‫[این اثر گرچه برگرفته از حقیقت می‌باشد ‫اما ساختۀ ذهن نویسنده است]
‫[هر گونه شبیه بودن به اشخاص حقیقی ‫کاملاً اتفاقی است]
‫دیانا توربی و گروه خبری‌اش ‫از شبکۀ «کریپتون»، در انتیوکیا ربوده شدند.
‫او که دختر رئیس جمهور اسبق کشور می‌باشد،
‫واسه ی مذاکرات دولتی، ‫مهره‌ای ارزشمند محسوب می‌شد.
‫واسه همین «استردادناپذیرها» او را...
‫«جواهر تاج و تخت» خطاب می‌کردند.
‫[حومۀ شهر «مدئین»]
‫بیا.
‫چقدر آب‌زیرکاهی! نگاه کن چه‌جوری تاس میندازه.
‫یکی اینجا. نمی‌بینی...
‫- بیخیال پسر! ‫- هفت.
‫چهار که چیزی نیست.
‫بذار نگاه کنم.
‫با تاس انداختن شانس آوردی.
‫بسیار خب، ببین.
‫یک، دو، سه. حالیتون کردم؟
‫دارم برنده میشم. ‫اگه نبری چه شرطی می‌بندی؟
‫شرط؟ هیچی ندارم بهت بدم.
‫ضبط صوتت بسیار باحاله.
‫مدام دوست داشتم ‫یه نامزدِ شاهزاده داشته باشم.
‫چی شده؟ واسه چی جنبۀ باخت نداری؟
‫عصبانی شد!
‫بسیار خب، بشین بابا.
‫بیا بازی رو تموم کنیم.
‫بعداً هم وقت واسه مسخره‌بازی هست.
‫با رفقات بازی کن. ‫فکر منم از سرت خارج کن.
‫الان واسم قات زدی؟
‫نمی‌تونی با من در بیفتی. ‫در دردسر می‌افتی.
‫- جداً؟ چرا؟ چرا نمی‌تونم؟ ‫- برو عقب!
‫نمی‌تونم؟ ببین چه جور می‌تونم.
‫این‌جوری ازت زیادتر خوشم میاد.
‫مواظب باش، پسر. آروم‌تر. آروم‌تر!
‫- آهسته تر. ‫- پاشو بیا کمک.
‫مواظب باش.
‫برادر...
‫دست از سرم بردار.
‫- پاشو، کله‌پوک. ‫- اومدم. اومدم.
‫روزنامه‌نگار!
‫روزنامه‌نگار...
‫آروم، آروم.
‫راسته که تو دختر رئیس جمهوری،
‫اما این عوضی نیست.
‫باراباس.
‫بهش صدمه نزن، التماست می‌کنم.
‫گفتم که باید چه کاری کنی.
‫بیا نامزد من شو تا اتفاقی نیفته.
‫قشنگ بهش فکر کن. ‫رئیست متوجه میشه!
‫زمانی رئیس رفته سفر، من اینجا همه‌کاره‌ام.
‫و ما هر غلطی که بخوایم می‌کنیم.
‫باراباس، هر کاری ازم بخوای می‌کنم.
‫جداً؟
‫هر چی بخوام؟
‫هر کاری بخوای می‌کنم. ‫بهش شلیک نکن خواهشاً. هر کاری بخوای می‌کنم.
‫شلیک نکن.
‫هر کاری بخوای انجام میدم.
‫اون لعنتی چه فکری پیش خودش می‌کرد؟
‫شرمنده، دیانا خانم.
‫- منو ببخش. ‫- آروم، آروم.
‫بیا، راه بیفت.
‫[بوگوتا؛ دو ماه قبل]
‫- بقیه چی؟ ‫- دارن غذا می‌خورن.
‫بهشون بگو امروز راه می‌افتیم.
‫اون مصاحبه رو با فرمانده «پرز» درست کردم.
‫می‌ریم داخل اردوگاهش و حضوری صحبت می‌کنیم.
‫دیانا، داریم می‌ریم جنگل ‫تا با یه پارتیزان حرف بزنیم؟
‫بله. بله، سیمون.
حقیقته.
‫این فرصت خوبی واسه ما و برای کشوره.
‫آره، متوجه ام، ولی...
‫یا باید بر اساس شرایط اون باشه، یا هیچی.
‫وحشتناکه.
‫می‌دونم وحشتناکه.
‫سیمون، این امکان داره به یه پیمان صلح ‫با پارتیزان‌ها ختم بشه.
‫نمیشه پیشنهاد بدیم ‫در منطقۀ بی‌طرف همدیگه رو ببینیم؟
‫سیمون.
‫دنبالم بیا.
‫- یه کم بیشتر، «کارو». مراقب مامان‌بزرگ باش. ‫- خودم می‌تونم، مامان.
‫اونجا.
‫- با دنده یک برو جلو. ‫- بایست، بایست.
‫وایستا، وایستا، وایستا. ترمز بگیر.
‫دیگه جات امنه.
‫سلام، عزیزم.
‫- نگفتی بادیگارد بابات بیاد؟ ‫- نه، مشکلی واسم پیش نمیاد.
‫آقای ژولیوس سزار (باباش رو میگه) ‫می‌دونه با پارتیزان‌ها قرار داری؟
‫نه.
زمانی برگشتم بهش میگم. ‫خوشحال هم میشه.
‫نگران نباش.
‫مسواک داری؟
بله.
‫چه اتفاقی افتاده، عزیزم؟
‫ناراحتی که قراره کنار من بمونی؟
‫- نه، جریان این نیست، مامان‌بزرگ. ‫- پس چیه؟
‫مامان گفت می‌ریم غواصی ‫اما الان میگه نمی‌خواد بیاد.
‫قصد نداره بیاد یا نمی‌تونه بیاد؟
‫خب، نمی‌تونه. ‫اما نمی‌ذاره منم برم.
‫نمیشه که تنهایی بری، چون بچۀ منی.
‫بیخیال، شاد باش.
‫هفتۀ بعد می‌ریم دریا
‫و تا زمانی انگشت‌هامون مثل مامان‌بزرگ ‫چروک نشده باشه نمیایم بیرون.
‫چی؟
‫باید برم.
‫- بسیار خب. ‫- عزیزم، کار احمقانه‌ای نکن.
‫احمقانه؟ من؟
هیچوقت!
‫[انتیوکیا]
‫دارن کجا می‌برنمون، دیانا؟
‫عادیه که احتیاط کنن.
‫آخه این طرف کم کسی نیست. ‫فرمانده پرز ـه.
‫حالا دو روزه داریم پیاده‌روی می‌کنیم.
‫می‌دونم. از این طرف می‌پرسم.
‫چه اندازه دیگه راه مونده؟
‫باید بهم بگی چه اندازه راه مونده.
‫نمی‌تونیم همین‌طوری دائماً راه بریم.
‫کلی وسیله داریم، خسته شدیم.
‫واسه مصاحبه اومدیم اینجا.
‫اگه برسیم و ببینیم وسایل‌مون داغون شدن چی؟
‫ببین، خانم...
‫کسی دعوتت نکرده بیای اینجا. ‫حماقت نکن.
در ‫اینجا قدرت دستِ استردادناپذیرهاست.
‫بئاتریز. برگرد این طرفی بخواب.
‫- مزاحِمِت شده؟ ‫- نه.
‫کافیه بابا!
‫ساکت باش، نمی‌ذاری بخوابه.
‫هوی...
‫نیازی نداره بهم بزنی!
‫اگه یه کلمه دیگه صحبت کنی ‫واقعاً بهت می‌زنم.
‫می‌تونی بری یه جای خوبتر بخوابی.
زمانی خوابیدم که نمی‌فهمم ‫دارم خُر و پُف می‌کنم.
‫- نه! نه! ‫- بسیار خب، خیلی خب.
‫بسیار خب، چیزی نیست. چیزی نیست.
‫آروم باش. آروم باش.
‫- نه! نه! ‫- آروم باش.
‫باید بری استراحت کنی.
‫حتما، پسرم. آروم باش. خونسرد باش.
‫آهسته. برو بگیر بخواب. برو.
‫آروم باش.
‫اگه دوباره صدات رو بشنوم، ‫یه تیر داخل سرت خالی می‌کنم.
‫اگه مجبور شدی سرفه کنی، ‫داخل متکا سرفه کن.
‫برو بابا دلت خوشه، مارینا.
‫الان تا چند ثانیه دیگه تکلیف‌مون مشخص میشه.
‫این جنگ، دشمنان رو سر میز مذاکره می‌شونه.
‫موافق هستین دکتر ویلامیزار؟
‫باید با موکلینت صحبت کنم. ‫چه جور می‌تونم این کار رو بکنم؟
‫- بیام «مدئین»؟ ‫- نه، نه، من حالا توی بوگوتا هستم.
‫اینو یادداشت کن.
‫خیابان بیست و ششم، شمارۀ ۲۸۵۲.
‫باید واسه مذاکره آماده باشی.
‫حتماً، مرسی.
‫بفرما، رفیق. ‫اینجا رو خونۀ خودت بدون.
‫دکتر آلبرتو ویلامیزار.
خوشبختم.
‫«تخو» بازی می‌کنی؟
‫اگه می‌خوای بدونی باید بگم ‫از گلف‌بازی‌کردنم خوبتره.
‫پس چه خوب که یه گلف‌باز حرفه‌ای ‫در زمینِ گلف داریم.
‫بریم واسه قهرمانی.
‫همیشه رو به جلو! ببین.
‫فقط بگو چی‌کار کنم ‫که زن و دخترم رو آزاد کنم.
‫قراره تنهایی بازی کنم؟ بنداز دیگه.
‫بگو چی‌کار کنم که گروگان‌ها آزاد بشن.
‫بازی کن، برادر.
‫دستت رو با خاک و گِل کثیف کن.
‫تنها خواستۀ موکلینِ من ‫یه مقدار احترام و عزت گذاشتنه.
‫ولی به‌جاش براشون چی‌کار می‌کنی؟ ‫دردسر درست می‌کنی.
‫مثل موش‌های فاضلاب افتادی ردشون.
‫موکلینت؟
‫یا اسکوبار؟
‫بیا چیزها رو با اسم خودشون صدا کنیم.
‫قضیه ساده‌تر از اونیه که به نظر میاد.
‫رئیس می‌خواد بدونه ‫می‌تونه بهت اعتماد کنه یا نه.
‫می‌تونه؟
‫معلومه که می‌تونه.
‫خوبه. پس بذار سفرت حروم نشه،
‫این یه پیام برای دوستت، جناب رئیس جمهوره.
‫کوتاه‌تر از لیست قرص‌هاییه که ‫هر روز صبح مصرف می‌کنم.
‫نوبت توئه.
‫جلوتره.
‫چون وقتی اشتباهی می‌کنیم، ‫فکر می‌کنیم که آدمای بدی هستیم.
‫فکر می‌کنیم گناهکاریم.
‫حالا یه قدم پایین.
‫ولی خیالتون راحت باشه، برادرها. ‫چون یهوه...
‫دیگه داریم می‌رسیم.
‫...کمک‌مون می‌کنه.
‫سلام.
‫- ما در مورد اون صحبت می‌کنیم. ‫- برو داخل، بچه!
‫خیلی مهمه که بشناسیدش.
‫بیاید به حرفش گوش کنیم.
‫قلب‌تون رو براش آماده کنید.
‫چون علی‌رغم گناهان‌تون...
‫یه لحظه صبر کن.
‫...اون تونست مرد بشه.
‫این‌طرف رو نگاه نکن.
‫که به این زمین اومده،
‫و به صلیب کشیده شده تا شأن ما رو حفظ کنه.
‫این‌جوری می‌تونید بفهمید ‫که عشق واقعی یعنی چی.
‫مامان‌بزرگ تنها کسیه که می‌تونه در رو ببنده.
‫سرم داد نزن.
‫روت رو برگردون. روت رو برگردون.
‫تو هم روت رو برگردن.
‫- کارِتو بکن. ‫- روت رو برگردون.
‫تا بتونیم این کلام رو به افرادی که ‫راه رو گُم کردند برسونیم.
‫سلام، دون پاچو.
‫- صبح بخیر. خانواده چطورن؟ ‫- خوبن. ممنون، آقا.
‫- بفرمائید. اینجا رو خونۀ خودتون بدونید. ‫- لیدر، ببین چی برات آوردم.
‫لیدر، غافلگیر نشدی؟
‫داماریس، چطوری؟
‫بدک نیستم.
‫یه چیزی برای پسره دارم.
‫دون پاچو،
‫ممنون. خدا پشت و پناهت.
‫بگیر بشین. شام آماده‌ست.
‫کل غذات رو بخور تا بذارم بازی کنی.
‫داماریس،
‫اینم یه کم پول اضافه برای مهمون‌های جدید.
‫ممنونم، دون پاچو.
‫ولی به نظرت کافیه؟
‫- الیاس، لباس‌ها رو میاری؟ ‫- بله، آقا. الان میارم.
‫اگه بیشتر خواستی، فقط لب تر کن ‫تا برات جور کنم.
‫لیدر، غذات رو بخور.
‫- الیاس. ‫- جانم؟
‫- در رو باز کن. ‫- چشم آقا.
‫سلام، خانم‌ها.
‫خوشحالم می‌بینم راحتید.
‫برای اینکه راحت‌تر باشید،
‫یه سری چیز آوردم ‫تا توی خوشگل‌ترین حالت‌تون باشید.
‫ببینید.
‫خوشبو کننده، شامپو، مسواک.
‫سیگار. حتی کتاب آوردم بخونید.
‫اینم یه سری لباس که اگه خواستید عوض کنید.
‫حتماً توی اون دامن‌ها خیلی معذبید.
‫پسرا اینجا هستن که مراقبتون باشن.
‫اگه هر کدوم‌شون رفتار نامناسبی داشتن ‫فقط بهم بگید. خودم به حساب‌شون می‌رسم.
‫براتون گردن‌کُلُفتی نکردن که؟ کردن؟
‫صادقانه بگید. من اینجا رئیسم.
‫برخورد مناسبی باهامون داشتن. ممنون.
‫پس چرا دارید می‌لرزید، خانم؟
‫ما قدردان همه چیز هستیم، آقا.
‫دون پاچو. همون دون پاچو صدام کن.
‫حواسم بهتون هست.
‫از اقامتتون لذت ببرید.
‫می‌خواستم یه چیزی بگم.
‫بگو.
‫میشه بیشتر بهمون سیگار بدید، لطفاً؟
‫بفرما.
‫دیگه دلیلی نداره گِله کنی، خانم.
‫سیگار، یه تشک... ‫یه آدم‌رباییِ پنج‌ستاره. ببین.
‫این چیه؟
‫ناخن‌هام داغونن!
‫کل مدتی که اینجا بودم ‫اون آقا تا حالا نیومده بود.
‫هیچ‌وقت بهم چیزی نداده بودن.
‫به گمونم زنده می‌خوانمون.
‫پس خوشحال باشید.
‫یه چیزی می‌خوام تا باهاش سیگارم رو روشن کنم.
‫بیا.
‫ببین.
‫اول سوهان‌شون می‌زنیم ‫بعدش رنگ‌شون می‌کنیم.
‫فکر کردین با چی ‫باید این سیگار لعنتی رو روشن کنم؟
‫یه فندک بیارید.
‫بعدش می‌چرخونی. حالا تو بکن.
‫اولش خیلی محکم. بچرخونش. بچرخونش.
‫بچرخون، بچرخون.
‫بیا. همینه، پسر.
‫دوباره.
‫- کجا میری؟ ‫- پیش مامان.
‫بچۀ لوس!
‫خوشت میاد؟
‫- کدوم رو بیشتر دوست داری؟ ‫- سبزه رو.
‫سبزه رو؟ مطمئنی؟
‫اینا مال خانمن. ببین چقدر خوشگلن.
‫دکمه‌های برّاق!
‫کمک کن تا بکنمش.
‫همون‌طور که یادت دادم.
‫سعی کن خودت تکی انجامش بدی.
‫کلمبیا نمی‌تونه این مقاومت رو ادامه...
‫- آقای آلبرتو. بیاید لطفاً. ‫- ممنون.
‫...در «مدئین» و در بزرگراه‌ها.
‫بیا تو.
‫سزار.
‫دو هفته گذشته ولی هنوز هیچی نمی‌دونیم.
‫بیا تو.
‫باید آمادگیش رو داشته باشی ‫که این قضیه یه مدتی طول بکشه.
‫چطور می‌تونی این حرف رو بزنی؟
‫باید در اسرع وقت اونا رو بیارم بیرون.
‫می‌دونی، یه فکرایی کردم و به نظرم جواب میده.
‫یه سری استراتژی‌های مذاکراتی‌مون رو با...
‫استردادناپذیرها عوض می‌کنیم.
‫مثل چی؟
‫مثلاً به خانواده‌هاشون پیشنهاد می‌دیم ‫که ازشون محافظت کنیم.
‫واقعاً؟
‫آره، می‌تونی هم بهشون امید بدی.
‫که شاید همینجا توی کلمبیا محاکمه بشن.
‫مطمئنم این‌جوری شروع به ‫آزاد کردنِ گروگان‌ها می‌کنن. باور کن.
‫یه راهش هم اینه که کشور رو دو دستی ‫تقدیم‌شون کنیم و خودمون بریم آمریکا.
‫با کی حرف زدی؟
‫با یکی از وکلاش.
‫من الان جای تو نیستم.
‫ولی دون هرناندو سانتوس ‫و رئیس جمهور سابق یعنی «توربی»...
‫بهم گفتن و میگن که منافع کشور رو ‫در اولویت اول قرار بدم.
‫حتی اگه جون دیانا و فرانسیسکو در خطر باشه.
‫از تو هم همین انتظار رو دارم.
‫روزی که اون عکس رو گرفتیم رو یادته؟
‫خیلی آدم خشکی بودی، داداش.
‫سه ساعت گذشت و هیچ فرقی نکردی.
‫تا اینکه ماروآ اون آهنگ رو گذاشت. ‫یادته؟
‫آرامش گرفتی.
‫رقصیدی و آواز خوندی.
‫دیگه اون سزارِ سرد و کسل‌کننده نبودی.
‫ممنون.
‫از ماروآ تشکر کن.
‫بفرما.
‫برای آیندگان!
‫حالا استراحت کن، آقای رئیس جمهور.
‫♪ جایی که زخم و زیلی قدم گذاشتی، عشقم ♪
‫♪ جایی که یه قلب شکسته هست ♪
‫♪ تو رو یادم میاد ♪
‫♪ غم، غم، غم ♪
‫♪ غمِ به‌خاطر آوردنِ دهان قشنگت ♪
‫♪ کجایی عشقم؟ ♪
‫♪ غم، غم، غم ♪
‫♪ غمِ به‌خاطر آوردنِ دهان قشنگت ♪
‫♪ کجایی عشقم؟ ♪
‫♪ غم، غم، غم ♪
‫کارو، تولدت مبارک، عزیز دلم.
‫الان دیگه هیجده سالت شده.
‫حال من خوبه.
‫امیدوارم حسابی لوست کرده باشن.
‫کارو، عشقم، تولدت مبارک.
‫مریم مقدس پشت و پناهت.
‫سلام.
‫سلام عرض شد.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من ازت مراقبت می‌کنم. خوشوقتم.
‫ببین.
‫مهمونی اون بیرون ادامه داره.
‫متوجه شدی؟
‫راننده رو کُشتن،
‫ولی روزنامه‌نگارها حرفی از دوستِ تو نزدن.
‫یه کلمه هم در موردش ننوشتن.
‫احتمالاً شماها کُشتینش.
‫اسم من دیز ـه.
‫چند سالته؟
‫هیجده.
‫پس بچه‌ای.
‫من بچه که بودم دیگه دست از ‫بچه‌بودن کشیدم، خانم.
‫روزنامه رو بده.
‫دوتا زن رو دزدیدن. همین!
‫به‌جای لوازم آرایش، باید یه بطری نوشیدنی ‫بهمون می‌دادن که ریلکس کنیم.
‫بیشترین چیزی که دلم براش تنگ شده همینه.
‫اینکه شب‌ها خسته و کوفته برم توی آپارتمانم.
‫که این‌قدر رقصیده باشم که...
‫نگو که برادرم شوهر خوبی نیست.
‫نه، دختر جون.
‫آلبرتو گردن‌کُلُفت به نظر میاد، ولی خوبه.
‫آره.
‫منظورم اینه که دلم تنگ شده برای اینکه ‫یه نوشیدنی رو چند نفره بخوریم و ریلکس کنیم.
‫آلبرتو هم‌نشین خوبی برای نوشیدنی‌خوردنه،
‫مخصوصاً شب‌ها.
‫- ببخشید، اونجا ژیلت نیست؟ ‫- نه، نیست.
‫- چی؟ ‫- چطور؟
‫موهام رو شونه کردم ولی ببین، ‫سبیل دارم!
‫- تا حالا ندیده بودین من اینجوری... ‫- نه.
‫ببین، از نزدیک ببین. همینجاست.
‫- نخند، مارینا. نخند. ‫- آروم باش بابا.
‫- لطفاً آروم باش. ‫- حاضرم سبیلِ تو رو داشته باشم...
‫ولی این هیکل رو نداشته باشم.
‫اگه حاضری بیا عوض کنیم.
‫راستش، نه، ببخشید.
‫ناخن‌هام رو...
‫نگه می‌دارم.
‫تنها چیزیه که از ماهیتِ واقعی‌ام باقی مونده.
‫ناخن‌ها، سبیل، نوشیدنی.
‫عنوان قشنگی برای فیلم میشه.
‫قشنگه. شرط می‌بندم بهمون بودجه میدن.
‫گریه نکن. بیا ببینم.
‫- تو بکن. ‫- بذار کمکت سبیلت رو بزنم.
‫چه کمکی؟
‫نه، نه. سخت نیست.
‫درد نداره.
‫این‌جوری.
‫بفرما.
‫سلام عرض شد.
‫سلام، من آندرس ویلامیزار هستم.
‫تو زنِ آنگل هستی؟
‫- یه لحظه، الان میام پایین. ‫- ممنون.
‫ماتیاس، قایم نشو. بیا اینجا.
‫بیا.
‫دخترا، سلام کنید.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- ماریانا، سلام کن. ‫- سلام.
‫- دنبالم بیا.
‫حتماً به‌خاطر خانم ماروآ نگرانید.
‫هر روز باباتون رو توی تلویزیون می‌بینیم.
‫و دعا می‌کنیم که اتفاق بدی ‫برای مادرتون نیفته.
‫آنگل همیشه تعریفِ مامانتون رو می‌کرد.
‫- همیشه چیزای خوب در موردش می‌گفت. ‫- همۀ مردم شهرمون آنگل رو دوست داشتن.
‫ولی جور دیگه‌ای به نظر میاد. ‫جاتون توی مجلس ختمش خالی بود.
‫راستش، دلمون می‌خواست بیایم ‫ولی اونا نمی‌ذاشتن...
‫آخه چطور می‌خواستید بیاید مجلس ختم؟
‫اونم با دزدیده‌شدنِ مامانتون ‫و این داستان‌ها.
‫اگه آدم قرار باشه مجلس ختمِ ‫همۀ آشناهاش رو بره که...
‫هیچ‌وقت کار دیگه‌ای نمی‌تونیم بکنیم.
‫باید به زندگی‌کردن ادامه بدیم، مگه نه؟
‫می‌دونم.
‫کوکی می‌خواید؟
‫سوار شو.
‫ادب که هزینه‌ای نداره!
‫خندیدنِ من اذیتت می‌کنه؟
‫نه، چرا باید بکنه؟
‫خب، برای اینکه خانوادۀ آنگل عزادارن.
‫ببین.
‫اگه توی اون خونه یه چیز یاد گرفته باشم
‫اینه که باید قدر زندگی رو بدونیم.
‫یه فکری دارم.
‫- فقط یه دقیقه وایستا. ‫- برو. همینجا منتظر می‌مونم.
‫[فروشگاه چاپرینو]
‫بیاید بالا! بیاید!
‫یه رُز برای نامزدت می‌خری؟
‫یه دونه بخر لطفاً. ‫فقط ۱۰۰ پزو.
‫نه، نه، نامزدم نیست.
‫اگه اینو بگیری نامزدت میشه. دختر خوشگلیه.
‫- خیلی خب، چند؟ ‫- فقط ۱۰۰ پزو.
‫- ممنون. ‫- متشکر.
‫این چیه؟
‫هیچی. ولش کن. بریم؟
‫آره.
‫امشب درد و عزا خیابان‌های ‫بوگوتا رو فرا گرفت.
‫هفت حملۀ تروریستی در شهر اتفاق افتاد.
‫گزارش‌ها تا به الان نشون میدن که ‫حداقل ۲۱ کُشته و ۶۶ مجروح داشتیم.
‫تعداد زیادی‌شون در شرایط وخیم به سر می‌برن.
‫در دوتا از این حملات ‫از ماشین‌های حامل بمب استفاده شده.
‫یکی‌شون در مرکز شهر منفجر شده.
‫- نوشیدنی بخور تا آروم بشی. ‫- ممنون.
‫طبق گفته‌های متخصصین، ‫خسارت شدیدی وارد شده.
‫پنج نفر از این ۲۱ قربانی، کودک بوده‌اند.
‫تا به الان این حملات ‫به گروه خاصی اختصاص داده نشده.
‫مأمورین تحقیقات و تیم‌های ویژه ‫در صحنۀ جرم مشغول به کارند.
‫کارولینا، خودم می‌برمت خونه.
‫میشه الان بریم؟
‫معلومه که میشه. بریم.
‫...تا عاملین این حادثه پیدا بشن.
‫در کالیفرنیا، یک ماشین حامل بمب دیگه...
‫گوش‌به‌زنگ باش. من بیرون منتظرم.
‫۹ نفر رو کُشت.
‫در «مدئین»...
‫کارولینا.
‫خوبی؟
‫آره.
‫پدر سگ!
‫سزار.
‫یا بهتره بگم «آقای رئیس جمهور»؟
‫آلبرتو، زهرِماری خوردی؟
‫معلومه که آره، داداش.
‫واسه همین این موقع از شب زنگ زدم.
‫بیدارت کردم؟
‫مهم نیست.
‫در کل خیلی خواب ندارم.
‫من که حتی اگه بخوام هم خوابم نمی‌بره.
‫همسرم دستِ قاچاقچی‌های مواد مخدره...
‫و پسرم توی خیابون بوده ‫که هفت تا بمب منفجر شده.
‫آندرس؟
‫حالش خوبه؟ کسی بهم نگفته بود.
‫خوبه. از بیخ گوشش گذشت.
‫ولی خوبه.
‫لعنتی! ترسوندیم.
‫منم ترسیده بودم.
‫خیلی!
‫مردمی که بهت رأی دادن هم ‫دارن با همین ترس زندگی می‌کنن، سزار.
‫می‌دونی موقع نوشیدنی‌خوردن ‫داشتم به چی فکر می‌کردم؟
‫که من به قانون اعتقاد دارم.
‫به عدالت اعتقاد دارم.
‫به حاکمیت قانون اعتقاد دارم.
‫به اینم ایمان دارم ‫که اسکوبار همه‌مون رو گروگان گرفته.
‫و اگه لازم باشه با خودِ اهریمن هم معامله کنم ‫تا این قضیه رو تمومش کنم،
‫کاملاً حاضرم.
‫و مطمئنم کلمبیایی‌ها هم همین حس رو دارن.
‫خب...
‫فقط می‌خواستم همینا رو بگم.
‫فکر و خیال‌های یه آدم خمار.
‫شب بخیر، آقای رئیس جمهور.
‫روز همگی خوش.
‫رئیس جمهورِ جمهوری، ‫سخنرانی‌ای برای کل مردم داره.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫ممنون که تشریف آوردید.
‫می‌خواستم خیلی واضح بگم. ‫دولت تسلیم خشونت نمیشه.
‫- آقای رئیس جمهور. آقای رئیس جمهور. ‫- الان نه، لطفاً.
‫باید باهاش صحبت کنم.
‫همون‌طور که لوئیس کارلوس گالان یه زمان گفت:
‫ما باید منافع و خواسته‌های مردم کلمبیا رو ‫نسبت به تمام چیزهای دیگه ارجح قرار بدیم.
‫باید به دنبال راه‌حل‌های جدید ‫و خلاقانه بگردیم،
‫تا جریان خشونت‌آمیزی که در حال حاضر ‫در اون غرق شدیم رو متوقف کنیم.
‫بنابراین یک سری اصلاحات در لایحۀ...
‫برخورد قانونی با قاچاقچیان مواد مخدر ‫صورت می‌دیم.
‫اصلاحاتی که در چارچوبِ قانون هستند.
‫الو؟
‫تلویزیون رو روشن کن.
‫بابا. بابا، آهای! پاشو.
‫چی شده؟ چی شده؟
‫اونایی که تسلیم مقامات بشن ‫و به جرائم‌شون اعتراف کنن...
‫مشمول تخفیف در مجازات کیفری میشن.
‫و با توجه به شدت جرمشون،
‫تعیین میشه که محاکمه‌شون...
‫به وسیلۀ سیستم قضاییِ کلمبیا ‫صورت بگیره یا نه.
‫این تدابیر اصلاحی ‫سیستم قضایی‌مون رو مقوی می‌کنه،
‫و ضمانت می‌کنه که قاچاقچیان مواد مخدر ‫ توسط قانون محاکمه میشن.
‫دیگه حرفی نیست. خیلی ممنون.
‫- آقای رئیس جمهور، یه سؤال. ‫- یه سؤال دارم خواهشاً جواب بدید.
‫آقای رئیس جمهور.
‫خب، خوابالوها!
‫پاشید، دست و صورت‌تون رو بشورید، ‫موهاتون رو شونه کنید. باید بریم.
‫یالا! بریم. بریم.
‫- صبر کن، کجا؟ ‫- واسه چی سؤال می‌پرسی؟ فقط برو بیرون، خانم.
‫برو، برو، برو.
‫تو نه، پیرمرد.
‫در اتاق پنج ستاره بمون.
‫کنار این روانی بمون.
‫یالا، پیرمرد. پاشو!
‫عوضی، می‌خوای التماست کنم که راه بیفتی؟
‫بسیار خب، پیرمرد، برو.
‫چی شده، عزیزم؟
‫- کمکی چیزی نیاز داری؟ راه بیفت. ‫- دست کثیفت رو به من نزن!
‫ازت خوشم اومد، عزیزم. ‫بیا. این همه سرپیچی از دستورات نکن.
‫فقط برو. برو. این همه سرپیچی نکن.
‫یالا. برو.
‫برو، برو.
‫یالا.
‫برو، پیرمرد.
‫ریکاردو!
‫دارید به کجا می‌بریدش؟
‫اون لیاقت تو رو نداره.
‫اما من کی باشم که بهت نصیحت عاشقانه بکنم، ‫مگه نه؟
‫خواهشاً منو ببخش...
‫که این همه کار می‌کردم.
‫منو ببخش که مامانی نبودم که انتظارش رو داشتی.
‫می‌دونی زمانی از خواب بیدار میشم و ناراحتم
‫یا زمانی دارم ناامید میشم چی‌کار می‌کنم؟
‫موطلایی!
‫موطلایی، می‌خوای خبر ها رو ببینی؟
‫رفیق هات رو نشون میده.
‫اینجا در کنار «آزوسنا لیوانو» هستیم ‫که همین چند ساعت قبل آزاد شد.
‫آزوسنا، واسمون بگو حالت چطوره؟
‫بسیار خوشحالم.
‫بسیار خوشحالم که دوباره اینجام.
‫اما دوتا نگرانی دارم.
‫اولیش اینه که...
‫دوستام هنوز اونجا زندانی هستن و آزاد نشدن.
‫و دومیش اینه که...
‫چه جور پدر و مادرم و شوهرم...
‫می‌تونن آرامش و اعتمادی که ‫از دست دادن رو باز پس بگیرن؟
‫بیاید بازگردیم به...
‫از اینجا می‌ریم بیرون.
‫پس از اینکه فریب خوردین...
‫و در رستورانت جشن می‌گیریم، مارینا.
‫یه شکلات داغ می‌خوریم...
‫با نون‌هایی که عالی تُست شدن ‫و پنیر و کروسان!
‫سیسیلیا؟
‫سیسیلیا، پاسخ بده.
‫دستشویی‌ام.
‫الو، پنیا و شرکا.
‫آقای پنیا. همسر و خواهرم چه وقتی آزاد میشن؟
‫چه افتخاری!
‫آلبرتو ویلامیزار زنگ زده!
‫این همه خودتو به نفهمی نزن. کِی؟
‫باید در انتظار بمونیم.
‫پس از حرکتی که استردادناپذیرها زدن،
‫به گمونم دوستت، جناب رئیس جمهور ‫صورت خوبی پیدا کنه.
‫دولت نشون داد که جا واسه مذاکره هست.
‫یه لحظه تحمل کن، لطفاً.
‫اون حکم به میزان کافی صریح نبود.
‫امکان داره برداشت‌های خیلی بدی ازش بشه.
‫آخه چه جور میگی صریح نیست؟
‫اسکوبار و رفقاش می‌تونن اینجا ‫در کلمبیا محاکمه بشن.
‫دیگه چی می‌خوای؟
‫یه بار به تو گفتم. ‫مشکل از اعتماده!
‫نگاه، داداش، می‌خوای بهت اعتماد کنم؟
‫پس یه مدرکی بهم نشون بده ‫که زن و خواهرم هنوز زنده‌ان.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- زمانشه تیپ بزنید.
‫تا به خانواده‌هاتون اثبات کنید ‫که هنوز زنده‌اید.
‫این صفحه رو حفظ کنید.
‫از این سمت.
‫بیا، از این سمت.
‫همینجا خوبه. بسیار خوشگل شدی.
‫می‌دونی باید چی بگی؟
‫سلام، عشقم.
‫اینجا بسیار خوب باهامون رفتار می‌کنن،
‫پس خواهشاً نگران نباش.
‫به زودی همو می‌بینیم و...
‫و...
‫می‌تونیم روی بچه‌دار شدن تمرکز کنیم. ‫فکر کنم دیگه زمانش باشه.
‫و زمانی برگشتم...
‫زمانی برگشتم...
‫همه چی خوبتر میشه، عشقم.
‫ما پیشرفت‌هایی که از طرف دولت ‫حاصل شده رو دیدیم.
‫بسیار متشکریم.
‫باید همین جور ادامه بدیم.
‫باید به ما ضمانت داده بشه...
‫که می‌تونیم این جریان رو ‫بین کلمبیایی‌ها حل کنیم.
‫اگه ادامه پیدا کنه...
‫اینا حرفای مامان نیستن. ‫بهش گفتن این ها رو بگه.
‫اینجا بسیار خوب باهامون رفتار می‌کنن.
‫غذاشون عالیه.
‫بهمون پروتئین و گاهی وقتا هم سالاد میدن.
‫پسرم، حواست به رستوران باشه.
‫به صحبتای رزالبا گوش کن.
‫اون خوب می‌دونه به کی باید تیرامیسوی تشویقی ‫ داده بشه و به چه کسی نباید داده بشه.
‫به گیلو هم حسابی برس.
‫دوست نداره داخل باشه، ‫پس ببرش بیرون راه بره.
‫من صمیمانه از خانواده‌ام سپاسگذارم...
‫که پیشم بودن.
‫هر روزِ خدا به شما فکر می‌کنم.
‫به همۀ بچه‌هام فکر می‌کنم.
‫و با اینکه بسیار از هم دوریم،
‫همینجا نگهتون می‌دارم. نزدیکِ خودم.
‫درمورد تو هم فکر می‌کنم، آلبرتو.
‫بسیار!
‫همه شما رو دوست دارم.
‫[مدئین]
‫مقصد رو پیدا کردیم، ژنرال.
‫اشاره کنید وارد عمل می‌شیم.
‫همین حالا! هنوز وارد نشدین؟
‫اول شلیک کنید، بعد ها اجازه بگیرید.
‫می‌تونیم خیلی راحت بازداشتشون کنیم.
‫از دستورات اطاعت کن، پدرازا.
‫همینه، کثافتا!
‫لیدر، می‌خوای ماشین‌مون چه رنگی باشه؟
‫قصد دارم مشکی با آبی باشه،
‫و تند باشه!
‫شنیدی چی گفت؟ ‫یه ماشین تند مشکی و آبی می‌خوایم.
‫جدا؟
‫- خب، آرزو بر جوانان عیب نیست. ‫- بله، عزیزم.
‫لعنتی. همه چی به فنا رفت. ‫لعنت بهشون!
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- خفه شو، زنیکه. خفه شو.
‫گندش بزنن. همه چی از بین رفت.
‫- اونو نبر! ‫- خفه شو!
‫اونا دیوونه‌ان.
‫لعنتی!
‫لیدر، بیا بریم بخوابیم.
‫دیگه بازی واسه امروز بسه.
‫بریم. دیر وقته.
‫اینو به اون عوضی‌ای میگم که ‫چون ما خلافکاریم افتاده ردمون:
‫خیال کردی ما گاویم؟
‫صرفاً چون خونسردیم،
‫دلیل نمیشه که گلوله نداشت باشیم
‫بهشون یه تلنگر اساسی می‌زنیم.
‫چون شرافتِ آدمای نجیبی مانند من رو...
‫با ضعف، اشتباه گرفتن.
‫و اون آشغال‌ها، هزینه گزافی میدن!
‫زمانی این جنگ شروع شد، خودتون می‌بینید.
‫میگن یه نامه با یه نوار بوده.
‫حقیقت داره؟
بله.
‫- اسکوبار چی داخلش نوشته بود؟ ‫- عصبانی شده.
‫چند تا ضربۀ قوی بهش زدیم.
‫ده تا از همکارهای نزدیکش ‫در این چند روز کُشته شدن.
‫- آلبرتو... ‫- چی نوشته بود؟
‫که یکی یکی گروگان‌ها رو از بین می‌برند.
‫شما چی پاسخ دادین؟
‫که گروگان‌ها رو یکی یکی از بین ببرن.