‫اسپاگتی دوست داری؟
‫- آره. ‫- عالیه.
‫وقتی بچه بودی، از پدر یا
‫مادرت نفرت داشتی؟
‫گمون نکنم.
‫- نه؟ من از پدرم متنفر بودم. ‫- وای، جدا؟
‫خیلی ازدستش عصبانی بودم
‫چون کنارم نبود. زندگیشون رو جهنم کردم.
‫مثل ماهی نوشیدنی می خوردم.
‫- چی می خوردی. ‫- آب گازدار، حتی مواد.
‫ماری جوانا...
‫- اسید. ‫- تو اسید خوردی؟
‫- آره. ‫- جان؟
‫- کوکائین. ‫- تو کوکائین مصرف کردی؟
‫آره.
‫و همین باعث شد
‫رفتارهای مخرب زیادی ازم سر بزنه.
‫اوهوم.
‫با اون نودل ها چیکار می کنی؟
‫- می خوام ببینم چقدر پخته اند. ‫- اوه، باشه.
‫آره.
‫روستاهای ارگان خیلی قشنگ هستن.
‫و شهر ایگل کریک،
‫محل انجام این پروژه، قطعا قشنگی های زیادی داره.
‫اگه لازمه کارتون در اختیار داشتن
‫بازیگرهای حرفه ای
‫برای همه تمرین های کاریه...
‫- خدانگهدار. ‫- خداحافظ، بعدا می بینمتون.
‫پس باید مرتبا به شهر بزرگ سفر کنید.
‫باید به محل زندگی بازیگرها برید.
‫در طی این فرایند،
‫متوجه شدم که حس اصالت
‫یه بازیگر با دیگری می تونه متفاوت باشه.
‫و من می خواستم برای این پروژه
‫یک سطح استاندارد واقع گرایی
‫بسازم و ایجاد کنم.
‫من این اواخر استودیوی «روش فیدلر» رو
‫در منطقه نوهو آرتز لس آنجلس تأسیس ...کردم تا بازیگران جدیدی رو
‫با تکنیک های خاص و ویژه...
‫برای این برنامه استخدام و تمرین بدم.
‫بر خلاف نقش معمولی که در اون
‫بدترین اتفاق می تونه این باشه کسی که
‫اجرای شما رو دوست نداره، کانال رو عوض می کنه،
‫منظورم رو می گیرید؟ اما در این برنامه،
‫اگه اجراتون دقیق و کامل نباشه،
‫ممکنه زندگی یه نفر رو خراب کنه.
‫آماده سازی یه بازیگر برای تمرین
‫یه جورایی شبیه مأموریت جاسوسیه.
‫و می خواستم خودشون بفهمن چه طور انجامش بدن
‫و همچنین اشتباهات گذشته رو بهبود ببخشیم.
‫پس پایه روش شما این طوریه که عملا بخشی از زندگی
‫شخص رو بر می داریم و بعدش همون رو بر پایه
‫- یک تجربه مجددا بازسازی می کنیم؟ ‫- حرفم اینکه...
‫- این اصلا خوب پیش نرفت. ‫- باشه.
‫به نظر می رسه قراره برای مدتی مخفیانه
‫- دنبال یکی بیفتیم. ‫- طرف رو بپاییم؟
‫- بپاییم؟ ‫- آره. خودشه.
‫شماها...
‫باشه، شماها دارید یاد می گیرید. خوبه.
‫اما اغلب توسط بازیگرها جا می خورم.
‫استلا آدلر می گه یا می تونید
‫بر اساس عمل بازی کنید،
‫یا می تونید بر اساس
‫شیوه رفتاری بازی کنید.
‫اِس...اِس...
‫- اِستلا آدلر. ‫- اِستلا آدلر.
‫- آره. این طوریه. ‫- مزیتش چیه؟
‫اون ها راهی برای هدایت
‫احساسات بقیه دارن که من کامل درکش نمی کنم.
‫چشم سوم بازیگوش ترین چاکراست، درسته؟
‫این همون ذهن خلاق شما به عنوان بازیگره.
‫جاییه که دوست دارید زندگی کنید.
‫فقط همین که می شنوم این حرف ها رو می زنی،
‫شبیه روش سوزوکیه که یک روش فیزیکیه
‫- و در مورد اینکه... ‫- سوزوکی؟
‫آره، برای جمع آوری اطلاعاته.
‫باشه. و بهترین روش جمع آوری اطلاعات چیه؟
‫انجام کار.
‫- انجام کار. ‫- آره.
‫یعنی بری تو عمق واقعیت کار.
‫- همین. ‫- آره.
‫زمانی که اولین تکلیفشون رو
‫بهشون می دادم، کمی دلواپس بودم.
‫خب. حالا کمی از چیزهایی که
‫امروز یاد گرفتین رو به کار می گیریم.
‫برید بیرون، توی دنیای واقعی
‫و یه انسان واقعی رو انتخاب کنید تا سوژه شما بشه.
‫مخفیانه اون ها رو زیر نظر بگیرید ‫و باهاشون در تعامل باشید،
‫و تا جای ممکن ازشون اطلاعات جمع آوری کنید.
‫و بعدش فردا وقتی بر می گردید
‫و مثل اون ها لباس بپوشید، خب؟
‫سئوال دیگه ای هست یا...
‫- باشه، خوبه. بعدا می بینمتون. ‫- خداحافظ.
‫بعد اینکه کمی با مردم وقت می گذرونم
‫اغلب دوست دارم بدونم که چه فکری راجع من می کنن.
‫پس وقتی کلاس تموم شد، به تجربه کوچک رو امتحان کردم
‫سعی کردم کلاس رو با استفاده از بازیگرهای متفاوت
‫برای به تصویر کشیدن هر فرد بازسازی کنم
‫خواسته من این بود که
‫بفهمم چه حسی نسبت به هر درس دارن
‫تا بتونم برای فردا بهبودش بدم.
‫در این برنامه...
‫اگه اجراتون دقیق و کامل نباشه،
‫ممکنه زندگی یه نفر رو خراب کنه.
‫شانسی یک دانشجو رو انتخاب کردم.
‫یه بازیگر بنام توماس،
‫که در گوشه‌ی کلاس نشسته بود.
‫با نشستن در جای اون،
‫متوجه شدم که این معلم خوبی نیست
‫و باهامون نمی‌تونه ارتباط بگیره.
‫تحقیقات سوژه‌ی شما باید
‫ از طریق تعاملات دنیای واقعی با شخصی که
‫به تصویر می‌کشید، منبعث شود.
‫به‌نظر نمی‌اومد که قبلا
‫توی کلاس بازیگری تدریس کرده باشه.
‫چیز عجیبیه که اسم خودم رو، ‫روی روش بذارم؟
‫- یا... ‫- نه.
‫همه اینکارو می‌کنن. آره.
‫توی ذهنم این بود که
‫دانشجوها هم همین نظر رو دارن؟
‫ولی بخاطر نحوه‌ی چیدمان صندلی‌ها
‫نمی‌تونستم درست‌حسابی ‫قیافه‌هاشون رو ببینم.
‫صورت همه‌مون رو به جلو بود.
‫و این محیط رسمی
‫باعث میشد جذابیت کلاس کمتر بشه.
‫پس تکلیف شما برای بقیه روز اینکه
‫برید بیرون، توی دنیای واقعی
‫و به طور مخفیانه سوژه‌ی خودتون رو ‫زیرنظر بگیرید.
‫ولی حس کردم که خود روش منطقیه.
‫نیتن با شفافیت کامل توضیحش داد
‫و بنظر خیلی جالب و جذاب بود.
‫شاید یه چیزی ازش درمی‌اومد.
‫گمونم باید مدام توی کلاس شرکت کنم ‫تا مشخص بشه.
‫- هی. ‫- هی.
‫- دایره‌ای می‌شینیم. ایول. ‫- آره، امروز به صورت دایره میشینیم.
‫بگیر بشین. ‫اوضاع چطوره؟
‫خوشحالم می‌بینمت. ‫- سلام.
‫ازش پرسیدم روزش چطور بود،
‫مدت زمان شیفتش چقدر بود. ‫تا نیمه‌شب کار می‌کنه.
‫واقعا خسته بود.
‫از طریق هشتگ تونستم ‫اینستاگرامش رو پیدا کنم.
‫- وای. ‫- تونستم توئیترش رو پیدا کنم،
‫- و تیک‌تاکش رو هم پیدا کردم. ‫- خوبه. خوبه.
‫اون یه...
‫بزودی قراره یه جراحی داشته باشه.
‫اسمش آمانداست.
‫حس کردم که امروز با بازیگرها ‫بیشتر هماهنگ هستم.
‫اتمسفر اتاق حس خیلی بهتری می‌داد.
‫آره. خب اسم سوژه‌ی من هنری هست. ‫یه آرایشگره.
‫- پس موهاتم زدی؟ ‫- آره.
‫- موهاتو اصلاح کردی؟ ‫- آره، موهامو اصلاح کردم و...
‫آره، عالی شده. آره.
‫- پس خوب بود. ‫- باشه، ایول. خوبه.
‫ولی متوجه شدم که بعضی از دانشجوها
‫با تکلیف‌‍شون به مشکل خوردن.
‫- توماس، تو چطور؟ ‫- اووم...
‫- خب، من به آسای‌فروشی رفتم؟ ‫- آسای؟
‫شبیه کاسه‌ی اسموتیه.
‫خب.
‫و فکر کردم الان فرصت خوبیه ‫تا بهشون نشون بدم
‫که می‌دونستم داشتم چیکار می‌کردم.
‫متوجه شدم که تو نتونستی...
‫به اندازه‌ی بقیه اطلاعات شخصی
‫سوژه‌ی خودت رو جمع‌آوری کنی.
‫دلیل خاصی داره یا...
‫محیطش یجوریه که مجبور میشی توی صف بایستی
‫- و بعدش بری. ‫- صحیح.
‫محیطش یجوریه که مجبورم می‌کنه ‫اونجا نمونم.
‫آره. می‌دونی، وقتی سفارشت رو گرفتی
‫مثلا شاید بتونی بریزی روی پیشخوان ‫و این برات کمی زمان می‌خره،
‫و اینطوری برخی از موانع اجتماعی ‫که می‌ترسی ازشون رد بشی،
‫از جلوت برداشته میشه.
‫- یعنی صف رو بهم بزنم؟ ‫- آره.
‫و بعدش می‌دونی، شاید این کارت
‫باعث بشه بتونی یه گفتگوی شخصی داشته باشی.
‫باشه. گرفتم چی میگی.
‫وقتی اون روز رو از منظر توماس تجربه کردم
‫ثابت شد که
‫دیدگاهم درست بود.
‫توماس تو چطور؟
‫خب، سوژه‌ی من در آسای‌فروشیه.
‫کاسه‌ی آسای؟
‫آره. کاسه‌ آسای، یکم شبیه اسموتیه.
‫نشستن دایره‌ای شکل
‫به همون اندازه که از منظر استاد خوب بود، ‫از منظر دانشجوها هم خوب بود.
‫و زمانی که بعد از کلاس نیتن منو کنار کشید
‫تا راهنماییم کنه، حس خیلی خوبی داشت.
‫و این باعث میشه بعضی از موانع اجتماعی ‫که ترس پا گذاشتن داری،
‫از پیش روت برداشته بشه.
‫- مرسی. موفق باشی. ‫- خیلی‌خوب؟ موفق باشی.
‫- مرسی. ‫- باشه. عالیه.
‫بعد از دو روز تجربه‌ی کلاس، ‫تقریبا مشکلی ندیدم.
‫حس کردم که نیتن به تمام دانشجوها ‫توجه ویژه داره
‫و همین باعث میشه در این روند ‫احساس راحتی داشته باشیم.
‫شاید به هرحال اصلا جای نگرانی نبود.
‫برگشتن به لس‌آنجلس، ‫به خونه‌ی واقعیم،
‫ حس خوبی داشت.
‫هرازگاهی سعی می‌کردم با ‫آنجلا کلاس رو چک کنم.
‫یک، دو، سه، چهار. ‫یک، دو، سه، چهار.
‫یک، دو، سه. ‫یک، دو، سه.
‫یک، دو. یک، دو. ‫یک، دو. یک، دو.
‫- وای! خیلی‌خوب. ‫- خدای من.
‫حالا که بازیگرها برای دو روز کامل
‫سوژه‌شون رو بررسی کردن...
‫زمان تجسم فیزیکی اونا بود.
‫از نوار و نخ استفاده می‌کنی، ‫این...
‫- نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونی؟ باشه.
‫- نمی‌دونم این چی... ‫- اسم این ابزار چیه؟
‫ولی اینجا چندتا چیز دارم.
‫اوم...این اسمش...
‫آچار فلزی؟
‫- آچار فلزی؟ ‫- آره، فلزی.
‫- ف-ل-ز-ی؟ ‫- گمونم.
‫موزها رو زیر قوطی گذاشتی.
‫الان می‌دونستم برای ‫درگیر کردن ذهن یه غریبه،
‫صرفا حرف زدن با اونا افاقه نمی‌کنه.
‫سطح تاثیرگذاری باید عمیق‌تر از اینا باشه.
‫دارم ترتیبی میدم تا همه‌تون
‫در شغل واقعی سوژه‌تون کار کنین.
‫یا حداقل تا جای ممکن نزدیک به شغل‌شون.
‫- چیز خوبیه... ‫- آره.
‫یا بنظرتون احمقانه‌ست؟
‫من نمی‌خوام کار کنم.
‫داشتم متوجه میشدم که
‫هرچقدر روشم شدیدتر میشد،
‫این بازیگرها بنظر بیشتر برام ‫احترام قائل می‌شدن.
‫اگه قرار نیست به خودم زحمت بدم ‫و از منطقه‌ی اَمنم خارج بشم،
‫پس از کجا باید بدونم کجا برم؟
‫پس آره، ممنون که این فضا رو بهم دادی.
‫ولی زمانی که نوبت توماس شد، ‫یه چیز عجیبی حس کردم.
‫آره، خب...خب، چطور پیش رفت؟ ‫چی شد؟
‫- یکم... ‫- تونستی گفتگوی شخصی داشته باشی؟
‫آره. رسیدن به یک مکالمه‌ی ‫عمیق‌تر سخت بود.
‫کاسه‌ت رو جایی یا روی چیزی ریختی؟ یا...
‫- کاسه رو نریختم. ‫- باشه.
‫بجاش رفتم و بهش گفتم
‫پیک گیتار شانسم رو که از پدرم بهم رسیده بود،
‫گُم کردم.
‫- باشه. ‫- بعدش...
‫- حقیقت داره؟ ‫- نه، دروغ گفتم.
‫اوه، باشه، باشه، متوجه شدم. ‫- آره.
‫یعنی درکل خیلی از دروغ گفتن به مَردم...
‫- خوشم نمیاد. ‫- آره. منم همچنین.
‫- آره. ‫- آره.
‫آره، چی بگم. ‫یکم...یکم عجیبه، ولی...
‫از طرفی جالب هم هست. ‫پس چیکار کنم؟
‫صحیح.
‫خواندن احساسات مبهم توماس
‫برام سخت بود، ‫ولی بعدش احساس کردم
‫که اون از روز اول با این روش...
‫معذب و مشکل داشت.
‫پس، آره. ‫این باعث میشه گاهی‌وقتا
‫- یجورایی حس عجیبی داشته باشم. ‫- درباره‌ی انجام این کار...این...
‫دقیق بگم، روش خاص پاییدن.
‫روش فیلدر.
‫برام جالب بود چون وقتی خودم رو جاش گذاشتم،
‫همچین حسی نداشتم.
‫پس بجای اینکه کلاس امروز رو بازسازی کنم،
‫تصمیم گرفتم دوباره روز اول رو تجربه کنم
‫تا ببینم چیزی رو از قلم انداختم؟!
‫- هی، نیتن هستم. ‫- توماس.
‫- توماس؟ از آشناییت خوشوقتم. ‫- آره. همچنین.
‫- آره، لطفا بشین. ‫- آره، مرسی.
‫- بگیر بشین. ‫- باشه، عالی.
‫این بار واقعا تمام تمرکزم
‫روی این بود که با ذهنیت اون نگاه کنم.
‫پس توی سرم مدام به خودم می‌گفتم
‫«اسم تو توماس هست و یه بازیگر هستی.»
‫«چه حسی داری؟»
‫من نمایشی دارم که نوع خاصی از...
‫- اجرا رو می‌طلبه. ‫- تقریبا بلافاصله
‫بعد اینکه متوجه شدم دوربین‌هایی ‫ازم فیلم می‌گیرن
‫حس هیجان بهم غلبه کرد.
‫دوربین‌های اِچ‌بی‌او.
‫عاشق بودن توی اون فیلم‌ها هستم.
‫ولی می‌خواستم خودمو دستپاچه ‫نشون ندم، انگار که برام خیلی اهمیت نداره.
‫توی این برنامه، اگه اجرای شما...
‫دقیق و کامل نباشه،
‫می‌تونه زندگی یه نفر رو نابود کنه.
‫صبر کن، این برنامه چی هست؟
‫این برنامه درباره‌ی بازیگریه؟
‫قراره بازیگری کنم؟ ‫یه چیزی جور درنمیاد.
‫اگه بازیگرها رو برای برنامه آموزش میدین،
‫چرا باید از تمرینات فیلم بگیرین؟
‫می‌خواستم بپرسم
‫ولی می‌ترسیدم که بی‌ادبی باشه.
‫نمی‌خواستم خودنمایی کنم. ‫می‌خواستم نیتن رو تحت‌تاثیر قرار بدم.
‫با شماره‌ی سه میگیم «روش فیلدر».
‫- یک، دو، سه. ‫- روش فیلدر.
‫خیلی‌خوب. بچه‌ها، از همگی ممنونم.
‫سلام، خیلی ممنونم که به اولین کلاس
‫روش فیلدر اومدید، ‫ما از داشتن شما خیلی هیجان‌زده‌ایم.
‫اگه می‌خواین توی برنامه شرکت کنین،
‫باید این اسناد رو امضاء کنین.
‫- باشه. ‫- مرسی.
‫اوه، وای. ‫چقدر زیادن.
‫من این اصطلاحات قانونی رو بلد نیستم.
‫خوندن اینا ساعت‌ها طول می‌کشه.
‫خیلی ممنونم.
‫ولی بقیه دارن امضاء می‌کنن،
‫پس نباید مشکلی داشته باشه.
‫همه‌ش استاندارده. ‫صفحه‌ی چهارم رو امضاء کنین.
‫درسته، متاسفم. آره. باشه. ‫آره، مشکلی نیست.
‫- عالیه. فردا می‌بینیم‌تون. ‫- آره.
‫تجربه‌ی دوباره اون روز از منظر توماس باعث شد
‫متوجه بشم که تجربه‌ی اون ‫یه لایه‌ی کاملا دیگه داشته
‫- که در نظر نگرفته بودم. ‫- خیلی ممنونم.
‫- بازم برای امروز ممنونم. ‫- آره. مرسی از خودت.
‫می‌بینمت. آره.
‫و با خودم می‌گفتم ارزشش رو داره.
‫من تمام این بازیگرها رو
‫برای کل هفته برای کار یکی دیگه فرستادم.
‫ولی تا کجا پیش برم، کافیه؟
‫چطور میشه فهمید که واقعا یه نفر رو کامل درک کردی؟
‫پس به جایی که توماس در اونجا ‫آسای می‌فروخت، سر زدم.
‫- هی! ‫- هی! در چه حالی؟
‫خوبم. تو چطوری؟
‫دقیقا همون تجربه‌ای که
‫با سوژه‌اش داشت رو تجربه کردم.
‫- چندتا خواهر و برادرین؟ ‫- عذر می‌خوام؟
‫- چندتا خواهر و برادر داری؟ ‫- یه برادر، دوتا خواهر.
‫- یه برادر، دوتا خواهر؟ ‫- آره.
‫نوتلا می‌خوای؟ ‫کره‌ی بادام یا بادام‌زمینی؟
‫و فردا صبح به کلاس برگشتم
‫تا دوباره اون لحظه رو تجربه کنم.
‫من توی اپلیکیشن داگ‌واکینگ، ‫به کار داگ‌واکر مشغولم
‫و سوژه‌ی من کارگردان بود
‫و من...تونستم به خونه‌ش وارد بشم.
‫ولی این بار، حس متفاوتی داشت.
‫فکر کنم توی تاریخ این پروژه، ‫تو اولین کسی هستی
‫که واقعا تونسته وارد خونه‌ی سوژه بشه.
‫این محشره! وای!
‫بنظرم این لایق یه تشویق همگانیه! آره!
‫و کم‌کم تاکتیک‌های این معلم رو
‫زیرسوال بُردم.
‫تو کاسه‌ت رو روی پیخوان بریز و...
‫ببین چطور واکنش نشون میده.
‫ولی هر شب که به خونه میرفتم،
‫هنوزم خونه‌ی خودم بود.
‫میز قهوه‌خوری مرمر خودم. ‫تلویزیون خودم.
‫توالت سیاه و سفیدم.
‫وهم ازبین رفت.
‫پس به توماس پیشنهاد کردم ‫به آپارتمانی نقل‌مکان کنه
‫تا کاملا وضعیت زندگی
‫سوژه‌ش رو بازتاب بده ‫و بتونه کامل در نقش فرو بره.
‫تونستی...تونستی بفهمی آپارتمانش چه شکلیه؟
‫آره، متوجه شدم که اون
‫هم‌گروهی‌هاش زندگی می‌کنه
‫و درواقع خیلی نزدیک به اینجاست. ‫منطقه‌ی شرمن اوکاس.
‫باشه.
‫خوبه. چقدر زود می‌تونی نقل‌مکان کنی؟
‫به‌محض اینکه بتونم.
‫پس من براش یه جای مشابه اجاره کردم
‫و دوتا بازیگر استخدام کردم ‫تا نقش هم‌اتاقی‌هاش رو بازی کنن.
‫خیلی‌خوب. اینا...
‫- تکس و مت هستن. ‫- چه‌خبر، مَرد؟
‫- اینا هم‌اتاقی‌های جدیدت میشن. ‫- هی.
‫بهش گفتم تا زمانی که خودش نیست
‫نامه‌هاش رو برمی‌دارم ‫و به گل و گیاه‌هاش آب میدم.
‫گیاه‌ها توی حموم هستن.
‫- فقط مقدار کمی آب بده. ‫- باشه.
‫مراقب باش، چون آبش سرریز میشه،
‫- با یه ظرف کوچک آب بریز. ‫- خیلی‌خوب. باشه، عالیه.
‫-خیلی‌خوب. خوش بگذره. ‫- باشه. می‌بینمت.
‫می‌بینم‌تون.
‫ولی درواقع می‌خواستم ‫بیشتر از اینا انجام بدم.
‫پس زمانی که توماس درحال
‫فرو رفتن عمیق در شخصیتش بود...
‫منم درحال فرو رفتن در شخصیت خودم بودم.
‫شروع کردم به زندگی در خونه‌ی اون.
‫چیزی رو خوردم که اون می‌خورد...
‫چیزی رو بازی کردم که اون بازی می‌کرد...
‫سلاح‌هایی که استفاده می‌کرد رو استفاده کردم.
‫کتاب‌های اونو خوندم...
‫و در جای اون خوابیدم.
‫حالا من 24 ساعته تبدیل به توماس شده بودم.
‫برنامه‌ی درسی رو تا زمانی ادامه دادم
‫که خودمم در اوباتوبا مشغول به کار شدم.
‫جایی متفاوت با مال توماس، ‫تا اینکه متوجه قضیه نشه.
‫اون...اون با چندتا از هم‌گروهی‌هاش ‫در شرمن اوکاس...
‫زندگی می‌کنه...
‫- خیلی‌خوب. ‫- توی یه خونه هستن...
‫باشه. خوبه.
‫کی می‌تونی نقل‌مکان کنی؟
‫کم‌کم داشت برام روشن میشد
‫که چه خواسته‌های زیادی ‫از دانشجوهام دارم...
‫این تکسه. ‫اینم مت.
‫- هی. ‫- اینا نقش هم‌اتاقی‌هات رو بازی می‌کنن.
‫- خوشوقتم. ‫- چطوری؟
‫و اونا برای رسیدن به رویاهاشون...
‫چقدر حاضرن فداکاری کنن.
‫چطوره کلیدهاتو بهم بدی.
‫اووم...
‫چرا...چرا کلیدهام رو نیاز داری؟
‫- می‌تونم مراقب گیاه‌هات باشم. ‫- اوه، آره.
‫یا تا وقتی اینجایی، ‫نامه‌هات رو برات بیارم.
‫ولی مهم نبود چقدر عمیق میشدم،
‫هنوزم بخش‌هایی از توماس ‫برام راز باقی مونده بودن.
‫ولی شاید تا همینقدر میشه یکی رو درک کرد.
‫و آخرین قدم در شناخت یک نفر
‫فقط حدس زدنه.
‫خیلی‌خوب، اشلی.
‫وقتی هفته‌ی اول کارشون رو تموم کردن،
‫از همه‌ی بازیگران خواستم برای ‫نمایش آخر برگردن.
‫بنظر دو اینچ میاد.
‫خیلی‌خوب، سَم.
‫سخته بفهمی دقیقا پُشت لبخند بازیگر
‫چی مخفی شده.
‫- یه کاسه کافیه، آقا؟ ‫- توماس.
‫ولی هرزگاهی خوبه که آدم تظاهر کنه
‫همه‌چیز بروفق مراده.
‫- با شماره‌ی سه میگیم روش فیلدر. ‫- یک، دو، سه.
‫روش فیلدر!
‫بیشتر از زمان برنامه‌ریزیم در لس‌آنجلس بودم،
‫و یجورایی برای برگشت به خونه ‫دلواپس بودم...
‫تا برگردم به زندگی خانوادگی. ‫مطمئن نبودم چه حسی داره.
‫- هی، بابا. ‫- اوه، هی!
‫- سلام. ‫- آنجلا اینجاست؟
‫اوه...
‫- بغل؟ میشه یه بغل بدی؟ ‫- اوه. آره. آره. حتما.
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- آره. حالت چطوره؟
‫خوبم...اوومم...
‫برم وسایلم رو بالا بذارم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫اوه...باشه.
‫شاید بتونم. ‫شاید بتونم بیام.
‫خوش می‌گذره. ‫خوش می‌گذره.
‫همه اونقدر استقبال گرمی داشتن
‫حس خونه بودن رو بهم می‌داد.
‫ولی بنابه‌دلایلی، این حس بنظر مشکل داشت.
‫بهش می‌گفتم تو موسیقی روز رو دنبال کن،
‫من بیشتر از موسیقی زیرزمینی خوشم میاد.
‫دوست دارم هنرمندهای زیرزمینی رو پیدا کنم.
‫آدام الان 15 سالشه. ‫من برای نه سال رفته بودم.
‫واقعا منو اینطوری می‌دید؟
‫شاید لازم بود یکم تغییرات بدم.
‫- هی. ‫- هی.
‫- چه خبر، بابا؟ ‫- میشه بیام تو؟
‫آره، مشکلی نیست. ‫چه خبر؟
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- اوه، آره...
‫یجورایی سعی دارم چندتا آهنگ بنویسم.
‫- اوه، ایول. خوبه. ‫- آره.
‫اشکالی نداره چند دقیقه باهات حرف بزنم؟
‫اسمت چی بود؟
‫آدام.
‫نه، نه، منظور می‌تونم باهات بعنوان ‫یه بازیگر حرف بزنم؟
‫- اوه. ‫- اسم واقعیت چیه؟
‫- اوه، جاشوا. جاشوا. ‫- جاشوا. خیلی‌خوب.
‫متاسفم. آره. ‫می‌دونم که گفته بودیم
‫نباید از فاز بازی بیرون بیایم، ولی...
‫آره. اوه، باشه، باشه، پس فقط...
‫باشه، ما الان داریم...
‫آره، فقط یه لحظه.
‫گمونم...باشه، پدرت بعد نُه سالی ‫که از پیشت رفته بود،
‫به خونه برمی‌گرده. ‫چه حس و حالی پیدا می‌کنی؟
‫شاید ازش دلخور باشم.
‫شاید یکمی.
‫فقط شخص خودمو میگم. ‫مخصوصا اگه...
‫بیاد خونه و رفتارش اینطوری باشه:
‫«هی، چه خبر؟ ‫اوضاع خوبه؟»
‫این...این دیگه...
‫اینو اصلا خوشم نمیاد.
‫فکر کنم...یعنی اون هنوزم پدرته، ‫ولی اینطوریه که...
‫انگار می‌خوای بهش بگی ‫«تو هوامو نداشتی»
‫- آره، آره، آره. ‫- پس، می‌دونی...
‫یه همچین حسی پیدا می‌کنم.
‫بنظرت اشکالی نداره که
‫دوباره خونه بیام و این کار رو امتحان کنیم؟
‫- یعنی این حس رو؟ ‫- آره.
‫- آره، حتما...صد درصد. ‫- باشه، باشه، خوبه.
‫هی!
‫ببین کی تصمیم گرفته برگرده.
‫خوبه.
‫کسی یا دوستی می‌شناسی که
‫چیزی شبیه به این ماجرا رو ‫تجربه کرده باشه؟
‫مثلا نبودن بابا یا...
‫آره، یه چند نفری رو می‌شناسم.
‫بنظرت بتونی به یکی‌شون بگی
‫یکم زمان باهاشون بگذرونم
‫یا دوستی که بتونم باهاش باشم یا...
‫آره، من...
‫راستش بنظرم ایده‌ی خوبیه.
‫مطمئنا می‌تونم اینکارو بکنم.
‫هی.
‫اوضاع چطوره؟
‫دوست داری کارت‌بازی ببینی
‫- مثل شعبده‌بازی؟ ‫- نه، بابا. حالشو ندارم.
‫آره، چندین سال توی زندان بود.
‫- جووینل. ‫- جووینل؟
‫فکر کنم بزودی یه بچه‌ش بدنیا میاد.
‫- بچه داره؟ ‫- آره، متاهله.
‫- از چه سنی ازدواج کرده؟
‫- از 12 یا 13 سالگی نامزد بودن. ‫- سیزده سالگی نامزد بوده؟
‫آره، مطمئنم.
‫- اگه سیزده نباشه، فوقش چهارده سالگی. ‫- هی.
‫داری میری؟
‫آره، میرم با دوستام بگردم.
‫باشه. کجا میری؟ ‫کجا...کدوم...کدوم دوستات؟
‫با دوستام دیگه. ‫میریم بیرون و یه چیزی بخوریم.
‫می‌خواین یه چیزی بخورین؟
‫چه جور نوشیدنی‌هایی می‌خوری؟
‫آب‌گازدار، آب‌میوه. ‫از این جور چیزا دیگه.
‫- آب‌گازدار، باشه. ‫- آره.
‫نمی‌تونی بری هرچیزی بخوری. ‫فقط پانزده سالته.
‫یعنی چی نمی‌تونم برم چیزی بخورم؟
‫باید مطمئن بشم سالم و سلامت ‫به خونه برمی‌گردی.
‫ببین کی از خونه برگشتن داره حرف می‌زنه.
‫باشه، بیخیال. هی.
‫نمی‌تونی... ‫نمی‌تونی همینطوری...
‫آدام؟
‫چی شده؟
‫اوه...
‫بنظرم فقط از اینکه
‫اکثر زندگیش پیشش نبودم، ‫ازدستم ناراحته.
‫اوهوم.
‫باشه.
‫اما...
‫درستش می کنم.
‫خوبه.
‫هی رفیق،
‫لازم نیست بیرون بیای یا جوابم رو بدی.
‫فقط برات...
‫یه کادوی کوچولو گرفتم.
‫پدال گیتاره. می دونم ازشون خوشت میاد.
‫مطمئن نیستم کارشون چیه. پس...
‫به نظرم باعث می شه صدای گیتار قشنگ تر در بیاد.
‫شاید یه روز بتونی نشونم بدی نحوه کارشون چه جوریه
‫اوومم...
‫یعنی در مرحله بعدی، فکر کنم مواد هم می زد.
‫- آره. ‫- هر موادی که به ذهنت برسه.
‫احتمالا مصرف کرده.
‫می دونی، کوکائین،
‫یا مالی یا از این موادها.
‫این ها به خاطر وضعیت پدرش بوده؟
‫- یعنی، آره، فکر کنم. ‫- باشه.
‫فکر کنم به خاطر همونه.
‫تو پدرم نیستی! باشه؟
‫قبلا پیشم نبودی، حالا هم نیستی.
‫مصرف مواد و الکل...
‫باعث نمی شه که این درد...
‫از بین بره. باشه، من هم همین مشکل رو داشتم.
‫از پدرم بیزار بودم.
‫من از پدرم بیزار بودم و رفتم سراغ مواد و الکل.
‫کاش می تونستم ازش بگذرم.
‫ای کاش پدر و مادرم باهام می نشستن
‫و همین طوری که ما باهات حرف می زنیم، با من حرف می زدن
‫این کار رو نکردن. نمی دونستن چیکار کنن!
‫اجازه نمی دم این اتفاق برات بیفته.
‫چه...چه...چه موادی می زنی؟
‫یعنی چی که چه موادی می زنم...؟
‫- چرا باید به توی لامصب بگم؟ ‫- شنیدم که داری...
‫- چیه؟ می خوای بری به پلیس بگی؟ ‫- پس واقعا مواد می زنی؟
‫می خوای چیکار؟ بری و بهشون بگی؟
‫نه! حرف من به هیچ وجه این چیزها نیست.
‫- آدام... ‫- من خبرچین نیستم.
‫تو واقعا آبروریز بزرگی هستی، مرد.
‫باشه؟ حالا...
‫می شه این بحث کوفتی رو تمومش کنیم؟
‫- سلام، آنجلا؟ ‫- سلام.
‫خواستم بدونم
‫چه حسی پیدا می کنی اگه به سن 6سالگی برگردی؟
‫اوه، می شه بهم بفهمونی
‫هدف از برگشت به اون سن چیه؟
‫- اوه، فقط به خاطر اینکه... ‫- چی توی فکرت بود؟
‫حس می کنم تجربه‌ی دیدن بزرگ شدنش رو
‫از دست دادم، و این طوری...
‫دوست دارم این کار رو بکنم.
‫هر چی که به نظرت برای برنامه لازمه، من مشکلی ندارم
‫باشه، خوبه. یه کم دیگه باهات صحبت می کنم.
‫باشه. می بینمت.
‫آدام؟
‫آدام، آدام، حالت خوبه؟
‫حالت خوبه؟ نفس بکش. نفس بکش. نفس بکش. نفس بکش.
‫نفس بکش. نفس بکش. نفس بکش. نفس بکش.
‫- آنجلا! آنجلا! ‫- چیه؟
‫آدام، باهام بمون،
‫حالت خوبه؟ ‫آدام، خوبی؟
‫آدام. آدام...
‫چه خبر شده؟
‫باشه، چیزی نیست.
‫نمی دونم چه اتفاقی داره می افته.
‫نمی دونم چه اتفاقی داره براش می افته. نمی دونم.
‫نمی دونم چه اتفاقی داره می افته.
‫نمی دونم چه اتفاقی داره براش می افته.
‫نمی دونم. نمی دونم.
‫تنگی مَردمک و فزون‌تنش.
‫دی اکسید بدنش بالاست. به نظر میاد اودوز کرده.
‫باشه، برای رفع مشکل فزون تنش
‫- باید آرام بخش بنزو بزنیم. ‫- موافقم.
‫اول باید نفس کشیدنش رو بهتر کنیم.
‫- باشه. ‫- باید کمی نارسین بهش تزریق کنیم.
‫فشار خون روی 96 و 50، تنفس، شش.
‫سطح اکسیژن : 86.
‫حالت چطوره؟ خوبی؟
‫خوبی؟
‫چیکار می کنی؟ نه. بمون. بمون. حالت خوبه، آدام.
‫- حالت خوبه. ‫- جات اَمنه.
‫- چی داره می شه... ‫- هی!
‫این دور ورا یه پسر 15ساله ندیدید؟
‫نه، ندیدم. یه مرد بزرگتر از اونجا می رفت.
‫مرد بزرگتر؟ نه. نه. پس اون نیست.
‫باشه، ممنون.
‫آدام؟
‫اوه، متأسفم. متأسفم.
‫به راحتی می شه
‫فرض کرد که بقیه ازت متنفر هستن...
‫اما زمانی که بخوای فکرشون رو فرض کنی...
‫احتمالا اون ها رو تبدیل به شخصیت هایی می‌کنی
‫که فقط توی ذهن خودت وجود دارن.
‫خوبیش اینه که گاهی فقط لازمه
‫در دیدگاهت تغییری بدی
‫تا دنیا حس جدیدی بهت بده.
‫خیلی خب، آدام. بیا بریم خونه.
‫همین؟