‫هی. آروم برید!
‫تو فکرشی عضو باشگاه هنر بشی؟
‫نه. وقت تلف کنیه.
‫به نظر من که خفن میاد. می دونی امروز تنبیه شدی دیگه؟
‫آره. نمی خواد هر سری یادآوری کنی.
‫راستش چرا، چون نماینده تنبیه هستم،
‫تو هم معمولاً دیر می رسی.
‫آقای هاج، فقط خواستم بگم،
‫به نظرم بی انصافیه که سر بحث نمره تنبیه ام کردید.
‫این رو 1000دفعه گفتی،
‫من هم گفتم به نظرم کارم درست بوده.
‫خیلی خب، اما اگه می دونستید نمره هام ‫چقدر برام مهم هستن، درک می کردید.
‫نظرت چیه اون ذوق درس خوندنت رو
‫به جای بحث با من خرج امتحان بعدیت کنی.
‫ضربه بزن کنار اسمت رو امضاء ‫کنی، بعد گوشیت رو بذار تو جعبه.
‫1ساعت دیگه پس می گیریش.
‫لطفاً گوشیت رو بذار توی جعبه.
‫باشه. قبلاً هم اومده بودم اینجا. مرسی.
‫تو هم تنبیه شدی؟
‫ممنون بابت اهمیتی که می دی.
‫- همه اومدن. ‫- مرسی، بن.
‫پس امروز فقط 2تا دانش آموز داریم. سر کیف اومدم.
‫خب، تنبیه شدن قرار نیست همیشه تجربه بدی باشه.
‫می تونه یه فرصت باشه که به این فکر کنید ‫چرا کارتون به اینجا رسیده و چه طور می شه پیشرفت کرد
‫یاسمین، سورپرایز شدم اینجا دیدمت.
‫بحث با معلم؟
‫آقای هاج بهم 16 داد، در حالی که حقم 19 بود.
‫من حق ندارم در مورد نمره نا عادلانه ام اعتراض کنم؟
‫اینجا نوشته، بلند جلوی کل کلاس،
‫باعث تلف شدن وقت بقیه شد.
‫حتماً می دونی کارت بی احترامی بوده.
‫قرار بود انشای انگلیسی بنویسم، به جاش داشتم نقاشی می کردم
‫مدیسون، من نمی فهمم.
‫همیشه رفتارت یه جوریه انگار برات اهمیتی نداره.
‫خوشت میاد تنبیه بشی؟
‫می تونم 1ساعت اینجا بشینم و کاری نکنم.
‫حق گفتی. اما یه فکر بهتری دارم.
‫ساعت تنبیه ات رو مشغول تمیز کردن جاهای جوایز باش
‫شاید دیدن موفقیت دیگران باعث بشه انگیزه بگیری.
‫اینکه از 1ساعت بیشتر طول می کشه.
‫من کمکش می کنم.
‫عالی شد.
‫اتاق سرایدار جلوئه. می تونید وسایل نظافت رو از اونجا بردارید
‫عجب زیرزمین باستانی ای! بوش هم باستانیه.
‫خب، قدیمی ترین بخش مدرسه ست. ‫هر چی روشه نوسازی شده.
‫هی، بن، حالا که این اولین تنبیه منه،
‫به نظرت می تونم معاون رو راضی ‫کنم از پرونده همیشگیم حذفش کنه؟
‫پس داوطلب نظافت شدی که حرفت رو قبول کنه.
‫اگه نمی خواستی روی پرونده ات باشه، نباید تنبیه می شدی
‫ولی چون اولین جریمته،
‫می تونی بگی مادر و پدرت بیان ازش بپرسن.
‫حالا چرا این قدر سابقه کلاس هشتمت برات مهمه؟
‫اهمیتی نداره که!
‫برای من چرا.
‫تنبیه بده، اون 16 هم می تونست یه 14 باشه
‫البته تو که درک نمی کنی.
‫حالا هر چی!
‫از اینجا.
‫اول تو.
‫موندم دیوارها چرا فلزی هستن!
‫تو دهه 50، اینجا یه پناهگاه اضطراری بود.
‫به عنوان نماینده تنبیه، بخشی از وظیفه ام امنیت دانش آموزهاست
‫مجبور بودم طرح و خروجی مدرسه رو حفظ کنم
‫و کتابچه راهنما رو بخونم.
‫کدوم کتابچه؟
‫قانون اداره و امنیت راهنمایی نیوتن.
‫می تونم یه کپی ازش براتون ایمیل کنم.
‫- نه، مرسی. ‫- نمی خواد.
‫هی! ببرش بیرون.
‫اینجا آت و آشغال زیاده.
‫گمونم دیگه انتظار شرایط اضطراری ندارن.
‫خیلی خب.
‫کارتون تموم شد، بیاین اتاق ‫تنبیه و امضای خروج بزنید.
‫بن؟
‫چه خبر شده؟
‫انگار همه ماتشون برده.
‫توی یه شرایط اضطراری،
‫باید نزدیکترین معلم رو خبر کنیم.
‫- گمون نکنم این به دردمون بخوره. ‫- انقدر شیطونی نکن!
‫چرا؟ عجیبه! اما خفن هم هست.
‫آخه کل مدرسه دیگه برای خودمونه.
‫می تونیم تو راهرو بچرخیم و یه سر ‫به اتاق استراحت معلم ها بزنیم.
‫- این کار برای دانش آموزها ممنوعه. ‫- خب، باید یه کاری بکنیم.
‫چرا نگران نیستی؟
‫چون مطمئنم یه جایی یه نفر بلده مشکل رو حل کنه،
‫و الآن دارن روش کار می کنن.
‫این طور فکر می کنی؟
‫اگه اونی که بلده مشکل رو حل ‫کنه هم ماتش برده باشه، چی؟
‫باشه بابا.
‫خیلی خب. شما برید دنبال یه سرنخ،
‫من هم بیرون و داخل تالار کنفرانس رو چک می کنم.
‫وایستا! نباید جدا شیم. باید از سیستم رفاقت استفاده کنیم.
‫یاسمین، من می شم دوست تو.
‫حتماً داشتی سر یکی داد می زدی!
‫خیلی بهتر شد.
‫باید زنگ بزنیم خدمات اضطراری.
‫جواب نمی ده.
‫گوشی ها هم بی استفاده شدن.
‫به نظرت همه شهر این جوری شده؟
‫سلام؟
‫کسی نیست؟
‫یالا.
‫عالی شد. گوشی کار نمی‌کنه.
‫۳:۳۴ و پنجاه و نه ثانیه.
‫پس دقیقاً می‌دونیم کِی این اتفاق افتاده. ‫البته به دردمون که نمی‌خوره.
‫پنج‌تا کوچه رو گشتیم، هیچکس از ‫جاش تکون نمی‌خوره.
‫خیلی عجیبه.
‫دیگه کار از عجیب گذشته.
‫- سرنخی پیدا کردی؟ ‫- اینجا چیزی نیست.
‫- باشگاه و استخر چی؟ ‫- نرفتم.
‫انتظار داشتی هر گوشه کناری رو بگردم؟
‫مدیسون، قضیه جدیه.
‫یه پروژه مدرسه نیست که سرسری بگیریش.
‫- باز شروع شد. ‫- وایسا ببینم. چی؟
‫پارسال یه پروژه گروهی داشتیم،
‫مدیسون بخش خودش رو انجام نداده بود.
‫یاسمین، آروم باش بابا، ‫چون اینجا هر اتفاقی افتاده،
‫قرار نیست بهمون نمره بدن.
‫شاید باید تمرکزمون رو بذاریم رو ‫اتفاقی که برای همه افتاده.
‫- ماتشون برده. ‫- نه چندان.
‫یخ که نزدن.
‫یعنی ممکنه هیپنوتیزم شده باشن؟
‫ساعت رو که نمیشه هیپنوتیزم کرد.
‫ساعت حرکت کرد.
‫قبلاً روی ۳:۳۴ و پنجاه و نه ثانیه بود، ‫الان شده ۳:۳۵ و یک ثانیه.
‫چشم‌هاش بسته‌ن. یه کم پیش ‫باز بودن.
‫وایسا ببینم. پس اگه چشمش بسته‌ست
‫و ساعت دو ثانیه حرکت کرده، یعنی
‫کامل ماتشون نبرده، فقط خیلی کند دارن ‫حرکت می‌کنن.
‫- یکی اینجاست. ‫- حتماً می‌دونه اینجا چه خبر شده.
‫وایسا. شاید اونا باشن. ‫همونایی که باعث این اتفاق شدن.
‫هیس. داره میاد.
‫- حس خوبی ندارم. ‫- بن.
‫چیزی نیست.
‫بن!
‫حالش خوبه؟
‫آقای هاج؟
‫سازه‌ی جلوگیری شده با خاکستر ‫همراه عایق فلزی.
‫- محافظ خوبیه. ‫- از چی؟
‫و این چه لباسیه؟
‫یه لباس مرکب محافظتیه، ‫شبیه این پناهگاه.
‫بن خوبه.
‫بهش آب دادم، یه کم دیگه می‌خواد ‫استراحت کنه.
‫حالا بگو چه خبره؟
‫یه آزمایش درباره تاخیر زمانی انجام دادم.
‫یه تئوریه که از دوازده سال پیش
‫که توی آزمایشگاه فیزیک دان بودم داشتم ‫روش کار می‌کردم.
‫اساساً به نظر من میشه سرعت زمان رو ‫تغییر داد.
‫دو مکان، یا دو نفر مثلاً،
‫می‌تونن جریان زمانی متفاوتی رو ‫تجربه کنن.
‫یک ساعت برای یک نفر می‌تونه برای ‫یه نفر دیگه سی و شش ثانیه باشه.
‫همکارهام باورشون نمیشد از پس این کار ‫برمیام، ولی
‫پس همه رو کردی موش آزمایشگاهیت؟
‫نه دقیقاً.
‫داشتم آزمایش رو بر اساس دوتا شاخص ‫کنترل شده انجام میدادم.
‫فقط می‌خواستی روی پروانه‌ها تاثیر بذاری.
‫آره، ولی ژنراتور زمین ساعتی
‫یه مقدار زیادی برق می‌خواد،
‫واسه همین از وسایل امدادی برق مدرسه ‫استفاده کردم.
‫ولی یه جریان برق غیرمنتظره بود
‫که یه بار برق سنگینی رو رسوند،
‫و باعث ایجاد یه موج بزرگ زمانی شد.
‫باعث شد همه وارد یه جریان زمان ‫کندتر بشن.
‫تئوریت رو ثابت کردی.
‫حالا چطوری باید همه چی رو برگردوند؟
‫خب، یه معادله دارم که می‌تونه کل ‫برنامه رو برعکس کنه،
‫ولی ذخیره برق امدادی مدرسه تموم شده،
‫و یه منبع برق جایگزین ندارم.
‫پس نمی تونی درستش کنی؟
‫نمی تونی مردم رو مثل حلزون ول کنی.
‫- ما چی؟ ‫- کسی قرار نیست رها بشه.
‫دوستان دانشمندت بهت گفتن از پسش بر نمیای،
‫باید به حرفشون گوش می دادی و دست بر می داشتی!
‫- وایستا. ببینید... ‫- ،اگه نمی تونی جریان زمان رو همگام سازی کنی
‫زندگیمون نابود می شه.
‫- می فهمی؟ ‫- می دونم.
‫تو باید تنبیه می شدی و تو پرونده ات ثبت می شد.
‫باورم نمی شه بیهوش شدم. من نماینده تنبیه هستم.
‫باید توی بحران کمک کنم، نه اینکه بترسم و بیهوش بشم
‫آروم باش رفیق. نباید انتظار داشته باشی هیچ وقت اشتباه نکنی
‫- گفتنش برای تو راحته. شرمنده. ‫- برو جلو.
‫منظورم این نبود بگم تو خیلی اشتباه می کنی.
‫اشکالی نداره. حالا چه طوری نماینده شدی؟
‫مادر و پدرم تا دیر وقت کار می کنن،
‫باید تو مدرسه سرم رو گرم می کردم تا بیان دنبالم.
‫- انگار کارت رو دوست داری. ‫- آره.
‫دوران راهنمایی سخته و گیج کننده،
‫و به نظرم قوانین کمک می کنن آدم از کارش سر در بیاره
‫حداقل به من.
‫آره، معلومه.
‫ممکنه من هم به یه فعالیت بعد مدرسه نیاز داشته باشم،
‫به غیر از تنبیه شدن.
‫توی قفسه ام خوراکی پیدا کردم.
‫مرسی. خوبی؟
‫کدوممون خوبیم؟
‫برنامه هامون برای آینده دیگه وجود ندارن.
‫بن. خوشحالم حالت خوبه.
‫امیدوارم همتون خوب باشید.
‫البته که نیستید.
‫ببینید، اگه باعث می شه حالتون بهتر بشه، من متأسفم. ‫قول می دم درستش کنم.
‫حال بقیه خوب می شه؟
‫آره، خوبن.
‫به نظر خودشون دارن راه می رن
‫و مثل همیشه سوار ماشینشون هستن.
‫نمی دونن چیزی شده.
‫- ماشین هاشون برقی هستن. ‫- آره.
‫تو کلاس علوم، داشتیم درباره برق حرف می زدیم ‫
‫و شما گفتی ماشین ها با باتری های بزرگ و چرخشی ساخته شدن
‫تو کلاس گوش می دی پس.
‫گفتین یه منبع برق بزرگ لازم دارید.
‫باز هم لازم دارید؟
‫آره. یکی دیگه از اون ماشین.
‫ایده ات حرف نداشت.
‫فقط حرف معلم یادم اومد.
‫نه، به نظرم باهوشی. نمی دونم چرا این قدر مقاومت می کنی
‫- باز به خاطر پروژه گروهی این حرف رو می زنی؟ ‫- نه.
‫تقریباً.
‫باشه. می گم چرا سعیم رو نکردم. ‫چون نتیجه اش خوب در نمی اومد.
‫و اگه 20 نمی گرفتیم تو، امیلی و مایا عصبانی می شدید
‫ما برای تو بخشت رو انجام دادیم.
‫20 هم گرفتین. نگاه، من کارم خوب نیست.
‫یادته خواستم نمایش بازی کنم و باز بهم خندیدن؟
‫هی خوندم و خوندم، اما باز هم 16 گرفتم. وقت تلف کنیه.
‫به نظرم نباید تسلیم بشی.
‫آخه تو داری ماها رو نجات می دی.
‫انقدر هم به خودت فشار نیار.
‫این رو کسی داره می گه که سر نمره 18 بحث کرده؟
‫ببین، من اولین آدم تو خانواده ام هستم که فرصت داره بره دانشگاه
‫خوبه، اما نیاز نیست نمره هات عالی باشن.
‫بعد امروز، نگرانی در مورد نمره 18 احمقانه به نظر میاد
‫و متأسفم سر پروژه گروهی باعث شدم
‫فکر کنی به قدر کافی خوب نیستی.
‫برش داشت!
‫آقای هاج، اگه این آزمایش درست در ‫می اومد، به چه دردی می خورد؟
‫دستکاری زمان طبق یه سری شاخص کاربردهای زیادی داره
‫فکر کنید همه بیمار باشن.
‫این کار می تونه باعث شه منتظر کمک های درمانی بحرانی بمونن
‫پس می تونه جون مردم رو نجات بده.
‫آره، یا فکر کن سرعت یه کوه قطبی
‫می تونه کند بشه که آب شدنش هم کند شه.
‫حالا می فهمم چرا هیچ وقت تسلیم نشدی.
‫رو ماشین هایی که ازشون باتری قرض گرفتیم یادداشت گذاشتیم
‫زمانش شد؟
‫اگه کار کنه، همتون 20 می گیرید.
‫ای وای!
‫- کار نمی کنه! ‫- چی شده؟
‫حتماً باتری های چرخشی دارن با یه تبادل یونی بیشتر منتقل می شن
‫اگه دریچه یونی منفجر بشه، کارمون تمومه.
‫باید یه جوری خنکش کنیم.
‫- هوای فشرده شده خنکه. ‫- فکر خوبیه. امتحانش کن.
‫کار نمی کنه.
‫صفحه 4. هر کلاس یه خاموش کننده کربن دی اکسید داره.
‫- سرد میاد بیرون. ‫- راست می گی!
‫داره جواب می ده!
‫حتماً حالا خوشحالی که دفترچه راهنما رو حفظ کردم.
‫خیلی خب. برید پناهگاه اضطراری!
‫اگه مثل دفعه قبل بشه، ‫موج زمانی سریع می رسه.
‫ایول.
‫خوشحالم برگشتم به جریان زمانی بقیه.
‫خب، حالا چی می شه؟
‫خب، باید تنبیه اتون رو تموم کنید.
‫اما خب، معاون هیچ وقت نمیاد چک کنه،
‫پس می‌تونید زودتر برید.
‫- بن داره قانون شکنی می کنه. ‫- نه!
‫دارم می پیچونم.
‫مجبور شدیم برای نجات همه باتریتون رو قرض بگیریم.
‫پی نوشت، می شه تنبیه امون نکنید؟
‫گفتم شاید بخوای برسونمت.