‫[این اثر گرچه برگرفته از واقعیت می‌باشد ‫اما ساختۀ ذهن نویسنده است]
‫[هر گونه شباهتی به اشخاص حقیقی کاملاً اتفاقی است]
‫[ماروآ پاچون شش ماه قبل دزدیده شد.]
‫[مجلس مؤسسان بازم تقاضا کرده که ‫او و...]
‫[و فراسیسکو سانتوس، ‫خبرنگار دزدیده شده‌ی دیگر آزاد شوند.]
‫[رئیس‌جمهور گاوریا دیگه کاری نمی‌تونه بکنه.]
‫[اسکوبار حرف آخر رو می‌زنه.]
‫[خانواده‌ها تلاش می‌کنن روحیه‌شون رو ‫واسه عزیزانشون حفظ کنن.]
‫سلام مامان، حالت خوبه؟
‫خب، می‌دونم نباید این کار رو بکنم.
‫ولی چون پسرتم، ‫من هم قانون رو زیر پا می‌ذارم.
‫پس می‌خوام این هدیه رو واست باز کنم.
‫روز مادر مبارک.
‫یه سورپرایز دیگه هم طبقه‌ی پایین دارم.
‫روز مادر فرداست.
‫مامان، ما اینجا منتظرتیم.
‫آهای، چی می‌کنی؟
‫مونخه، برگرد روی اون کانال، خواهشا.
‫احترام بذار. این سخن خداست.
‫طبق قانون طبیعت، روی قلب همه هک شده،
‫و با ده فرمان توسط خدا واسه مردم ‫فرستاده شده.
‫ما رو از کشتن یکدیگه منع کرده.
‫بس کن، دختره‌ی آشغال.
‫اگه بازم بهش دست بزنی، ‫گردنت رو می‌شکنم.
‫هر روز داخل کلمبیا، کشور عزیزمون،
‫ده‌ها نفر توسط موتورسواران کلاه‌پوش ‫کشته میشن.
‫باز این آشغال شروع کرد.
‫بشین سر جات کثافت.
‫- آروم باش، اون آدم مقدسیه ‫- می‌دونم.
‫معجزه‌های این پیرمرد رو دیدم.
گمونم بدون این که بدونی چی به سر طرف ‫اومده نقد کردنش راحته.
‫به حرفش گوش کن. به حرف اون کشیش گوش کن.
‫همچنین، دیگه بی‌عدالتی کافیه .
‫دیگه تهمت زدن‌های کثیف،
‫که به اقدامات خونین کشیده میشن کافی‌ان.
‫ متوجه شدی ؟
‫تموم ما باید...
‫آره.
‫همه تلاشمون رو بکنیم که به این خونریزی ‫که کلمبیا رو پر کرده پایان بدیم،
‫و به قوی‌ترین کشور جهان تبدیلش کنیم.
‫در دستان شما روز رو قرار دادیم،
‫که به پایان رسیده و شب رو که در پیشه. ‫آمین.
‫خب، عزیزم، اگه تو یه زن عادی بودی،
‫بهت حرف‌های عادی ای رو می‌زدم ‫که خودت می‌دونی.
‫که دلمون واست تنگ شده، ‫که هیچوقت به نبودنت عادت نمی‌کنیم.
‫که هر روز بدون وقفه بهت فکر می‌کنیم.
‫ولی انگاری تو یه آدم عادی نیستی. ‫تو خاصی.
‫تو زن خاصی هستی.
‫تو این انرژی حیاتی رو داری،
‫که موجب میشه ما برای تو زندگی کنیم.
‫برای همین هم، الان...
‫تنها هدف من توی زندگی،
‫اینه که بازم تو رو آزاد ببینم.
‫تا زمانی هم که این اتفاق نیفته ‫آروم نمی‌گیرم، می‌شنوی؟
‫به هر قیمتی که شده.
‫به هر قیمتی که شده، ‫تو هم اینجوری بودی.
‫یه آدم خارق العاده و قوی.
‫به افتخارش.
‫الیاس، صبحونه رو گرفتی؟
‫الیاس، چرا جواب نمیدی؟
‫الیاس؟
‫الیاس رو دیدی؟
‫نه.
‫داماریس رو هم همینطور.
قصد داشتم این دستبند کودک الهی ‫رو بهت بدم.
‫مامان‌بزرگ پیش از مرگش بهم داد.
‫پس توی کادو دادن بسیار کارت درسته.
‫نه، هیچ موقع به کسی چیزی نمیدم.
‫- مچکر مونخه. ‫- ویلمر. صدام کن ویلمر.
‫مچکر ویلمر.
‫- چه خبر مونخه؟ ‫- سلام کوچولو.
‫روز مادر مبارک.
‫مچکر. بسیار قشنگه.
‫لیدر انتخابش کرد.
‫- مچکرم عشقم. ‫- عزیزم،
‫کی می‌ذاری دوباره ببینمت؟
‫عزیزم، بابا می‌بردت خونه‌ی ‫خاله گلدیس.
‫منم زود میام، باشه؟
‫برو با سگ بازی کن. منم میام.
‫مشت‌هات بازم درد دارن.
‫داماریس،
‫اگه بازم بتونی روم حساب کنی، ‫من هنوز مرد این خونه ‌ام.
‫پسره رو دیگه نیار اینجا.
‫- صبحونه‌ات حاضره نگرو. ‫- باشه.
‫صبح بخیر خانم ماروآ.
‫داماریس، زمانی رفتی در رو ببند، باشه؟
‫روز مادر مبارک داماریس.
‫بیا اینجا. بیا، بشین.
‫بیا، آفرین.
‫همه‌مون چنین حس هایی داریم. ‫می‌گذره.
‫من همش دعا می‌کنم و از خدا می‌خوام ‫این ماجرا تموم شه.
‫آره.
‫فقط خدا می‌تونه ما رو از اینجا ‫ببره بیرون.
‫تو به خدا اعتقاد داری؟
‫مهمه؟
‫توی کلمبیا، ما به همون خدایی معتقدیم ‫که اسکوبار و پلیس و دولت معتقدن.
‫شاید به خدا احتیاج داریم که بهمون مسیرو ‫نشون بده،
‫پیش از این که تموم اینا روی دستمون ‫خراب شه داماریس.
‫بگیرش.
‫بیا به یکدیگه کمک کنیم.
‫این شماره‌ی شوهرمه. ‫بهش این پیام رو بده.
‫نه. چی با خودت فکر می‌کنی؟
‫ما توی این ماجرا با همیم.
‫تا حالا دریا رفتی؟
‫- مشخصه. چرا؟ ‫- اسم پدرت چیه؟
‫آلوارو.
‫من اصلا دریا نرفتم. ‫اسم پدرم رو هم بلد نیستم.
‫ما هیچ موقع با هم نیستیم، ‫چون تو ثروتمندی و من فقیرم.
‫به وضع خودت نگاه کن، ‫اونوقت اوضاع من رو ببین.
‫نه خانم.
‫ما هیچ نقطه‌ی مشترکی نداریم، درسته.
‫ولی نمی‌تونیم بمیریم. ‫نمی‌تونیم فرزندانمون رو تنها بذاریم.
‫ولی حالا می‌دونم که این کشور بیشتر ‫شبیه توئه.
‫اگه قبول نکنی که توی این ماجرا ‫با همیم،
‫هیچکدوممون زنده نمی‌مونه.
‫بیا به یکدیگه کمک کنیم.
‫- عوضی. ‫- آروم باش، نمی‌خواستم بترسونمت.
‫داماریس.
‫- داماریس، حالت چطوزه؟ ‫- تو ساکت شو.
‫همه‌چیز خوبه.
‫ترسوندیم.
‫چیزی شده؟
‫- اون زنیکه اذیتت کرده؟ ‫- نه.
‫پس چیه، این اخم برای چیه؟
‫بهم بگو.
‫سرت تو کار خودت باشه، باشه؟
‫افراد کمی درمورد این موضوع حرف می‌زنن.
‫- سلام. ‫- آلبرتو ویلامیزار؟
‫آره، خودم هستم.
‫خوب گوش کن، پسر خوبی هم باش.
‫خانم ماروآ...
‫می‌خواد که روزی که گذشته رو به خدا بسپری،
‫و شب در پیشه.
‫همه به پدر گارسیا هروس احترام می‌ذارن.
‫امروز نشونت میدم.
‫مهمه که باهاش دیدار کنید.
‫بیاید بهش گوش کنیم.
‫با جون و دل...
‫بسیار مچکرم.
‫- خواهشا بیا تو. ‫- مچکرم.
‫- مرسی کنستازا. ‫- عذرمیخوام .
‫خب، پس...
‫چه کمکی می‌تونم بهتون بکنم؟
‫خیلی کمک‌ها پدر.
‫اومدیم ببینیم که شاید بتونید ‫بهمون کمک کنید.
‫ما فهمیدیم که داخل این کشوری که ‫انقدر مردم از هم فاصله گرفتن،
‫یکی از چیزهایی که زبون مشترکی بین همه داره،
‫امیدشونه.
‫ما می‌دونیم شما برای اسکوبار محترمید.
‫مطمئنیم که به حرفتون گوش می‌کنه.
‫جدی نمی‌گید که؟
‫کاملاً جدی‌ایم.
‫نه، خیلی متاسفم، ولی نه.
‫چرا نه؟
‫چون می‌ترسم.
‫پارتیزان‌ها یه مسئله‌ان، ‫اسکوبار یه چیز دیگه‌ست.
‫رئیس‌جمهور توی این قضیه ‫پشت منه.
‫بعد این که ایشون شما رو به طور خاص ‫انتخاب کردن.
‫مطمئنم به خاطر همکاری‌تون ‫ازتون تشکر می‌کنه.
‫درست مثل همه‌ی کلمبیایی‌هایی که دنبال صلحن.
‫کار خدا خیلی جالبه.
‫اسپانسر این برنامه مانولیتا سوگاره،
‫که توی دنیا بهترینه.
‫من توی کاونیاس ایستادم، ساحل شما.
‫به موج‌های شما نگاه می‌کنم، ‫شایعاتتون رو می‌شنوم.
‫تو شاهد همه‌ی ماجرامون هستی.
‫تو همه‌چیز رو دیدی دریای کاونیاس.
‫تو همه‌چیز رو می‌دونی.
‫باهام حرف بزن، ای کسی که رازداری.
‫می‌خوام توی ساحل با پابلو اسکوبار حرف بزنم،
‫همینجا روی ساحل، فقط ما دو نفر.
‫بهم گفتن که می‌خواد خودش رو تسلیم کنه.
‫بهم گفتن که می‌خواد با من حرف بزنه، ‫آه، دریای کاونیاس،
‫ساعت پنج بعد از ظهر، که خورشید داره غروب ‫می‌کنه.
‫شنیدم که از زندگیش و مشکلاتش ‫خسته شده،
‫که قبول کرده باهام حرف بزنه،
‫که می‌خواد آزادانه توی خیابون‌ها راه بره،
‫که می‌خواد پولش رو وقف کلمبیا کنه.
‫ازم خواستن که بپذیریمش،
‫و بذارم کارهای خیری رو کنه که خسارت‌هایی ‫که زده رو جبران کنه.
‫واسه همین اینجام،
‫خدایا،
‫در دستان شما روز رو قرار دادیم، ‫که به پایان رسیده،
‫و شب رو که در پیشه. آمین.
‫چطور خوابیدی؟
‫خوب نخوابیدم آلبرتو.
‫احضار کردن شیطان یه مسئله‌ست، ‫واقعاً دیدنش یه چیز دیگه‌ست.
‫نگران نباش.
‫با احتیاط حلش می‌کنیم.
‫همینطور با حمایت دولت.
‫ایمان داشته باش.
‫فکر می‌کنی من احمقم آلبرتو؟
‫می‌دونم داری بدون اطلاع رئیس‌جمهور ‫این کار رو می‌کنی.
‫دروغ نگو. کار خوبی نیست.
‫عذر می‌خوام.
‫از دست من خارجه.
‫راه‌های نجات زنم دارن تموم میشن.
‫دیگه چیکار می‌تونم بکنم؟
‫می‌دونم به مسائل اعتقادی خیلی ‫اهمیتی نمیدی.
‫کاملاً هم حق داری.
‫می‌دونم خیلی‌ها هم من رو مثل یه ‫کشیش معروف می‌دونن که دنبال پوله.
‫ولی این رو بدون،
‫هرکاری که می‌کنم رو، ‫با اعتقاد عمیق انجام میدم.
‫شاید باورش سخت باشه،
‫ولی هر پروژه‌ای رو که انجام دادم، ‫حس کردم خدا داره صدام می‌کنه.
‫این مورد چطور؟
‫صداش رو شنیدی؟
‫اگه بگم نه، دیگه به حرفم گوش نمی‌کنی.
‫اگه بگم آره، حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫[ملک فابیو اُچوا، انتیوکیا]
‫- ژنرال. ‫- چیه؟
‫ویلامیزار و اون کشیش توی ‫ملک اُچوان.
‫چه اقدامی بکنیم؟
‫عالیه، با واحدهای کوچیک با احتیاط ‫تحت نظرشون بگیرید.
‫وقتی جای دقیقشون رو پیدا کردی ‫مستقیماً بهم اطلاع بده.
‫بیا با همه‌ی نیروهامون یه عملیات ‫شکل بدیم.
‫بدون مشورت؟
‫- رئیس‌جمهور بهمون گفت. ‫- بیا یه تمرین ذهنی داشته باشیم.
‫بیا به جام جهانی سال قبل فکر کنیم.
‫گل رینکن در مقابل آلمان.
‫واسه کلمبیا چه معنایی داشت؟
‫حالا فرض کن اون بازیکن یه سری ‫مشکلات قانونی داشت،
‫قتل برای مثال.
‫مردم بعد از اون گل می‌بخشیدنش؟
‫آره، معلومه.
‫این هم دقیقاً همونه.
‫- فهمیدی؟ ‫- فهمیدم.
‫ببخشید قربان.
‫می‌خواستم ازت یه سوال بپرسم اگه بشه.
‫ماجرای اون دریای کاونیاس چی بود؟ ‫رازی چیزی داشت؟
‫نه، کارهای خودمه.
‫دوست دارم شعر به مسائل اضافه کنم.
‫به همه‌چیز توی زندگی شعر اضافه می‌کنم.
‫موافقم.
‫رسیدن.
‫خب، این وسیله‌ی نقلیه‌ایه که پابلو ‫فرستاده.
‫کوهو، یه نفر دنبالته.
‫ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫چی شده؟ مشکلی هست؟
‫اگه نتونیم از شر اونایی که دنبالمون خلاص ‫شیم، باید برگردیم.
‫خدا می‌دونه کارهاش رو چطور پیش می‌بره.
‫توی بریدگی بعدی جدا می‌شیم.
‫- کثافت‌ها. ‫- حالا نمیشه بس کنیم. این همه جلو رفتیم.
‫با این آدمایی که اینجان، ‫نمی‌تونیم ادامه بدیم.
‫ماشین رو نگه دار پسر!
‫نگه دار!
‫موفق باشی.
‫ویلامیزار رفت بیرون.
‫وقتی ماشین رد شد، جاده رو ببند، همین الان!
‫بذار نگهبانی حلش کنه. ‫ما داریم می‌ریم تو.
‫وایسا!
‫ماشین رو نگه دار!
‫اون رفته.
‫خواهش می‌کنم پدر.
‫پدر، واسه پسرها دعا کن.
‫باعث افتخاره که اینجایی پدر.
‫فرض کنید خونه‌ی خودتونه.
‫مراقب خانم ماروآ نیستی؟
‫نمی‌تونم تحملش کنم، گذاشتم پیش نگرو بمونه، ‫بیا اینجا.
‫پس هیچ مشکلی نبوده.
‫وقتی این قضیه تموم شه، ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫- مدئین چطوره؟ ‫- عالیه. ازش خوشت میاد.
‫تنهاش بذار.
‫تمایلی نداره.
‫اون بچه داره، خانواده داره. ‫تو نمی‌فهمی.
‫الیاس، کافیه، آروم باش.
‫خواهرت خیلی خوشگله. ‫انقدر رو می‌فهمم.
‫- کثافت! ‫- الیاس، آروم باش!
‫- می‌کشمت عوضی! ‫- بس کن الیاس!
‫لعنتی، مونخه داره دعوا می‌کنه. ‫الان به پلیس برامون خبر میدن.
‫می‌کشمت!
‫مشکل چیه عوضی؟
‫بازم می‌خوای سگ؟
‫نگرو!
‫ساکت زنیکه! انقدر سر راهم نایست!
‫- سر جات بمون زنیکه! ‫- احمق نباش.
‫عاشق یه احمق شدی.
‫الیاس؟ الیاس حالت خوبه؟
‫نگاه کن، توی قفسش گرفته خوابیده.
‫داماریس،
‫بیا از این فرصت استفاده کنیم که ‫فرار کنیم.
‫می‌دونی که نمی‌تونیم.
‫مراقب لیدرن.
‫عشقم،
‫ببخشید پای تو رو هم به این قضیه کشوندم.
‫همه‌چیز درست میشه.
‫رسیدن.
‫چندتا دلیل خوب بهت میگم که ‫به خدا ایمان بیاری پسرم.
‫حاضر و آماده.
‫می‌خواد براش زندان شخصی خودش رو بسازیم؟
‫اُچوا به اندازه‌ی کافی خوب نیست؟
‫اونجا احساس امنیت نمی‌کنه. ممکنه با یه ‫ماشین بمب‌گذاری شده بهش حمله کنن.
‫پیشنهاد کرده که یه جای جدید ‫بیرون انویگادو بسازیم.
‫اسمش لا کاتدراله.
‫- نگهبان‌ها هم باید اهل مدئین باشن. ‫- خود شهر نه، منطقه‌اش.
‫هیچ پلیسی هم نزدیکش نباشه.
‫از انتقام می‌ترسه.
‫که روی سرش قیمت بذارن و بکشنش...
‫آره، می‌دونم.
‫این غیرقابل قبوله.
‫آره، کاملاً باهات موافقم.
‫غیرقابل قبوله.
‫می‌دونی دیگه چی غیرقابل قبوله؟
‫شرایطی که داریم می‌گذرونیم.
‫که باید مخفیانه زندگی کنیم.
‫اون پشت همه‌چیزه.
‫پشت حمله به من، پشت قتل گالان،
‫تهدیدهای بعدش، ‫قتل صدها پلیس،
‫پشت کوکایین، قتل‌ها، ‫این آدم‌ربایی‌ها، همه ‌چیز.
‫اون همه‌جا هست.
‫- این مسئله مربوط به تو نیست. ‫- معلومه که نیست.
‫مربوط به میلیون‌ها کلمبیاییه.
‫از من می‌خوای که ماروآ رو نجات بدم. ‫می‌فهمم.
‫ولی با دادن یه کلوپ بهش مشکلات ‫مردم حل نمیشه.
‫- واسه تموم کردن این جنگه. ‫- احمق نباش.
‫خودت هم می‌دونی این جنگ ‫با زندان افتادنش تموم نمیشه.
‫آلبرتو، دارم بهت میگم که می‌فهمم.
‫آره، همیشه این رو بهم میگی. ‫ولی هیچ کاری بابتش نمی‌کنی.
‫- اگه لوییس کارلوس زنده بود... ‫- اگه زنده بود؟
‫اگه لوییس کارلوس زنده بود؟
‫اگه بود بهت می‌گفت که گورت رو گم کنی.
‫یادت رفته کی کشتش؟
‫رهبر کلوپ.
‫چون آماده نشد زانو بزنه.
‫ای کاش در حد اون دل و جرئت داشتی.
‫ای کاش من هم داشتم.
‫خیلی‌ها مردن سزار.
‫خیلی‌ها.
‫بهش فکر می‌کنم.
‫- می‌خوای من... ‫- آلبرتو.
‫بهش فکر می‌کنم.
‫من جلسه دارم.
‫مچکر آقای رئیس‌جمهور.
‫- خداحافظ آنا. ‫- خداحافظ آلبرتو. مواظب باش.
‫ژنرال مندوزا.
‫امیدوارم نیومده باشید که ‫یه فکری به سرش بندازید.
‫رئیس جمهور خودشون فکر می‌کنن. ‫دست کمش نگیر.
‫با نافرمانی ازش بهش بی‌احترامی می‌کنی. ‫خواسته‌های دیگران رو توی اولویت می‌ذاری.
‫منظورت چیه؟
‫فقط دولت نیست که دوست داره پابلو ‫بمیره.
‫- کارتر کالی هم اینو می‌خواد. ‫- بهم بی‌احترامی نکن عوضی.
‫اگه اینجا نبودیم می‌زدمت.
‫می‌خوای منو بزنی؟
‫بزن.
‫خیال می‌کردم با وقار بیشتری ‫شکست بخوری ویلامیزار.
نادون.
‫پابلو اسکوبار یه گناهکاره.
‫ولی یه کلمبیایی هم هست.
‫برای همین دارم ارتباطاتی رو بین اون ‫و دولت فدرال شکل میدم.
‫که شاید بتونم به عنوان میانجی واسه آزادیش ‫عمل کنم.
‫تموم کارت‌های پابلو اسکوبار روی میزن.
‫حالا اجازه بدید منتظر حسن نیت دولت کلمبیا باشیم.
‫- این به قیمت کارت تموم میشه آلبرتو. ‫- می‌دونم، ولی تنها راهش همینه.
‫- سلام؟ ‫- چه خبر داماریس؟ گوشی رو بده به مونخه.
‫مونخه، با تو کار دارن.
‫اومدم.
‫تلفنو جواب بده.
‫- سلام. ‫- مونخه، پسرم، کار ما تموم شده.
‫همه‌چیز رو جمع کن که کسی متوجه نشه ‫ما اونجا بودیم.
‫- بله قربان. ‫- بی سر و صدا هم این کار رو انجام بده.
‫همسایه‌ها برای سر و صدایی که از اونجا ‫می‌اومده اعتراض کردن.
‫- چند وقت دیگه می‌بینمت. ‫- خیلی خب.
‫پس بعداً می‌بینمت.
‫داماریس.
‫چی بود عزیزم؟
‫آروم باش.
‫نگرو، بیا بیرون.
‫حالا از چه چیزی ناراحته؟
‫- همه‌چیز خوبه؟ ‫- بله قربان.
‫- الیاس؟ ‫- مُرده.
‫- نگرو. ‫- اون پشت افتاده.
‫داماریس؟
‫داخل دستشویی افتاده.
‫- اون خانم رو بیار پیش من. ‫- بله قربان.
‫چی میشه؟
‫- برو بیرون! ‫- نه، نه.
‫همین حالا بپوششون!
‫نه!
‫داماریس!
‫مضطرب نباشید خانم ماروآ، من اینجام.
‫حال داماریس خوبه.
‫بیا بریم یه دوری بزنیم.
‫خب، خانم ماروآ،
‫بسیار ناراحتم که نتونستم بیشتر ‫باهات وقت بگذرونم،
‫مطمئنم فهمیدی که...
‫افراد بسیار مطیعی اطراف من هستن.
‫ولی خیلی هم نادونن.
‫صادقانه بگم؟
‫بسیار دلم یه مکالمه‌ی باحال با یه آدم ‫باهوشی مثل شما رو می‌خواد.
‫خیلی حیف.
‫یه ذره دیگه، باید بذارمت پیش دوستت ‫مونخه.
‫ قصد داشت باهات شخصاً خداحافظی کنه.
‫مقصر تو نیستی مونخه.
‫حالا متوجه میشم زندانی بودن چطوریه.
‫خواهشا من رو ببخش.
‫عذر میخوام می‌خوام چیکار؟
‫روی زانو‌هات بشین.
‫همینطور.
‫پایین‌تر!
‫بازم! روی زانوهات.
‫همینطوری.
‫اجازه بده دستور دادنت رو ببینیم. ‫ببینیم چقدر شجاعی.
‫کسی به تو اهمیت نمیده.
‫کاری که باید بکنی رو بکن. ‫تمومش کن.
‫یعنی چی پسر؟
‫حالا باید خیلی چیزها رو یاد بگیری.
‫سلام.
‫کسی اینجا هست؟
‫خانم،
‫من ماروآ پاچون هستم.
‫دزدیده شده بودم، تازه آزاد شدم. ‫ممکنه یه تلفن قرض بگیرم؟
‫تایید شد، ماروآ پاچون آزاد شده.
‫زن آلبرتو ویلامیزار از زندون آزاد شده ‫و به بوگوتا آورده شده.
‫بر اساس گزارش‌ها، ‫داخل یک مزرعه با آب‌وهوای معتدل بوده.
‫خوشبختانه آزاد شد و یک خانم ‫پیداش کرد.
‫اولین کاری که کرد ارتباط گرفتن ‫با خانواده‌اش بود.
‫بعد از دیدار با همسرش،
‫توی راهه که برگرده خونه، ‫جایی که خانواده‌اش منتظرشن.
‫به هرحال، ماروآ پاچون برمی‌گرده خونه.
‫امروز واسه کلمبیا روز خوبیه.
‫ایول! خوش اومدی!
‫واسه تموم اتفاقاتی که واسه دیانا افتاد ‫متاسفم.
‫- خوش اومدی. ‫- مچکرم.
‫ایول!
‫خوش اومدی!
‫اجازه هست؟
‫اینو خوندی؟
‫خنک باشه؟
‫هرجوری باشه خوبه.
‫چیزی قصد داری بهم بگی؟
‫خیلی باهات حرف دارم.
‫باشه پس.
‫بگو.
‫من همینجام.
‫عجله داری؟
‫نه.
‫تو چی؟
‫به اندازه‌ی تموم دنیا وقت دارم.
‫ اطمینان داری ؟
‫دیگه از هیچی مطمئن نیستم.
‫ولی اگه کمکی می‌کنه...
‫فقط می‌خوام احساسی رو داشته باشم ‫که قبلاً داشتم.
‫حتی پیش از اون زندانی شدن کوفتی.
‫نمی‌دونم بتونم یا نه.
‫کمکم می‌کنی؟
‫بستگی داره؟
‫به چی؟
‫به این که با این بخوای چیکار کنی.
‫این چیه؟
‫اون عوضی ها پسش دادن.
‫با نامه فرستادنش.
‫اون کثافتا.
‫ قصد نداری دستم بکنیش؟
‫فرانسیسکو سانتوس بعد از هشت ماه ‫آزاد شد.
‫فکرش رو بکن، خدایا.
‫بسیار خوشحالم.
‫فکرش رو بکن، خدایا.
کمی بعد از تسلیم شدن پابلو اسکوبار.
‫پدر گارسیا هروس و آلبرتو تا زندان ‫لا کاتدرال همراهیش کردن.
‫در 21 جولای سال 1992، ‫اسکوبار از زندان فرار می‌کنه.
‫اسکوبار در دوم دسامبر سال 1993، ‫در سقف خانه‌ای در مدئین،
‫موقعی که از پلیس فرار می‌کرد ‫تیر خورد و کشته شد.
‫با به قدرت رئیس سزار گاوریا،
‫قانون اساسی تازه کلمبیا ابلاغ شد.
‫آلبرتو ویلامیزار تبدیل به اولین ‫تزار ضد آدم‌ربایی در کلمبیا شد.
‫دو سال بعد از رهاییش،
‫رئیس‌جمهور گاوریا ماروآ پاچون رو ‫وزیر آموزش و پروش کرد.
‫از اتحاد تموم کلمبیایی‌ها مچکرم،
‫خصوصا رسانه‌ها، ‫که واسه من خیلی کار اساسی‌ای کردن.
‫گابریل گارسیا مارکز بعد از ‫33 سال به کلمبیا برگشت،
‫که توی نوشتن قانون اساسی جدید ‫کلمبیا همکاری کنه.
‫کلمبیا با وجود مشکلات و فاجعه هایی که ‫پشت سر گذاشته پیشرفت کرده.
‫بدتر از همه، با تمام این همه خبر بد.