‫وظیفه ام توی شرکت تموم شد، درسته؟
‫آره.
‫از فردا، می تونی یک راست بیای به پایگاه مخفی.
‫باشه.
‫به نظرم حالا وقتش رسیده که برگردم به شغل اصلیم.
‫پس تو چی؟
‫رئیس یون توی شرکت، و ‫کارآگاه یون بیرون از شرکت...
‫باید علیه دشمنم مدرک پیدا کنم، خب؟
‫اون دشمن کیه مگه؟
‫خب، من ضمناً یه کارمند هم هستم...
‫اگه خودم و دشمن رو بشناسم، با یه تیز می زنم می کشمش
‫از این چیزها می گن.
‫باشه.
‫اگه میخ وای می تونی هیچی نگی.
‫پدر کانگ تائه جون
‫و معاون رئیس گروه یونکانگ...
‫کانگ وان سو.
‫فکر می کنی چه مدت بتونی این ‫زندگی دوگانه ات رو پنهان نگه داری؟
‫برای همین منشی دون باید یه کار خوب انجام بده.
‫تا الآن، من منشی دون، دستیار دون، نظافتچی،
‫رفیقت و حتی همسرت بودم!
‫چه کاری بهتر از این می تونم انجام بدم؟
‫رفیق و همسر؟
‫درسته.
‫مشتاقانه منتظر نقش بعدیم هستم.
‫منتظر باش و حالا برو تو.
‫ها؟
‫من می رم.
‫بسیار خب.
‫خدانگهدار.
‫حتی پشت سرت رو هم نگاه نکن و فوراً برو تو.
‫بجنب!
‫برو.
‫چرا انقدر عجله داره؟
‫خودش گفت من رو می رسونه خونه.
‫لعنتی!
‫چی شد؟ کجا رفت؟
‫پیداش کنید!
‫لعنتی، اون کثافت کجا رفت؟
‫ای نمک به حروم!
‫شما کی هستید؟ کی شمارو فرستاده؟
‫رئیس!
‫سوارش کنید...
‫توی ماشین.
‫کجا رفت؟
‫همین الآن اینجا بود.
‫خون!
‫رئیس!
‫رئیس! رئیس!
‫نـه!
‫تاکسی...
‫زود باش!
‫این چیه؟
‫این منوی جدید مغازه امونه، نون گیاهی.
‫ازش تست کن و نظرت رو بگو.
‫می خوای من امتحانش کنم؟
‫بهت که نگاه کردم
‫متوجه شدم که نتونستم تنوع مشتریان رو مدنظر قرار بدم.
‫نقطه ضعفم رو رفع کردم، پس یه امتحان بکن.
‫پس ازم می خوای که روراست بهت بگم؟
‫بله!
‫فقط اونقدر که بهم بر نخوره.
‫- پس نمی تونم. ‫- نه! باشه.
‫حاضرم.
‫باشه.
‫برو بریم.
‫دارم می خورمش.
‫چطوره؟
‫برای پیش غذا، نون...
‫بیش از حد خام و بی ریخته.
‫- می دونستم. ‫- اما...
‫خوشمزه
‫و شیرینه.
‫و واقعا نرمه.
‫یه جور... طعم لاکچری داره.
‫و بیشتر که می جومش
‫یه گردباد آتشین نوک زبونم تشکیل می شه.
‫بهترین نونی هست که تا حالا خوردم.
‫اوه خدای من!
‫چه طوریه که حتی توصیفت از طعم هوشمندانه ست؟
‫چقدر تو وکیلی!
‫غرور نون من داره اوج می گیره.
‫و یه چیزی هست که سری پیش بهت نگفتم
‫اما اون نون گیاهی که بهم دادی رو یادته؟
‫بعد از خوردنش واقعاً حالم بد شد.
‫چرا؟
‫باعث دل پیچه شد؟ نباید این طوری می شد.
‫چون دچار علائم ترک نون شده بودم.
‫اوه خدای من!
‫با توجه به امتیازدهیت از طعم نون،
‫و نحوه برخوردت با جریان سوا،
‫توانایی هات حتی قابل توصیف نیست.
‫خلوص نیت... می دونی که خلوص ‫نیتت بهترین جذابیت توئه، درسته؟
‫به عنوان یه وکیل
‫به عنوان کسی با این حجم از خلوص نیت،
‫تعریف و تمجیدت از من
‫عزت نفسم رو افزایش می ده و ‫باعث می شه احساس کنم مورد تأییدم.
‫خدای من، اون سان ووی ابله،
‫ادب نداره. بی ادبه!
‫رئیس یون سان وو شورش رو در آورده.
‫چه امور شرکت باشه و چه امور تحقیقاتی،
‫من کسی‌ام که از پشت حمایتش می‌کنم،
‫ولی اون همش فکر میکنه اینا کار خودشه
‫و حتی پشت سرم هم ازم قدردانی نمی‌کنه.
‫- خدای من. ‫- درسته، نه؟
‫اون کارآگاه یون همون رئیس یون سان ووئه؟
‫چی؟ از چه نظر؟
‫هروقت که دستپاچه میشی...
‫متوجه شدی که گفتی، "چی؟ از چه نظر؟"
‫صبرکن، صبرکن، خب...
‫بیا همه چیز رو روشن کنیم.
‫تو هم دوست رئیس یون هستی و هم وکیل شخصیش!
‫- بله سرا؟ ‫- یه مشکل بزرگ پیش اومده!
‫رئیس... رئیس رو دزدیدن!
‫چی؟
‫دزدیدن؟
‫سان وو؟
‫آره، دارم با تاکسی تعقیب‌شون می‌کنم،
‫ولی به کمکت نیاز دارم!
‫باشه، کجایی؟
‫آره.
‫الان میام.
‫تو دیگه کجا میای؟
‫فکر می‌کنی وقتی رئیس دزدیده شده ‫می‌تونم همینجور بشینم؟
‫تازشم، سرا داره تعقیب‌شون می‌کنه.
‫ناهی، واقعاً خطرناکه. برگرد داخل.
‫و مشکلی نداره که تو و سرا توی خطر باشین؟
‫بیا اول رئیس رو نجات بدیم.
‫ناهی، این ماشین دنده دستیه!
‫- من یه گواهینامه ویژه دارم. ‫- گواهینامه ویژه؟
‫اون تقاطع رو بپیچ راست!
‫شماره پلاکش اینه: 23N9944
‫دارن میرن سمت گوری.
‫موقعیت الان تلفن سان وو دور و بر تقاطع سامجینـه.
‫درسته سرا؟
‫آره، دارن میرن اون سمت.
‫سرا! صبر کن، صبر کن!
‫سان وو، حالت خوبه؟
‫باشه فهمیدم.
‫سان وو، آروم باش. آروم باش.
‫اگه حرفی که میزنم درسته، یک بار ضربه بزن
‫و اگه نیست، دوبار بزن.
‫تا حالا این آدما رو دیدی؟
‫فکر می‌کنی توسط یه نفر که می‌شناسیم فرستاده شدن؟
‫رئیس، موبایل این بی‌شرف روشنه.
‫- چی؟ ‫- یون سان وو!
‫مگه همون اول موبایلش رو نگرفتین؟
‫نقشه یهویی از حمله به آدم‌ربایی تغییر کرد...
‫لعنتی.
‫سان وو! سان وو!
‫سرا، الان کجایی؟
‫آخرین موقعیت تلفن سان وو تانئونگـه!
‫باشه، منم دارم میام همون سمت.
‫همین الان پیچیدن سمت توپیونگ!
‫گمونم گمشون کردم.
‫صبر کن سرا.
‫اگه به سمت توپیونگ ناپدید شدن
‫شاید مسیر دئوکسو رو...
‫شاید وارد مسیر دئوکسو آی‌سی شدن، سرا!
‫برو همون سمت.
‫آقا، نباید گمشون کنی.
‫سرا، ماشین سارقین...
‫الان...
‫الان رفت توی کمربندی سمت نامیانگجو!
‫کجاست؟
‫- خیلی‌خب، بذاریدش اونجا. ‫- باشه رئیس.
‫رئیس.
‫وکیل یانگ، پیداش کردم!
‫توی یه جور انبار نزدیک کلیسای سونگریـه.
‫نزدیک اونجاییم، سرا!
‫اول گزارشش رو بده به پلیس، و فقط منتظر باش.
‫نباید سرخود کاری کنی،
‫فهمیدی؟
‫آره، بسیارخب...
‫سرا!
‫چی؟ خاموش شد.
‫خدای من، چقدر بد موقع!
‫قطع شد.
‫کسی رو گذاشتی رئیس یون رو تعقیب کنه؟
‫اون عوضی بود که واسه من بپا گذاشت.
‫منم یه نقشه چیدم تا یکم گوشش رو بپیچونم.
‫توسط کی؟
‫کسی که بهش اعتماد دارم.
‫می‌شناسیش.
‫رئیس بایون؟
‫میدونی رئیس بایون چه‌جور آدمیه؟
‫فقط صبر کن و ببین.
‫اگه یون سان ووی بی‌شرف بازی درمیاره، ‫منم دست روی دست نمی‌ذارم.
‫[رئیس بایون]
‫بله، چطور پیش رفت؟
‫خب آره.
‫سرسخت‌تر از اونی بود که انتظار داشتم ‫واسه همین یکم خون‌بازی شد.
‫جدی؟ کارت خوب بود.
‫ولی میدونی که،
‫گمونم دستمزدمون یکم پایینه.
‫واسه یه کتک زدن پول بیشتر میخواید؟
‫آره.
‫گمونم ما مستحق یه صورت‌حساب دیگه ‫واسه هزینه‌ی بیمارستان بچه‌ها هستیم.
‫بسیارخب.
‫و اوضاع یه کوچولو تغییر کرد.
‫بچه‌های ما دست آخر رئیس رو آوردن اینجا.
‫چی؟
‫یون سان وو پیشته؟
‫چه فکری کردی؟
‫برنامه‌ام این بود که چندتا کشیده بخوره
‫ولی صورت افرادم رو دیده بود.
‫واسه همین خواستم مطمئن شم ‫که مشکلی درست نمیکنه...
‫خب حالا میخوای چه غلطی کنی؟
‫هی تو!
‫معاون رئیس.
‫حالت خوبه؟
‫این دیگه چه گندکاریه؟
‫حالا داری ما رو تهدید می‌کنی؟
‫هی، چطور می‌تونم شمارو تهدید کنم ‫وقتی که اینقدر دوستای خوبی هستین؟
‫اون یه آدم به شدت باارزشه، ‫پس فکر کردم بهتر باشه بدونید.
‫و اگه بتونید بهم بگید که توی این موقعیت غیرمنتظره
‫چکار باید بکنیم، بهتر هم میشه.
‫همونجور که در حالت معمول پیش میرید عمل کنید.
‫همونجور که حالت معمول پیش میریم...
‫باید اینم واست توضیح بدم؟
‫خدای من، چقدر بی‌اعصاب.
‫دستیار کیم، بیا اینجا.
‫باید یه سر به رئیس بایون بزنی.
‫اون آدم قابل اعتمادی نیست.
‫تا آخرش چشم ازش برندار.
‫بی‌شرف گستاخ.
‫منو نمی‌بینه؟
‫اونی که کوره تویی!
‫چطور جرأت کردی پای رئیس بایون رو ‫به این ماجرا باز کنی؟
‫دارم دیوونه میشم.
‫چیزی که میخواست، مرگ رئیس یون بود؟
‫کودن‌های گستاخ...
‫باید حواستون رو جمع می‌کردین ‫که خراشی به مهمون باارزشمون نیفته.
‫متأسفم.
‫حالا چرا پا نمیشی رئیس؟ ها؟
‫رختخوابتون همچین راحت نیست.
‫باید مبلغ زیادی دریافت کرده باشین.
‫که بدون ترس واسم چاقو کشیدین.
‫اونقدری گرفتیم که تو رو بیاریم به این زباله‌دونی.
‫از من چی می‌خوان؟
‫می‌خوان من بمیرم؟
‫واو، اینکه می‌بینم چقدر سریع درک می‌کنی
‫نشون میده که چندین نفر باید ‫سعی داشته باشن بکشنت.
‫تو آدم خیلی باارزشی هستی
‫و گمونم یه حرکت اشتباه ممکنه ‫ما رو توی دردسر بندازه.
‫پس بطور غریزی از مغزم استفاده کردم.
‫می‌بینم که با نهایت ظرفیت ازش استفاده کردی.
‫چقدر تو باهوشی.
‫به این دلیله که فقط توی پست‌های بالا بودی؟
‫زبونت...
‫خیلی درازه.
‫عوضی پست!
‫چون دو طرف، همدیگه رو ناکار کردیم، ‫یه هشدار بهت میدم.
‫قبل از هر کاری به دقت به عواقبش فکر کن.
‫بذار ببینم تا کجا می‌تونی اینقدر مغرور بمونی.
‫از اون آدمایی هستی که خودش دلش کتک می‌خواد.
‫بیش از اینکه دلم کتک بخواد...
‫از اون آدمایی هستم که خیلی خوب پول درمیارم.
‫پول. درسته!
‫باید همون اول بحثش رو پیش می‌کشیدی!
‫پس بهتر نیست یه گفتگوی صادقانه داشته باشیم؟
‫چقدر بد.
‫من با بچه‌هایی که عقل ندارن معامله نمی‌کنم.
‫بچه‌هایی که عقل ندارن.
‫عقل...
‫هی، به‌نظر عالی میاد. این یکی!
‫رئیس می‌خواد حموم کنه.
‫واسش پر از آبش کنید.
‫لطفاً درک کن اگه یکم آب رفت توی دهنت.
‫رئیس.
‫- رئیس! ‫- شما بی‌شرف‌ها دارید چکار می‌کنید؟
‫خدای من، عوضی‌های پست!
‫وکیل یانگ!
‫- ناهی! ‫- حالت خوبه؟
‫مقرشون اینجاست؟
‫آره، یه مشکل بزرگ هست.
‫رئیس یون زیاد حالش خوب نیست.
‫هی، تو واسه چی اومدی اینجا؟
‫اومدم تو رو نجات بدم. حواسم بهت هست.
‫اول، بیاید سان وو رو نجات بدیم.
‫- ما؟ ‫- چطوری؟
‫دنبالم بیاید!
‫مطمئنید این مرگباره؟
‫تازه می‌خوام زندگی کنم.
‫نگران نباش، استیک اسید گلاسیالـه.
‫بسیارخب پس، بیاید رئیس رو نجات بدیم.
‫بیارش بالا.
‫زود باش.
‫هی، قراره تمام شب طول بکشه؟
‫بیاید کارمون رو اینجا زود تموم کنیم ‫و بریم خونه استراحت کنیم!
‫- باشه. ‫- صبر کنید، صبر کنید!
‫هی تو!
‫یه سوال دارم.
‫در ازای جسد من چقدر پول خواستی؟
‫چرا کسی که داره می‌میره ‫باید در این مورد کنجکاو باشه؟
‫می‌خوام حتی اگه مرده باشم، ارزشم رو ثابت کنم!
‫چقدر پول خواستی؟
‫اگه خیلی کم باشه، بعد از مرگم میام سراغت.
‫تا آخر عمرت میام دنبالت!
‫راضی شدی؟
‫500 میلیون؟ شوخی می‌کنی؟
‫فقط بلدین یه مخزن رو پر از آب کنید، ‫ولی حساب و کتاب دنیارو بلد نیستین؟
‫فراموش کردی من کی هستم؟
‫رئیس گروه یونکانگ.
‫فکر می‌کنی بدون اینکه اینو بدونیم میومدیم سراغت؟
‫درسته، یونکانگ!
‫اخبار رو نگاه نمی‌کنی؟
‫ارزش شرکت ما رو نمی‌دونی؟
‫من رئیس گروه یونکانگ هستم!
‫متوجه نیستی؟
‫چقدر ساده‌تر باید واست بیانش کنم؟
‫500 میلیون؟
‫بهای سر من فقط 500 میلیونه؟
‫چطور تونستی اینقدر ساده‌لوح باشی؟
‫حداقل... 5 میلیارد.
‫پنج میلیارد؟
‫به دقت فکر کن.
‫در عوض ارتکاب یه جرم واسه 500 میلیون،
‫بهتر نبود که در ازای نجات جون من ‫5 میلیارد می‌گرفتی؟
‫فوراً واست یک میلیارد می‌فرستم!
‫اگه صحیح و سالم از اینجا برم بیرون
‫هرچی پول توی خونه دارم رو جمع می‌کنم ‫و بهت 4 میلیارد دیگه میدم!
‫چطوره؟
‫قرارمون 5 میلیارد، قبوله؟
‫قبوله!
‫- هی، بیاریدش بیرون! ‫- بیاریدم بیرون، زود،
‫- زود، زود! ‫- اونا دیگه کی هستن؟
‫این چیه؟ درد داره!
‫بیا اینجا!
‫گم شید!
‫تایم استراحت! تایم استراحت!
‫صبر کنید. صبر کنید!
‫ممنون.
‫سان وو!
‫چقدر خوب که زنده موندی.
‫چقدر کُندتر می‌تونستی بیای؟
‫و قیافه‌ات. تغییر چهره دادی ‫که من با این حال خرابم خنده‌ام بگیره؟
‫راکونی چیزی هستی؟
‫حالت خوبه؟
‫فعلا ببرش.
‫حالت خوبه؟
‫- هی کودن‌ها! ‫- بیا اینجا!
‫- هی، هی، هی! ‫- هی، هی!
‫بچه‌ها، از اونور برید! از اونور!
‫بیاید منو بگیرید! بیاید منو بگیرید!
‫- اونوریه! ‫- هی، بیاید اینجا!
‫همه‌مون اینجاییم!
‫- بیاید اینجا. ‫- اینجاییم...
‫ناهی، توی ماشین موندن خطرناکه.
‫من میرم بیچارشون کنم.
‫صبر کن وکیل یانگ! تنهایی خطرناکه.
‫سه سال از عمرم رو با تماشای یوتیوب تمرین کردم.
‫- همینجا وایسا. ‫- صبر کن!
‫بیا اول به پلیس زنگ بزنیم.
‫حق با توئه.
‫موبایل... تو موبایل داری؟
‫گمونم توی ماشینه.
‫صبر کن. بیا بریم سمت ماشین.
‫حالت خوبه؟
‫چکار کنیم؟
‫- همونجا وایسین! ‫- کجان؟
‫همونجا وایسین!
‫حالت خوبه؟
‫باید جلوی خونریزی رو بگیریم.
‫توی این اوضاع کجا میری؟
‫هنوز می‌تونم از پسشون بربیام.
‫عقب وایسا.
‫خطرناکه.
‫حالت خوبه؟
‫من یکم زمان می‌خرم
‫- پس از اون سمت فرار کن. ‫- نه.
‫من نمی‌میرم
‫تا وقتی که اون بی‌شرف‌هارو بگیرم ‫و کاری کنم تقاص پس بدن.
‫خطرناکه!
‫من بیشتر نگران توام.
‫فرار کن... همین حالا!
‫صبر کنید، از کدوم سمت بریم؟
‫هی، بلند شید! بلند شید!
‫اونجاست! اونجاست!
‫هی!
‫واو!
‫اونجاست.
‫برید پایین و پیداش کنید.
‫گفتم برید پایین و پیداش کنید!
‫هی، تو برو.
‫پیداش کن.
‫چیه؟
‫بیخیالش، بریم.
‫هی، هی.
‫- عقب نشینی کنید. ‫- باید بریم.
‫باشه.
‫لعنتی...
‫ناهی، منم.
‫بیا از اینور بریم.
‫رئیس.
‫رئیس!
‫تو از اونور برو!
‫پخش شید!
‫کجاست؟
‫رئیس...
‫سرا!
‫سان وو کجاست؟
‫اینجا نیست.
‫قطعاً اینجا افتاد
‫ولی نمی‌بینمش.
‫همونجا وایسا! با همدیگه می‌گردیم!
‫مواظب باش.
‫هی، همه‌جارو بگردید!
‫[کیم جائه ها]
‫رئیس یون سان وو گم شده.
‫چی؟
‫با جزئیات بگو.
‫وقتی من رسیدم، اون داشت از دست ‫رئیس بایون فرار می‌کرد.
‫فکر کنم موقع فرار پاش لیز خورد و سقوط کرد.
‫پس...
‫داری میگی اون مُرده؟
‫پلیس داره تحقیق می‌کنه
‫ولی هنوز پیداش نکردن.
‫باید درمورد رئیس بایون چکار کنم؟
‫حتی یه کار ساده رو هم نمی‌تونه انجام بده...
‫کلکش رو بکن.
‫مفهومه.
‫سان وو...
‫مُرده؟
‫قبل از اینکه درخواست پولت رو کنی...
‫باید کارت رو درست انجام بدی.
‫باشه.
‫باید درست و کامل تمومش کنی.
‫متوجهی؟
‫اگه متوجه شدی، پس یون سان وو رو پیدا کن.
‫چه مُرده، چه زنده.
‫رئیس خون زیادی هم از دست داده.
‫فکر می‌کنی حالش خوب باشه؟
‫سان وو پیدا میشه. نگران نباش.
‫خانم.
‫پیداش کردین؟
‫ادامه‌ی جستجو در شب خیلی خطرناکه.
‫شما سه تا هم بهتره برید.
‫رسوب در این منطقه به سمت پایین سرازیر میشه، ‫بنابراین خیلی خطرناکه.
‫بیا فعلاً بریم.
‫[یانگ جین مو، وکیل دادگستری]
‫یه جا مثل این توی دفتر یه وکیل بود؟
‫پس اینجا تمام اون کارای با کامپیوتر رو انجام میدی.
‫مقادیر زیادی مواد مخدر یافت شد.
‫اکنون ارتباط برقرار می‌کنیم ‫با گزارشگرمون که در صحنه حاضره.
‫به نظر می‌رسه رئیس یون سان وو بر سر ‫مواد مخدر با گانگسترها اختلاف داشته.
‫یک مقام پلیس گفت که به نظر می‌رسه اون در حالی که
‫از درگیری فیزیکی فرار می کرد، ‫سر خورده و به دره سقوط کرده.
‫با توجه به بارندگی چند روز پیش، ‫رسوبات در نزدیکی دره به سمت پایین سرازیر شده
‫و جستجو رو دشوار کرده.
‫موقعیت رئیس یون هنوز در هاله‌ای از ابهامه.
‫کی چنین اخباری سر هم میکنه؟
‫خیلی عجیبه.
‫سه‌تامون باید فعلاً اینجا بمونیم.
‫ناهی، توام باید مغازه رو ببندی ‫و فعلاً اینجا بمونی.
‫هنوز هم باید رئیس رو پیدا کنیم.
‫- اگه همینجور اینجا بمونیم... ‫- سرا، بیا صبر کنیم.
‫سان وو باهامون تماس می‌گیره.
‫[یانگ جین مو، وکیل دادگستری]
‫باید یه چیزی بخوریم.
‫من سریع یه چیزی آماده می‌کنم.
‫خطرناکه!
‫من بیشتر نگران توام.
‫فرار کن... همین حالا!
‫نمی‌تونم.
‫چه خبره؟
‫چرا هیچ اثری ازت نیست سان وو؟
‫باید یه نقشه‌ی دوم اجرا کنی
‫تا بتونم بیام نجاتت بدم.
‫[ایمیل]
‫[(تبلیغ) هپی لایبرری، نسخه‌ی ویژه‌ای که نباید ‫از دست بدهید - شرلوک هلمز، یک رمان/نقشه دوم]
‫همینه.
‫می‌دونستم از پسش برمیای.
‫ای خدا.
‫ابله.
‫سرا، ناهی!
‫یه چیزی درست کردم.
‫سرا چی شد؟
‫مگه اینجا نبود؟
‫رئیس!
‫رئیس.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫شک نداشتم یه اتفاقی واست افتاده.
‫پس باید بی‌سروصدا کنار یانگ جین مو می‌موندی.
‫واسه چی همینجور بی‌پروا زدی بیرون؟
‫فکر کردم بخاطر من بلایی سرت اومده.
‫ولی این چیه؟ تو کاملاً حالت خوبه!
‫منو نزن!
‫سعی داری کسی رو که تازه از مرگ برگشته بکشی؟
‫و هنوز هم بیمارم.
‫حالت خوبه؟
‫چقدر آسیب دیدی؟
‫اگه از اون ارتفاع افتادی...
‫هرکس دیگه‌ای بود می‌مرد
‫ولی من فرق دارم، پس حالم خوبه.
‫مطمئنی؟
‫واسه اینکه نگران نشم که دروغ نمیگی؟
‫همش میگی بخاطر توئه
‫ولی داری شلوغش می‌کنی.
‫خدای من...
‫درسته، باید با وکیل یانگ تماس بگیرم.
‫یانگ جین مو خودش خبر داره.
‫چی؟
‫پس دوتاتون ما رو کاملاً گول زدین؟
‫منظورت چیه گول زدیم؟
‫از قصد چنین نقشه‌ای نکشیدیم
‫ولی طبق نقشه‌مون...
‫بعد از دیدن دستیار کیم نقشه‌مون رو عوض کردیم.
‫پس توی دره...
‫دلیل اومدن دستیار کیم این بود که معاون رئیس ‫اونو فرستاد تا تأیید کنه که آیا اون افراد
‫کارشون رو انجام دادن یا نه.
‫باید کاری می‌کردم که باور کنه.
‫با این وجود...
‫می‌دونی چقدر نگران بودم؟
‫متأسفم.
‫فکر می‌کنی ابراز تأسف مشکل رو حل می‌کنه؟
‫واقعاً درد دارم.
‫اوه درسته.
‫داری کجا میری؟
‫قطعاً سرا رفته به محل جستجو
‫پس اگه اون آدما بگیرنش چی؟
‫سرا جاش امنه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫الان با سان ووئه.
‫صبر کن.
‫پس... کارآگاه یون زنده‌ست؟
‫آره، خب...
‫- یکم قبل... ‫- خدای من!
‫سان وو گفت که چاره‌ی دیگه‌ای نداشته.
‫لطفاً درک کن.
‫پس الان کجان؟
‫اونا توی...
‫آنگای سان وو هستن.
‫آنگا؟ ‫(به معنی نرفتن)
‫منظور رفتن و نرفتن نیست،
‫آنگا، یه جای مخفی.
‫چه مدت اینجا خالی بوده؟
‫الان حدود 20 سال میشه.
‫خالی بوده...
‫از وقتی که مادرم مُرده.
‫بعد از اون...
‫پس اینجا امنه؟
‫هیچکس تصورشم نمی‌کنه که من اینجام.
‫چون...
‫اینجا...
‫جایی نیست که من و پدرم بخوایم برگردیم بهش.
‫می‌خوای چه مدت اینجا بمونی؟
‫فعلا؟
‫باید کاری کنم که همه فکر کنن من مُردم.
‫یه چیزایی هست که باید ‫توی این مدت به دقت بررسی کنم.
‫گمونم به زودی می‌فهمیم که...
‫نقشه‌ی بعدی معاون رئیس کانگ چیه.
‫[یونکانگ] ‫پس از ناپدید شدن رئیس یون سان وو
‫فاش شد که نه تنها آزار و اذیت فیزیکی،
‫بلکه اختلاس هم درون گروه یونکانگ صورت گرفته
‫ولی آنها مسئولیت را به گردن قربانیان انداختند ‫تا آنها را وادار به استعفاء کنند
‫و مردم را عصبانی کنند.
‫در بحبوحه‌ی ناپدید شدن رئیس یون سان وو،
‫گروه قصد دارد...
‫رئیس.
‫تو کجایی؟
‫رئیس!
‫اگه اونجا قایم شدی که منو دست بندازی
‫همه‌چیزو می‌بخشم، پس...
‫صبر کن.
‫چرا این بازه؟
‫رئـ...
‫رئیس؟
‫هی!
‫این همه کتاب...
‫حتی قرار نیست اونارو بخونه...
‫چی شد؟
‫چی...
‫آسانسوره؟
‫واو! هی، هی!
‫گمونم اوضاع داره بدتر میشه.
‫اشکالی نداره همینجور دست روی دست گذاشتیم؟
‫توی چنین موقعیت‌هایی بهتر مشخص میشه...
‫کی طرف منه و کی نیست.
‫چرا دنیات اینقدر پیچیده‌ست؟
‫ناهی
‫این باید یه راز تمام و کمال بمونه
‫از کارآگاه هان.
‫خودم دیگه در این حدش رو می‌دونم.
‫صبر کن...
‫صبر کن، اینا چیه؟
‫اون همیشه از اتاق تفکر میرفت اینور اونور...
‫همونطور که انتظار داشتم...
‫اون مرد به‌نظر نمیاد حتی یه روز هم ‫توی عمرش فکر کرده باشه.
‫گمونم دوتامون درحال حاضر یه راز واسه خودمون داریم.
‫هرچند...
‫قبلش هم یه راز داشتیم.
‫خدای من...
‫یه مدت گذشته، پس من فقط...
‫بی‌تعارف ازت می‌پرسم.
‫اون دفعه چطور بود؟
‫خب...
‫یکم...
‫چی؟
‫خب درکل بخوام بگم...
‫یکم...
‫اگه درموردش فکر کنی
‫من و تو یکم...
‫بدرد همدیگه می‌خوریم.
‫جدی؟
‫خب...
‫از یه جنبه‌هایی میشه اینو گفت.
‫خب...
‫کدوم جنبه‌ها؟
‫ها؟ مدیر هونگ! تو چطور...
‫تو چطوری...
‫شما دوتا الان اینجا چکار می‌کنید؟
‫ها؟
‫وقتی حتی نمی‌دونیم که آیا رئیس زنده‌ست یا مُرده!
‫صبر کن مدیر هونگ!
‫بنگ!
‫بنگ...
‫[مدیریت خالی در گروه یونکانگ بدلیل ‫ناپدیدشدن رئیس یون...]
‫ممنون.
‫پرونده‌ی مدیر کیم هونگ سو
‫تیم حسابرسی در حال بررسی قربانی‌هاست،
‫اما گروه یونکانگ میگه که قصد داره ‫ازشون به دلیل تهمت بی‌جا شکایت کنه.
‫از اونجا که ما در حال بررسی این هستیم که ‫چه کسی سعی کرده این پرونده رو دفن کنه...
‫فقط می‌خوان روش سرپوش بذارن.
‫رئیس یون سان وو به قربانی‌ها گفته ‫که درمورد تحقیقات پلیس پرس‌وجو کنن
‫ولی گروه ادعا می‌کنه که هرگز چنین اتفاقی نیفتاده.
‫و همین موقعست که رئیس یون ناپدید شده...
‫تو که واقعاً فکر نمی‌کنی ‫رئیس یون سان وو مرده باشه، مگه نه؟
‫هیچ چیز دیگه‌ای توی صحنه پیدا نشد؟
‫هنوز یه جسد پیدا نشده
‫و درحال بررسی منشاء مواد مخدر کشف‌شده ‫توی ماشینش هستن.
‫دارم دیوونه میشم.
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‎باشد...
‫چرا موبایل سرا خاموشه؟ دارم دلواپس میشم.
‫حالا باید چکار کنیم قربان؟
‫چه موقع با مغزمون تحقیق کردیم؟
‫فقط دست پر میریم تو دلش.
‫کانگ تائه جون!
‫سلام.
‫مشکل چیه؟
‫من کارآگاه هان کوانگ کی از اداره پلیس یونگنام هستم.
‫باید چندتا سوال در رابطه با تحقیقات ‫مدیر کیم هونگ سو ازتون بپرسم.
‫اگه به اظهارات قربانیان و کیم هونگ سو گوش کنید،
‫قطعاً کار یه مقام بالاتره...
‫احیاناً مدیر کانگ تائه جون...
‫ربطی به سرپوش گذاشتن روی اون جرم دارن؟
‫مدرکی دارید که من اینکارو کردم؟
‫این گستاخی بدون حتی یه حکم چیه!؟
‫چیه؟
‫ها؟
‫دارم از تو می‌پرسم.
‫کارت رو چطور انجام میدی؟
‫متأسفم.
‫آیا باید توی مسیر رفتن به سرکارم ‫به مگسی مثل اون برخورد کنم؟
‫هی، الان گفتی مگس؟
‫اشکالی نداره.
‫مگس‌ها معمولاً دور آشغال‌های بدبو جمع میشن.
‫خیلی زود دوباره واسه تمیزکردن ‫این آشغال برمی‌گردم!
‫به امید دیدار!
‫خدای من، چقدر گرد و خاک.
‫خدای من.
‫دون سرا! کمکم کن.
‫- باشه. ‫- عجله کن!
‫گرد و خاک!
‫داری چکار می‌کنی؟
‫این چیه؟
‫کجا رفتی؟
‫- می‌خوام کادوپیچت کنم. ‫- اوه خدای من.
‫بیا اینجا.
‫بیب بیب!
‫ببین اونجا خاکه. خاکه!
‫خدای من...
‫فکر می‌کنی اونجوری پاک کردنش فایده‌ای داره؟
‫یکم محکم‌تر بمالش، محکم‌تر.
‫یکم تمیزتر!
‫ناهی، به من گوش بده...
‫ناهی.
‫این یه چیز عادی نیست!
‫- بدش به من. ‫- هی.
‫منظورم اینه، سان وو ممکنه الان جاش امن باشه
‫ولی آدم‌رباها ممکنه از یه جایی ‫ما رو زیرنظر داشته باشن!
‫من اهل فرار کردن و قایم شدن نیستم.
‫خیلی خوب می‌دونم چه حسی داری.
‫ولی خودت دیدی چه‌جور آدمایی هستن
‫دیدم!
‫هیچوقت توی زندگیم فکر نمی‌کنم کسی رو ببینم ‫که دستور قتل کسی رو بده
‫یا آدمایی که دقیقاً طبق دستورش عمل کنن.
‫وقتی خودت شاهدشون بودی اینطوری میشی؟
‫همیشه اینقدر بی‌پروا بودی؟
‫من فقط می‌خوام مثل تو آدم شجاعی بشم.
‫حتی توی اون موقعیت خطرناک
‫زندگیت رو واسه نجات رئیس یون سان وو ‫به خطر انداختی!
‫درموردش خبر داشتی؟
‫معلومه.
‫حق با توئه.
‫چرا باید اینطوری قایم شیم؟
‫اون آدم بدا...
‫بعنوان وکیل جمهوری کُره،
‫قطعاً کاری می‌کنم که در محضر دادگاه پاسخگو باشن!
‫آره!
‫منم بهت کمک می‌کنم!
‫اون وکیل رئیس یون سان وو نیست؟
‫درسته.
‫با هم هستن؟
‫یه جای کار میلنگه.
‫آره...
‫این روی ناهی واسم غریبه‌ست...
‫ولی خب حسودیم هم میشه.
‫رئیس یون سان وو درحال حاضر گم شده
‫ولی وکیلش با ناهی صمیمی شده؟
‫نمیشه حداقل بری بیمارستان؟
‫گمونم مرتب فراموش می‌کنی
‫ولی من کسی‌ام که مُرده.
‫میتونی اینو واسم اسپری کنی؟
‫توی این عکس؟
‫این عکس رو مادرم وقتی که یه داوطلب بود گرفت.
‫این...
‫این پرورشگاه ماست.
‫ها؟
‫مگه تو داخل پرورشگاه دودام نبودی؟
‫قبلش پرورشگاه سارانگ بود،
‫ولی وقتی روستا اسمش رو به دودام‌ری تغییر داد،
‫اونا هم اسمشونو عوض کردن.
‫اوه...
‫خاله جون فرشته!
‫چی؟
‫این خاله جون فرشته‌ست، درسته؟
‫مادرت.
‫صبر کن... تو...
‫مادرمو می‌شناسی؟
‫آره، خاله‌جون فرشته...
‫همه توی پرورشگاه به این اسم صداش میزدن.
‫درسته.
‫خاله‌جون فرشته.
‫وقتی عکسش رو توی پایگاه مخفی دیدم
‫یجورایی پیشم آشنا میومد.
‫اون خاله‌جون فرشته...
‫مادرت بود.
‫[تولدت مبارک سرا] ‫امروز جشن تولد توئه
‫ولی چرا اینقدر غمگینی؟
‫بچه‌ها...
‫گفتن که من مثل یه گابلینـم.
‫اینطور نیست،
‫سرای ما یه گابلین نیست.
‫تو خاصی.
‫یه آدم خیلی خاص که می‌تونه
‫چیزایی که بقیه نمی‌بینن رو ببینه.
‫جدی؟
‫صبر کن، پس دون سرا توی این عکس کجاست؟
‫آه...
‫این بچه‌ی زشت... دون سراست؟
‫درست گفتی.
‫درست گفتم.
‫نگاه متفاوتم به دنیا نسبت به بقیه
‫و دهن لقی درمورد چیزایی که می‌تونستم ببینم
‫باعث شد بقیه‌ی بچه‌ها مسخره‌م کنن.
‫ولی خاله‌جون
‫بهت گفت بخاطر اینه که من خاصم ‫و اینکه اشکال نداره.
‫و اینکه لزوماً نباید شبیه به
‫بقیه باشم.
‫پس مادرم از همون اول می‌دونست
‫که تو ابربینایی داری.
‫مهم نبود که چقدر به بزرگترها می‌گفتم،
‫می‌گفتن فقط دارم مسخره بازی درمیارم و دروغ میگم.
‫ولی خاله‌جون اینطوری نبود.
‫بطور جدی بهم گوش داد
‫و حرفم رو باور کرد.
‫درسته.
‫مادرم چنین آدمی بود.
‫همیشه حتی با دقت گوش میداد
‫به چیزای بی‌اهمیتی که توی بچگی می‏‎‌گفتم.
‫اوقات واقعاً خوشی داشتم...
‫وقتی که واسه مامانم وراجی می‌کردم.
‫مادرم...
‫چنین آدمی بود.
‫اون آدم خوبی بود.
‫عمه‌جون فرشته...
‫بیا بریم بیرون!
‫اینجا هیچی واسه خوردن نیست.
‫اینجوری به سرعت از گرسنگی می‌میریم.
‫[بازار سنتی دونگنام]
‫خوشمزه‌ست.
‫پس ازشون بخر.
‫به سلامت.
‫جئون‌ـه! ‫(پنکیک کره‌ای)
‫بیا از اینم بخوریم!
‫خوردن رو بس کن.
‫خدای من...
‫شیرینی پزیه! شیرینی پزی!
‫خدای من، اینقدر نخور!
‫نمی‌تونیم از کاوابائِگی بگذریم! ‫(دونات پیچی کُره‌ای)
‫چندتا؟
‫سه تاش میشه 2000 وون، پس شش تا!
‫شش تا؟
‫هرچقدر بخوای می‌تونی برداری.
‫یکیش رو بهت میدم.
‫بیا قبل از رفتن بخوریمش.
‫واقعاً خوش‌خوراکی.
‫خوشمزه‌ست.
‫اگه نخوایم این بیرون بمونیم
‫گمونم یه لباس مبدل خوب نیاز داریم.
‫آخه مگه میشه بهتر از این بشه؟
‫خدایا، از دست این دختر!
‫ای بابا...
‫نه، نیازی ندارم.
‫عالیه. عالی.
‫این شلوارهای خنک به‌شکل عجیبی راحتن.
‫از قبل بطور طبیعی بهت میومد.
‫بدنم باعث میشه این شلوارها خوب به‌نظر بیان.
‫آبنبات!
‫هی دون سرا!
‫[آبنبات کدویی]
‫به‌نظر خوشمزه میاد.
‫[آبنبات کدویی]
‫دون سرا!
‫جناب! جناب!
‫متأسفم ولی نباید ازمون عکس بگیری.
‫چرا؟ شما دوتا سر و سری بین‌تون هست؟
‫از اونجور رابطه‌های عاشقانه دارین؟
‫نه، اینجوری نیست...
‫فقط از سرگرمیم با دوربینم لذت می‌برم.
‫تو کی هستی که بهم بگی چکار نباید کنم؟
‫خب بخاطر شرایط...
‫پدر جان،
‫این عکس‌ها خیلی خوشکلن.
‫چندوقته که توی این محله عکس می‌گیری؟
‫از عکاسی سر درمیاری؟
‫حتی واسه یه تازه‌کار مثل من هم محشر هستن.
‫عکسای دیگه‌ای هم دارید؟
‫ما از جاهای بی‌استفاده دیدن کردیم.
‫اینجا یه جاذبه‌ی واقعیه!
‫یه لیوان آب اروروت میل دارید؟
‫- با کمال میل. ‫- بسیارخب!
‫[روستای دودام]
‫گابلین آبی!
‫نه! نه!
‫نه... نه...
‫دور شو...
‫می‌ترسم... دور شو.
‫دون سرا!
‫سرا، بیدار شو!
‫داری خواب می‌بینی!
‫خب؟
‫پاشو بشین.
‫کاملاً بیداری؟
‫آره.
‫الان بهترم.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫فکر نمی‌کردم اونقدر حساس باشی
‫ولی گمونم هستی.
‫شاید بخاطر اینه که یه جای ناآشنا خوابیدی؟
‫تمیز کردم، جارو کردم و حتی رفتم خرید
‫پس گمونم حسابی خسته شدم.
‫ولی طبق معمول کابوس دیدم.
‫یه کابوس ترسناک تکرارشونده.
‫دون سرای ضعیف...
‫الان دوباره خوابیدن سخته.
‫یه لیوان
‫چای داغ می‌خوای؟
‫آره.
‫فکر میکردم کار اون پیرمرده فقط ‫توی عکس‌گرفتن خوبه
‫ولی این عجب عطری داره.
‫اینجا هوای تمیز هست...
‫غذای خوب...
‫به لطف تو بدنم در حالت ایده‌آله.
‫جالبه این حرف رو کسی میزنه که ‫همین الان یه کابوس ترسناک دیده.
‫وقتی تنهایی کابوس می‌بینی
‫معمولاً چکار می‌کنی؟
‫وقتی باهاش روبرو میشی باهاش کنار میای.
‫حتی تنهایی هم مشکلی نداشتم.
‫به لطف داداش کانگ کی وقتی جوون‌تر بودم ‫می‌تونستم قوی باشم.
‫شبایی که کابوس می‌دیدم
‫دستمو می‌گرفت و کنارم می‌موند
‫و بهم حس گرمی
‫و امنیت میداد.
‫گاهی وقتا، حتی کابوس ارزشش رو داشت.
‫- مسخره‌ست، ها؟ ‫- آره.
‫عجب حرف مسخره‌ای زدی.
‫فکر می‌کنی اون برادر خونی توئه.
‫چرا اینقدر میگی "داداش"؟
‫داداش، داداش، داداش، داداش!
‫حق با توئه. اون مثل داداش واقعی منه.
‫کسی که مثل خونواده میشه بهش تکیه کرد.
‫جدی؟ بهش مثل یه برادر واقعی فکر کن.
‫نه کمتر، نه بیشتر.
‫مثل خونواده‌ات، باشه؟
‫اون "مثل خونواده‌ام" نیست.
‫اون خونوادمه.
‫گمونم حالا بتونم بخوابم.
‫آره دیروقته.
‫باید بخوابی.
‫بخواب.
‫[رئیس یون سان وو]
‫تحقیقات چطور پیش میره؟
‫جریان رودخونه خیلی قویه
‫و بارون شدید چند روز پیش ‫به‌نظر میاد جستجو رو سخت کرده باشه.
‫که اینطور.
‫سلام مدیر هونگ.
‫می‌خواستم خبرت کنم.
‫اوه بله.
‫درمورد یه موضوعی می‌خوام ‫باهاتون صحبت کنم معاون رئیس.
‫جدی؟
‫پس بیا بریم به اتاقم.
‫باشه.
‫چی؟
‫دون سرا؟
‫کجا رفت؟
‫دون سرا.
‫دون سرا!
‫بیا بریم پیک‌نیک!
‫تنهایی رکاب میزنی خسته نمیشی؟
‫خب تو مریضی.
‫فقط راحت استراحت کن. من حواسم بهت هست.
‫جدی؟
‫سریع‌تر برو!
‫تمام تلاشم رو دارم می‌کنم.
‫اینجا مثل قدیمه.
‫خیلی وقت پیش اینجا بودم.
‫منم همینطور.
‫- با مامانم... ‫- با خاله‌جون...
‫باحاله.
‫یه خاطره‌ی مشترک با مامانم در اینجا،
‫اونم با تو.
‫اینکه بتونم راحت درمورد مامانم ‫باهات صحبت کنم، حس...
‫خوبی داره.
‫کیمباپی که خاله‌جون فرشته درست کرد رو خوردم
‫و یه بازی جستجوی گنج انجام دادیم.
‫خیلی خوش گذشت.
‫باید پیک‌نیک خوبی بوده باشه.
‫ولی با اینکه پیشتون نبودم مشخصه.
‫احتمالاً از ابربیناییت استفاده کردی
‫تا همه گنج ها رو پیدا کنی.
‫بهشون گفتم گنج ها کجا پنهان شدن
‫و کمی محبوبیت کسب کردم.
‫این بازی جوانمردانه نیست.
‫اما...
‫برای تو خطرناک نبوده...
‫که اون موقع از ابربیناییت استفاده کنی؟
‫بعد از اینکه تصادف کردم، متوجه شدم.
‫داداش کوانگ کی گفت که موقع ‫استفاده از ابربیناییم تصادف کردم.
‫به خاطر همین بعد از اون، یاد گرفتم که ‫چه طوری استفاده از ابربیناییم رو کنترل کنم.
‫تصادف؟
‫وقتی داشتی به یه چیز نگاه می کردی تصادف کردی؟
‫اما...
‫در کمال نا امیدی...
‫هیچی ازش یادم نمیاد.
‫مشکله.
‫از حالا به بعد باید مراقب باشی.
‫اگه خاطراتت...
‫با من رو هم یادت بره چی؟
‫چه طور می تونم خاطراتم با تو رو فراموش کنم؟
مرسی
‫که امروز من رو آوردی اینجا.
‫اعتماد به نفسش رو نداشتم که بیام اینجا،
‫اما حالا که اینجام...
‫خیلی خوبه.
‫اوه آره. برات کمی کیمباپ آوردم.
‫می خوای امتحانش کنی؟
‫اصلاً شاید
‫موقع خوردنشون، یاد خاطراتت با مادرت بیفتی.
‫ممکنه برعکسش باشه
‫اما این لحظه احتمالاً...
‫فراموش نشدنی باشه.
‫چه طوره؟ خوبه؟
‫طعمش مثل کیمباپ های مادرته؟
‫احتمالاً تو بهتر از من بدونی.
‫اما باز هم قابل تحمله.
‫به خصوص...
‫چون این...
‫اولین باریه که یه نفر یه کیمباپ به خوردم داده.
‫اوه، چون وقتی سنم کمتر بود عادت ‫کردم به داداش کوانگ کی آبنبات بدم.
‫عجب...
‫عجب!
‫ساکت باش، تا بتونم...
‫از سکوت...
‫و این منظره لذت ببرم.
‫تا جایی که آرزو کنم زمان بایسته...
‫نسیم...
‫و حال و هوام...
‫خوبن.
‫یه چیزی چسبیده بود به صورتت.
‫[جناب احمق] ‫[جلسه فوری هیئت مدیره، 2 فوریه ساعت 11]
‫داره دقیقاً طبق پیش بینی من پیش می ره.
‫دیگه حتی لذت بخش هم نیست.
‫دیگه بهتره بریم.
‫وقتشه...
‫برگردیم به حقیقت.
‫[روستای دودام]
‫[یونکانگ]
‫[لیست اعضای هیئت مدیره]
‫نگران چی هستی؟ همشون آدم های تو هستن.
‫بالآخره مالک یونکانگ می شی.
‫فعلا توی شعبه ایالات متحده بمون.
‫یون سان وو، خار چشم من، ناپدید شده
‫و حالا دارم از کار لذت می برم، پس چرا؟
‫اصولاً تمامش به لطف منه!
‫گفتم مواظب حرف زدنت باش.
‫تا کی باید...
‫اونجا بمونم؟
‫وقتی آب ها از آسیاب افتاد، برگرد.
‫- وقتشه. ‫- باشه.
‫باید قبل از رفتنم بهت تبریک بگم.
‫[انتصاب مدیرعامل] ‫حالا جلسه‌ هیئت مدیره موقت گروه یونکانگ رو شروع می کنیم.
‫جلسه هیئت مدیره به علت فوریت تشخیص
‫عدم حضور مدیرعامل تشکیل شده.
‫هرچند ایشون هنوز مفقودن
‫در شرابط اضطراری شرکت
‫نمی تونیم تا همیشه صندلی مدیریت ‫گروه یونکانگ رو خالی بذاریم.
‫موافقم.
‫راستش رو بخوایید، بعد از فوت رئیس یون جائه سئونگ
‫ما معاون رئیس کانگ وان سو رو به عنوان رئیس منصوب کردیم
‫اما ایشون صندلی ریاست رو ‫دادن به رئیس یون سان وو، درسته؟
‫واقعاً از مدیرانی که به من اعتماد داشته ‫و ازم حمایت کردن، عذر می خوام.
‫از حالا به بعد، من فقط به آینده یونکانگ فکر می کنم
‫و از تصمیمات شما پیروی می کنم.
‫انتصاب معاون رئیس کانگ وان سو به عنوان مدیرع امل
‫با رأی هیئت مدیره انجام خواهد شد.
‫اون هایی که موافق هستن، لطفاً دستشون رو بالا ببرن.
‫[پس از تیتراژ ادامه دارد...]
‫یه نفر با معاون رئیس در تماس خواهد بود.
‫نباید گمش کنید.
‫به نظرم مرگ خودش رو جعل کرد و پنهان شد،
‫تا زمان بیشتری بخره.
‫مادر، چیزی نمونده.
‫فقط یه ذره دیگه صبر کن.
‫رئیس بایون رو توی مخفیگاهش پیدا کردیم، ‫و در حال حاضر داریم تعقیبش می کنیم.
‫همگی کارتون خوب بود!
‫رئیس بایون توی اداره پلیسه؟
‫سرنوشت تو و رئیس یون هم طبیعی نیست.
‫بیا دست بکشیم از تظاهر به... بی خبری.