به نظر میاد یه دفعه ایی پیداش شده ‫و بین دانش آموزها پخش شده.
‫من باید همه چیز رو راجع به کانگ تائه جون بفهمم.
‫واقعا با خودت چی فکر می کردی که من رو فرستادی؟
‫صبر کن، تو...
‫باید به قراردادت این رو هم اضافه کنم که
‫نباید با بی احتیاطی از ابر بیناییت استفاده کنی.
‫دارم چه غلطی می کنم؟