‫این 2شخصیت کارتونی شبکه ام تی وی ‫که فکر می کردن که گروه «کیس» خفن...
‫بیوس و بات هد؟
‫- بن؟ ‫- بیوس و بات هد؟
‫- آره! ‫- سئوال 400دلاری شخصیت تلویزیونی.
‫در اولین ملاقات با آدم ها دستپاچه می شم.
‫- هی. از آشناییت خوشبختم. نیتن هستم. ‫- من هم همچنین. حالتون چطوره؟ کور هستم.
‫- کلی درب داری. ‫- آره.
‫آره، یه جورایی شبیه یه پرتال هستن.
‫آره.
‫بهم گفتن شخصیتم طوریه که ‫باعث می شه آدم ها معذب بشن،
‫پس باید روش کار کنم تا مشکل حل بشه.
‫شوخ طبعی غریزه و انتخاب همیشگی منه، ‫اما هر جوکی خطر خودش رو داره.
‫- کفش ها رو در بیارم یا... ‫- لطفا، لازم نیست.
‫- و... ‫- باشه. پیراهن چی؟ شوخی کردم.
‫- پیراهنم رو در نمیارم. ‫- همون بذاری بمونه بهتره.
‫- توی این خونه حق با مهمونه. ‫- نه، آره، فقط شوخی می کردم.
‫تا حالا که داشت خوب پیش‌ ،می رفت، و باید همین طور می موند
‫چون می خواستم از این مرد بخوام ‫که زندگیش رو دست من بسپاره.
‫کور اسکیت یه معلم 50ساله از بروکلین، نیویورکه،
‫و چیزی رو اندازه مسابقات ‫اطلاعات عمومی دوست نداره.
‫اطلاعات تلویزیونیم خیلی خوبه.
‫جوان ترین کسی که به تالار مشاهیر تلویزیونی
‫دعوت شده، کیه؟
‫یه خانمه.
‫- کیه؟ ‫- اوپرا وینفری.
‫چند ماه پیش،
‫کور به پست سر بسته ای که در ‫سایت کراگلیست گذاشتم، جواب داد
‫و داستان دروغی که 12سال پیش به تیمش گفته بود رو با من به اشتراک گذاشت
‫بهشون گفتم که من مدرک فوق لیسانس دارم
‫و نداشتم. اغلب باهاشون مسابقه اطلاعات عمومی بازی می کردم
‫و مشکل این بود که من...
‫می خواستم خودم رو باهوش تر نشون بدم.
‫تمام هم تیمی هام فوق لیسانس داشتن.
‫من هم تصمیم گرفتم بهشون بگم که فوق لیسانس دارم
‫در حالی که تازه داشتم لیسانس می گرفتم.
‫- وای، چه کلکسیونی داری! ‫- آره، آدم کتاب دوستی هستم.
‫چه طور با همسر خود در کمال آرامش رفتار کنیم؟
‫خب، خودت می دونی دیگه؟
‫فکر کنم جفتمون لازمه این رو بخونیم.
‫- خب، اینش رو نمی دونم. من... ‫- آره.
‫و حالا کارش به جایی رسیده ‫که هر روز بهشون دروغ می گه.
‫یه دوستی توی گروه داشتم که هر روز برام
‫آگهی مشاغلی می فرستاد که ‫نیاز به مدرک فوق لیسانس داشتن.
‫حالا دوباره برگشته و برام آگهی می فرسته،
‫و بهونه های من داره ته می کشه.
‫وضعیتش رو درک می کنم. این گروه مسابقه اطلاعات عمومی زندگی اونه
‫و زمانی که خود حقیقیت رو آشکار کنی، مردم ‫همیشه از چیزی که می بینن، خوششون نمیاد.
‫اما من می خواستم بهش نشون بدم که اگه ‫برای هر متغییری برنامه ریزی داشته باشه،
‫لازم نیست برای به دست اومدن یک نتیجه ‫خوشحال کننده، دست به دامان شانس بشه.
‫فرض می کنم که از کارهای قبلیم دیدی؟ ‫یا...
‫- متأسفانه ندیدم. ‫- باشه.
‫من یه برنامه به اسم «نیتن در خدمت شما» ساختم.
‫باشه.
‫مگه نگفتی تخصص تو در مسابقه اطلاعات عمومی تلویزیونی هست؟
‫چرا، اما این هم یه محدودیت هایی داره.
‫- باشه. ‫- آره.
‫- یعنی می گم حتما یه بار ببینش. ‫- اوه، قطعا می بینمش.
‫بیشتر این برنامه شامل کار با افراد واقعی بود...
‫به خاطر همین مجبور بودم خودم رو...
‫در این محیط‌ های نامعلومی قرار بدم و کارم در پیش بینی
‫رفتارهای مردم در موقعیت های بعدی بهتر شد.
‫- باشه، باشه. ‫- برای مثال،
‫این گفتگومون داره خوب پیش می ره، درسته؟
‫- خب، دوست دارم ادامه اش بدم. ‫- یعنی خودت هم این طور فکر می کنی؟
‫- آره، من...تا اینجا که راضی هستم. ‫- یعنی داشت بهم خوش می گذشت،
‫تا الآن با هم یه خرده شوخی کردیم و خندیدیم.
‫آره، امیدوارم همین طور پیش بره.
‫پس این ها تصادفی نیست.
‫تمام اتفاقاتی که امروز تا به اینجا افتاده، بارها تمرینش کردم
‫توی خونه، دقیقا این کلمات رو با بازیگری ‫که نقش تو رو بازی می کرد، تمرین شده.
‫باشه.
‫یادته چند هفته پیش به دلیل نشتی گاز در ساختمان،
‫از شرکت گاز اومدن؟
‫آره...
‫خب، نشتی در کار نبود، اون ها تیم من بودن.
‫باید اجاق گاز رو چک کنم.
‫وقتی اون ها رو به داخل راه دادی،
‫اون ها مخفیانه یه نقشه دیجیتال از خونه تو کشیدن.
‫و بعدش ما تمام جزئیات خونه تو رو
‫در انباری در چند کیلومتری همین جا بازسازی کردیم
‫و با کمک بدل تو،
‫تونستم تک تک فعل و انفعالات رو تمرین کنم
‫و براشون برنامه ریزی داشته باشم.
‫یعنی به نظرت لازمه چیزی در مورد درها بگم؟
‫بازیگری که استخدام کردم برای ‫تقلید الگوی گفتاری و روانشناسی تو،
‫ویدئوی ارسالیت رو تجزیه و تحلیل کرد.
‫خب، این منم و اون ها پدر و ...مادرم هستن. من حدودا
‫یادم نمیاد، شاید دور ور 10سالم بود؟
‫چه طور با همسر خود در کمال آرامش رفتار کنیم؟
‫آره، این...
‫گمون کنم جفتمون لازمه این رو بخونیم.
‫و بارها و بارها تمرینش کردیم.
‫- سلام، نیتن هستم. ‫- هی!
‫- سلام، نیتن هستم. ‫- سلام. هی. سلام.
‫- سلام، نیتن هستم. ‫- سلام. سلام.
‫کلی درب اینجا داری.
‫و هر بار تغییرش دادم تا بی نقص بشه.
‫- کفش ها رو در بیارم؟ ‫- نه، لازم نیست. همین طوری خوبه.
‫خیلی خب. پیراهن چی؟
‫لطفا بذار بمونه.
‫آره، پس احتمالا این جمله باعث خنده‌ش بشه.
‫پس تمام اتفاقاتی که امروز ‫تا الان افتاده،
‫چندین بار تمرین‌شون کردم.
‫دقیقا همین کلمات، در خونه‌ی بازسازی کرده ‫و با بازیگری که نقش تو رو بازی می‌کرد.
‫وای!
‫می‌تونیم همین کار رو برای دروغی ‫که به دوستات میگی، انجام بدیم.
‫به دوستان مسابقۀ اطلاعات عمومی، ‫میگم یعنی پتانسیل اینو داریم.
‫فهمیدم. یعنی اگه...
‫اگه توانایی اینو داشتم که بدونم... ‫اگه می‌دونستم چی...چطور طرف مقابل
‫یا بقیه واکنش نشون میدن، ‫یا وضعیت چطور میشه...
‫- می‌فهمی. ‫- آره.
‫می‌فهمی دقیقا در هر موقعیت ‫چه حرفی بزنی.
‫آره، اونوقت که به‌شدت جالب میشه.
‫ولی همینطور که درحال صحبت بودیم، ‫دلیل واقعی اینکه...
‫چرا این دروغ رو تا این مدت ‫ادامه داده رو فهمیدم.
‫خب، خوبه بجز یه مورد.
‫فرضا یکی از دوستانم واکنشی نشون بده
‫که برای برخی از افراد ‫خیلی خیلی شدید محسوب میشه
‫و حتی از پیش‌بینی‌های تو هم فراتر بره.
‫منظورت از شدید چیه؟
‫می‌دونی، مثلا منو با القابی صدا بزنه ‫و چیزایی بگه که قابل بخشش نیست،
‫و بعدش دیگه نتونم باهاش دوست بمونم.
‫دقیقا نگران کدوم یکی از دوستات هستی؟
‫ترجیح میدم اسمش رو به زبون نیارم، ‫نه در زمان فعلی، ولی...
‫ولی مشخصا یکی از افراد گروهه.
‫خودم رو توی موقعیت عجیبی پیدا کردم.
‫کور حاضر بود در یه عکسی بهش اشاره کنه
‫ولی چیز بیشتری ازش بهم نمی‌گفت.
‫بنظر که آدم خوبیه. ‫مشکلش چیه؟
‫خانم خیلی خوب و مهربونیه، ولی...
‫چطور بگم؟
‫بستگی به حال و هواش داره، ‫نباید زیاد سر به سرش بذاری.
‫خدای من. باشه.
‫ناامید کننده بود. ‫تمرین امروز من...
‫طوری طراحی شده بود که اون ‫بتونه حرف دلش رو بزنه،
‫ولی احتمالا یه کاری کردم که ‫دیگه ازش منصرف میشه.
‫به قبل که فکر می‌کنم، یه جوک ناجوری بود
‫که بعد دستشویی رفتن بهش گفتم.
‫خدای من. از این به بعد باید همه‌جا ‫یه مستراح‌ باز‌کن با خودم ببرم.
‫- بنظرت براش خنده‌داره؟ یا... ‫- آره.
‫ولی وقتی برای کور واقعی ‫اجراش کردم، بهش نساخت.
‫خدای من. از این به بعد باید همه‌جا ‫یه مستراح‌ باز‌کن با خودم ببرم.
‫خب، خب، خب.
‫پس بهتره روشون سرمایه‌گذاری کنم.
‫- گرون هستن؟ ‫- نه، نه.
‫یعنی بخاطر این جوک بود؟
‫قصدم این بود که با جوک خود‌تخریبی انجام بدم
‫و بگم که روده‌هام درست کار نمی‌کنه،
‫ولی بعدا بهش فکر کردم.
‫متوجه شدم که ممکنه اینو بعنوان یه انتقاد درنظر گفته باشه
‫که یعنی دستشویی اون مجهز نیست.
‫دلیل هرچی که بود،
‫درصورتی که هیچ اطلاعاتی از دوستش ‫نداشته باشم، نمی‌تونستم براش تمرین رو اجرا کنم.
‫پس سفری کوتاه به شمال ایالت ترتیب دادم
‫و این سفر از منظری هدفمندانه بود ‫تا منو توی دلش جا کنه
‫تا درنهایت، بتونه سفره‌ی دلش رو برام باز کنه.
‫- تاحالا اینجا اومدی؟ هیچوقت.
‫- هیچوقت نیومدی؟ ‫- توی زندگیم یه بارم نیومدم.
‫پس میگی فامیلی تو اسکیت هست ‫ولی هیچوقت تمرین تیراندازی نداشتی؟
‫نه، نه.
‫بکش.
‫به کور نگفتم،
‫ولی ترتیبی داده بودم که از ‫فشنگ‌های مَشکی استفاده بشه
‫به این اُمید که لحظه‌ای محبت‌آمیز بین‌مون شکل بگیره،
‫چون شلیک‌های هر دومون داغون بود.
‫- خیلی زود شلیک می‌کنی، مَرد. ‫- زود شلیک کردم.
‫وای، اصلا بلد نیستیم.
‫- ولی تجربه‌ی جدید خوبی بود. ‫- آره.
‫ولی این کار فقط زمینه‌سازی برای هدف اصلی بود.
‫افشای اطلاعات شخصی متقابل در استخر.
‫- گفتی که متاهل بودی. ‫- آره، پنج سال متاهل بودم.
‫- منم سه سال متاهل موندم. ‫- اوه، خبر نداشتم.
‫برات ناراحت‌کننده‌ست؟
‫ازدواجم رو یکی از...
‫بزرگ‌ترین شکست‌های زندگیم درنظر می‌گیرم.
‫- یکی از چی؟ ‫- بزرگ‌ترین شکست‌های زندگیم.
‫قصد نداشتم خیلی وارد مسائل خصوصیم بشم،
‫پس نقشه‌ی اینو ریخته بودم تا یه مَرد مسن ‫حرف‌مون رو قطع کنه،
‫به این اُمید که کور رو قانع کنم
‫که اگه کسی مزاحم نمیشد، ‫قصد داشتم بیشتر از خودم براش بگم.
‫مطمئن نبودم که بازی شکنندگیم ‫قانع‌کننده بوده یا نه،
‫ولی بالاخره در مسیر برگشت به خونه، ‫کور اسم دوستش، تریشا رو بهم گفت
‫و برای گذران زندگی چیکار کرده.
‫اکثرا یه نویسنده‌ی فریلنس بوده ‫و یه وبلاگی داره،
‫درباره‌ی این می‌نویسه که چطور ‫پس‌انداز و خوش‌گذرونی کنین.
‫- اسم وبلاگش چیه؟ ‫- دختر کَم‌خرج در شهر.
‫- دختر کَم‌خرج در شهر؟ ‫- دختر کَم‌خرج در شهر.
‫- دختر کَم‌خرج در شهر.
‫وبسایت دختر کَم‌خرج در شهر بنظر می‌رسید
‫درباره‌ی فعالیت‌های کم‌هزینه در نیویورک بود.
‫اُمیدوارم بودم این سایت پنجره‌ای ‫به روان تریشا باشه،
‫ولی بنظر می‌رسید که ‫اکثریت مطالب صرفا عذرخواهی
‫برای نداشتن مطلب برای ارسال در اون روز بود.
‫متوجه هستم. ‫بعضی وقت‌ها دوست نداری چیزی بگی،
‫ولی می‌خوای مَردم بدونن که وجود داری.
‫صرف نظر از این، امیدوار بود این وبلاگ برای
‫بازیگر زن تمرینی که استخدام می‌کنیم کافی باشه ‫تا در کنار اطلاعات کور،
‫ازش بعنوان پایه‌ی بازیش استفاده کنه
‫اون به بازیگری بنام وینسنت... ‫کارت...کارتیسر علاقه داره.
‫ولی شوربختانه کافی نبود.
‫یعنی بنظرم خیلی خوب میشه اگه بدونم ‫چه واکنشی نشون میده
‫و از چه‌جور کلماتی استفاده می‌کنن.
‫پس برای اینکه بتونم ‫دسترسی خوبی بهش بدم،
‫تصمیم گرفتم وبلاگ خودم ‫بنام پسر صرفه‌جو رو باز کنم،
‫و به تریشا پیشنهاد دادم تا برای ما مقاله بنویسه.
‫و خوشبختانه اونم طمعه رو گرفت.
‫مقاله اونو مستلزم می‌کرد که با یک ‫پرنده‌نگر حرفه‌ای مصاحبه کنه،
‫چون پرنده‌نگری کاری به صرفه هست. ‫[شخصی که به قصد تفریح پرندگان را زیر نظر می‌گیرد]
‫ولی چیزی که تریشا نمی‌دونست
‫این بود که داره با بدل خودش مصاحبه می‌کنه،
‫کسی که قرار بود تمام حرکاتش رو زیرنظر بگیره.
‫- خوشوقتم. ‫- انگار خوب خودتو برای پرنده‌نگری پوشوندی.
‫تریشا؟ اسم دختر منه.
‫جالبه. تریشا یا پاتریشیای زیادی نمی‌شناسم.
‫خب، پرنده‌ی موردعلاقه‌ت چیه؟
‫مرغ‌مگس‌خوار رو دوست دارم.
‫در نگاه اول، این زن اصلا چیز ترسناکی نداشت،
‫ولی عاشق حرف زدن بود.
‫ولی پدر من واقعا عاشق پرنده‌هاست.
‫- اوه، جدا؟ ‫- اون به طرز جدی...
‫توی کارولینای شمالی زندگی می‌کنه، ‫و حدس من اینکه،
‫ظاهرا اونجا پرنده‌های خیلی بزرگی میان و میرن.
‫یه کتاب خیلی خوب بنام ‫«شکارچی» هست،
‫شخصا توصیه‌اش می‌کنم. ‫مربوط به جنگ‌جهانی دوم میشه.
‫ولی غیر از این، جدا از هم‌اتاقی‌هام،
‫من از وضعیت اوضاع راضی هستم، ‫ولی هم‌اتاقی‌هام قطعا...
‫می‌دونی، «هی، من دیرم میشه»،
‫ولی شاید یه تلفن عمومی پیدا کرده باشه، شاید...
‫یه بار هواپیما تکون خورد و بعد اون ماجرا...
‫هروقت که سوار هواپیما میشم، ‫یه حس اضطرابی...
‫در طول این دیدار نیم ساعته،
‫بازیگر ما اصلا فرصت نداشت یه کلمه حرف بزنه،
‫درحالی که مثلا داشت ازش مصاحبه گرفته میشد.
‫پس من تمام اپلیکیشن‎‌‌های تمام خطوط هوایی رو دارم
‫توی موبایلم نصب هستن، و هر لحظه که بخوام ‫آماده‌ن تا منو به اونجا ببرن.
‫خطوط هوایی آمریکایی، دلتا، گوگو اینفلایت.
‫ولی قبل تموم شدن مصاحبه،
‫می‌خواستم بدونم واکنش تریشا به ‫دروغ چطوری خواهد بود.
‫اطلاعاتی که برای تمرین‌مون حیاتی بود.
‫راستش باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫باشه.
‫اول دیدارمون گفتم که اسم دخترم تریشا هست ‫ولی درواقع دروغ گفتم.
‫- باشه. ‫- من دختر ندارم.
‫باشه.
‫گمونم وقتی گفتی سی و نه سالته، باید حدس می‌زدم،
‫چون این روزها کمتر کسی توی این سن دختر داره.
‫اشکال نداره، جالبه، چون منم همون اول گفتم
‫اسم تریشا سخت پیدا میشه و ‫منم کمی از حرفت غافلگیر شدم،
‫این...آره، جالب بود ولی درک می‌کنم.
‫- متاسفم که من... ‫- چیزی نیست. نگران نباش.
‫لحظه‌ی جالبی با یه پرنده داشتی؟
‫یا پرندگان؟ ‫یا داستان جالبی درباره‌شون داری؟
‫از اینکه تریشا عصبانی نشده بود، ‫غافلگیر شده بودم.
‫کور الکی نگران بود،
‫یا چون شخص مقابل یه غریبه بود، ‫تریشا تونست به اعصابش مسلط بشه؟
‫کور اونقدر از واکنش شدید تریشا مطمئن بود
‫که اصرار داشت این ملاقات دو نفره
‫حتما در یک مکان عمومی صورت بگیره.
‫بنظرم مسابقۀ اطلاعات عمومی ‫تنها جاییه که شک‌برانگیز نمیشه،
‫چون کاریه که از روی عادت انجامش میدیم.
‫احتمالا بتونم اونو برای یه مسابقۀ ‫اطلاعات عمومی خودمونی دعوتش کنم.
‫ولی وقتی به کافه‌ای رفتم که کور ‫اغلب اونجا می‌رفت،
‫از شلوغی بیش از حد محیط ‫تحت‌تاثیر قرار گرفتم.
‫این ویدیویی هست که از سالن الیگیتور بروکلین گرفتم
‫و بنظر می‌رسه که هر بخش از این مکان
‫می‌تونه تغییر بزرگی در لحظه‌ی ما ایجاد کنه.
‫اینو موقع آشنایی با کور متوجه شدم.
‫فکر می‌کردم خونسرد بنظر می‌رسم
‫ولی صرفا بخاطر یه تغییر جزئی از صندلی، ‫شبیه احمق‌ها شدم.
‫سخته بشه گفت این مکان چه تاثیری ‫روی اعتراف کور می‌ذاره،
‫ولی متوجه شدم که اینجا ‫صندلی‌های زیادی داره
‫و دوست نداشتم چیزی رو به شانس واگذار کنم.
‫کور به تریشا پیام داد که می‌خواد ‫کمتر از دو هفته‌ی دیگه
‫باهاش مسابقۀ اطلاعات عمومی بازی کنه. ‫و اینجا قراره اتفاق بیفته.
‫جایی که بالاخره به دروغش اقرار می‌کنه.
‫حالا که وقت تنگ بود،
‫کور رو به انبار مخفیم دعوت کردم ‫تا تمرین رو شروع کنیم.
‫وای، این...عجب مدل بی‌نقصی.
‫یعنی حتی ماکت کوچک الکی نیست. ‫ظاهرش...می‌خوره...وای.
‫تک‌تک جزئیات با دقت تمام بازسازی شد.
‫وای، خدای من.
‫این قفسه‌ی ادویه دقیقا همونیه که اونا دارن، ‫سیر و ریحان.
‫این صندلی دقیقا همون... ‫این...دقیقا همون پارگی...
‫آره، و اون، حتی اونم دقیقا همونطوریه. ‫تابلو کمی کجه.
‫اون بادکنک اونجا رو می‌بینی. ‫اونم توی کافه‌ی واقعی هست.
‫مثل وارد شدن همیشگی من به اونجا میشه
‫و اینبار می‌فهمم کجای کارم.
‫وقتی شب اصلی وارد اونجا بشی، ‫دقیقا اینطوریه.
‫- آره. ‫- غافلگیری پیش نمیاد.
‫نه.
‫دقیقا می‌دونی چه اتفاقی قراره بیفته.
‫حس عجیبی داره وارد شدن به جایی که
‫قابل تشخیص و جداسازی با یه مکان دیگه نیست.
‫بعضی لحظات یادت میره کجا هستی.
‫برای من، این...کمی سورئال هست چونکه...
‫یعنی این مثل اینکه...تو...
‫تو ویلی وونکا در کارخونه‌ی شکلات‌سازی هستی
‫و منم چارلی باکت هستم و سعی دارم که...
‫داستان اون فیلم دقیقا یادم نیست. ‫ویلی وونکا دقیقا می‌خواست چیکار کنه؟
‫- آدم خوبه بود؟ ‫- خب، اون یه...
‫- آدم بده نبود؟ ‫- خب، چیزهای سوال‌برانگیزی داشت.
‫اون توی یه کارخونه‌ی مرموزی بود ‫که توش پُر شکلات بود.
‫ولی من ویلی...
‫- توی داستان من آدم بده هستم؟ ‫خب، ولی اون یه رویا سازه.
‫و تو داری...داری باعث میشی ‫یکی از رویاهای من به واقعیت تبدیل بشه.
‫ولی بچه‌ها توی کارخونه مُردن.
‫خب، ظاهرا اونا مُردن. ‫مطمئن نیستم که واقعا اینطور شد...
‫ولی می‌دونم که سرنوشت خوبی ‫نصیب‌شون نشد.
‫محض یادآوری، دوباره کتابش رو می‌خونم.
‫باشه.
‫خوبه.
‫با کارهای پایه شروع کردیم،
‫و اولین کارمون انتخاب محل نشستن کور بود.
‫- صندلی تو کدومه؟ این یکی؟ ‫- آره.
‫- خوبه.
‫کور پیشنهاد کرد که اون شب زودتر بره
‫و با کلاهش میز موردنظر رو رزرو کنه
‫و بعد بره از پیشخوان کافه
‫برای هردوشون نوشیدنی ‫و برگه‌ی پاسخنامه بگیره.
‫سلام، می‌تونم کمکت کنم؟
‫میشه یه آب پرتقال بدون پالپ ‫و نوشیدنی دست‌ساز بدید؟
‫همین الان.
‫این نوشیدنی هست؟ این چیه؟
‫- توش چی ریختی؟ ‫- نمی‌دونم...فقط یه چیزی درست کردم..
‫بلد نیستم نوشیدنی دست‌ساز درست کنم.
‫فکر می‌کرد با نوشیدنی به استقبال تریشا رفتن
‫باعث میشه که سرحال بیاد،
‫چون هربار که به کافه میاد، ‫از یه چیزی دلخوره و گلایه می‌کنه.
‫هم‌اتاقی‌هام دارن منو دیوونه می‌کنن،
‫و همین روزهاست که بهشون بگم ‫«هی، لازم نیست اینقدر بی‌ادب باشین»
‫و بهشون بگم ‫«ما همه انسان هستیم.»
‫و پیشنهاد داد که براش جوک تعریف کنه ‫تا روحیه‌اش رو بهتر کنه.
‫گمونم اینو بگم...
‫احتمالا امشب قراره غر زدنت رو بشنوم
‫چون مطمئنم امروز یکی روی اعصابت رفته.
‫باشه، این شوخیه؟ ‫یا فقط...
‫- بیشتر یه جوک بود. ‫- باشه.
‫برای هر واکنش تریشا، یه جواب برنامه‌ریزی شده
‫برای کور در برنامه‌ی فلوچارتم تخصیص دادم.
‫- هی. ‫- سلام بر تریش عزیز.
‫چطوری؟
‫بهمون این امکان رو میده تا مسیر ‫درست رو ترسیم کنیم.
‫- با رئیس‌جمهورها شروع می‌کنی؟ ‫- نه، با دوقلوها شروع می‌کنم.
‫پس میری سر دوقلوها و بعد رئیس‌جمهورها؟
‫با دوقلوها شروع می‌کنم ‫و وصلش می‌کنم به...
‫- و بعد سراغ رئیس‌جمهورها میری؟ ‫- آره.
‫درخت تصمیم‌گیری که ما رو به سمت ‫نقاط عطف کلیدی راهنمایی می‌کنه
‫و از خطرات در امان نگه می‌داره.
‫- هی، سلام، مَرد. ‫- سلام بر تریش عزیز.
‫کور بهم گفت که احتمال داره تریشا ‫دعوت اونو
‫بعنوان نشانه‌ای از علاقه تعبیر کنه.
‫اون دختر مجردیه و گمونم...
‫بعد این همه سال دارم ‫برای دورهمی دو نفری دعوتش می‌کنم.
‫درسته.
‫می‌دونی که من خیلی اهل نوشیدنی نیستم، ‫می‌خوای با نوشیدنی سیرم کنی؟
‫ولی موقع اجرای تمرین، ‫سیگنال‌های گمراه‌کننده‌ای بروز داد.
‫الان با انگشتت داری دست اونو لمس می‌کنی.
‫خب، اگه برش دارم، شک و سوظن ‫بیشتری بوجود میاره.
‫تو به عنوان یه زن، ‫چه برداشتی از اینکار می‌کنی؟
‫اگه دست مَردی رو لمس کنی ‫و اون دستش رو برنداره.
‫- حس میشه که درحال مسخره بازی هستی. ‫- درسته.
‫برای همین از کور خواستم ‫برای هر عمل احتمالی تریشا،
‫حرکاتی رو تمرین کنه.
‫خیلی لطف کردی که برام نوشیدنی گرفتی.
‫حس می‌کنم که...فقط، آره، خوبه که بیام و...
‫ولی مشخصا تمام این طراحی شده بود
‫تا زمینه‌ای عالی برای اعتراف ‫به دروغش مهیا کنه.
‫بهت گفتم چه بلایی سر لپ‌تاپم اومد؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫دیروز که خواستم روشنش کنم
‫ولی روشن نشد، انگار که ‫لپ‌تاپم، می‌دونی، می‌خواستم که...
‫وسط نوشتن یه مطلبی بودم،
‫داشتم به این فکر می‌کردم که ‫عکس‌های لپ‌تاپ رو ازدست میدم...
‫خب، جالبه که به فکر ازدست دادن تصاویر هستی.
‫شاید درظاهر وضعیت جدی بود، ‫ولی نگران نباش، چونکه من...
‫کاملا قضیه برعکس شد،
‫آخرش اصلا هیچکدوم از تصاویر ‫یا فایل‌هامو ازدست ندادم،
‫ولی مجبور شدم برای تعمیر ببرم.
‫کور، بنظرم باید کنترل مکالمه رو بدست بگیری
‫چون اون اصلا بهت مجال نمیده.
‫اگه بذاری حرف بزنه، تا آخر شب ‫همینطور ادامه میده، درسته؟
‫یه بار دیگه امتحان می‌کنم.
‫تا ببینم میشه راهی برای ورود به مکالمه ‫پیدا کنم یا نه.
‫باشه. امتحان کن.
‫یعنی اصلا نمی‌تونست یه مکالمه‌ی درست بکنه،
‫و اون یهو یه همچین چیزی از دهنش بیرون پرید،
‫آناناس جزو خانواده‌ی مرکباته، ولی...
‫درباره‌ی مدرک تحصیلیم دروغ گفتم.
‫چی؟
‫ولی شروع اعتراف تنها چالش ما نبود.
‫کور بیشتر نگران پس از اعتراف بود.
‫کل رویکرد ما...
‫برای این شب مسابقه‌ی خاص طراحی ‫و برنامه‌ریزی شده بود.
‫معمولا مسابقه چهار دور هست، ‫و هر دور شش سوال داره.
‫و بعد از دور دوم، معمولا ده الی پانزده دقیقه ‫استراحت میدن.
‫ما ده دقیقه استراحت می‌‎کنیم ‫و تمام امتیازات‌تون رو جمع می‌کنیم.
‫و در طول این استراحت، ‫بعضی وقتا ما پیتزا سفارش میدیم.
‫اینم دو فیش شما برای پیتزا.
‫ایده‌آلش اینکه پنج دقیقه درباره‌ش حرف بزنیم
‫و بعدش، آره، ازش بگذریم.
‫نمی‌خوام تعلل کنم، می‌خوام بگم و خلاص بشم.
‫پس تو فوق‌لیسانس نداری؟
‫نه. دیگه نمی‌خوام برام آگهی‌های شغلی که
‫دنبال مدرک فوق‌لیسانس هستن...
‫واقعا دوست دارم بدونم چرا... ‫چطور کارمون به اینجا کشید؟
‫پس فقط می‌خوای بگی و خلاص.
‫می‌خوام بگم و خلاص بشم. ‫حداقل اگه آخراش اینکارو بکنم
‫مزیتش اینکه می‌تونم اونجا رو ترک کنم و برم،
‫میگم «ای وای، یه قرار ملاقات دارم، ‫باید برم، متاسفم.»
‫بهت توضیحی بخاطرش بدهکار نیستم. ‫واقعیتش همینه.
‫بخاطر موقعیتی که توش قرارت دادم ‫یه عذرخواهی بدهکارم،
‫ولی فکر نمی‌کنم توضیحی بدهکار باشم.
‫خیلی‌خوب، میشه بعد از مسابقۀ اطلاعات عمومی ‫درباره‌اش حرف بزنیم؟
‫دیگه نمی‌خوام بیش از این ‫درباره‌ی این موضوع حرف بزنم.
‫پس ترجیح میدم بعد از دور آخر ‫و قبل از اعلام نتایج بگم.
‫خیلی‌خوب، یواش یواش برگه‌هاتون رو تموم کنین
‫و زمانی که حاضر شدید، ‫برگه‌هاتون رو برای اعلام نتایج بیارید، باشه؟
‫به‌محض اینکه کل مسابقه به تمرین اضافه کردیم،
‫مشکلی پدیدار شد.
‫در فیلم «سرعت» چه شماره‌ای روی سقف دیده میشه؟
‫کور شیفته‌ی بازی می‌شد، ‫و زمانی که جوابی برای سوال نداشت،
‫نمی‌تونست روی چیز دیگه‌ای تمرکز کنه.
‫درسته، امتیاز این یکی رو ازدست میدم.
‫فکر می‌کردم بدونم
‫قبل از پت ساجاک کی ‫میزبان برنامه‌ی چرخ ثروت بود.
‫هزارتا اسم توی سرم بود ولی نتونستم ‫یکیش رو انتخاب کنم.
‫باشه. خب، می‌تونی اینجا وارد ‫بخش اعتراف کردن بشی؟
‫یا می‌خوای که اونو برای...
‫اینم جزو گزینه‌هاست...
‫استرس ناشی از اعتراف به دروغ داشت روی...
‫مسابقۀ اطلاعات عمومی اون تاثیر می‌ذاشت.
‫نمی‌خوام بخاطر اینکه باری روی دوشم هست،
‫فرصت جواب به این سوالات خوب رو ازدست بدم،
‫چون ممکنه بخاطر نداشتن تمرکز ‫امتیاز ازدست بدم...
‫درسته، ولی کی به باختت اهمیت میده؟
‫مهم اینکه بار روی دوشت برداشته میشه. ‫این فقط یه مسابقۀ اطلاعات عمومی هست.
‫نه. مسابقۀ اطلاعات عمومی برامون مقدسه.
‫و همون موقع بود که بهم گفت
‫اگه اون شب مسابقۀ اطلاعات عمومی ‫خوب پیش نره،
‫ممکنه کل موضوع اعتراف رو بذاره کنار.
‫نه، من اینکارو...من مسابقۀ اطلاعات عمومی رو ‫قربانی هدفم نمی‌کنم.
‫- نه، نه برای این موضوع. ‫- مگه این کار محض سرگرمی نیست؟
‫- مثل همه که برای خوش‌گذرونی اومدن؟ ‫- نه.
‫اونوقت باید با دو چیز مقابله کنم،
‫مسابقۀ اطلاعات عمومی رو خراب کردم ‫و بهش دروغ گفتم.
‫پس فقط یکی از اونا رو می‌تونم ‫از معادله خارج کنم.
‫باشه.
‫من همه‌ی تلاشم رو کرده بودم تا تمام ‫چیزهای غیرقطعی رو کنار بزنم.
‫ولی تنها راهی که میشد جواب سوالات ‫مسابقۀ اطلاعات عمومی که
‫میزبان واقعی قرار بود بپرسه رو دونست، ‫این بود که به نوعی تقلب کرد
‫و این راه غیراخلاقی بود.
‫ولی شاید غیراخلاقی‌تر این باشه که
‫کاری ازت برمی‌اومد و اونو به شانس واگذار کردی.
‫پس خودم رو بعنوان موسس ‫وبلاگ محبوب پسر صرفه‌جو جا زدم،
‫و به بهانه نوشتن مقاله درباره ‫مسابقۀ اطلاعات عمومی
‫با میزبان واقعی مسابقه که در یکی دیگه
‫از کافه‌‎هایی که اجرا داشت، ‫قرار مصاحبه گذاشتم.
‫خرید نوشیدنی اجباریه؟
‫چون خواننده‌های ما ‫خیلی دوست ندارن پول خرج کنن.
‫ما تا حالا کسی رو نداشتیم که ‫مجبور به خرید نوشیدنی یا خوراکی بشه.
‫و کافه برای آب‌معدنی پول می‌گیره یا رایگانه؟
‫این دیگه بستگی به کافه‌ی موردنظر داره.
‫- و فکر کنم... ‫- باشه، خیلی خوبه.
‫بهش گفتم یه ویدیوی تعاملی می‌خوایم که در اون
‫سوالات مسابقۀ اطلاعات عمومی رو...
‫جلوی دوربین برام بخونه، ‫تا بینندگان ما در شب مسابقه
‫بتونن به طور رایگان از خونه شرکت کنن.
‫کدام درگیری در سال 1789 شروع شد ‫و به بُریده شدن سر لوئی شانزدهم انجامید؟
‫بدست آوردن سوالات ‫مسابقۀ اطلاعات عمومی یه چالش بود،
‫ولی اینکه مطمئن بشم کور جواب ‫سوالات رو می‌دونه، چالش خودش رو داشت.
‫واسه همین نمی‌دونم چرا آرچی ‫در انتخاب اونا مشکل داشت،
‫چون غیر از شخصیت، ‫اونا از نظر ظاهری دقیقا یکی بودن.
‫می‌دونستم که کور حاضر به تقلب ‫در مسابقۀ اطلاعات عمومی نمیشه.
‫- تاحالا در مسابقۀ اطلاعات عمومی تقلب کردی؟ ‫- نه.
‫پس روزانه باهم قدم می‌زدیم ‫تا درباره‌ی زندگی حرف بزنیم،
‫ولی من از این قدم‌زدن‌ها استفاده می‌کردم
‫تا جواب تک‌تک سوالات ‫مسابقۀ اطلاعات عمومی رو
‫بدون اینکه خودش متوجه بشه، ‫در مغزش بکارم.
‫اگه یه‌وقت خواستی وارد بشی، ‫کدش 1789 هست.
‫باشه.
‫مثل انقلاب فرانسه در سال 1789.
‫من خیلی اهل تابستون نیستم.
‫- و من خیلی اهل... ‫- اوه، گندش بزنن.
‫- بهار هم نیستم.... ‫- روی شلوار «دی‌کی‌اِن‌اِی» ریخت.
‫- دونا کارن نیویورک، دی‌کی‌اِن‌اِی. ‫- فقط توی نیویورک.
‫بنظر ساختمان بلندیه.
‫بلند هست ولی بلندترین ساختمان دنیا نیست.
‫بلندترین ساختمان دنیا برج خلیفه در دوبی هست.
‫- برج خلیفه؟ ‫- آره. برج خلیفه. بلندترین ساختمان دنیاست.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫گروگانگیری شده. ‫یکی چهار نفر رو گرفته.
‫سر راهشم یه گلوله توی سر یکی خالی کرده.
‫- خدای من. دیوونه‌کننده‌ست. ‫- خدای من.
‫توی همچین روزهاییه که چینی‌ها رو ‫بخاطر اختراع باروت نفرین می‌کنم.
‫دیوونه‌واره. ‫خدای بزرگ.
‫خدا یارتون باشه، جناب. ‫اُمیدوارم زودتر تمومش کنین.
‫- خدای من. ‫- واسه خانواده‌هاشون دعا می‌کنم.
‫تنها سه روز مونده
‫به ملاقات کور با تریشا در ‫کافه‌ی واقعی الیگیتور لونگ،
‫بیش از سی بازیگر داشتم ‫که سالن رو پُر کرده بودن
‫و نقش مشتری و ‫سرویس‌دهنده رو بازی می‌کردن.
‫نوشیدنی واقعی روی پیشخوان داشتیم و ‫حتی شبیه‌ساز اجاق پیتزا ساختیم.
‫هربار که اون شب رو تمرین می‌کردیم،
‫متغیرهای جدیدی پیدا میشد که ‫کور باید با اونا وفق پیدا می‌کرد.
‫و تمرکز ویژه روی لحظه‌‎ی اعتراف کردنش بود.
‫باید یه چیزی بهت بگم و این موضوع ‫سال‌هاست که داره منو اذیت می‌کنه.
‫- اوه، جدا؟ ‫- هی، بچه‌ها، اوضاع چطوره؟
‫- خوبه. ‫- خوبه، مرسی.
‫یه نوشیدنی دیگه براتون بیاریم؟ ‫نوشیدنی بیارم؟
‫فکر کنم فعلا نیاز نیست.
‫کور، تو نمی‌خوای وسط اعتراف ‫کسی مزاحم بشه،
‫پس شاید بهتره مطمئن بشی که ‫نوشیدنیت اون موقع خالی نباشه.
‫- خب؟ پس بهتره جرعه‌های کوچک بنوشی. ‫- درسته.
‫- میشه جرعه‌جرعه بخوری؟ ‫- فهمیدم. آروم می‌خورم.
‫ما اتفاقات اون شب رو 13 بار تمرین کردیم.
‫ولی برخلاف دنیای واقعی،
‫در اینجا همیشه می‌تونی دکمه‌ی ازنو رو بزنی ‫و از اول شروع کنی.
‫تنها جایی در دنیا بود که ‫احتمال شکست نداشتی.
‫آب پرتقال بدون پالپ.
‫اُمیدوارم ناراحت نشده باشی؟ ‫خودم برات نوشیدنی خریدم.
‫تصمیم گرفتم برات نوشیدنی بگیرم.
‫یه موضوعی هست که ‫مدت‌هاس داره اذیتم می‌کنه.
‫جدا؟
‫این موضوع یه عمره داره منو اذیت می‌کنه ‫و می‌خوام که...
‫فقط می‌خوام بهت بگم.
‫- بدون پالپ. ‫- باشه.
‫باید یه چیزی بهت بگم. ‫این موضوع سال‌هاست داره اذیتم می‌کنه.
‫کل قضیه‌ی مدرک تحصیلیم دروغ محض بوده.
‫گمونم مربوط به دوران بچگیم باشه، ‫از اون موقع مشکلاتی داشتم.
‫نداشتن اعتمادبنفسی که تابحال ‫نتونستم باهاش کنار بیام.
‫همینطور که به آخر تمرین نزدیک می‌شدیم، ‫بنظر کور راه‌های جدیدی رو امتحان می‌کرد،
‫ولی به این معنی نبود که تریشا ‫با ملایمت قبولشون کنه.
‫متوجه نمیشم چرا حس کردی که باید ‫درباره‌ی مدرک تحصیلیت دروغ بگی.
‫واقعا وضعت خرابه.
‫سال‌ها سعی کردیم برات یه کاری پیدا کنیم
‫چون گفته بودی مدرک کارشناسی داری ‫ولی همش چرند بود.
‫یعنی تو دوستی رو اینطوری می‌بینی؟
‫یعنی نه برای خودم احترام قائلی، ‫نه برای زمانم.
‫تحصیلات تو برام اهمیتی نداره.
‫ولی...دوازده سال فریب...اون...دوازده سال.
‫غیرقابل بخششه. ‫نمی‌خوام دیگه باهات حرف بزنم.
‫لطفا نرو.
‫درباره‌ی مدرک تحصلیش دروغ گفته. ‫حرفاشون رو شنیدم.
‫- مدرک کارشناسی نداره؟ ‫- این یارو کلاهبرداره.
‫- دیگه کی پیدا میشه کارشناسی نخونده باشه ‫- و بازنده‌ی مسابقۀ اطلاعات عمومی امشب...
‫کور اسکیت.
‫مطمئنی که می‌خوای اینکارو بکنی؟ ‫مطمئنی؟
‫خب، هنوزم حس خوبی داره ‫که حرفم رو زدم،
‫حتی اگه به معنی این باشه که ‫بخاطرش دوستی رو ازدست بدم.
‫خب...فکر نکنم اونقدرام بد پیش بره.
‫ولی...
‫به معنای واقعی کلمه دارم توی ‫دهن تمساح پا می‌ذارم،
‫و اون منو قورت میده و یا آزادم می‌کنه.
‫ما برنامه‌ریزی کرده بودیم تا کور ‫زودتر بره و صندلیش رو رزرو کنه.
‫ولی زمانی که رسید، یه مشکلی بود. ‫قبلش صندلی رو گرفته بودن.
‫خوشبختانه ما دقیقا برای همین سناریو ‫تمرین کرده بودیم.
‫شرمنده که مزاحم میشم، مادربزرگ من ‫همین اواخر براثر سرطان مغز فوت کرد
‫و این اتفاق ناخوشایندی بود.
‫این میز برام بار احساسی داره.
‫می‌دونم که اینجا نشستین ‫ولی احیانا میشه سر یه میز دیگه بشینید؟
‫- می‌دونم کمی بی‌ادبیه. ‫- می‌تونیم بریم میز اونجا.
‫- آره، اگه شما اینطور بخواین. ‫- خیلی لطف می‌کنین.
‫- خیلی لطف کردید. ‫- مشکلی نیست.
‫مادربزرگ خودمم همین اواخر ‫براثر یه بیماری شبیه اون فوت کرد،
‫خیلی متاسفم که اینو می‌شنوم.
‫- آب‌پرتقال دارین؟ ‫- آره.
‫بدون پالپش هم دارین؟ ‫خیلی ممنونم.
‫از اونجا فیش پیتزا بگیرین.
‫خیلی ممنونم.
‫تصمیم گرفتم برات کمی ‫رام و کوکا بخرم، سرحال بیای.
‫چون مطمئنم همه روی اعصابت رفتن،
‫یا یکی که می‌شناسی...
‫خدای من. آره. امروز خیلی بد بود.
‫امروز یه کار عجله‌ای داشتم...
‫ولی کلا بیخیالش شدم چون فکر کردم ‫نمی‌تونم تا ساعت شش تمومش کنم...
‫ولی ظاهرا می‌تونستم.
‫و اینطوری شد که پول اضافه رو ازدست دادم، ‫و خب...
‫و بعدش مجبور شدم زمان بیشتری رو ‫با هم‌اتاقی بگذرونم...
‫که ازش متنفرم.
‫و یه اتفاق ناخوشایندی هم افتاد، اووممم...
‫کامیون غذای جلوی آپارتمانم...
‫همش داشت سر و صدا می‌کرد.
‫گزارش‌شون رو دارم، ‫ولی یخورده طول کشید...
‫دیگه تا خودم می‌خواستم راه بیفتم، ‫اونام رفته بود.
‫راستش الان اصلا حال و حوصله‌ی درستی ندارم...
‫پس اگه می‌خوای باز گوش بدی، بگم. ‫ولی درکل...
‫اصلا روز خوبی نبود.
‫و تازه بعدش...
‫طبق معمول، تریشا با حال و هوای ‫نه چندان خوب سر رسید،
‫ولی کور دقیقا می‌دونست ‫برای سرحال آوردنش از چی حرف بزنه.
‫- دوقلوهای بوش. آره، جنا و لورا. ‫- جنا و لورا، درسته؟
‫اونا تنها فرزندان یه رئیس‌جمهور هستن ‫که دوقلو هستن.
‫با تمام این رئیس‌جمهورهایی که ‫هر کدوم هفت، هشت تا بچه دارن،
‫ولی هیچکدوم بچه‌ی دوقلو نداره.
‫حتی دوقلوهایی نداشتن که ‫در زمان تولد مُرده باشن.
‫- پس فقط اونه که دوقلو داره. ‫- این...خیلی جالبه.
‫کور به تمرین چسبیده بود و داشت جواب می‌‎داد.
‫اون یکی از اولین رئیس‌جمهورهای ماست
‫که نوه‌هاش هنوز در نسل ما هم زندگی می‌کنن.
‫خیلی دیوانه‌واره.
‫و خیلی زود، زمان شروع ‫مسابقۀ اطلاعات عمومی رسید.
‫خانم‌ها و آقایون، پسرا و دخترا،
‫لحظه‌ای که همه منتظرش بودید، ‫مسابقۀ اطلاعات عمومی رو شروع می‌کنیم.
‫کدام روش حمل و نقل، سوار را در وضعیتی آرام ‫و دراز کشیده قرار می‌دهد
‫و وزن سوار را به راحتی ‫در یک منطقه بزرگ تقسیم می‌کند؟
‫این دوچرخه‌های خوابیده همه‌جا هستن.
‫کدام روش حمل و نقل،
‫ سوار را در وضعیتی آرام ‫و دراز کشیده قرار می‌دهد
‫و وزن سوار را به راحتی ‫در یک منطقه بزرگ تقسیم می‌کند؟
‫احتمالا قطار باشه ولی مطمئن نیستم.
‫یا می‌تونه دوچرخه باشه، از اون ‫دوچرخه‌های خوابیده؟
‫ولی نمیشه واقعا روی دوچرخه دراز کشید.
‫آره.
‫کور سوال اول رو اشتباه کرد،
‫و می‌ترسیدم که نکنه جواب‌ها رو ‫کامل در ذهنش نکاشته باشم.
‫جواب صحیح دوچرخه‌ی درازکش بود.
‫آره، می‌دونستم جواب دوچرخه‌ست.
‫ولی من...می‌دونم...دیدمش، ‫ولی اسمش رو نمی‌دونستم.
‫اسمش رو نمی‌دونستم.
‫ولی بعدش ورق برگشت.
‫جواب صحیح انقلاب فرانسه.
‫نگاش کن.
‫جواب صحیح، باروت.
‫و جواب صحیح برج خلیفه‌ست.
‫خوبه!
‫این روند شگفت‌انگیز تا پایان دور چهارم ادامه یافت،
‫و زمانی که بلند شد تا پاسخنامه رو تحویل بده،
‫بنظر می‌اومد که کاملا اعتمادبه‌نفس پیدا کرده،
‫و این شروعی برای اقرار به دروغش بود.
‫مرسی. الان برمی‌گردم.
‫توی کافه‌ی جعلی، ‫ما یه گزینه‌ای رو تمرین کردیم،
‫که درست بعد از دور چهارم میره ‫برای هردوشون پیتزا می‌گیره
‫چون براش آسون‌تر بود که با دهن پُر ‫اعترافش رو شروع کنه،
‫و از اونجا که تریشا هم پرحرف بود، ‫بنظر تصمیم گرفت این روش رو امتحان کنه.
‫- دوتا پیتزای پنیری، لطفا. ‫- دوتا؟ باشه، ده دقیقه طول می‌کشه.
‫- باشه. ‫- ولی بعدش یه اتفاقی افتاد.
‫وقتی سر میزش برگشت تا منتظر پیتزا بمونه، ‫تریشا حرف نمی‌زد.
‫موقعیت عالی برای شروع به اعتراف بود، ‫ولی به دلایلی،
‫اینکارو نکرد.
‫اونا...
‫اونا کوپن نوشیدنی هستن؟
‫- آره. آره. ‫- باشه.
‫پیتزا بعد یه مدت خاص طعم بهتری می‌گیره،
‫پیتزا کلا خوبه، ولی بعد یکی ‫دوتا نوشیدنی، واقعا دیگه...
‫رسما طعم محشری میده. ‫مخصوصا بعد خوردن رام و کوکا.
‫و همینطوری که زمان می‌گذشت، ‫فقط روی صندلی نشسته بود.
‫اینجور مواقع اگه بری ازش بپرسی، ‫زودتر پیتزا رو می‌رسونن.
‫مطمئنم الان میاره. مشکلی نیست.
‫خدای من.
‫اووم، چیزی که می‌خواستم بگم...
‫اومم، تو...اوووم...
‫می‌دونی، یه چیزی توی ذهنم بود ‫که باهاش دست و پنجه نرم می‌کردم و...
‫میدونی...انگار نوبت ما رسید.
‫مال ماست؟
‫یه لحظه وایسا.
‫باشه. باشه.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫چه خبر؟
‫وقتی پیتزا داره آماده میشه، زنگ می‌زنن.
‫خب، فکر کنم همینطوره. ‫حرفی که داشتی می‌گفتی چی بود؟
‫حس بدی دارم...مدت طولانی که ‫داره اذیتم می‌کنه تا بهت بگمش.
‫قضیه چیه؟
‫کل تحصیلات من همش دروغ بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫یادته چند سال پیش عکس ‫فارغ التحصیلیم رو نشونت دادم؟
‫جلوی بچه ها و تیم بودیم؟
‫آره.
‫اون موقع مدرکم رو پرسیدی و من هم کارشناسی گفتم
‫- و یه جورایی همون دروغ رو ادامه دادم. ‫- واقعا؟
‫آره.
‫یه جورایی حس بدی داشتم که نمی تونستم با شما هم سطح باشم
‫باشه. خب...
‫اون موقع تازه داشتم لیسانسم رو می گرفتم.
‫باز هم مدرک خوبیه.
‫یعنی، می دونی، خیلی از مردم مدرک کارشناسی ندارن
‫عالیه، تعجب نکردم، یعنی فکر می کردم ‫مدرک کارشناسی داری، اما...
‫یه لحظه وایستا، یه لحظه.
‫آره، ممنون.
‫- 2تا پنیری؟ ‫- بله، ممنونم.
‫متوجه نشده بودم مدرک کارشناسی نگرفتی، چون فکر می کردم داری
‫قبلا این طور گفته بودی.
‫آره، آره، من...قضیه اینه که چیزی که بدترش کرد
‫وارد گروه مسابقه اطلاعات عمومی شدم،
‫یعنی آخرین نفری بودم که حتی مدرک لیسانس می‌گرفت
‫و یه جورایی حس حقارت کردم.
‫مسخره ست، نباید در مورد این چیزها حس بدی داشته باشی
‫بیشتر مردم به زور دبیرستان رو تموم می کنن.
‫می دونی، خواهر خودم همین 2سال پیش دیپلم گرفت.
‫خب، من فقط، می دونی، این دروغ رو در طول زمان ادامه دادم
‫و یه جورایی من رو اذیت کرد و بعدش تو ‫با ارسال آگهی شغلی بهم کمک می کردی،
‫و راستش دیگه تا اونجا پیش رفت که ‫برای خوشحال کردنت رزومه می فرستادم.
‫خیلی ممنونم، اصلا خبر نداشتم.
‫و حس کردم، می دونی؟ حس کردم...
‫رفاقت با تو برای من خیلی اهمیت داره.
‫همچنین.
‫نمی خوام فکر کنی که قراره بازم بهت دروغ بگم.
‫اما تمام این مدت با این دروغ زندگی کردم و حس خیلی بدی دارم
‫خب، واقعا خیلی خوبه که آخرش بهم گفتی. من که اصلا خبر نداشتم
‫خیلی شجاعت به خرج دادی که بالآخره بهم گفتی، من روحم هم خبر نداشت.
‫به جای این که موضوع رو مدام عوض کنه،
‫کور تا 1/30ساعت دیگه اونجا پیشش نشست
‫و شروع به گفتن چیزهایی کرد که در طول نزدیک به 20سال رفاقتشون
‫هرگز به تریشا نگفته بود.
‫پدرم از این وضعیت استفاده کرد و برای سازمان حمایت از کودکان نامه فرستاد
‫تا این طوری خرج شهریه دانشگاه ‫من و خواهرم رو تأمین کنه.
‫اما وقتی به سن دانشگاه رسیدیم، حاضر نشد پول رو بده
‫چه بد! واقعا از شنیدنش متأسفم.
‫و چیزی که بدترش کرد این بود ...که بعد از فارغ التحصیلیم
‫در زمان تمرین،
‫از کور خواستم تا عواقب کارش رو فراتر از تمرینات بسنجه
‫چه عذاب دوستی که ازبین رفته باشه،
‫چه لذت دوستی که قوی تر شده باشه.
‫اعتراف اون برای اولین بار پنجره ای باز کرد
‫که بتونه راحت حرف بزنه.
‫خیلی خوشگله، با زمان های عادی فرق داره،
‫وقتی توی شهر چرخ می زنیم یا مسابقه ...اطلاعات عمومی بازی می کنیم
‫شاید راحت ترین راه انتخاب مسیری باشه ‫که بتونی آینده رو اولین بار زندگی کنی.
‫مسیری که خودت رو از شک و ندامت رها سازی
‫تا همیشه پاسخ ها رو بدونی.
‫به عنوان نمادی برای حمایت از افردی که ایدز یا اچ آی وی دارن؟
‫جوابش روبانه؟
‫- آره. ‫- روبان قرمز.
‫رنگش رو یادم نبود.
‫- خب، چه حسی داری؟ ‫- عالی هستم.
‫راستش بهتر از انتظارم شد، واقعا بردیم.
‫خب، تبریک می گم.
‫آره. سئوالاتی توی ذهنم بود.
‫سئوالاتی که توی ذهنم مونده بود،
‫تونستم به اون سئوالات خاص جواب درست بدم.
‫بالآخره حرف هات رو بیرون ریختی و حس خوبی داری
‫حرف هام رو زدم و اون شب مسابقه رو هم بردم.
‫- مسابقه اطلاعات عمومی... ‫- که یک...
‫فکر کنم هم شب مسابقه رو ‫بردم و هم یه جایزه اضافی.
‫یه چیزی رو باید...
‫بهت بگم.
‫خب، من سئوالات شب مسابقه رو می دونستم
‫و بدون اینکه متوجه بشی، ‫جوابشون رو پیشاپیش بهت یاد دادم
‫و می دونم که از تقلب خوشت نمیاد،
‫و این هم تقلب محسوب نمی شه چون ‫تو نمی دونستی من چیکار می کنم،
‫اما من قصدم این بود که روی ‫اعتراف کردنت تمرکز کنی،
‫و می خواستم اعتماد به نفست بالا بره، ‫اما حس خیلی بدی دارم و فقط خواستم...
‫متأسفم. می خواستم بگم متسفم.
‫آره.
‫باشه، متوجه ام چی می گی...
‫بابت نیت خیرت قدردانم، اما...
‫اما تو کل این ماجرا رو برام خراب کردی و گند زدی
‫چون جواب سئوالات رو می دونستم ‫و حالا هم قراره برم توی تلویزیون،
‫و حالا همه فکر می کنن که خودم ،جواب سئوالات رو نمی دونستم
‫و خیال می‌کنن متقلب هستم و تو...
‫می دونی این قضیه چقدر برام مهم بود؟
‫این کار اشتباهه. اشتباه بزرگی !بود و تو به همه چی گند زدی
‫تو آدم خیلی...
‫افتضاحی هستی.
‫به نظرم تو...مرد خوبی هستی.
‫آدم بزرگی هستی.
‫- خب، بابت تعریفت متشکرم. ‫- آره، فقط...
‫خیلی از بقیه تعریف نمی کنم،
‫برای همین خواستم بگم که تعریف بیخودی نیست.
‫زیاد تو فاز تعریف نیستم. آره، پس...
‫- پس یه جورایی...آره. ‫- خیلی لطف داری.
‫- ممنون. ‫- واقعا آدم خوبی هستی.
‫- تحت تأثیر قرار گرفتم. ‫- خواهش می کنم.