‫مرسی سرکار. ‫عذر میخوام.
‫یه جور درگیری بود.
‫اون هات داگ با مقتول دعواش شد.
‫کسی شاهدش بود؟
‫مشتری‌ها صدای هیاهو شنیدن.
‫اومدن و اونو این‌جوری پیدا کردن.
‫- دوربین‌های امنیتی؟ ‫- تا حالا هیچی.
‫- از همه مشتریها مصاحبه کن. ‫- بسیارخب.
‫از فروشنده‌های اطراف فیلم‌هاشون رو جمع کن.
‫بسیارخب.
‫آقا، من کارآگاه آوراهام هستم.
‫اون دیوونه شد، اون
‫فقط هلش دادم، قسم می‌خورم.
‫ازتون می‌خوام که همراهم بیاین پاسگاه پلیس.
‫اون بهم حمله کرد.
‫می‌تونیم تو پاسگاه درموردش حرف بزنیم.
‫اون مُرده؟
‫این‌ جوری به‌نظر میاد.
‫اجازه بده اون لباس نمایش همون‌جوری تنش باشه.
‫- جدا؟ ‫- خواهش می‌کنم.
‫بسیارخب.
‫سرکار،
‫اومدم اینجا گزارش گم شدن پسرم رو بدم.
‫بیا اونو ببریم اتاق بازجویی. ‫ببین، به زودی میام پیشت.
‫- اطلاع داریم چی شده؟ ‫- اون بهم می‌گه.
‫اه، یه مراجعه‌کنندۀ تازه داریم. ‫اگه از نظرت ایرادی نداشته باشه.
‫داخل اتاق استراحته. ‫اون یه مادره.
‫آوی، تو رابطه‌ت با مادرها خوبه.
‫سلام. ‫کارآگاه آوراهام هستم.
‫جول هملین.
‫- چیزیو از دست دادم؟ ‫- نه، تازه شروع کرده.
‫اه، بسیارخب. خوبه.
‫خدا بهم کمک کنه، ‫من عاشق دیدن کارهای آوی هستم.
‫وکیل نیازم میشه؟
‫خیال نکنم.
‫می‌تونی بهم بگی درگیری چجوری شروع شد؟
‫اون درمورد این یه نظری داد،
‫بسیار کار هوشمندانه‌ای نبود.
‫منم جوابشو دادم.
‫بعدش به طرف حمله کرد. ‫منم هلش دادم،
‫و اون افتاد، و
‫سرش ضربه خورد.
‫چه نظری داد؟
‫یادت میاد؟
‫یادت میاد چی گفت؟
‫یه چیزی درمورد «سوسیس» گفت.
‫همون جوری که گفتم، ‫حرف زیاد هوشمندانه‌ای نبود.
‫زیاد همچین اتفاقاتی واست می‌افته؟
‫همچین نظراتی؟
‫آره.
‫چند وقته که داری به‌عنوان
‫آقای فوت‌لانگ؟ ‫عنوان حقیقی شغلت اینه؟
‫بله.
‫چند وقته که به‌عنوان آقای فوت‌لانگ کالری می‌کنی؟
‫حدودا شش ماه.
‫و پیش از اون چی‌کار می‌کردی؟
‫پیش از اون تو «استیک‌ساید» ‫صدای کبوتر بودم.
‫که برای کرونا بسته شد.
‫خانواده و بچه داری؟
‫سه تا بچه دارم.
‫- زن داری؟ ‫- طلاق گرفتیم.
‫چه موقع طلاق گرفتی؟
‫همین جدیداً. ‫سال بدی بوده.
‫چی بهش گفتی که موجب شد بهت حمله کنه؟
‫جدی یادم نمیاد.
‫هیچ‌کس مثل آوی ‫بازجویی منفعل تهاجمی رو انجام نمیده.
‫یادته که اون چی گفت،
‫ولی فراموش کردی که خودت چی گفتی؟
‫جدا یادم نمیاد، ‫همه چیز بسیار سریع اتفاق افتاد.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که اون اومد طرف من.
‫- و تو اونو هلش دادی؟ ‫- درسته.
‫بهش مُشت زدی؟
‫نه... فقط هلش دادم، من
‫می‌دونی، پرتش کردم.
فهمیدم پشت سرش خون بود،
‫یه پارگی، یه زخم،
‫مثل اینکه با نیروی زیادی بهش ضربه زدی.
غیرممکنه آقا، ‫که بعد از اینکه نظرش رو گفت،
‫برگشته که بره،
‫و تو رفتی
‫و به پشت سرش ضربه زده باشی؟
‫نه، نه.
بعضی وقتا مردم خشونت به خرج میدن،
‫نه برای این‌که جنایت‌کارن،
‫ولی به این خاطر که انسانن.
‫مردم تا یه حدی تحمل دارن.
‫غیر ممکنه این حقارت رو تحمل کنم
‫که لباس هات‌داگ بپوشم،
‫که توسط مردم خیابون مسخره بشم،
‫از دست دادن شغل و همسرت،
‫و اینکه خودتو تو اون ‫لباس نمایشی و از چشم بچه‌ها ببینی.
‫فقط تا یه اندازه ای می‌تونیم تحمل کنیم.
‫میدونم نمی‌خواستی همچین ‫اتفاقی واسش بیفته آقای هملین،
‫ولی اتفاق افتاد.
‫و بهترین کار واسه شما و بچه‌هاتون،
‫اینه که صادق باشین.
‫وای.
‫- همیشه کارش انقدر خوبه؟ ‫- همیشه.
‫فقط معمولاً خیلی سریع نیست.
‫یه رکورد به حساب میاد.
‫اینکه اونو تو اون لباس نگه داره
‫تقریباً انصاف نیست.
‫سلام.
‫اسم من کارآگاه آوراهامه.
‫نورا کانتی.
‫این پسرم وینسنته.
‫اون مفقود شده.
‫امروز بعد از مدرسه نیومده خونه.
‫ تماس نگرفت. ‫تلفنش رو هم برنمی‌داره،
‫و حالا ساعت 10:00 هست.
‫پسرتون چند سالشه؟
‫16.
‫مطمئنی امروز رفته مدرسه؟
‫با رفقاش صحبت کردم. ‫مدرسه بوده.
‫ولی مدرسه ساعت 3:30 ‫تعطیل میشه، و اون مفقود شده.
‫خب، پسرهای 16 ساله بعضی اوقات
‫انتخاب می‌کنن که گم بشن.
‫معمولاً با دخترهای 16 ساله.
‫اون با دخترهای 16 ساله بیرون نمیره.
‫اون مفقود شده.
‫عذر میخوام . ‫سلام.
‫نه.
‫حالا پیش پلیسم.
‫بسیارخب.
‫- همسرم بود. ‫- اون کجاست؟
‫آستین، ایالت تگزاس.
‫امروز صبح برای یه سفر کاری رفت.
‫اونم متقاعد شده که
‫اتفاقی سر وینسنت افتاده؟
‫بله.
‫خواهش می‌کنم. ‫ اون قلب منه.
‫تکلیف هفتۀ بعد، ‫قصد دارم همه‌ش روایت‌گونه باشه.
‫با احساس مکان، بدون دیالوگ.
‫و خواهشتون می‌کنم، ‫خواهشاً بیشتر از سه صفحه نباشه
‫چون منم آدمم.
‫و فقط به نثر بنویس جولیا. ‫نه با قافیه.
‫دوچندان التماست می‌کنم.
‫زک، ممکنه وایستی؟
‫یه دقیقه بشین، ممکنه؟
‫اه، بعد از کلاس نگه داشته شدم.
‫دست‌نوشته رو خوندم.
‫اه، خب؟
‫اوف یعنی انقدر بد بودم، هان؟
‫گفتن این حرف زیادی برام دشواره.
‫و شنیدنش هم واسه تو دشوارتره.
‫خیال نکنم قرار بوده که تو نویسنده بشی،
‫حداقل نه رمان‌نویس.
‫راه‌های بسباری واسه امرار معاش وجود داره
‫از مهارت‌های نوشتاری استفاده کن ولی
‫- این حرف یعنی چی؟ ‫- من یه نویسنده‌اَم.
‫نوشته‌های تخیلی، رسالت شغلی تو نیست.
‫این حرف درست نیست.
‫نه، درست نیست.
‫فقط واسه این‌که تو نتونستی ‫با چیزی واکنش نشون بدی، معنیش این نیست که
‫تو اونی بودی که گفتی،
‫«اجازه نده کسی بهت بگه که نمی‌تونی بنویسی.»
‫اینا حرف‌های تو بودن.
‫بله، بودن.
‫خب، من بهتر میشم.
‫همین. ‫بهتر میشم.
‫یادت میاد که چند وقت پیش اعتراف کردم
‫که فکر نمی‌کنم این هنر قابل آموزش باشه.
‫طرح، سبک، ساختار، قبوله.
‫ولی در نهایت امر،
‫یا یکی میتونه نویسنده بشه یا نمی‌تونه.
‫تو نمی‌تونی.
‫چطور این کار رو میکنی؟
‫ببخشید؟
‫تقریباً انگار خودش می‌خواست که اعترفا کنه.
‫خیلیها می‌خوان.
‫آدم‌ها معمولاً تمایل دارن زیر ‫بار اشتباهاتشون برن.
‫پس تو بار مسئولیت رو از رو دوشش برداشتی؟
‫تو چی دیدی؟
‫من مردی رو دیدم که کاملاً کوچک شده بود،
‫و تو بهش ارزش دادی،
‫ولی همه‌مون این کار رو می‌کنیم.
‫به همه‌مون این حقه رو یاد دادن.
‫شاید نباید یه حقه باشه.
‫تلمود بهمون یاد میده که هر کسی رو
‫مثل کل دنیا ببینیم،
‫یاد میده که هر شخصی مستحق
‫احترام و علاقۀ بی‌پایانه.
‫همه ارزشمندن.
‫من به این حرف ایمان دارم جنین.
‫آقای هملین هم اونو حس و باور کرد.
‫تو این شغل
‫از دست دادن امید به انسانیت ‫می‌تونه کار آسونی باشه.
‫یه اشتباه خواهد بود.
‫هی، من اومدم.
‫تو وانم.
‫صدای نفس کشیدن می‌شنوم.
‫دوست دارم با آوی همکار بشم.
‫- نه. ‫- تو می‌خوای کار رو یاد بگیرم،
‫کی بهتر از اون هست که بهم یاد بده؟
‫تو نمی‌تونی کاری که اون می‌کنه رو یاد بگیری.
‫بله، می‌تونم.
‫عالی نمیشه اگه دو تا کارآگاه با
‫اون سطح مهارت داشته باشی؟
‫نه.
‫خیلی‌خب.
‫اوم، باز باشه یا بسته؟
‫زک.
‫بیدار شدی.
‫آره، بیدار شدم که به لوک غذا بدم. ‫تو
‫نشنیدی که داره گریه می‌کنه؟
‫گمونم نشنیدم.
‫چی شده؟
‫منظورت چیه؟
‫یه‌کم واسه اتفاقی که تو وان افتاد وحشت کردم.
‫چی؟
‫خب، من ازت خواستم که بذاری بیام بیرون،
‫و بعد لیز خوردم.
‫و تو اجازه ندادی
‫که من از وان بیام بیرون.
‫نمی‌گم که برای این کارت رضایت نمی‌دادم،
‫- ولی اصلاً وقت ندادی. ‫- صبر کن، داری چی میگی؟
‫از نظر من یه‌کم کارت تهاجمی بود.
‫تهاجمی؟ ‫داشتیم با هم حرف می‌زدیم.
‫تو خودت رو بهم تحمیل کردی.
‫جدی میگی؟
‫نمی‌خوام اونجوری باهام رفتار بشه زک.
‫این داستان شخصیه که
‫به مدت هفت ساعت تو بزرگ‌راه کوئینز ‫ترس و وحشت به‌راه انداخت.
‫حرف افسران پلیسی رو که اون شب
‫از بزرگراه رد شدن و دنبال ‫یه ماشین سبز رنگ بودن می‌شنویم.
‫خیلی آهسته می‌ریزی.
‫تو واسه خودت تشریفاتی داری، ‫منم تشریفاتی دارم.
‫دوست دارم تظاهر کنم که یه جایی تو اروپا هستم.
‫تو یکی از اون کافه‌های فرانسوی ‫با چیزای مطبوعاتی.
‫باعث میشه این نوشیدنی مزۀ بهتری بده.
‫زنم بهم یه مقاله دربارۀ نگرش
‫و چشم و این چیزا داده.
‫آوی، من تصمیم گرفتم یه مدتی ‫تو و جنین رو با هم همکار قرار بدم.
‫- چون که؟ ‫- خب، چون اون خواست،
‫و هرچی بیشتر که بهش فکر کردم، ‫دیدم منطقی‌تره.
‫ترجیح میدم تنهایی کار کنم.
‫خب، کی بود که می‌گفت تو همیشه اون چیزی رو که
‫می‌خوای به دست نمیاری؟
‫جنین آدم باحالیه. ‫شاید واقعاً ازش خوشت بیاد.
‫تو کارت دخالت نمی‌کنم، قول میدم.
‫همین الآنش دخالت کردی.
‫خب، تلمود میگه برای یه معلم قذغنه
‫که دانش‌آموز رو طرد کنه.
‫پس، طبق مکتب هلاخایی،
‫اگه من ازت بخوام که بهم درس بدی، ‫تو مجبوری این کار رو بکنی.
‫اون هنوز پیدا نشده.
‫هی، هی.
‫اینو می‌بینی؟
‫وینسنت گم شده.
‫- چی؟ ‫- از قرار معلوم،
‫دیروز بعد از مدرسه نیومده خونه.
‫- صبر کن، جدی میگی؟ ‫- آره.
‫یه کاراگاه اومد دم در خونه.
‫دو نفر بودن. ‫گفتن برمی‌گردن.
‫اومدن دم در خونۀ ما؟
‫آره، خونۀ همۀ همسایه‌ها رفتن.
‫آخرین باری که اونو دیدم
‫ببخشید، آقا؟
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫اوم، آره، ببخشید. ‫من یکی از همسایه‌ها هستم
‫تو طبقۀ پایینی زندگی می‌کنم. ‫زک میلر.
‫بهم گفتن که پلیس
‫می‌خواد با من و زنم صحبت کنه.
‫میشه بگین چی شده؟
‫بعد از این‌که اینجا کارمون ‫تموم شد میایم پایین.
‫خیلی‌خب، ‫ولی حال وینسنت خوبه؟
‫الان میایم پایین آقای میلر.
‫آره، البته.
‫خیلی‌خب.
‫داشتیم دعوا می‌کردیم واسه
‫- یه اتفاق بدی افتاده. ‫- مثل چی؟
‫نمی‌دونم. ‫از اونجا دورم کردن.
‫مثل صحنۀ جرو و جنایت بود.
‫اه خدای من. ‫نظرت چیه؟
‫داشتن از یه خانم مصاحبه می‌کردن.
‫- آقای میلر؟ ‫- بله، زک.
‫خواهش می‌کنم، بفرمایید داخل.
‫این زنمه، دانیا.
‫بله. ‫من کارآگاه آوراهام هستم.
‫ایشون کارآگاه هریس هستن.
‫می‌تونیم چند لحظه با جفتتون صحبت کنیم؟
‫- بله، البته. ‫- چی سر وینسنت اومده؟
‫نمی‌دونیم. ‫فقط می‌دونیم که گم شده.
‫آخرین بار کی وینسنت رو دیدین؟
‫دوشنبه بود.
‫من معلم خصوصی‌شم. ‫یا بهتر بگم معلم خصوصیش بودم.
‫دو بار در هفته به وینسنت درس می‌دادم.
‫داشتم تو مهارت نوشتنش باهاش کار می‌کردم.
‫زک یه نویسنده‌س.
‫آخرین بار دوشنبه دیدیش؟
‫عصر بود، آره.
‫تو راه‌پله هم دیگه رو دیدیم.
‫من داشتم می‌رفتم پایین ‫و اون داشتم می‌رفت بالا.
‫تو رفتار به چیز غیرمعمولی برخوردی؟
‫نه، به‌نظر معمولی می‌اومد،
‫که یعنی ساکت و مؤدب بود.
‫آره، اون جوون دوست‌داشتنی‌ایه.
‫خانواده‌ش چطور؟
‫منظورتون چیه؟
‫با هم صمیمی هستن؟
‫دلیلی نداره فکر کنم صمیمی نیستن.
‫چند تا از همسایه‌ها گفتن صدای دعواشون رو
‫تو دوشنبه شب از طبقۀ بالا شنیدن.
‫من یه چیزایی شنیدم، صدای داد زدن.
‫نتونستم بفهمم کی بود،
‫ولی قطعاً یه جور دعوا بود.
‫صدای مرد بود یا زن؟
‫فکر کنم... ‫هر دو صدا مرد بود.
‫به‌نظرتون اون بلایی سر وینسنت آورده؟ ‫یعنی پدرش؟
‫انتظار این سؤال رو نداشتم.
‫دلیلی داری که فکر میکنی پدرش
‫- بلایی سر وینسنت آورده؟ ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫اون فقط یه آدم دم‌دمی‌مزاجه، ‫می‌دونین، یه کم تهاجمیه.
‫وینسنت تا حالا دربارۀ پدرش باهات صحبت کرده؟
‫نه خیلی، نه.
‫تو و اون راجع‌به اتفاقاتی که تو زندگیش
‫می‌افته با هم صحبت کردین؟
‫گاهی‌اوقات دانش‌آموزها ‫معلم خصوصیشون رو محرم اسرارشون قرار میدن.
‫نه، اغلب راجع‌به نگارش صحبت می‌کردیم.
‫هیچ‌وقت راجع‌به نقشه‌ش برای فرار صحبت نکرد؟
‫یا شاید مشکلات تو مدرسه؟
‫اه، نه.
‫ایده‌پردازی راجع‌به خودکشی چطور؟
‫خودکشی؟
‫- شاید مثلاً تو نوشته‌هاش؟ ‫- نه، نه، هرگز.
‫فکر می‌کنین این اتفاقیه که افتاده؟
‫هیچ نظری راجع‌به این‌که ‫چه اتفاقی براش افتاده نداریم.
‫احتمالاً اصلاً اتفاقی نیفتاده.
‫ببخشید... ‫دلیل داره که
‫منو اونجوری نگاه می‌کنین؟
‫چجوری؟
‫مثل این‌که انگار من یه مظنون یا چیزی‌ام.
‫آدم‌ها گاهی‌اوقات بهم میگن ‫که این کار رو می‌کنم.
‫ولی عمدی نیست.
‫آره.
‫داشتی یه جور خنده‌داری بهش نگاه می‌کردی.
‫چجور خنده‌داری؟
‫خب، ابروهات یه‌جورایی می‌رفتن بالا.
‫مثلاً، می‌رفتن بالا... ‫این‌جوری.
‫- نه، من این کار رو نمی‌کنم. ‫- آره، می‌کنی.
‫همین الآن هم داری اون کار رو می‌کنی، ‫و همین کار رو با معلم‌خصوصی کردی.
‫و واسه همین ازت پرسید
‫چرا اونجوری خنده‌دار نگاهش می‌کنی.
‫داشتم با کنجکاوی نگاهش می‌کردم
‫چون داشت یه چیزی رو مخفی می‌کرد.
‫خیلی‌خب.
‫الآن داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫آوی، هنوز اونجایی؟
‫الآن اومدم بیرون.
‫یه مأموریت خارج از شیفت کاری داریم. ‫تو آرتز‌دلی تیراندازی شده.
‫من آرت رو می‌شناسم.
‫با دوربین‌های امنیتی بهشون دید داریم.
‫به‌نظر ده تا گروگان باشن. ‫درخواست یه مذاکره‌کننده دادیم.
‫بازم سقف.
‫دوبار به سقف شلیک کرد، یک‌بار به صندوق.
‫مطالباتی داره؟
‫فقط فریاد میزنه.
‫روان‌گسیختگی، مواد، شایدم هردوتاش.
‫یه کهنه‌سربازه، اسمش کایل هندرسونـه.
‫فقط همینو می‌دونیم.
‫- کسی آسیب دیده؟ ‫- هنوز نه.
‫همه رو مجبور کرده دراز بکشن.
‫- جنین؟ ‫- بله؟
‫- همینجا بمون. اینو نگه دار. ‫- چی؟
‫نه، نه، نه.
‫- آوی! ‫- داره چکار می‌کنه؟
‫دیگه دارو بسه، بیمارستان بسه.
‫لازم نبود اینجوری بشه!
‫تقصیر شماست! تقصیر شماست! تکون نخور!
‫شما مجبورم کردین اینکارو کنم.
‫تکون نخور.
‫فقط دارم از دستورات اطاعت می‌کنم.
‫سلام.
‫چه کوفتیه؟
‫این چه کوفتیه؟
‫چه خبره؟
‫چه خبره؟ چه خبره؟
‫به خیال کوفتیت چه خبره؟
‫به من نگاه نکن.
‫توی زمان اشتباه وارد مکان اشتباه شدی.
‫- خواهش می‌کنم، آقا. ‫- خواهش می‌کنم آقا؟
‫کایل.
‫اسمم رو از کجا می‌دونی؟
‫حالت خوب میشه.
‫تو مذاکره‌کننده‌ی گروگان‌گیری نیستی.
‫بنظر نمیومد بشه صبر کرد.
‫چرا، میشد صبر کرد آوی.
‫میشد واسه مذاکره‌کننده‌ی گروگان‌گیری صبر کرد.
‫به نظر نمی‌رسید چنین گزینه‌ای روی میز باشه.
‫تو واسه نجات بشریت اینجا نیستی.
‫فقط ازت میخوام جرائم رو حل کنی
‫کی چه بلایی سر کی آورده و چرا؟
‫اینا سوالایی هستن که حلش به عهده‌ی توئه.
‫ایکه وارد یه موقعیت گروگان‌گیری بشی،
‫- واسه چیزی که آموزشش رو ندیدی... ‫- من آموزش دیدم.
‫من توی محله کرون هایتز بزرگ شدم.
‫جدی آوی؟
‫- منظورم اینه نه اینکه زیاده‌روی باشه... ‫- چون تو هیچوقت چنین کاری نمی‌کردی.
‫ولی بنظر من خودتخریب‌گری میومد.
‫منظورم اینه، فقط نجات دادن زندگی مردم نیست
‫ولی شاید زندگی خودتم به خطر میندازی.
‫داری وانمود می‌کنی که روان‌شناس هستی.
‫اوه چیه؟ انگار که تو وانمود نمی‌کنی.
‫آوی، ما واسه خلع سلاح تروریست‌ها آموزش ندیدیم
‫مگه اینکه تو دیده باشی.
‫اوه خدای من، تو جاسوس هستی؟ سازمان سیا؟ موساد؟
‫می‌تونی به من بگی.
‫فقط قیافه گرفتی.
‫ابرقدرت ندارم. از توی مانیتور انعکاست رو دیدم.
‫اوناهاش.
‫- کی؟ ‫- اسمش جان ونتورثـه.
‫توی راکفلر فلسفه دست میداد
‫و شش سال قبل بدلیل تدریس مرقس 9 ‫با کمی شور بیش از حد
‫عذرش رو خواستن.
‫الان بی‌خانمانه.
‫امروز صبح توی خیابون دیدمش
‫و فیلم دوربین نظارتی دیروز صبح هم ‫حضورش رو اونجا نشون میده.
‫خیلی توی اون خیابون قدم میزنه.
‫می‌بینه و می‌شنوه. ممکنه یه اطلاعاتی داشته باشه.
‫واو بازم ابروهات اونجوری شد.
‫چیزی توی خونه‌ی کانتی حس کردی؟ چیزی متوجه شدی؟
‫- بعضی‌وقتا مکان‌ها حرف می‌زنن. ‫- بسیارخب.
‫به نظر تو حسش چجور بود؟
‫خوب نبود.
‫باید برگردم.
‫صحیح.
‫تو کدوم خری هستی که بهم بگی نمی‌تونم بنویسم؟
‫- تو اشتباه می‌کنی. ‫- زک
‫این چیزیه که اومدم بهت بگم.
‫اومدم بهت بگم که خیلی خیلی اشتباه می‌کنی.
‫می‌تونم بنویسم. من یه نویسنده‌ام.
‫این تویی که دلال معاملات ملکی هستی.
‫بگیر بشین.
‫نمی‌خوام بشینم.
‫- بسیارخب. آره من یه شغل دارم. ‫- اوهوم.
‫یه زندگی دارم، که بهم کمک می‌کنه با اصالت بنویسم.
‫فکر می‌کنی تصادفیه که بهترین داستان‌های من
‫درمورد بنگاه و ملک هستن؟
‫ببین شاید این تنها دنیاییه که من می‌شناسم
‫ولی دنیایی که تو می‌شناسی چیه زک؟
‫من نمی‌دونم.
‫گویا توی نوشته‌هات مشخص نیست.
‫تمام هدف کلاس همینه.
‫تو معلمی. شاید این مشکل توئه.
‫قرار نیست یه چیزی بهم یاد بدی؟
‫باید تمام تلاشت رو بکنی زک.
‫واسه همین دست آخر تمام ما می‌نویسیم
‫که خودمون رو آشکار کنیم.
‫که شنیده بشیم.
‫تو کی هستی؟
‫من که اصلاً نمی‌دونم.
‫می‌خوام ببینم بازم امکانش هست ‫اتاق وینسنت رو ببینم؟
‫و میگید همیشه اینقدر مرتبه؟
‫آره گمونم بهش یجور حس آرامش و نظم میده.
‫یه وقتایی پریشون میشه.
‫نه. من اینو می‌شناسم.
‫چمدون.
‫مامانم همین ست رو بهم داد.
‫توی نوجوونیم، برنامه‌های بزرگی ‫واسه سفر به دور دنیا داشتم.
‫برنامه کلاسی وینسنتـه.
‫لمینتش کرده.
‫قبل از اینکه خونه رو به قصد مدرسه ترک کنه
‫چیز متفاوتی متوجه شدین؟
‫نه.
‫مثل روزای دیگه بود.
‫صبحونه‌ش رو خورد، کوله‌پشتیش رو بست
‫و بعدش از خونه خارج شد.
‫ولی اون کوله‌پشتی قدیمیشه.
‫راستش یه دونه جدید خریده.
‫اینه. آره.
‫و اون کت هم تنش بود.
‫این واسه چه موقعست؟
‫چند هفته قبل.
‫ولی کوله پشتی و کتش همونه.
‫خودشه.
‫بهم گفتن که شوهر شما و وینسنت
‫دوشنبه شب جروبحث داشتن.
‫همسایه‌ها شنیدن.
‫قطعاً شما هم باید شنیده باشین.
‫نه راستش من نشنیدم.
‫من و لئونارد رفتیم پیش یه سری از دوستانمون
‫و اون زود اومد خونه.
‫من یک ساعت بعدش برگشتم.
‫ولی اگه جروبحثی داشتن ‫حدس می‌زنم درچه مورد بوده.
‫بهم بگید.
‫خب وینسنت واسه پدرش ناامیدکننده‌ست.
‫چرا؟
‫چون پدرش همینجوریه.
‫اگه نظر منو بخواید، شخص اشتباهی گم شد.
‫مشکلی نداره یه لحظه اینجا بشینم؟
‫بفرمایید.
‫منم یه وقتایی اینکارو می‌کنم، وقتی که ‫وینسنت مدرسه باشه.
‫می‌تونه واسه ما یه غریبه باشه.
‫شما کارآگاه خوبی هستین؟
‫بستگی داره با کی حرف بزنید.
‫با شما حرف میزنم.
‫من یه کارآگاه خیلی خوبم.
‫میشه دستاتون رو بگیرم؟
‫بهم کمک می‌کنه حسش کنم.
‫اوه خدای من، گوشی وینسنتـه.
‫الو؟ الو؟
‫لعنتی
‫حتما جاش گذاشته.
‫چرا باید خونه رو بدون گوشیش ترک کنه؟
‫- نه اون چنین کاری نمی‌کنه. ‫- رمزش رو بلدین؟
‫نه بلد نیستم. عوضش کرده.
‫- قبلا تاریخ تولدش بود. ‫- باید ببرمش.
‫این ممکنه توضیحی واسه زنگ نزدنش باشه.
‫نه می‌تونست گوشی کس دیگه‌ای رو قرض بگیره.
‫احتمالش هست پسرتون دلش نخواد پیدا بشه
‫و گوشیش رو جا گذاشته که نشه ردش رو گرفت.
‫نه ببینید، می‌دونم واسه شما منطقی بنظر میاد
‫که اون فرار کرده باشه، ‫ولی اون هرگز چنین کاری نمی‌کنه.
‫چرا نکنه؟ چی اونو از بقیه‌ی پسرای 16 ساله
‫که توی خونواده‌‌ی غمگین هستن متمایز میکنه؟
‫خونواده‌ی ما غمگین نیست.
‫خیلی غمگینه خانم کانتی.
‫اگه قراره پسرتون رو پیدا کنیم
‫هرگز نباید بهم دروغ بگید.
‫پسر شما مدت زیادی غمگین بوده.
‫جدی دستش رو گرفتی؟
‫چنین اجازه‌ای هست؟
‫می‌خوای یاد بگیری یا ازم انتقاد کنی؟
‫باشه خب نمی‌تونی اینجوری ‫به مردم دست بزنی آوی.
‫- چرا نمی‌تونم؟ ‫- چون نمی‌تونی.
‫نوک انگشت انسان‌ها یه عضو به شدت ادراکیه.
‫اوه خدای من. باشه، خب اون چکار کرد؟
‫- کی؟ ‫- مادرش.
‫همون مادر انسان و مونثی که نوک انگشتش رو گرفتی؟
‫واسه همین از همکار خوشم نمیاد.
‫نه، واسه همین نیاز به همکار داری
‫تا بتونه مثل سایه بیاد دنبالت و بگه "دست نزن."
‫اوه اونوقت تو میشی عین مادر من.
‫بسیارخب. چیزی دستگیرت شد
‫از اتاق یا چمدون
‫یا نمی‌دونم، انگشتاتون؟
‫میخوام بگم که می‌دونم دست خالی ‫از اونجا خارج نشدی
‫ولی فقط واسم سواله
‫که چیزی دستگیرت شد یا نه.
‫اصلا فکر و خیال برت نداره‌ها.
‫فقط دارم تلاش می‌کنم بسنجم که
‫توی طیف تنهایی چقدر پیش رفتی.
‫- فکر می‌کنی کجام؟ ‫- اوه نمی‌دونم.
‫وسط جالب و عجیب بودن.
‫خوشت اومد؟
‫خوشم اومد.
‫رک‌گویی رو دوست دارم.
‫ولی توی دُز کمش.
‫واو، می‌بینم که یه نفر حس خلاقیتش گل کرده.
‫بالاخره.
‫منظورت چیه که بالاخره؟
‫من باید
‫من باید یه چیزی بهت بگم.
‫دروغ گفتم
‫درمورد اینکه مایکل روزن از کتاب خوشش اومده.
‫اون
‫بهم گفت که نمی‌تونم بنویسم.
‫ببخشید؟
‫همین رو گفت.
‫خب اون اشتباه میکنه زک.
‫- اشتباه می‌کنه. ‫- جدی؟
‫منظورم اینه یه مدیربرنامه گیرم نمیاد.
‫هیچ خبری از هیچ انتشاراتی نمیشه.
‫منظورم اینه
‫من کی باشم که فکر کنم حرفی واسه گفتن دارم؟
‫خب، تو حرف واسه گفتن داری.
‫یه صدا داری.
‫من به عنوان یه نویسنده، به عنوان یه شوهر
‫احساس بی کفایتی می‌کنم.
‫گمونم واسه همین من
‫گمونم واسه همین اونجور خشن باهات رفتار کردم.
‫آخه من
‫حتی نمی‌دونم اونجا چه اتفاقی افتاد
‫عزیزم.
‫نمی‌تونم بقیه زندگیم رو توی یه کتابفروشی کار کنم.
‫نمی‌خوام واسه مجله پاپیولر مکانیکس مقاله بنویسم.
‫زک به من گوش بده. تو می‌تونی بنویسی.
‫و قبلا این آهنگ رو شنیدم.
‫میدونی کجا؟
‫استیون کینگ درست قبل از اینکه "کری" رو بفروشه.
‫درسته.
‫روز توام در راهه، بهت قول میدم.
‫- سلام جان. ‫- کارآگاه.
‫کمی دیروقته، نه؟
‫برای من؟ من اینجا زندگی می‌کنم.
‫اینجا، اونجا، و همه‌جا.
‫برای داشتن یه زندگی بهتر.
‫ولی احتیاج داری که عشقت اینجا باشه.
‫ببین، من یجورایی سرم شلوغه.
‫کمکی ازم برمیاد؟
‫چی موجب شده فکر کنی به کمکت احتیاج دارم؟
‫خب اون پسره که داخل اون ساختمون ‫زندگی میکنه گم شده.
‫دوست داری بدونی دیدمش یا نه.
‫- دیدی؟ ‫- بارها.
‫سرشار از سودازدگیه.
‫باهاش حرف زدی؟
اصلا.
‫و بازم می‌دونی که ناراحته.
‫می‌تونم ناراحتیو تشخیص بدم.
‫وقتی استاد بودم کار آسونی بود.
‫سالن سخنرانی پر میشد از
‫چشمان سرزنده و ایده آل‌گرایی.
‫راحت میشد محرومیت از حقشون رو تشخیص داد.
‫ولی این بیرون فقط دریایی از چهره‌های بی‌احساسه
‫مردمی که سرشون توی گوشی‌هاشون ‫یا چاله‌های سیاهشونه.
‫زمانی اینکارو می‌کنی
‫بهش میگن افسرده‌خویی.
‫حس ناکافی بودن زندگیه.
‫یه چیزی رو از قلم انداختی.
‫تو احساسش می‌کنی، همینطور این پسر.
‫آوی هستم.
‫هی دیروز صبح دیدیش؟
‫ندیدم.
‫باید مجددا باهات صحبت کنم.
‫دارم میام.
‫دلیلی داره که نمی‌تونم با لئونارد کانتی حرف بزنم؟
‫اون پدر همون پسر گمشده‌ست.
‫- این پرونده‌ی آویـه. ‫- و پرونده‌ی منم هست
‫و من اینجام و اون نیست.
‫جنین، میگی دوست داری از آوی یاد بگیری.
‫خب بزرگترین مهارت اون، ظرفیتش
‫و تمایلش به مشاهده‌ست.
‫اون ضرب‌المثل چیه؟
‫از تو حرکت، از من برکت.
‫آره و هرموقع تونستی حرکت بزنی بهت میگم.
‫اوه آوی، اتاق بازجویی سی.
‫حدودا 20 دقیقه‌ست که اونجاست.
‫باشه.
‫بسیار از این بابت متأسفم.
‫آره خب بایدم متأسف باشی.
‫فهمیدم که اینجا یه عالمه چشم و گوش دارین.
‫ممکنه دوربین‌هارو ببینم
‫فقط می‌خوام صادقانه و شفاف حرف بزنم.
‫من از شماها حسابی ناراحتم.
‫ولی همسرم دیروز اومد پیشتون
‫و شما فرستادینش خونه.
‫الان از آمار بچه‌های گمشده آگاهم.
‫اولین 24 ساعت حیاتیه، و شما ‫همسرم رو فرستادین خونه.
‫این یه رسوایی حسابیه.
‫بهتون گفت که یه اتفاقی افتاده.
‫بهتون اینو گفت.
‫شما هم دیروز به اندازه‌ی همسرتون
‫متقاعد شده بودین که اتفاقی افتاده؟
‫آره، متقاعد شده بودم.
‫و با این حال تا امشب از سفر کاری‌تون
‫نیومدین خونه.
‫اوه، لعنت بهت.
‫داری میگی یه پدر مضطرب
‫گم‌شدن پسرش نیست؟
‫این طوری میشه که بهت میگم "لعنت بهت."
‫اگه جسارتی کردم معذرت می‌خوام.
‫خب، اون از اون طرف هات‌داگیه دشوارتره .
‫- اوهوم. ‫- حالا اعتراف می‌کنم
‫به واسطه پنهون شدن پسر شما حسابی سردرگم شدم.
‫سردرگمی بد دردیه.
‫نمی‌تونم سردرگمی شمارو تصور کنم.
‫و شروع شد.
‫دوشنبه شب با پسرتون دعوا داشتین.
‫ممکنه این امیدواری رو بهتون بده ‫که اون فرار کرده باشه.
‫یه واکنش مرسوم به بحث و دعواست.
‫ولی ممکنه شمارو پر کرده از احساس گناه
‫که شما باعث شدین تنها پسرتون فرار کنه.
‫بحث‌تون درچه باره بود؟
‫آره، مثل یه بوآی درهم کوب.
‫- ساکت شو! ‫- شرمنده.
‫داشتیم درباره دانشگاه بحث می‌کردیم.
‫اون قصد داره بره به دانشگاه نیویورک.
‫داشت درباره همه چیزای باحالشون
‫درباره دانش‌آموزان و طرح مبادله میگفت، ‫فرصتی که بتونه خارج از کشور درس بخونه.
‫نورا گفت چمدون‌هاش رو دیدین، درسته؟
‫اون مال وینسنتـه.
‫اون یه زندگی می‌خواد که با چمدونش همخونی داشته باشه.
‫بهرحال ازش پرسیدم که چه چیزی ‫رو به اون دانشگاه می‌تونه اضافه کنه
‫چون این چیزیه که این دانشگاه‌ها
‫این نیروی پذیرش سراغش می‌گردن
‫اینکه یه نفر قراره از چه نظر ‫توی جامعه مشارکت داشته باشه.
‫و اون باید به این سوال جواب میداد.
‫و برای همین ازش پرسیدم که چه کمکی میتونه بکنه؟
‫چون تا حالا توی دبیرستان، هیچ مشارکتی نداشته.
‫هیچ ورزشی انجام نمیده، باشگاه شطرنج نمیره،
‫نه شورای دانش‌آموزی، هیچی.
‫این بچه چیزی از خودش ارائه نمیده.
‫و همه دانشگاه‌های برتر اینو مدنظر قرار میدادن.
‫و من اینو سودمندانه بهش گوشزد می‌کردم
‫و اون بهم گفت که ساکت شم.
‫تا جایی که من پسر شمارو می‌شناسم، ‫چنین رفتاری ازش بعیده.
‫آره، دقیقاً.
‫شما چه واکنشی نشون دادین؟
‫با صدای بلند، با ناراحتی .
‫مثل یه آدم.
‫ببین، پسر من یه
‫شخص ضعیفه، کارآگاه.
‫از این موضوع لذت نمی‌برم.
‫و اینکه بهم اون حرفو زد،
‫ "ساکت شو" ، به پدرش، این باید از تنفر باشه.
‫براس همین آره، شاید من مسئول
‫فرارکردنش باشم
‫ولی این تصور که اون بیرون خودش تنهاست
‫اون بی تجربه و خامه،
‫همینقدر اطلاع دارم.
‫- کسی خونه نیست. ‫- اوه
‫خیلی خب، اون سابقه جنایی نداره
‫و بقیه‌ی همسایه‌ها هم اونو یه‌جور توصیف می‌کنن.
‫اون فقط یه ذره مردم‌گریزه.
‫داستان این ماهی چیه؟
‫خبر ندارم.
‫فقط
‫دوست دارم طراحی‌شون کنم.
‫خیلی خب.
‫خب
‫چرا تقاضا دادی همکارم بشی؟
‫چرا من؟
‫بهت گفتم، دوست دارم یاد بگیرم.
‫و از پرونده‌های افراد مفقود شده خوشم میاد.
‫همیشه توی سریال نظم و قانون موردعلاقه‌م بودن.
‫و آره، دوست ندارم یه فرد گمشده بشم
‫که فکر کنم همه به نوعی اینجوری هستن
‫وینسنت، مرد هات‌داگی،
‫اون کهنه‌سرباز که داخل فروشگاه داغونش کردی،
‫همین پدری که حالا اینجا بود،
‫و پلیس‌ها، بخصوص پلیس‌ها.
‫ما هر روز با چنین فسادها و ‫ناامیدی‌هایی دست و پنجه نرم می‌کنیم.
‫و بعضی اوقات، بنظر میاد تنها راهی که
‫می‌تونیم داخل این شغل زنده بمونیم ‫اینه که احساسات‌مون رو تفکیک کنیم.
‫ولی زمانی اینکارو کنیم، خودمون رو گم می‌کنیم.
‫و چنین اتفاقی برای تو نیفتاده.
‫نمی‌خوام برای منم اتفاق بیفته.
‫آره، پس برای همین تورو انتخاب کردم.
‫کارآگاه آوراهام.
‫باید بریم.
‫اسمش رو توی وضعیت اضطراری کودک‌ربایی دیدم،
‫برای همین اطلاع دادم.
‫بهتره با پدر و مادرش تماس بگیریم .