‫♪ پشت سر هم به خط دست بزنید ♪
‫♪ دوبار فرمان یارتون رو تکون بدید ♪
‫اوه!
‫♪ وقتی اشتباه بزرگی کردید ♪
‫♪ بدونید وقت استراحته ♪
‫ما تازه شروع کردیم.
‫نگید که از حالا خسته شدین.
‫خسته نه دقیقا.
‫بیشتر... وای!
‫می خوام این کار رو بکنم.
‫این ربطی به احساساتی داره...
‫که می گفتی غیرطبیعیه و بین مو..
‫و رابیه؟
‫لابد همینه.
‫منم امروز دلم می خواست داد بزنم،
‫گریه کنم، برقصم و بالا بیارم.
‫ولی اصلا نمی دونم چی هست.
‫آهان، شور و شوق روز اوله.
‫امروز روز اول مدرسه بچه هاست.
‫اون ها بهمون نگفته بودن که انقدر...
‫مهمه.
‫دخترِ بدجنس یعنی چی؟
‫یهویی واقعا نگران شدم که یکیشون رو ببینم..
‫ببینید، من می دونم نگرانید که مو و رابی...
‫توی مدرسه دوستان جدید پیدا کنن
‫و دیگه اون قدر برای شما ‫وقت نداشته باشن، درک می کنم.
‫- دوستان جدید؟ ‫- به غیر از ما؟
‫تا وقتی که دهنم رو باز نکرده بودم
‫به فکرتون هم نمی رسید، نه؟
‫اشکالی نداره، عزیزم.
‫همه توی روز اولشون یه کمی مضطرب می شن.
‫من حالم خوبه، مامان.
‫من... من هیجان زده ام.
‫اصلا نگران نیستم.
‫آره.
‫به خاطر همین کوله پشتیت رو 15بار جمع کردی.
‫این رو کسی می گه که خودش...
‫امروز صبح ضد تعریق زده.
‫ترَش؟
‫ترَش، حالت خوبه؟
‫اوه!
‫ترَش! آروم باش!
‫اگه می تونستم این کار رو می کردم!
‫اوه، نه، آروم باش!
‫پناه بگیرید!
‫ناهار روز اولتون کلوچه...
‫خونگیه!
‫«این قسمت: خانواده و دوستان»
‫بامبلبی، این چه آموزشیه...
‫که به بچه هام می دی؟
‫این توی درسمون نبود.
‫نمی دونم چی شد.
‫من اصلا کنترلی نداشتم.
‫فقط تبدیل شدم و رفتم.
‫ببخشید که ترسوندمت، بابا.
‫- من نگران خودتم. ‫- من هم همین طور.
‫من و رابی از دیروز احساسات عجیبی
‫- از تو و توویچ گرفتیم. ‫- از من که نبوده.
‫نگران چی باید باشم؟
‫این که می خوایید ولمون کنید ‫و برید دوستان جدید پیدا کنید
‫و دیگه بهمون نیازی نداشته باشید
‫و احتمالا اسممون رو هم یادتون بره؟
‫این محاله، توویچ.
‫شما همیشه با مایین.
‫پس اشکالی نداره ما هم بیاییم مدرسه؟
‫خب، من... یعنی...
‫تو و ترَش باید مخفی بمونین، یادتون رفته؟
‫شما به زور توی یه کلاس جا می شید.
‫مدرسه جدید هم جاییه...
‫که باید تنهایی بریم.
‫وقتی امروز بعدازظهر اومدیم خونه،
‫همه اتفاقات دانلود شده رو بهتون می دیم.
‫قول می دم.
‫[خوش برگشتید، چکاوکان.]
‫یادت باشه، زیاد زور نزن دوست پیدا کنی.
‫بچه خفن ها از 2کیلومتری بیچاره ها رو حس می کنن.
‫ما هم خفنیم.
‫انقدر نگران نباش، رابی.
‫خانم مالتو، مو.
‫مو مالتو.
‫اسم خوبی برای شخصیت تلویزیونیه.
‫قرار بود تو توی کلاس خانم لندرز باشی، ولی اون نیستش
‫پس می ذاریم تو روز اول
‫پیش برادرت بمونی.
‫مرسی!
‫ما اینجا گروه بندی شدیم، برای ‫همین طبق حروف الفبا می شینیم.
‫آقای لو، 2تا صندلی برو سمت چپ، لطفا.
‫ولی آقای اسملت، من و برونو...
‫از مهدکودک پیش هم می شینیم.
‫تغییر براتون خوبه.
‫فرض کنید یه صحنه جدید توی فیلم بزرگ زندگیتونه.
‫هی، می خوای جاهامون رو عوض کنیم؟
‫این جوری باز هم می تونم کنار برونو بشینم.
‫آقای اسملت مشکلی نداره.
‫خانم مالتو، این صندلی‌ای نیست...
‫که الآن برات تعیین کردم، هست؟
‫امیدوارم همیشه انقدر دردسر ساز نباشی.
‫یادتون باشه زندگی تمرین نیست، مصاحبه ست!
‫فقط تو چشم نباش. درست می شه.
‫هیس، هیس، هیس، ‫هیس، هیس، هیس.
‫وای، معلممون خیلی عوضیه.
‫گفتی من چی‌ام؟
‫وای، نه. تو نه، بی.
‫این احساس مو و رابیه.
‫مدرسه براشون سنگینه.
‫سعی کنید تمرکز کنید.
‫وقتی جای جدیدی رو کشف می‌کنید،
‫فکر خوبیه که یه نشونه‌ای از خودتون بذارید
‫تا راه برگشت رو پیدا کنید ‫یا بقیه پیداتون کنن.
‫می‌تونید از...
‫وای!
‫خجالت‌آوره، اما یه جورایی ‫هیجان‌انگیز هم هست.
‫چه جوری اینجوریه؟
‫ای بابا، اکتشاف رو بیخیال.
‫شناسایی رو امتحان می‌کنیم.
‫فکر کنم از این ماموریت خوشتون بیاد.
‫همگی دو دقیقه تنفس توی کلاس.
‫شما از کجا اومدین؟
‫ویت‌ویکی فاجعه‌ست، نه؟
‫خب مثل فیلی نمیشه...
‫ما به فیلادلفیا میگیم فیلی...
‫- اما بد نیست. ‫- آره.
‫ما اینجا دوستای خیلی خوبی پیدا کردیم.
‫شنیدی؟ منظورش ماییم.
‫اسم دوستاتون چیه؟
‫شاید ما هم بشناسیمشون.
‫اونا...
‫اونا اهل این طرفا نیستن.
‫یعنی، آره، هستن، ولی...
‫بذار حدس بزنم، اونا خیالین.
‫دلم می‌خواد نشونش بدم...
‫- کی خیالاتیه؟ ‫- آروم.
‫رابی.
‫وای. توی فیلی شوخی نمی‌کنید؟
‫کار سال آخری‌هاست.
‫به گوش مدیر می‌رسه.
‫اینجوری یه مکتشف می‌فهمه ‫که ماموریت تموم شده.
‫- وقت رفتنه. ‫- خب، نمیشه فقط...
‫- یه کم بیشتر بمونیم؟ ‫- آره.
‫ما که همچنان مخفی موندیم.
‫اوناهاش! شماره پلاک ماشین ‫اون بچه‌ی سرکش رو بردار.
‫فقط حواستون باشه کسی نبینتتون.
‫توی خونه می‌بینمتون.
‫بگیرش، مدیر دن!
‫تو داری اون صدا رو درمیاری؟
‫نه. من می‌‌خوام پهپاد بشم، ‫اما نمی‌تونم...
‫بیا روبه‌روی کلاس، لطفا.
‫آقای مالتو، این نوت رو بخون.
‫اوه، پس جدی میگین.
‫نواهای آسمانی!
‫صدای زیر تو برای گروه کُر مدرسه ‫عالی میشه.
‫خانوم مالتو.
‫آخ! آخ!
‫چی... آخ!
‫آی!
‫وای!
‫آخ! اوه!
‫آی!
‫چی کار می‌کنن؟
‫چه قدر خجالت‌آور!
‫آخ!
‫آی!
‫واای!
‫من توی کلاس خودم نمیرم تو حاشیه!
‫خانوم مالتو، بفرما بشین.
‫عیبی نداره، مو.
‫منم حسش کردم.
‫فکر کنم از توویچ بود، اما...
‫تا به حال چنین اتفاقی نیفتاده بود.
‫اما ارتباطمون با مو ورابی...
‫نباید اینجوری باشه.
‫اون جشن مال فیلیه؟
‫شماها واقعا اسملت رو ترسوندین.
‫شاید اونقدرها هم بد نباشین.
‫خوبه.
‫ما کاملا از قصد این کار رو کردیم.
‫من بعد مدرسه توی خونه ‌م جشن دارم.
‫اگه دوست داشتین، ‫فکر کنم بتونین بیاین.
‫خوشحال میشیم.
‫خیلی خب، بچه‌ها، ‫یه کم تفکر تو فضای آزاد...
‫می‌تونه خوب باشه.
‫ترجمه‌ش می شه اون می‌خواد ‫برنامه‌ی همسریابیش رو چک کنه.
‫توویچ، ترَش، ما می‌دونیم ‫که اینجایین.
‫را...رابی، مدرسه تموم شد؟
‫نه، اما چیزی نمونده بود ‫که زندگی اجتماعی مون تموم شه.
‫با مو چی کار کردی؟
‫فکر کنم توویچ هم داره ‫مثلِ امروز صبحِ من...
‫خل و چل میشه.
‫تو هم اون حس عجیب رو حس کردی...
‫که انگار نمی‌تونی جلوی خودت رو بگیری؟
‫آره، فقط وقتی که روبه‌روی بچه‌ها بودم.
‫وحشتناک بود.
‫برای همین بود که ازتون خواستیم
‫بذارید تنهایی بریم مدرسه.
‫پس برید یه کم استراحت کنید ‫یا با بی تمرین کنید،
‫اما خواهشا قبل از این که ‫همه چی رو خراب کنید، برید خونه!
‫منظور رابی اینه که این خیلی برامون مهمه.
‫باید به مدرسه بودنمون عادت کنید.
‫بعضی‌ چیزها فقط برای آدماست.
‫واقعا دلشون نمی‌خواد پیششون باشیم.
‫توویچ، خونه... ‫خونه از این طرفه.
‫توویچ؟
‫صبر کن!
‫♪ هدف‌ها رو توی حیاط می‌ذارم ♪
‫♪ وای، قافیه پیدا کردن داره سخت میشه ♪
‫سلام، شما زنده موندین.
‫چطور بود؟
‫بدترین روز زندگیم هم نبود.
‫اما چیزی نمونده بود، بشه.
‫حداقل واسه جشن دعوتمون کردن.
‫تو خونه‌ی یکی از بچه‌ها به اسم برونو.
‫چه عالی که دوستای جدید پیدا کردین.
‫فقط دوستای قدیمیتون رو یادتون نره.
‫زمینی‌ها امروز واقعا دلتنگتون شدن.
‫راستی توویچ و ترَش کجان؟
‫فکر کردم پیش شمائن.
‫یه جورایی ما ازشون خواستیم برن.
‫زیاد باهاشون خوب رفتار نکردیم.
‫اونقدرها هم نباید ناراحت شده باشن.
‫من هیچی حس نمیکنم.
‫ما می‌تونیم هر وقت خواستیم، ‫دوست پیدا کنیم.
‫توویچ و ترَش خانواده‌مونن.
‫شاید بد نباشه که هر وقت فرصت شد
‫بهشون این رو بگید.
‫آخرین باری که دیدیمشون، اونا...
‫توویچ، صبر کن!
‫باشه، تو تندتر میری. فهمیدم!
‫تو بردی.
‫توویچ!
‫صبر کن!
‫وایستا، باعث میشی جفتمون گم بشیم ها!
‫ما اینجا ازشون جدا شدیم.
‫هنوزم نمی‌تونین توویچ یا ترَش رو حس کنین؟
‫نه.
‫به نظرتون مشکلی پیش اومده؟
‫هر چی زودتر پیداشون کنیم، ‫زودتر می‌فهمیم.
‫پس بیاید از مهارت‌های اکتشافی استفاده کنیم.
‫وقتی دنبال چیزی هستین، ‫باید به تمام چیزهای اطرافتون...
‫آگاه باشید، هر چه قدر هم که کوچیک باشه.
‫مثلا این ردپاهای زمینی‌ها ‫که روشون زانو زدی؟
‫خودم دیدمشون. ‫منتظر بودم ببینم شما هم می‌بینین یا نه.
‫آره.
‫بیاید بریم.
‫به نظرت ترَش و توویچ ‫ خیلی از دستمون عصبانین؟
‫به نظرت اگه عصبانی بودن ‫این کار رو می‌کردن؟
‫درست همون موقعی که فکر کردم
‫به درس‌هام گوش نمیدن.
‫اینا خورده ریزهایین که ‫مسیرشون رو نشون میدن،
‫مثل افسانه‌ی هانسل و گرتل.
‫اونا مکتشف‌های معروفین؟
‫اگه تو هم جادوگر شیرینی زنجبیلی باشی، آره.
‫خب، حتم دارم هانسل و گرتل شما ‫نمی‌تونستن این کار رو بکنن.
‫آخ!
‫آی، آخ!
‫کوچولوی... ‫کوچولوی... نه، نه.
‫نه، نه، رفیق. بیا اینجا.
‫آخ.
‫کوچولوی...
‫- بامبلبی! ‫- آخ! آی!
‫مواظب باش!
‫آخ! آی! آخ!
‫بی!
‫اوه!
‫همونطور که همیشه میگم، ‫وقتی گم شدی، از اهالی اونجا سوال کن.
‫دوستِ پشمالومون یه میون‌بُر پیدا کرد.
‫خیلی خب، صبر کن.
‫باید به ترَش و توویچ نزدیک شده باشیم.
‫اما یه چیزی درست نیست.
‫من هیچ احساسی دریافت نمی‌کنم، ‫فقط نیاز دارم برم جلو.
‫مثل زامبی‌های خواب‌گرد.
‫مثل وقتی که یه ربات ‫انرژی‌زاش تموم میشه.
‫اون مثل سوختمون می‌مونه، مثل خونمون.
‫اما یه بار، وقتی که سوندویو ‫انرژی‌زاش کم شده بود،
‫سعی کرد جدا بشه، اما در عوض ‫ یه نوار کاست رو...
‫توی خودش منفجر کرد...
‫شاید این داستان خیلی خوبی ‫واسه تعریف کردن برای شما نباشه.
‫حرفم اینه،
‫که ممکنه توویچ انرژی‌زا بخواد.
‫آخرین باری که زمینی‌ها ‫انرژی‌زا گرفتن کی بوده؟
‫تا جایی که ما می‌دونیم، هیچ‌وقت.
‫اما این غیرممکنه.
‫- اونا... ‫- اونا چی؟
‫هیچی. فقط بیاید هر چی زودتر پیداشون کنیم.
‫رفیقِ صورت‌عصبانی‌‌مون ‫تا اینجا که اشتباه نیاوردتمون.
‫ترَش!
‫توویچ کجاست؟
‫حالت زیاد خوب به نظر نمیاد.
‫اوه، من...
‫حتی نتونستم پا به پاش برم.
‫رفتار اون هم واقعا عجیب شده.
‫من هم حس می‌کنم بدنم زیاد گرم نیست.
‫فکر می‌کنیم که از کمبود انرژی‌زا باشه.
‫تکون نخور.
‫وای. تا حالا ندیدم سطح انرژی‌ ‫انقدر پایین باشه.
‫اصلا امروز صبح چه جوری تونستی تبدیل بشی؟
‫یه باتری به باتریِ سریع ‫ کار رو درست می‌کنه.
‫تا وقتی برسیم خونه انرژیت رو می‌بره بالا.
‫ترَش!
‫صدای منفجرکننده‌شه.
‫اون حتما...
‫وای! چه زود سر پا شدی.
‫بهتری؟
‫ترَش؟
‫توویچ اونجاست.
‫اما چی کار داره می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫پایین بودن سطح انرژی باعث این رفتار نمیشه.
‫ترَش، توویچ.
‫چطوره دیگه هیچ‌کس به زمین حمله نکنه؟
‫نظرتون چیه؟
‫ترَش، می‌دونم صدام رو می‌شنوی.
‫ماییم، خواهر و برادرتون.
‫متأسفیم اگه دلتون رو شکستیم.
‫فقط می خواییم با ما برگردین خونه.
‫لطفا.
‫توویچ؟
‫برگردید یه جای امن.
‫ترش؟ توویچ؟
‫اونجائن.
‫اوه، نه.
‫بیدار شو. خواهش می کنم.
‫سر در نمیارم!
‫سطح انرژیش تغییر خاصی نکرده.
‫ولی تازه بهش یه کم انرژی دادی.
‫توویچ هم که اصلا نداره.
‫حالشون خوب می شه؟
‫همین جا بمونید.
‫من یه راه خروجی پیدا می کنم.
‫رابی، دیگه اصلا نمی تونم حسشون کنم.
‫هم‌ش تقصیر ماست.
‫یالا!
‫یالا.
‫من نمی ذارم بری، ترَش،
‫چون حالا وقت رفتن نیست.
‫هنوز خیلی چیزها هست که باید نشونتون بدیم،
‫مثلا شما هنوز فیلم مورد علاقه ام رو ندیدید.
‫تا حالا هیچ تولدی نداشتید.
‫ما بدون شما خودمون رو گم می کنیم.
‫این رو حس نمی کنید؟
‫ترَش؟
‫رابی، ببین.
‫یوهو! حالم محشره!
‫از محشر هم اون ورتر! اصلا کلمه ای براش هست؟
‫باید اسم من رو روش بذارن.
‫حاضرم تا همه چی رو تیکه پاره کنم!
‫راستی، شما کی طراحی گاراژ رو عوض کردید؟
‫می‌دونستم از پیشمون نمی رید.
‫باورتون نمی شه که من چی...
‫شما چه جوری... ولی شما...
‫یعنی، خوشحالم که حالتون بهتره.
‫یوهو!
‫تکون نخور!
‫این از قبل هم عجیب تره.
‫سطح انرژی زا هنوز هم در حد صفره،
‫ولی شما بیش فعال شدین.
‫چه طور ممکنه؟
‫شاید زمینی ها کمتر ازشون استفاده می کنن؟
‫وقتی رفتیم خونه، می تونیم از بابا بپرسیم.
‫اول بذارید نشونتون بدم چی پیدا کردم.
‫نقاشی غار؟
‫نوشته های باستانی سایبرترونی.
‫اینجا یه چیز خاصی داره.
‫یه جورهایی من رو یاد غار خودمون میندازه.
‫همون جایی که شما رو دیدیم.
‫شاید برای همینه که اومدین اینجا.
‫واقعا یادم نمیاد بعد زنگ تفریح چی شد.
‫تو و ترَش داشتین به زمینی که ‫بالا سرمونه حمله می کردید.
‫مثل وقت هایی که رابی از شدت گشنگی ‫عصبانیه و به یخچال حمله می کنه.
‫پس شما هم گرسنتون بود، ولی نه برای انرژی زا.
‫اون ها اهل سایبرترون نیستن.
‫منطقیه که باید برای شارژ شدن
‫- یه چیز زمینی بگیرن. ‫- آب!
‫انسان ها بهش نیاز دارن.
‫به نظرم زمینی ها هم همین طور.
‫ولی توی خونه که کلی آب هست.
‫چرا نرفتیم اونجا؟
‫کاش می‌دونستم.
‫خیلی خب، بیایید برگردیم.
‫موقع بالا اومدن مواظب باشید. آخه یه کم...
‫یوهو!
‫- به سبک تبدیل شوندگان! ‫- یوهو!
‫یوهو! شرط می بندم می‌تونم از تو بلندتر بپرم.
‫یوهو!
‫آبِ غار نیروی حیاته!
‫- چه قدر پز می دن! ‫- یوهو!
‫سری بعد که نیاز داشتید شارژ بشید،
‫می دونیم کجا بفرستیمتون.
‫یه جورهایی مثل جشن اسپای خصوصیته.
‫راستی حالا یادم افتاد، متأسفم که مجبور شدین...
‫- جشن رو بیخیال بشید. ‫- جشن؟
‫- چی رو میگ ی؟ ‫- مو و رابی...
‫دوستای جدیدشون رو پیچوندن ‫تا بیان دنبال شما بگردن.
‫- واقعا؟ ‫- خب معلومه.
‫شما خانواده امون هستید.
‫ببخشید اگه امروز این طور حس نکردید.
‫اگه هنوز دیر نشده، می تونیم برسونیمتون جشن.
‫اشکالی نداره. ما نمی خواییم جایی بریم...
‫که شما دعوت نشدید.
‫نه، حق با شما بود.
‫ما باید عادت کنیم که شما تنهایی ‫به کارهایی انسانیتون برسید.
‫درست مثل شما که باید عادت کنید
‫که ما بدون شما کارهای رباتی کنیم، مثلا...
‫بالا رفتن از کوه ها برای جستجوی چشمه های انرژی مخفی
‫بهتره برای این یه مورد ما رو ببرید.
‫من تا حالا جشن این جوری نرفتم.
‫اونجا کلی استخر داره؟
‫نگران من نباشید.
‫خودم تنهایی برمی گردم.
‫اشکالی نداره.
‫خب، گمونم چندان هم تنها نیستم.
‫باشه، ولی دندون نزن.
‫آخ!