‫دون سرا!
‫دون سرا.
‫حالت خوبه؟
‫سوا...
‫- سوای من... ‫- بسه!
‫نمی فهمی نزدیک بود بمیری!؟
‫سرا!
‫از سر راه برو کنار!
‫حالت خوبه؟
‫چش شده؟
‫مجبورش کردین چه غلطی بکنه؟
‫خب، راستش...
‫ما رفتیم دنبال سوا بگردیم...
‫- اما اون دزدیده شد... ‫- دزدیده شد؟
‫سوا دزدیده شد؟ کدوم عوضی هایی دزدیدنش؟ ها!؟
‫- آروم باش. ‫- چه طور می تونم آروم باشم، وقتی سوا دزدیده شده؟
‫سرا، حالت خوبه؟
‫بیداری؟
‫باید سوا رو نجات بدم.
‫با این حالت کجا داری می ری؟
‫فعلا حواست به بهتر شدنت باشه.
‫بعد می تونی هر جور دوست داری از بدنت استفاده کنی!
‫حق با اونه.
‫فعلا استراحت کن.
‫دنبال یه راه برای نجات سوا می گردیم.
‫شنیدی چی گفتم.
‫بهت گفتم.
‫اگر نمی خوای بفروشیمتون به کسی، سر جات بمون.
‫در رو باز کنید!
‫- در رو باز کنید... ‫- خیلی سر و صدا می کنی!
‫گفتم خیلی سر و صدا می کنی!
‫فکر می کنی...
‫می تونیم از اینجا بزنیم بیرون...
‫فقط چون می خواییم بزنیم بیرون؟
‫می تونیم از اینجا بزنیم بیرون.
‫خواهر سرا...
‫داداش گوانگ کی...
‫حتما پیدامون می کنن.
‫این چه جور موادیه؟
‫از ترکیب چندین ماده شیمیایی تشکیل شده.
‫اخیرا یهویی پیدا شده و بین دانش آموزها خیلی دست به دست می شه
‫عجب، اصلا خنده دار نیست!
‫- [گزارش آنالیز عناصر] ‫- یه ترکیبی از انواع محرک هاست.
‫این مواد احتمالا اون اوایل، ‫خیلی خب اون ها رو برده بالا.
‫اما وقتی که آستانه اشون رفته بالا، به احتمال زیاد تمرکزشون به صفر رسیده و از توهمات رنج بردن
‫چه طور می تونیم بچه ها رو مقصر بدونیم؟
‫این آشغال ها رو که به خاطر سود ‫خودشون به دانش آموز‌ها فروختن، مقصرن.
‫به عنوان یه جنبش مردمی داره در آکادمی ها پخش می شه
‫بعد از بررسی مکان ها در
‫کارت اعتباری یئون جو و ،پست هایی که در فضای مجازی گذاشته
‫می تونیم مسیرهایی رو که باند هو شیک اونجا ...فعالیت می کنه رو محدود کنیم به
‫از اینجا...
‫تا اینجا.
‫و مکانی که به عنوان مخفیگاه ازش استفاده می کنن...
‫جاییه که این روزها بین بچه ها خیلی محبوبه...
‫[فستیوال تین تانیک]
‫مخفیگاهشون...
‫اینجاست.
‫- [فستیوال تین تانیک] ‫- سلام! خیلی وقته ندیدمت.
‫اما یه چیزی می خوام...
‫که تمرکز و انرژیم رو ببره بالا!
‫باید یه چیز مقوی بخورم، نه؟
‫جالب بود.
‫و پولش رو داری؟
‫پول...
‫من با پول دوش می گیرم.
‫بدش به من!
‫سلام!
‫شماها جدیدید! کی هستید؟
‫ما تازه اومدیم!
‫آبنبات دارید؟
‫توی قلمروی من؟
‫اون کدوم خریه؟
شما با همین داداش؟
‫این عوضی ها هیچ ارزشی ندارن، اما...
‫به خودشون جرأت دادن بیان اینجا معامله کنن؟
‫لعنت، تو مثل پای جویده‌ شده هشت پا می مونی!
‫هی! اونقدر هم زشت نیست.
‫می‌تونه یه تیکه چوب جویده شده هم باشه.
‫ازش عذرخواهی کن!
‫این احمق ها چیزی زدن؟
‫خیلی شیرینه. کشمشیه؟
‫یه عالمه وقت برای تلف کردن داری و...
‫زندگیت رو خیلی دوست داری، ها؟
‫می خوای بازی کنیم؟
‫ولم کن!
‫عجب زور و بازویی داری!
‫هی هشت پا، برو گمشو!
‫شما دارید چه غلطی می کنید؟
‫هی، جنس‌ داری؟
‫شما ولگردها اصلا برای مشتری احترام قائل نیستید.
‫هی، قبل از اینکه منصرف بشم،
‫بهم می فروشینش یا نه؟
‫پول داری؟
‫خدایا، چند بار باید نشونتون بدم؟
‫بیا.
‫نه، صبر کن. صبر کن.
‫درستش اینه که یکم خدمات بهت بدم.
‫خدمات؟
‫رفیق، ما قبلا همدیگه رو دیدیم، درسته؟
‫از آخرین باری که دیدمت خیلی جوان‌تر شدی.
‫اون وقت لازم نبود دعوا کنیم، درسته؟
‫پس فکر کنم یه احمق تمام عیار نیستی.
‫فکر کنم...
‫فراموش کردن چهره‌ی کسی مثل من سخته.
‫چقدر مسخره.
‫مسخره؟
‫ولی تو خیلی بی‌دلیل بی‌ادبی می‌کنی، می‌فهمی؟
‫اینها چیه؟
‫دون سرا! صبر کن.
‫- خیلی خب، درست شد. ‫- نظرت چیه؟
‫من همه‌تونو با یه بار تور پهن کردن شکار کردم.
‫با زبون خوش بهت میگم ولش کن.
‫سوا و یئون جو کجان؟
‫فکر کردین با چندتا تفنگ اسباب بازی، ‫می‌تونین من رو تهدید کنین؟
‫هی، بگیریدشون!
‫نظرت چیه؟
‫از نمایشی که آماده کردم خوشت اومد؟
‫باید از شانست استفاده می‌کردی.
‫اگر مغز نداری، ‫باید با موقعیت شناسی جبرانش کنی.
‫- لعنت... ‫- رئیس،
‫کمترین کاری که می‌تونستین بکنین ‫این بود که جلوی این بچه‌ها رو بگیرین،
‫ولی به جاش، زمینه رو براشون فراهم کردین.
‫حالا، دوست دارین مستقیم بریم اداره پلیس؟
‫فقط واسه یه روز به کلوپ‌تون نیاز داریم.
‫- شاهزاده! ‫- شاهزاده، حال‌تون خوبه؟
‫خوب به نظر میاد. ‫امیدوارم همکاری خوبی داشته باشیم.
‫نمایش مسخره‌تو تموم کن و بیا بیرون.
‫- باشه. ‫- کجا داری میری؟
‫مواظب باش!
‫بچه‌ها، کار و بار چطوره؟
‫سلام!
‫امشب بیکارین؟
‫- آره، هستیم. ‫- من بیکارم.
‫بیکارین؟ می‌خواین بهم کمک کنین؟
‫ممنون رئیس!
‫خیلی خب، وقت جشنه.
‫آره!
‫- دعوا! ‫- دعوا.
‫بازش کن!
‫لعنت، زود باشین!
‫هی، دست‌مونو باز کن.
‫می‌دونی من کیم؟
‫آدم‌هایی که به زودی می‌رسن، ‫می‌فهمن تو کی هستی.
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫گفتم بازمون کن!
‫[فستیوال تین تانیک]
‫عمو جون!
‫عمو جون، لطفا بیا اینجا و بازمون کن.
‫این چه کوفتیه؟
‫داری چی کار می‌کنی؟ ‫زود باش بازمون کن!
‫من پلیسم...
‫ولی شما کی هستین؟
‫یئون جو.
‫یئون جو!
‫- سوا! ‫- خواهر!
‫سوا، حالت خوبه؟
‫خواهر!
‫آسیب ندیدی؟
‫حتما خیلی ترسیدی.
‫ببخشید که دیر اومدم.
‫ببخشید که نگرانت کردم، خواهر.
‫بیا بریم.
می‌تونی بلند شی؟
‫تو کی هستی؟
‫فکر می‌کنی کیم؟
‫ما برادر و خواهرهای خفنی هستیم که ‫اومدیم تا نجات‌تون بدیم.
‫خدا رو شکر زیاد دیر نکردیم.
‫سینه‌ام یه حالت عجیبی داره.
‫اونها از یه خانواده خونی هم بهترن.
‫یادته سوا اون دفعه اومده بود ‫پیش من تا مشاوره بهش بدم؟
‫اون موقع بهم گفت که...
‫با اینکه دوست‌هاش مادر و پدر دارن،
‫همیشه تنهان...
‫و وقتی مریضن، هیچکس ازشون مراقبت نمی‌کنه.
‫اون پرسید که...
‫آیا میشه در مورد چنین پدر و مادرهایی ‫اقدام قانونی انجام داد یا نه.
‫والدینی که پدر و مادر نیستن...
‫خانواده‌هایی که خانواده نیستن...
‫این گروه محکم گره خورده...
‫از هر گروهی به خانواده نزدیک تره.
‫شما همیشه توی حرف‌هاتون ‫می‌گفتین "مأموریت"،
‫ولی نمی‌دونستم این‌قدر بهتون خوش می‌گذره.
‫باید می‌ذاشتین زودتر بهتون ملحق شم.
‫فکر نمی‌کنی خوب کار دستم اومده؟
‫وقتی مدرسه می‌رفتم آرزوم این بود که بازیگر شم.
‫ولی بی‌خیالش شدم، ‫به این خاطر که شاید گذشته‌ی تاریکم فاش بشه.
‫اوه، گذشته‌ی تاریکت...
‫برای همینه زیر چشمات سیا...
‫ببین، با همین مشت... ‫نگاه کن. نگاه کن چقدر سفته.
‫- مشت سفتمو نگاه کن. ‫- به این میگن مشت.
‫انگار همین دیروز بود که ‫شما دوتا مثل موش و گربه میفتادین به جون هم...
‫چطور الان اینقدر خوب با هم کنار میاین؟
‫باید اینجوری سفت باشه.
‫من الان از این استفاده می‌کنم تا ‫خوب خمیر رو مشت بزنم،
‫ولی اون قدیم‌ها...
‫بی‌خیال، بیا نوشیدنی بخوریم.
‫آره.
‫زود میام اونجا. باشه.
‫ممنون.
‫تو کمک کردی یئون جو سم‌زدایی کنه،
‫و حتی پول بیمارستانم حساب کردی.
‫اگر ممنونی...
‫سعی کن از فردا به موقع بیای سر کار.
‫چشم رئیس.
‫یعنی اینکه، من با نهایت توانایی‌هام ‫سعی می‌کنم که دستیار خوبی برای کاراگاه یون باشم.
‫صبر کن، یه دقیقه بمون.
‫به خاطر نجات من دستت اینجوری شده؟
‫امیدوارم جاش نمونه...
‫- درد نداره؟ ‫- چرا.
‫تموم شد.
‫چشم‌هات...
‫اگر از ابر بینایی استفاده کنی،
‫غش و ضعف می‌کنی؟ ‫و موقتا بینایی‌تو از دست میدی؟
‫زیاد اتفاق نمیفته.
‫حتی اگر زیاد اتفاق نمیفته،
‫یعنی در هر صورت پیش میاد؟
‫ازم بازجویی نکن.
‫نمی‌خوام جواب بدم.
‫دیگه هیچ فعالیت انفرادی یا غیرمنتظره‌ای ‫از این به بعد انجام نمیدی.
‫در غیر این صورت نقشه‌هامون خراب میشه.
‫حداقل نه بدون اجازه‌ی من!
‫قانون کاری شماره یک،
‫قبل از هر عملی، من اول باید تأییدش کنم.
‫چشم رئیس.
‫خوب ازت مراقبت می‌کنم.
‫اگر مثل امروز دوباره با ‫بی‌احتیاطی از ابر بیناییت استفاده کنی،
‫تو...
‫اخراج میشی.
‫الان شما...
‫خیلی نگرانم هستین؟
‫دیگه میرم تا سوا رو ببینم.
‫تنهاست. پس...
‫باید توی قرارداد کاریش اضافه کنم که ‫نباید با بی‌احتیاطی از ابر بیناییش استفاده کنه.
‫فکر کردم فقط یه خوابه،
‫ولی چرا هی می‌بینمش؟
‫[رزومه]
‫[سوابق کاری ]
‫دو صفحه مربوط به سوابق کاری در رزومه‌اش...
‫همه‌ش برای خواهر و برادر‌های کوچک‌ترشه... ‫(در پرورشگاه)
‫چقدر ستودنی، دون سرا.
‫لعنت، تو واقعا آدم باحالی هستی.
‫یعنی چی؟ چقدر رو مخ...
‫من بدون هیچ عشقی بزرگ شدم...
‫زود بیدار شدی.
‫خب، دوست داری صبحونه یکم رامن بخوری؟
‫دوباره؟ همین دیروز خوردیم که.
‫پس من میرم.
‫چرا؟ یکم استراحت کن.
‫باید آماده شم که مغازه رو باز کنم.
‫چه حرفه‌ای.
‫قبل از اینکه بری یکم استراحت کن.
‫مراقبت خودت باش.
‫لعنتی! خدای من!
‫[یانگ جین مو، وکیل دادگستری]
‫وکیل یانگ عزیز،
‫به نظر میاد این روزها خیلی سرت شلوغه.
‫تازه رسیدی سر کار، یا داری میری؟
‫منظورت چیه؟ معلومه که تازه رسیدم.
‫یانگ جین مو، من خیلی بهش فکر کردم...
‫چی، راجع به چی فکر کردی؟ ‫چی؟
‫چرا؟ چی؟
‫اینکه چطور گردنبند به دست کانگ تائه جون افتاده.
‫اوه، کانگ تائه جون...
‫سه تا احتمال وجود داره.
‫یا مجرمه، یا شاهده،
‫یا یه خریدار ساده‌ست.
‫اگر به داده‌هایی که پدرت ‫20 سال پیش به جا گذاشت نگاه کنی،
‫اون اشاره کرد که عذر همه‌یِ ‫حاضران اون روز رو قبول کرده.
‫ولی اینکه بگیم اون یا شاهده یا مجرم یکم...
‫یه پرونده‌ی قتل و سرقت اتفاق افتاده،
‫و گردنبندی که 20 سال پیش از صحنه جرم ‫ناپدید شده بود، بعد از 20 سال دوباره پیداش شده
‫و این ما بودیم که پیداش کردیم.
‫چه مجرم باشه، چه یه خریدار ساده،
‫کانگ تائه جون به همین آسونی حرف نمی‌زنه.
‫پس فکر می‌کنی کانگ تائه جون ‫یه چیزی در مورد پرونده‌ی اون موقع می‌دونه؟
‫باید حسابی بگردیم...
‫تا بفهمیم کانگ تائه جون چی می‌دونه.
خب فکر کنم...
‫یه راهی هست.
‫راهش دون سراست.
‫دون سرا؟
‫خدایا...
‫سلام، چه صبح قشنگی.
‫نفوذ مخفی؟
‫مأموریت...
‫گروه یونکانگه.
‫شرکتت؟
‫اونجا چی کار می‌تونم بکنم؟
‫باید تا جایی که می‌تونیم ‫در مورد کانگ تائه جون اطلاعات به دست بیاریم.
‫چه فعالیت‌هایی می‌کنه، چه نقطه‌ضعف‌هایی داره...
‫همه چیز.
‫پلیس؟ چرا ما رو آوردین اینجا؟
‫دارم بهتون میگم، فقط حرف‌مونو گوش کنین! ‫گوش کنین!
‫- [جنایات خشونت آمیز، بخش یک] ‫- دارین چی کار می‌کنین؟
‫لعنتی!
‫هی! دهن‌تونو ببینید!
‫درست بشینید آشغال‌ها!
‫ما هیچی نفروختیم!
‫اونها بودن که جنس می‌فروختن!
‫جدی میگم، ما هم گول خوردیم!
‫کاراگاه، یه دعوایی بود،
‫ولی کوچیک بود. ‫یه دعوای بچه‌گونه بود.
‫چرا باید ما رو بیارین اینجا؟
‫اینقدر چرت و پرت نگو.
فیلم‌هایی ازتون داریم که ‫در حال بسته بندی مواد و پول هستین عوضی‌ها.
‫خب، توی فیلم ممکنه اینجور به نظر بیاد ولی...
‫- خفه شو! ‫- لعنتی، الان دیوانه میشم!
‫اون بچه‌هایی که میگی...
‫قیافه‌شونو یادته؟
‫- آره. ‫- صبر کن.
‫کاراگاه، شما حرف ما رو می‌فهمین.
‫اون یکی وا نمیده، ‫منم نمی‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫[رزومه]
‫[سوابق کاری]
‫دون سرا؟
‫بله!
‫- این اسمه قانونیته؟ ‫- ببخشید؟
‫اوه، بله.
‫چقدر کار پاره وقت داشتی.
‫- چقدر متنوع. ‫- بله.
‫فرقی نمی‌کنه چه کاری باشه و ‫عنوانش چی باشه، من تمام تلاش‌مو می‌کنم که
‫بر اساس تجربیات گذشته‌ام، ‫کارم رو به بهترین شکل انجام بدم.
‫خیلی خب...
‫[علاقه‌مند به کار در دفتر مدیر ارشد، کانگ تائه جون]
‫تو می‌تونی بری به دفتر منشیِ ‫مدیر ارشد کانگ تائه جون.
‫تمام تلاش‌مو می‌کنم!
‫اوه، صبر کن! صبر کن! ‫کجا داری میری؟
‫- دفتر منشی کجاست؟ ‫- فعلا بشین.
‫باشه.
‫از الان به بعد اینجا کار می‌کنی.
‫و ایشون مدیر ارشد کانگ تائه جون هستن.
‫اوه، باشه.
‫پس بجنگ سرا!
‫میمون بی‌ادبِ بی‌شخصیت.
‫چه کوفتی...؟
‫صبر کن.
‫این مرده کانگ تائه جونه؟
‫با خودت چه فکری ‌کردی که ‫من رو فرستادی اینجا؟
‫منظورت چیه که فرستادمت؟
‫مگه تو نبودی که پیشنهادم رو قبول کردی؟
‫فکر کنم همین یه ساعت پیش گفتی که،
‫تمام تلاشتو می‌کنی.
‫جدا از اینکه من نهایت تلاشمو بکنم یا نه،
‫این کار درست نیست!
‫اگر این مرد احیانا من رو بشناسه...
‫امکان نداره چنین اتفاقی بیفته.
‫اون موقع، کانگ تائه جون هشیار نبود.
‫و اون موقع، تو...
‫اصلا امکان نداره بشناستت.
‫چطور می‌تونی این‌قدر مطمئن باشی؟
‫اگر به جیب چپت نگاه کنی، ‫یه دستگاه شنود پیدا می‌کنی.
‫اون رو توی اتاق کانگ تائه جون نصب کن.
‫برای زیر نظر گرفتن حرکاتش، به اون نیاز داریم.
‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم. ‫- مردی که اوهارا می‌گفت...
‫کانگ تائه جونه.
‫چی؟
‫سلام.
‫حتما داری جایی میری.
‫نه، فقط داشتم ورزش می‌کردم.
‫اوه، درسته.
‫آم..
‫- دیشب... ‫- باحال بود.
‫آره. می‌بینم که توام همین حس رو داری.
‫فکر کنم سطح دوپامین خون‌مون...
‫دیشب خیلی رفته بود بالا، درسته؟
‫فکر کنم تا حالا این‌قدر بهت خوش نگذشته بود.
‫آره...
‫چی... منظورت چیه؟
‫دفتر حقوقی باز کردی. ‫ولی همه‌ش بیکاری.
‫از اونجایی که همیشه اینجایی احتمالا ندونی.
‫آرزو می‌کنم یه روز آزاد داشتم.
‫خیلی کار سختیه.
حرف دیگه‌ای برای گفتن داری؟
‫نه.
‫این رو محض اطمینان بهت میگم که...
‫اگر معذبی یا...
‫ما همسایه‌های خوبی هستیم.
‫همسایه‌های خوب.
‫خوش اومدید، جناب.
‫اینها تست ندارن؟
‫بدم بهتون تست کنین؟
‫این اسناد خدمت شما.
‫رئیس، این بار که داشتین ‫کارآموز‌های جدید انتخاب می‌کردین،
‫شما به منابع انسانی گفتین که ‫می‌خواین یه نفر با تجربیات متنوع انتخاب بشه
‫تا کسی که تحصیلات بالاتری داشته باشه...؟
‫این ایده‌ی مدیر هونگ نبود که
‫همیشه هشیار و روشن فکره؟
‫"بیایید با انتخاب افراد مستعدی که بدون تبعیض و تعصب از طریق شایسته سالاری انتخاب می‌شوند،
‫فرهنگ سازمانی سفت و سخت را اصلاح کنیم."
‫فکر کنم این پیشنهاد شما بود.
‫اوه، بله.
‫خب، این چیزیه که من همیشه دنبالش بودم.
‫حافظه‌ی من در این حد خوبه.
‫همون طور که انتظار میره.
‫خسته نباشید.
‫می‌تونید برید.
‫چشم.
‫تو من رو نمی‌شناسی. ‫تو من رو نمی‌شناسی...
‫تو من رو نمی‌شناسی.
‫خیلی خب.
‫اگرچه توسط ببر گرفته شده، ‫ولی می‌تونه زنده بمونه اگه عقلش رو به کار بگیره.
‫فقط داشتم آشغال‌ها رو برمی‌داشتم...
‫من دون سرا هستم. ‫منشی کارآموز جدیدی که براتون در نظر گرفته شده.
‫دستیار کیم کجاست؟
‫دستیار کیم؟
‫همین الان براتون میارمش.
‫صبر کن، وایستا. ‫تو...
‫بله؟
‫گفتی اسمت چی بود؟
‫منشی کارآموز، دون سرا...
‫سرا، خوبه!
‫ارتباط برقرار شد.
‫دفتر مدیر کانگ تائه جون، بفرمایید.
‫را مین جی؟
‫بله، یه لحظه صبر کنید.
‫مدیر کانگ، یه تماس دارید.
‫خوب کار می‌کنم ها.
‫یعنی این رسالت منه؟
‫- تو دیوانه‌ای. ‫- معذرت می‌خوام؟
‫چطور جرئت می‌کنی همینجوری تماس رو وصل کنی؟
‫اون گفت که بازیگر را مین جی‌ئه، برای همین...
‫پس اگر را مین جی زنگ بزنه،
‫بلافاصله باید وصلش کنی؟
‫مگه من هر کسیم؟
‫ببخشید. دیگه تکرار نمیشه.
‫کارت رو خوب انجام بده...
‫بیا خوب انجامش بدیم، باشه؟
‫داری چی کار می‌کنی؟ ‫وقت جلسه‌ی ساعت یکه!
‫بله.
‫حالا باید تصمیم بگیریم که ‫چه راه استراتژیکی رو پیش بگیریم
‫طبق صحبت‌هایی که تا الان داشتیم...
‫چیزی هست که بخواین اضافه کنین، مدیر کانگ؟
‫مدیر کانگ.
‫معذرت می‌خوام.
‫مزاحم شدم؟
‫لطفا ادامه بدید، مدیر کانگ.
‫بله...
‫من... موافقم.
‫موافقم ولی...
‫نقش آواتار در دنیای متاورس چیه؟
‫یه شکل دیگه از خود آدمه، درسته؟
‫نمی‌تونی کارت رو درست انجام بدی؟
‫به ترتیب نچیدی‌شون!
‫معذرت می‌خوام، من اسناد رو قاطی کردم...
‫- مدیر کانگ! ‫- صبر کنید.
‫من معذرت می‌خوام.
‫من اسناد اشتباهی رو آوردم.
‫کسی که جلسه رو اداره می‌کنه ‫حتی ترتیب اسناد رو نمی‌دونه،
‫و سر زیردست‌هاش خالی می‌کنه...
‫و حتی نمی‌دونه که مایه‌ی شرمندگیه.
‫مدیر کانگ.
‫اینکه توی جامعه امروز، هیچ دانشی نداشته باشین...
‫قطعا یه گناهه.
‫چی؟
‫اون کارآموز به درد نخور دست و پا چلفتی رو از کجا پیدا کردی؟
‫ردش کن بره. ‫نمی‌تونم قیافه‌شو تحمل کنم.
‫منشی سانگ استعفا داد،
‫پس بهش نیاز دارین. ‫بذارین سمت شما بمونه.
‫حالا هر چی.
‫معذرت می‌خوام.
‫سخته، نه؟
‫همه اولش همین جورین.
‫بابت امروز ممنونم، دستیار کیم.
‫فقط کافیه چندتا چیز ‫راجع به مدیر کانگ یادت بمونه.
‫تماس‌های خصوصی خارج از شرکت
‫و ملاقات‌کننده‌هایی که ‫وقت قبلی ندارن رو کاملا بلاک کن.
‫و در مورد کار، کارکنان منشی ‫باید تا جای ممکن به همه چی رسیدگی کنن.
‫اوه و...
‫به جز وقت‌هایی که ازت مستقیما سؤال می‌پرسه...
‫- درسته؟ ‫- درسته.
‫آگاهی خوبی داری.
‫الان سخته، ولی بعد از چند روز دستت میاد.
‫- تحمل کن. ‫- چشم.
‫سرا، یه لحظه بیا.
‫شنیدم که کانگ دو گوشت رو پیچونده.
‫- کانگ دو؟ ‫- مدیر کانگ تائه جون.
‫اون پسر معاون رئیس، کانگ وان سوئه.
‫ولی همون پسری هم هست که ‫معاون رئیس ازش نا امید شده.
‫ما بهش میگیم کانگ دو.
‫عجب چیزی به تازه واردمون یاد دادی.
‫ما فقط می‌خوایم اون مراقب باشه.
‫البته.
‫تا مثل سوسک زیر پا له نشه.
‫در هر حال، تحمل کن.
‫دیدی یکم پیش چطور شد، نه؟
‫دستیار کیم هیچ نشانی از کلافگی ‫جلوی مدیر کانگ نشون نداد.
‫اون دستیاریه که مغزش خیلی خب کار می‌کنه.
‫دستیار کیم همیشه خیلی خب
‫هر مشکلی که مدیر کانگ به وجود میاره رو...
‫با ملایمت حل می‌کنه.
‫همه توی جشن خوشامدگویی شرکت می‌کنید دیگه؟
‫جشن خوشامدگویی؟
‫مدیر هونگ گفت برای استخدامی‌های جدید ‫یه مهمونی خوشامدگویی ترتیب بدیم،
‫و همه‌ی کارآموزها باید شرکت کنن.
‫سرا،
‫به دستیار کیم بگو حتما به
‫جشن خوشامدگویی امروز بیاد.
‫به احتمال زیاد نمیاد.
‫اون هیچوقت به جشن‌های شرکت نمیاد.
‫حتما باید قانعش کنی که بیاد، باشه؟
‫تلاشمو می‌کنم.
‫باید سر کار خودتون رو کنترل کنین.
‫داری بهم هشدار میدی؟
‫معاون رئیس خیلی نگران شده.
‫من هر کاری بخوام می‌کنم.
‫تو فقط باید روی کاری که ‫من بهت میگم بکنی تمرکز کنی!
‫دستیار کیم جائه ها...
‫مسئول مدیریت فعالیت‌های کانگ تائه جونه؟
‫یانگ جین مو، لطفا یه دستگاه ردیابی ‫به ماشین کانگ تائه جون وصل کن.
‫ترتیبش رو میدم.
‫برای چی تشریف آوردین اتاق من؟
‫- لطفا اینجا بشینید. ‫- نه، نه.
‫شما باید اونجا بشینید، رئیس.
‫مدیر هونگ، لطفا شما هم بشینید.
‫نیازی نیست.
‫باشه، ترجیح میدی راحت باشی نه؟
‫اونجور که مدیر هونگ بهم گفته،
‫شما همه پیشنهادهای ازدواج رو رد می‌کنید؟
‫اوه، سرم خیلی شلوغه.
‫و هنوز قصد ازدواج ندارم.
‫ازدواجِ صاحب شرکت، ‫مستقیم روی مدیریت شرکت تأثیر می‌ذاره.
‫باید استراتژیک بهش نگاه کنید.
‫می‌دونم چی می‌خواید بگید، ولی
‫من هنوز نیاز دارم که ‫با مدیریت شرکت بیشتر آشنا شم.
‫می‌دونید که گروه سهو
‫قبل از اینکه شما شروع به کار کنید، ‫در سیستم یونکانگِ ما، سهام خریدن؟
‫- بله. ‫- اگر دو گروه از طریق ازدواج بهم پیوند بخورن،
‫اونها تبدیل به منبع قابل اعتمادی برای ما میشن.
‫من به زودی برنامه‌شو می‌چینم،
‫پس حداقل به خاطر من کنسلش نکن، باشه؟
‫مدیر هونگ، لطفا خوب ازشون مراقبت کنید.
‫چشم.
‫نه، نه.
‫لازم نیست بدرقه‌ام کنین.
‫روز خوبی داشته باشین!
‫پس...
‫مدیر هونگ؟
‫بله؟
‫خوشحالین که من ندیده و نشناخته ‫باید با یه نفر ازدواج کنم؟
‫نه، نیستم.
‫برای کارآموزهای جدید ‫یه جشن خوشامدگویی برگزار شده،
‫در مورد اون هیجان‌زده‌ام.
‫الان دارین مسخره‌ام می‌کنین؟
‫البته که نه.
‫توی مهمونی خوشامدگویی امروز،
‫فقط دارم فکر می‌کنم چه حرف‌هایِ جالب و...
‫آبداری می‌تونم بزنم....
‫برای کارآموزها...
‫این هیجان‌زده‌ام می‌کنه.
درسته...
‫پس...
‫من خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫ببین.
‫این رو ببین.
‫دیدیش، درسته؟
‫نمی‌دونم چطور یه همچین چیزی ‫باید توی کیک پیدا بشه.
‫یه لحظه صبر کنید، لطفا...
‫این چیه؟
‫شبیه یه اسکرابر فلزیه...
‫من از کجا بدونم؟
‫در هر حال، دهنم به خاطر این
‫حسابی داغون شده. ‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫ولی امکان نداره این توی کیک من بوده باشه.
‫ما حتی از اسکرابر فلزی استفاده نمی‌کنیم،
‫و کیک‌های لایه‌ای، کلی لایه‌های نازکِ کوفتی... ‫منظورم اینه که...
‫امکان نداره توش اسکرابر باشه.
‫پس داری میگی...
‫که من دارم دروغ میگم؟
‫من پول کل کیک رو بهتون برمی‌گردونم.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- پول‌شو برمی‌گردونی؟
‫داری چرت و پرت میگی؟ چه بازپرداختی؟
‫من رو چی می‌بینی؟
‫خیلی من رو دست کم گرفتی.
‫من پیگرد قانونی می‌کنم،
‫پس خودتو آماده کن.
‫می‌خواین پیگرد قانونی کنین؟
‫من وکیل یانگ جین مو هستم.
‫اوه یه وکیل. ‫چه خوب که اینجایین.
‫چه خوب که اینجام.
‫من وکیل انحصاری خانم سا ناهی هستم.
‫ها؟
‫وکیل اونی؟
‫بله، من در مورد فرایند قانونیِ ‫اتفاقی که امروز افتاد راهنمایی‌تون می‌کنم.
‫آقا، دقیقا چقدر آسیب دیدید؟
‫بله رئیس؟
‫ببخشید.
‫دارم یه پرونده‌‌ی مشکوک به
‫ نشر اطلاعات نادرست و ‫ ممانعت از تجارت رو بررسی می‌کنم.
‫- الو؟ ‫- خیلی خب.
‫بله.
‫الو.. الو!
‫تو واقعا روم قطع کردی؟
‫گوش کن، آقای محترم.
‫نشر اطلاعات نادرست؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫اگر...
‫ثابت بشه که اطلاعات نادرسته...
‫ماده‌ی 314 از قانون مجازات.
‫«کسی که به زور مانع کسب و کار می شود یا ‫ حقایق نادرست را منتشر می کند
‫به حبس تا پنج سال یا جریمه‌ی نقدی تا پانزده میلیون وون محکوم خواهد شد.»
‫خب، کجاتون و چقدر درد می‌کنه؟
‫پس من...
‫یکم بهش پماد می‌زنم. ‫فکر کنم خوب میشه.
‫آقا، لطفا من رو بی‌خبر نذارید. ‫مراقب باشید!
‫حالت خوبه؟
‫خیلی غیرمنتظره بود، نه؟
‫با جدیت کار اصلیم رو رو انجام دادم.
دستگاه ردیابی رو به ماشینش وصل کردم.
‫کار اصلی؟
‫پس امشب خودت تعقیبش کن.
‫یانگ جین مو...
‫چند روزه خیلی مشکوک شدی.
‫چه خبره؟
‫خب کار منشی‌گری چطور پیش میره؟
‫دون سرا؟
‫بله. اوه...
‫هنوز خیلی می‌لنگم،
‫و برای ارشدهام خیلی احترام قائلم.
‫به خاطر این نیست که تو می‌لنگی...
‫هیچکس نمی‌تونه کانگ دو رو مدیریت...
‫وقتی گیر یه رئیس کله‌شق میفتی
‫خیلی چیزها یاد می‌گیری.
‫و همچنین اینکه چطور خودت رو کنترل کنی.
‫درسته.
‫- دوباره داره بهمون درس اخلاق میده. ‫- ها؟
‫شما الگویی هم دارین، قربان؟
‫از روزی که...
‫وارد شرکت شدم، من همیشه...
‫جناب جائه ها؟
‫البته، الگوم دستیار کیمه!
‫منم همینطور!
‫جائه ها! جائه ها!
‫جمع کنید بریم دیگه.
‫خیلی نوشیدنی خوردیم. پاشید.
‫پاشید.
‫آبمیوه‌ای که دفعه قبل سفارش دادیم.
‫دوباره سفارشش دارم.
‫من حوصله‌ی وقت گذروندن با تو رو ندارم.
‫تو بودی که بهم زنگ زدی.
‫فقط احمقی یا کودنم هستی؟
‫پس چرا بهم زنگ زدی ‫وقتی خودت گفتی دیگه بهت زنگ نزنم؟
‫آخرین باری که توی کلوپ همدیگه رو دیدیم، ‫یه سلفی گرفتی درسته؟
‫بدش بهم.
‫سلفیِ منو می‌خوای چی کار؟
‫می‌خوام یکی رو پیدا کنم.
‫رد کن بیاد.
‫احیانا همون بازیگر تازه واردی نیست که، ‫با من اومد؟
‫اون عوضی؟ ازش خوشت اومده؟
‫دهنتو ببند و گوشیت رو بده من!
‫کانگ تائه جون عکس دون سرا رو می‌خواد چی کار؟
‫احیانا...
‫گردنبندی که دون سرا پوشیده بود...؟
‫برای دور دوم یه کلوپ چطوره؟ بیاین اینجا.
‫اوه، خدا جون. ‫اونجا خیلی باکلاسه!
‫شما حساب می‌کنین؟
‫صبر کن، ولی مگه نگفتی می‌خوای بری خونه؟
‫بابام امشب دیر میاد خونه.
‫بابات؟
‫امروز؟
‫- اوه... ‫- اگر امشب نریم،
‫دیگه کی می‌تونیم بریم به همچین کلوپ باکلاسی؟
‫بریم! بریم! بریم!
‫- بریم، بریم! ‫- بریم، بریم!
‫- بریم! ‫- پس بیاین بریم!
‫- برید، برید! ‫- باشه!
‫خیلی خب، امروز من...
‫پیداش کن.
‫چشم.
‫رئیس یون سان وو؟
‫شما رئیس یون سان وو هستید، درسته؟
‫ما...
‫همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫آشنا میشیم.
‫قبلا هیچ وقت بهم معرفی نشدیم،
‫ولی من چندباری شما رو در ‫مراسم‌هایی که پدرم برگزار کردن دیدم.
‫رئیس جانگ از گروه سهو، ‫پدر من هستن.
‫اوه، که این طور.
‫پس، من با اجازه‌تون مرخص میشم.
‫بیاین دفعه بعد رسما با هم ملاقات کنیم.
‫حتما.
‫اگر فرصت پیدا کردیم، ‫حتما همدیگه رو می‌بینیم.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫داری تعقیبم می‌کنی؟
‫من؟
‫فکر نمی‌کنم اونقدر با هم ‫رفیق باشیم که بیرون همدیگه رو ببینیم و
‫با هم مکالمه داشته باشیم، هستیم؟
‫چطوره هر کدوم‌مون راه خودشو بره؟
‫البته، باید همین کار رو بکنیم.
‫ولی چرا حس می‌کنم که...
‫داری تعقیبم می‌کنی؟
‫هنوز اینجایی؟
‫همون‌طور که می‌بینی، ‫دارم نوشیدنی می‌خورم.
‫ما بهترین دوست‌های هم نیستیم،
‫پس من میرم یه جا دیگه.
‫چرا؟
‫می‌ترسی دروغ‌هات لو بره؟
‫چه دروغی؟
‫ببخشید... رئیس؟
‫خدا! خدایا! مدیر هونگ. من اینجام!
‫صبر کن، تو واقعا قرار داشتی؟
‫حتی حواست به منشی‌ها هم هست؟
‫این فرق بین من و توئه.
‫برگزاری مراسم‌ها هم یکی از وظایف منه.
‫مدیر هونگ،
چرا نگفته بودید.
‫حالا چرا اومدن اینجا؟
‫اون کلا مرد غیر قابل پیشبینی‌ایه، پس...
‫چرا؟ ناراحت شدین؟
‫نه!
‫اوه، دستیار کیم!
‫من حس خوبی در مورد اومدن به اینجا داشتم.
‫اون میز وسط رو هم رزرو کردم.
‫لطفا بشینید.
‫خیلی وقته ندیدمتون.
‫زود باش لیوان‌تو بیار.
‫خدایا...
‫[برو، همین الان!]
‫من... من دیگه باید برم.
‫منشی من نمی‌تونه بره. ‫بی‌خیال، بشین.
‫خیلی خب، حالا که لیوان‌هامون پره،
‫بیاید خالی‌شون کنیم.
‫برای رئیس یون سان وو، ‫که ترتیب این دورهمی رو داده...
‫همچین چیزی باید بگم؟
‫ای بابا، حتی نمی‌تونی خوش بگذرونی.
‫فکر نمی‌کنی این تویی که ‫نمی‌تونی خوش بگذرونی؟
‫فکر می‌کردم فقط توی ‫جلسات شرکت بی‌ملاحظه‌ای،
‫ولی مثل اینکه توی دورهمی‌ها همین جوری هستی.
‫همه به نظر معذب میان،
‫پس چرا از اینجا نریم؟
‫مدیر هونگ؟
‫معذب، چه چرت و پرتا.
‫بشین.
‫خیلی خب، امروز...
‫بیاین با کارت رئیس یون سان وو
‫همه نوشیدنی‌های اینجا رو بخوریم، ها؟
‫یه لیوان اضافه برای منشی جدیدمون.
‫آره.
‫چی کار می‌تونیم بکنیم تا ‫حال و هوای همه عوض بشه؟
‫چطوره یه دست "یاجا تایم" بازی کنیم؟
‫ایول! یاجا تایم!
‫- خیلی خب! ‫- یاجا تایم!
‫خدای بزرگ، خیلی قدیمیه، ‫قدیمیه ولی دوسش دارم.
‫تائه جون، باید خیلی باحال باشه.
‫چرا کانگ دو حتی توی دورهمی‌ها هم ‫کانگ دو بازی در میاره؟
‫کانگ دو؟
‫مدیر کانگ...
‫کانگ دو...
‫چه جالب.
‫کانگ دو؟
‫جه باحال.
‫فکر کنم فردا سر کارم باحال باشه.
‫کانگ دو!
‫دوباره، دوباره، دوباره!
‫هی! اعتراف می‌کنم که خوش قیافه‌ای،
‫ولی باید اخلاق‌تو درست کنی.
‫یه دورهمی، دورهمیه!
‫اینقدر از قدرتت سوءاستفاده نکن، آقای رئیس!
‫اوه، حتما شما حال‌تون خوب نیست.
‫من حالم خوبه.
‫نه، نه، نه. ‫ولش کن.
‫بذار ادامه بده.
‫دستیار کیم!
‫چرا وقتی داریم نوشیدنی می‌خوریم، ‫اینقدر ساکتین؟
‫می‌تونم یه سؤال ازتون بپرسم؟
‫شما نامزد دارین...
‫یا نه؟
‫چرا جواب نمیدی؟
‫- حرف بزن، حرف بزن. ‫- این دیوانگیه.
‫هی!
‫تو خیلی حرف می‌زنی.
‫از تو نپرسیدم!
‫ای بابا!
‫این ممکنه یه دورهمی باشه، ولی باز هم...
‫و تو هم همینطور، ولگرد.
‫کانگ دو!
‫چرا هیچوقت گوش نمی‌کنی؟
‫کانگ دو دیگه چه کوفتیه؟
‫- حدس بزن یعنی چی! ‫- یعنی چی!
‫دیگه کافیه.
‫مدیر کانگ تائه جون، خل و چل.
‫کانگ... دو!
‫بینگو!
‫اوه خدای من.
‫خدایا.
‫هی، نمی‌‌بینی لیوانم خالیه؟
‫ببخشید؟
‫من یه لیوان براتون می‌ریزم، قربان.
‫وای.
‫همونطور که انتظار میره ‫دستیار کیم حواسش به من هست.
‫نزدیک بود با بی‌نزاکتی کاری کنم که ‫یه خانم لیوانم رو پر کنه.
‫بذار یه لیوان من براتون بریزم.
‫مشکلی که نیست، درسته؟
‫ممنون.
‫بریم!
‫- لطفا از بقیه بچه‌ها مراقبت کن! ‫- باشه.
‫خداحافظ!
‫- مراقب باش، مراقب باش! ‫- مشکلی نیست!
‫چرا اینقدر نوشیدنی خوردی؟
‫صبر کن، این ماشینه.
‫- مراقب باشید! ‫ باشه.
‫از این به بعد، اگر امکانش هست...
‫سعی کنین توی دورهمی‌های کارمندها، ‫خودتو قاطی نکنین
‫کانگ دو.
‫- عوضی... ‫- مدیر کانگ.
‫حتما خوشحالین که اینقدر محبوبیت دارین.
‫مراقب خودتون باشین، قربان.
‫چرا تاکسی اینقدر گرونه؟
‫اینجا چه غلطی می‌کنه هنوز؟
‫سرا، حالت خوبه؟
‫بله.
‫چرا دستیار کیم...
‫اگر داری میری سمت شیرینی‌فروشی، ‫می‌تونم سر راه برسونمت.
‫می‌خوای برسونمت؟
‫از کجا می‌دونستین؟
‫قبلا توی شیرینی‌فروشی همدیگه رو دیدیم.
‫اصلا توی حال خودش نیست. ‫اگر لو بره چی؟
‫برای همین اینقدر آشنا بودین برام.
‫بیا بریم.
‫مشکلی نیست. می‌خوام یکم قدم بزنم پس...
‫- پیاده میرم. ‫- چرا اینقدر با هم حرف می‌زنن؟
‫- پس مراقب خودت باش. ‫- حتما.
‫خداحافظ!
‫خدایا، دون سرا.
‫اصلا ولش کن! ولش کن.
‫بریم.
‫آقای زمین، لطفا نخور به من.
‫لطفا نخور.
‫اینجا پر تاکسیه، چرا تاکسی نمی گیره؟
‫می خواد پیاده بره خونه؟
‫آقای درخت؟
‫لطفا من رو ببخش.
‫ببینش،
‫خدای من!
‫بچه که نیست. خودش می ره خونه.
‫ولش کن، من می رم!
‫چرا این قدر نوشیدنی خوردی، دون سرا؟
‫چی شد؟
‫چی شد؟ دون سرا.
‫صبر کن، کجا غیبش زد؟
‫خدایا، واقعا نگرانم می کنه.
‫خیلی خب، من به عنوان کارفرماش، نگرانشم.
‫من این کار رو برای هر کسی می کردم، نه فقط دون سرا، درسته؟
‫خدای من، دون سرا!
‫دون سرا!
‫داری... داری چیکار می کنی؟
‫چرا اونجا نشستی؟
‫باید بری خونه!
‫حالا دیگه اتوبوس نمیاد.
‫خدایا! نباید می اومدم دنبالش.
‫هر چی می کشم، از قلب مهربونمه.
‫نکن. این کار رو نکن.
‫نکن! خوب نیست. خوب نیست.
‫چرا اینجا خوابیدی؟
‫دون سرا، واقعا دیوانه شدی؟
‫بیدار شو!
‫باید بیدار شی!
‫کفش هات رو بپوش. توی خونه نیستی که.
‫ناهی، تازه رسیدی خونه؟
‫ناهی، گوش کن. اون عوضی...
‫من رو فرستاد توی لونه شیر.
‫نزدیک بود بمیرم...
‫اون عوضی؟
‫من؟
‫لونه شیر؟
‫چه طور فردا می خوای تو روم نگاه کنی؟
‫خدایا!
‫سر جات بمون. تکون نخور، باشه؟
‫این رو بپوش.
‫چرا کفش‌هاتو در آوردی؟
‫خدایا، چقدر دردسری.
‫بس کن. چرا باید تو خونه کفش بپوشم؟
‫باید کفش بپوشی چون توی خونه نیستی.
‫نمی فهمم.
‫بیا اینجا. بجنب!
‫نمی فهمم.
‫چرا این قدر شیب داره؟
‫دارم چه غلطی می کنم؟
‫لعنتی!
‫خدایا...
‫کانگ دو؟
‫من خستم!
‫حالا که این طور بهت نگاه می کنم،
‫بیشتر شبیه آدمی هستی که من می شناسم.
‫خیلی بی نزاکته
‫و رک حرفش رو می زنه،
‫و هر کاری که دلش می خواد می کنه، رئیس یون!
‫نه... یون دو!
‫حالا که بهش فکر می کنم،
‫دارم با 2تا آدم دیوانه سر و کله می زنم.
‫یون دو...
‫کانگ دو...
‫2تا خل و چل...
‫یون دو.
‫2تا خل و چل؟
‫بیا...
‫فردا صحبن کنیم. فردا.
‫یون دو؟
‫دارم خواب می بینم؟
‫هی صدای یون دو می شنوم...
‫اومده اینجا تا من رو بگیره؟
‫ناهی!
‫بهش بگو من اینجا نیستم! می ترسم!
‫باشه.
‫خوب بخواب، باشه؟ بخواب!
‫یون دو دیگه می ره خونه.
‫سرا!
‫اون کیه؟
‫سرا!
‫سرا، خونه؟
‫صبر کن! کجا داری می ری...
‫[پس از تیتراژ ادامه دارد...]
‫فکر می کنی مهمترین رسالت یه منشی چیه؟
‫دارم حرف هاشون رو گوش می دم.
‫اگر من کاری نکنم، اون یون سان ووی کثافت، شرکت رو می ده دست تو؟
‫باید هر کاری از دستم بر میاد انجام بدم. هر کاری!
‫من از چیزی که فکر می کنی حساس ترم.
‫اون خیلی به نظر آشنا میاد.
‫فکر کنم دون سرا برای رئیس یون کار می کنه.
‫باید مستقیما کانگ تائه جون رو زیر نظر بگیریم.
‫برای کپی کردن اطلاعات گوشیش آماده باش.
‫خیلی خب، ارتباط برقرار شد!
‫کجاست؟
‫باید فورا پیداش کنیم.