‫ممکنه خود وینسنت اونجا گذاشته باشه
‫مثل گوشیش که همراهش نبرد، ‫نمی‌خواد پیدا بشه.
‫خودتونم این حرفو باور ندارین.
‫چرا فقط نمیگیدش؟ خیال می‌کنید مُرده.
‫جناب کانتی، شما خیال می‌کنی پسرت مُرده؟
‫اصولا پدر و مادرها زمانی پای بچه‌هاشون وسط باشه
‫یه سری حس ششم دارن.
‫- شما خیال می‌کنی پسرت مُرده؟ ‫- چطور جسارت می‌کنی چنین سوالی ازم بپرسی؟
‫شرمندم. پرسیدم چون بعضی اوقات ‫مردم بدون اینکه اطلاعی داشته باشن
‫یه چیزایی رو اطلاع دارن.
‫چیزی که اطلاع دارم رو قبلاً بهتون گفتم
‫که وینسنت نه اونقدر پشتکار داره
‫که فرار کنه، و نه از خونه دور بمونه.
‫اون بسیار ضعیفه. باید پیداش کنید.
بسیار متأسفم.
‫خونواده‌ی من در اوقات بحران
‫غذاهای پخته کادو میبرن.
‫هم اون و هم هرکاری که از دستم بربیاد
‫که اینو با اینکه می‌دونم کاری ازم برنمیاد میگم.
مچکر
‫بفرما تو.
‫درباره کوله‌پشتی شنیدم.
‫چیز دیگه‌ای هم بوده؟
‫نه، هیچی.
‫و اولیویا چجوره؟
‫حالش چطوره؟
‫اون زیادی خویشتن‌داره، حداقل از بیرون.
‫از درون رو خبر ندارم. ‫هیچکدوممون خیلی خوب نیستیم.
‫میتونم تصور کنم.
‫خب، اگه کاری بتونم انجام بدم
‫بهم خبر میدی.
‫حقیقتا ، بیا بشین.
‫وینسنت هیچ موقع حرفی
‫با تو یا زک نزد
‫منظورم غیرمستقیم درباره فرار کردن یا...
‫نه.
‫ولی...
‫ امکان داره یه حرفی بهش زده باشم.
‫منظورت چیه؟
‫خب اون بنظر میرسید اواخر یکم پریشانه
‫و حس من این بود... منو ببخش،
‫حسم این بود که، می‌دونی، مربوط به اینجا میشه.
‫اینجا؟ چی...
‫خب زندگیش داخل خونه.
‫بهش گفتم مجبور نیستی وایسی، که...
‫می‌دونی، ازش پرسیدم که آیا جاهای دیگه‌ای هست
‫که بتونه بره، مثل منزل فامیل یا...
وایسا. تو اینو بهش گفتی؟
‫خب اون بطور کامل این نظر منو رد کرد.
‫ولی الان که به عقب برمی‌گردم
‫شاید سوالات من جرقه‌ای توی ذهنش زده باشه.
‫اینو به پلیس گفتی دانیا؟
‫نه.
‫حقیقتا اصلاً به ذهنم نرسید.
‫یه سوال زودگذر بود که حتی بنظر نرسید ‫منعقد شده باشه.
‫ولی حالا یهویی برام سوال شد
‫شاید اینجوری شده.
‫احتمالا جرقه‌ش رو زدم.
‫بسیار متأسفم نورا.
‫به من مربوط نبود.
‫ولی دیدم عذاب میکشه
‫- و حس کردم... ‫- اوه خدای من.
‫اون برمی‌گرده.
‫باید برگرده.
‫بنظر جای بیرحمی میاد.
‫آره، دبیرستانه.
‫یه طورایی نکته‌ش همینه.
‫مثلا باید داروینین باشه.
‫شاید امن‌ترین جا برای وینسنت نباشه.
‫برای تو هم اینطور بود؟ بیرحم؟
‫تا حدودی دلیل پلیس شدن منه.
‫کلاس دهم دوران بسیار دشواری داشتم.
‫از مدرسه سریعا میرفتم خونه، یه گوشه کز می‌کردم،
‫و فقط تلویزیون نگاه می‌کردم.
‫اجازه بده حدس بزنم. "نظم و قانون."
‫آره. پیشم آرامش‌بخش بود.
‫جناب آوراهام؟
ببخشید.
‫اسمتون آوراهام هست یا فامیلتون؟
‫جفتش.
‫آوراهام آوراهام؟
‫پدر و مادرم این اسم رو دوست داشتن. ‫ایشون کارآگاه هریس هستن.
‫موجب افتخاره. استاد لافرتی رو احضار می‌کنیم
‫ولی بهتره به پدر و مادرش خبر بدم.
‫به چه دلیل؟
‫خب، زمانی پلیس اومد که با دانش‌آموزها حرف بزنه ...
‫اون یه مظنون نیست. فقط قصد دارم اطلاعات بگیرم.
‫با این حال، اگه فرزند من بود...
‫بیاید همینطور نشون بدیم.
‫که وینسنت کانتی بچه شماست.
‫اون مفقود شده.
‫حالت چطوره جان؟
‫این اذیت و آزاره.
‫فقط حواسم به وسایلته.
‫همکارت تورو فرستاده.
‫آره خب دنبال یه بچه‌ی گمشده می‌گردیم.
‫قبلش هم به جناب آوراهام گفتم که اونو ندیدم.
‫خب آره، اومدم ببینم تو چی دیدی
‫چون توجهت خوبه جان.
‫هی.
‫بشین.
‫این یه تعصبه.
‫گویا که بی‌خانمان بودن جرمه.
‫من همیشه یه متهمم.
‫کسی تورو به چیزی متهم نمیکنه.
چرته
‫هردفعه که یه پنجره میشکنه
‫در یه ماشین با دیلم باز میشه، ‫یه سطل زباله سروته میشه
‫همه نگاهشون میاد طرف من، ‫می‌خواد همسایه‌ها باشه یا پلیس.
‫یه چیز مسریه.
‫که من ازش درامان نیستم، میدونی؟
‫بدگمانی
‫موجب ایجاد شک به خود میشه، ‫افکاری که باید باهاش زندگی کنم.
‫من نمیتونم همینجور... ‫نمی‌تونم همینجوری بریزمشون دور.
‫می‌دونی، باید متوقف بشه.
‫باشه. باشه، هی، ولی توام موافقی...
‫توام موافقی که اگه یه بچه گم بشه
‫منطقیه که از همه جستجو کنیم.
‫آره ولی شما جستجو نکردین، کردین؟
‫آره خب تازه داریم شروع می‌کنیم.
‫آره، با من. و من دوست ندارم.
‫ببین، ببین، کسی تورو به چیزی متهم نمیکنه.
‫فقط به کمکت احتیاج داریم، باشه؟
‫باشه؟
‫روزی که اون بچه گم شد، تو دم آپارتمانش بودی.
‫- مردم تورو دیدن. ‫- مردم... مردم عوضی ...
‫مردم اشتباه می‌کنن. ببین، من اونجا نبودم.
‫مقصر شماهایید.
‫شما افکار بد توی ذهن من می‌ندازین
‫و این باید توقیف بشه چون شما...
‫- باشه، شرمندم. ‫- باید متوقف بشه.
‫باشه، شرمنده. متأسفم، جان...
‫- بنجامین؟ ‫- توی مخمصه افتادم؟
‫کاری کردی که موجب مخمصه بشه بنجامین؟
‫نه.
‫وینسنت کانتی رفیق توئه؟
‫بله.
‫طبق گفته‌ی مادرش، تو رفیق صمیمی وینسنت هستی.
‫بله.
‫و هرکاری از دستت بربیاد برای کمک ‫به رفیق صمیمیت انجام میدی.
‫خبر داری کجاست؟
‫نه.
‫ولی اطلاع داری که گم شده؟
‫مادرش بهم گفت.
‫ازت پرسید که آیا وینسنت روز سه‌شنبه ‫داخل مدرسه بوده یا نه
‫و تو بهش گفتی که بوده.
‫این یه دروغ بود بنجامین.
‫سوابق حضور و غیاب مدرسه نشون میده که
‫وینسنت روز سه‌شنبه هرگز به مدرسه نرسید.
‫چرا به مادرش گفتی که اومده؟
‫فقط فکر کردم که پیچونده
‫و نمی‌خواستم لوش بدم.
‫بنجامین، این بحث خیلی جدیه.
‫پلیس داره درمورد ناپدیدشدن وینسنت تحقیق می‌کنه،
‫و تو تحقیقات رو پیچیده کردی.
‫مانعش شدی.
‫ازت می‌خوایم باهامون روراست و صادق باشی، خب؟
‫وینسنت کجاست؟
‫نمی‌دونم، باور کنید.
‫فرار کرد؟
‫گمون نمی‌کنم.
‫هیچوقت اشاره‌ای به فرارکردن کرد؟
‫در گذشته شاید
‫ولی اخیراً موقعیت خیلی خوبی داشت.
‫چطور؟
‫خب، اول اینکه با یه نفر بود...
‫یا امشب با یه نفر قرار ملاقات داشت
‫تا حالا با کسی نبود. هرگز.
‫خیلی واسش اشتیاق داشت، واسه همین...
‫با کی قرار داشت؟
‫هیلی تانسند.
‫الان توی دهنت بالا آوردی بنجامین.
‫و می‌بینم که استفراغت رو قورت دادی.
‫اضطراب داری؟
‫یا یه چیز طبیعیه؟
‫خیلی خوب نمی‌تونم استرس رو مدیریت کنم.
‫درمورد این هیلی تانسند بهمون بگو.
‫اون احتمالاً خوشگل‌ ترین دختر کلاس ما باشه.
‫شاید حتی توی تمام مدرسه.
‫وینسنت عمراً این هفته رو واسه فرار
‫انتخاب نمی‌کرد.
‫توی دردسر نیفتادی هیلی.
‫پس تو و وینسنت قرار ملاقات گذاشته بودین؟
‫قرار بود با هم بریم سینما.
‫اگه کار دیگه‌ای واست پیش نیومد
‫میخوای با من بیای بریم بیرون یا هرچی؟
‫به همدیگه هم علاقه داشتید؟
‫دوست بودین؟
‫آره. توی فرانسه با هم بودیم.
‫صحبت می‌کنیم.
‫اون آدم خوبیه.
‫خیلی مهربونه.
‫بنظر خیلی احساس عذاب وجدان داری.
‫خیلی متأسفم.
‫بهمون بگو درمورد چی متأسفی.
‫وینسنت پسر خوبیه، خیلی خوب.
‫ولی اونجور ازش خوشم نمیاد.
‫ازم خواست که بریم سینما، و من گفتم باشه.
‫مقداریش واسه این بود که دلم واسش می‌سوخت.
‫- ولی از طرفی... ‫- از طرفی چی؟
‫که حسادت نامزدم رو تحریک کنم.
‫جواب داد؟
‫یکم.
‫اسم نامزدت چیه؟
‫بیلی.
‫بیلی لیوینگستون.
‫پس اون درمورد قرار ملاقات قریب‌الوقوعت ‫با وینسنت خبر داشت.
‫توی اینستاگرام پستش کردم.
‫چندتا...
‫چندتا کامنت بدجنسانه گذاشته شد.
‫اوه، اوه، اوه...
‫دختره تمام اینارو نوشته.
‫- بقیه نوشتن. ‫- پسر.
‫وقتی بحث ظلم باشه، بزرگترا باید ‫پیش بچه‌ها لُنگ بندازن.
‫منظورم اینه که اینا فرارش رو توجیه میکنه.
‫یا پریدنش از روی پل.
‫با نامزد دختره حرف میزنین؟
‫توی لیسته.
‫اوضاع با جناب ونتورث چطور پیش رفت؟
‫اون میگه هیچ چیز مشکوکی ندیده
‫شاکی بود که ما بهش مظنون هستیم
‫میگه این تعصبه.
‫و نمی‌تونه افکار منفی رو
‫از ذهنش پاک کنه.
‫ازت میخوام نامزده رو بیاری.
‫عالیه.
‫از گوشی وینسنت چی دستمون رو گرفته؟
‫آره، امروز عصر با بخش تکنولوژی جلسه دارم.
‫باید تا الان پیشرفتی کرده باشن.
‫بیا امیدوار باشیم. امید خوبه.
‫میدونی الان چی گفت؟
‫آره، بازیکن‌های آزاد، بیسبال رو نابود کردن.
‫"و با اون، سرم رو گذاشتم زمین.
‫گریه نکردم.
‫نیازی نبود.
‫فقط سرم رو گذاشتم زمین."
‫خیلی قدرتمند بود ربکا.
‫عاشق نحوه‌ی شکستن جمله‌ی آخرت
‫- به سه تکه شدم. ‫- ممنون.
‫بعدی کیه؟ کسی هست؟
‫زک؟
‫حتما.
‫اسمش هست "نامه".
‫از یه پسره خطاب به پدر و مادرش.
‫نباید بهمون بگی که درچه مورده، زک.
‫فقط بذار خود نوشته خودشو معرفی کنه.
‫باشه.
‫"پدر و مادر
‫می‌دانم که دنبال من می‌گردید.
‫پیشنهاد می‌کنم دست نگه دارید.
‫مرا پیدا نمی‌کنید.
‫گفتید من روز سه‌شنبه ناپدید شدم.
‫ولی می‌دانیم که من خیلی قبل‌تر از آن گم شدم.
‫ناپدیدشدن من در یک روز رخ نداد.
‫یک پروسه‌ی تدریجی بود.
‫پروسه‌ای که شما در آن شریک بودید.
‫شما مرا از بین بردید
‫کم کم و کم کم
‫تا وقتی که مرا مجبور به رفتن کردید.
‫من می‌پرسم، چرا اکنون دنبال من می‌گردید؟
‫برایم سوال است که شاید می‌ترسید.
‫حتماً از خودتان می‌پرسید که من اکنون کجا هستم،
‫از کجا دارم نامه می‌نویسم.
‫و فقط می‌توانم بگویم
‫که من از جایی بسیار دور نامه می‌نویسم.
‫گوش میدهم، تماشا می‌کنم.
‫ولی دیگر متعلق به شما نیستم.
‫پسر."
‫عالی بود.
‫جدی؟
‫آره، طرح داستان داشت، هیجان داشت.
‫می‌خوام بیشتر بدونم. بازم هست؟
‫برنامه داشتم ادامه‌ش بدم.
‫واقعاً فکر می‌کنم باید ادامه بدی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خب باید یه سوال ازت بپرسم
‫و ممنون میشم صادقانه جواب بدی.
‫جذب این کارآگاهه شدی؟
‫- چی؟ ‫- می‌تونم حسش کنم.
‫چرا باید چنین چیز وقیحانه‌ای بپرسی؟
‫چون می‌تونم حسش کنم.
‫پسرمون گم شده، و تو احساست اینه؟
‫حسادت؟
‫مردم احساسات‌شون رو انتخاب نمی‌کنن، نورا.
‫اونا به خواست خودشون میان و میرن.
‫تو جذبش شدی، نگو که نشدی.
‫و فکر می‌کنی جنتلمن و مهربون و ایناست.
‫ولی بذار قبل از اینکه خیلی تحت تاثیر قرار بگیری، ‫یه چیزی رو بهت بگم.
‫این کارآگاه فکر می‌کنه ما گناهکاریم.
‫هر بلایی که فکر می‌کنه سر وینسنت اومده،
‫فکر می‌کنه من و تو مسئولشیم
‫- بخصوص من. ‫- چرا این حرف رو میزنی؟
‫بخاطر سوالاتی که ازم میپرسه.
‫بخاطر نحوه‌ی نگاه کردنش به من.
‫اون مرد اون بیرون دنبال وینسنت نمی‌گرده.
‫اومده اینجا که با ما صحبت کنه، ‫مارو بکشونه به اداره.
‫اونا کوله‌پشتیش رو پیدا کردن.
‫من فقط میگم اون میاد اینجا
‫روی تخت وینسنت می‌شینه و زل میزنه به دیوار
‫منتظر یجور مداخله‌ی معنوی کوفتیه.
‫این چه کوفتیه؟
‫توام زمانی جنتلمن و مهربون بودی.
‫اوه می‌بینی، این تنفری که داری
‫اون متوجهش میشه، مگه نه؟ همون کارآگاهه.
‫می‌دونی، من فقط دلم واسه وینسنت تنگ نشده.
‫واسه توام تنگ شده.
‫گاهی اوقات دعا می‌کنم مردی که ‫باهاش ازدواج کردم برگرده،
‫مردی که عاشقش شدم
‫که یجور معجزه‌وار دوباره ظاهر بشه.
‫بسیارخب.
‫میدونی چیه؟ درمورد یه‌چیز حق با توئه.
‫تو حالم رو بهم میزنی
‫جوری که همیشه من و وینسنت رو تحقیر می‌کنی.
‫خدا، من خیلی دروغ میگم. دیگه بسه واسم.
‫بسمه دروغ گفتن به تو، به کارآگاه، به خودم.
‫فقط تمومش کن. تموم کن.
‫هی بیلی.
‫امیدوارم واسه پول بازی نکنی.
‫و توی شبی که فرداش مدرسه داری.
‫تو کی هستی؟
‫من همیشه قبل از اینکه بپرسم "کی"، میگم "چی".
‫این یه نشانه. اون یه نوشیدنیه.
‫میخوای بابت این نوشیدنی بهم گیر بدی؟
‫نه بابا ابله.
‫میخوام بهت گیر بدم چون وینسنت کانتی گم شده.
‫بیا صحبت کنیم.
‫ببین، بهت میگم من حتی اون بچه رو نمی‌شناختم.
‫خب، اونقدر می‌شناختیش که تهدیدش کنی
‫که واسه صحبت کردن با نامزدت ‫دهنشو سرویس می‌کنی.
‫آره خب داشتم سر به سرش میذاشتم
‫و اینکارو نکردم.
‫می‌دونی با نامزدت یه قرار ملاقات داشتن، درسته؟
‫آره خب، خیلیا چشمشون به نامزد منه.
‫منظورم اینه، این پسر کمترین نگرانی منه.
‫وینسنت کانتی توی لیست نیست.
‫خب هیلی مشخصه که یه چیزی توش دیده.
‫بسیارخب. با خودش صحبت کنید.
‫صحبت کردیم.
‫چی گفت؟
‫بیا روی تو تمرکز کنیم، باشه؟
‫بوووم. پیدات کردم.
‫ارل بهم گفت که دوست داری اینجا غذا بخوری.
‫بهت نگفت که دوست دارم تنها غذا بخورم؟
‫اینطوری نباش.
‫تنها بودن در درازمدت واست خوب نیست.
‫در کوتاه مدت، میتونه خوب باشه.
‫تنهایی بهم کمک میکنه فکر کنم.
‫گمونم این سوالات منو درمورد
‫رژیم غذایی یهودیت جواب میده.
‫افسرهای پلیس نیویورک باید از صحبت درمورد ‫رسم و رسوم مذهبی و فرهنگی
‫همکارانشون اجتناب کنن"
‫شروع نقل قول، پایان نقل قول.
‫اگه می‌خوای آزمون ستوانی رو قبول بشی
‫باید اینو بدونی.
‫از کجا میدونی واسش می‌خونم؟
‫ستوان پله‌ی بعدی نردبونه.
‫توام جاه‌طلبی، همینطور عجول.
‫تازه کارآگاه شدی.
‫تیم تکنولوژی یه سری چیز باارزش ‫روی گوشیش پیدا کرد.
‫گوشی وینسنت.
‫اولا، هیلی تانسند.
‫فقط دوستای درسی فرانسه نبودن
‫که می‌خواستن برن سینما.
‫واسش عکس هم می‌فرستاده.
‫- دختره اینارو واسش فرستاده؟ ‫- اوهوم.
‫پاک شده بودن، ولی تونستیم از حافظه ابریش
‫بازیابی‌شون کنیم.
‫اونم مقابله به‌مثل کرد؟
‫نه تا اونجایی که من می‌دونم.
‫مکاتبات خیلی زیادی
‫بین اون و معلم‌خصوصیش، زک میلر وجود داره.
‫به‌نظر رابطه‌شون یه‌کم فراتر از مسائل علمیه.
‫این یکیه که نتونستیم منبعش رو پیدا کنیم.
‫«هروقت خواستی می‌تونی باهام صحبت کنی.»
‫این شماره واسه یه تلفن یک‌بار مصرف اعتباریه.
‫صاحب حساب ثبت‌شده‌ای نداره.
‫اینم یکی دیگه از همون شماره.
‫میگه: «اون اتفاق اصلاً نباید می‌افتاد.»
‫- کِی اینو دریافت کرده؟ ‫- یکشنبه.
‫پس یکشنبه یه اتفاقی افتاده.
‫سعی کردیم تماس بگیریم، ‫ولی به‌نظر قطع شده.
‫اینا خیلی مهمن جنین.
‫اه، از همه قابل‌توجه‌تر اینه.
‫«دیگه باید بمیری.»
‫بیا امیدوار باشیم که ‫منظورش دقیقاً همین حرف نبوده.
‫می‌دونیم اینو کی براش فرستاده؟
‫آره، می‌دونیم.
‫باید با دخترتون صحبت کنم.
‫چرا؟
‫تو تحقیقات بهمون کمک می‌کنه.
‫اون هیچی نمی‌دونه.
‫اه، درسته، گاهی‌اوقات آدم‌ها بدون اینکه خودشون بدونن
‫از یه چیزایی خبر دارن.
‫به‌نظرم ما همه یه چیز ‫رو می‌خوایم آقای کانتی،
‫این‌که همه‌مون می‌خوایم وینسنت رو پیدا کنیم.
‫اشتباه می‌کنم؟
‫خب منم باید حضور داشته باشم.
‫«دیگه باید بمیری.»
‫پیام خیلی تهاجمی‌ایه،
‫مگه نه؟
‫- چرا همچین پیامی براش فرستادی... ‫- خانم کانتی.
‫می‌خوای بلایی سر برادرت بیاد؟
‫من همیشه اینجور پیام‌ها براش می‌فرستم.
‫ما گوشیش رو گشتیم.
‫هیچ پیامی مشابه دیگه‌ای ‫از طرف تو پیدا نکردیم.
‫این یکی رو تو روز دوشنبه پیدا کردیم.
‫دوشنبه چه اتفاقی افتاده بود؟
‫دعوا کردیم.
‫سر چی؟
‫واقعاً یادم نمیاد.
‫دلیل این‌که بهش پیام دادی که اون باید بمیره،
‫فکر کنم باید یادت بیاد.
‫خب، برادرم خیلی آدم محبوب نیست تو مدرسه،
‫و این قضیه این‌که بقیه از من ‫خوششون بیاد رو آسون نمی‌کنه.
‫سر این دعوا کردیم.
‫سر این‌که متقاعدش کنی ‫بیشتر محبوب باشه دعوا کردین.
‫نه، ازش خواستم که کم‌تر خجالت‌آور باشه،
‫برای من، اگه واسه خودش نمی‌خواد.
‫مخصوصاً تو دوشنبه، ‫بهش گفتم که زندگیِ خیلی بهتر می‌شد
‫اگه اون نیست و نابود می‌شد.
‫و بعد اون یه جوابی بهم داد.
‫دقیقاً یادم نمیاد که چی گفت. ‫احتمالاً یه حرف بدتر گفت.
‫و بعد من یه چیزی بهش گفتم ‫که دقیقاً یادم نمیاد چی بود،
‫احتمالاً یه حرف بدتر.
‫عشق بین برادر و خواهرها.
‫تو وینسنت رو دوست نداری؟
‫معلومه که دوستش دارم. ‫اون برادرمه.
‫اون به‌خاطر حرفی که من زدم ‫یا کاری که من کردم
‫نمی‌ذاره فرار کنه.
‫چرا باید بذاره فرار کنه؟ ‫نظری داری؟
‫نه.
‫جر و بحثی که دوشنبه‌شب بین وینسنت و پدرت شد
‫شنیدی که دربارۀ چی بود؟
‫بهت که گفتم، دربارۀ مدرسه بود.
‫بحثشون رو شنیدی اُلیویا؟
‫نه.
‫وقتی شروع می‌کنن، من هدفونم می‌ذارم.
‫اونا خیلی جر و بحث می‌کنن؟
‫خیلی‌خب.
‫فکر کنم دیگه کافیه.
‫تا بیرون همراهیت می‌کنم.
‫می‌ذاری بیام داخل؟
‫نه، اینجا یه مکان درداره.
‫ساعت 9:00 بسته میشه.
‫تا بتونیم بگیم رفت و آمد ‫باعث آزار و اذیت میشه.
‫«هوکوسائی می‌گوید.» ‫این شعر رو می‌شناسی؟
‫- راجر کییز. ‫- آره، کییز.
‫تو تو راکفلر اشعار کییز رو تدریس می‌کردی.
‫خب، قبلاً واسه چیزهایی که تدریس می‌کردم، ‫از کار بی‌کار شدم،
‫اگه می‌خوای درباره‌ش اغراق کنی.
‫«قدرت اون در زندگی کردن از طریق توئه.»
‫«اون گفت نگران نباش.
‫نگران نباش.»
‫اینو تو گوشیِ وینسنت کانتی پیدا کردیم.
‫«جانت رو در اختیار زندگی قرار بده.
‫و بذار زندگی از تو سرمنشأ بگیره.»
‫تصادفاً شبیهن، این‌طور فکر می‌کنی؟
‫که یه پسر گم شده شعری رو نقل قول می‌کنه
‫که تو قبلاً درس می‌دادی؟
‫خب این یه شعر معروف از یه شاعر معروفه.
‫اوم، حالا بازم.
‫می‌دونی اگه امروز هم تدریس می‌کردم،
‫تو برنامۀ درسی من باز هم چی بود؟
‫کی؟
‫ هری گوردون فرانکفورت.
‫آره، یه مقاله به اسم «دربارۀ مرخرفات.»
‫- دربارۀ چی؟ ‫- «دربارۀ مرخرفات»!
‫چطور...
‫این‌که این شکل خاصی از دروغگوییه،
‫که به‌شکل تصاعدی از دروغ‌ها خطرناک‌تره.
‫حالا...
‫شاید از فرانکفورت خوشت بیاد کارآگاه.
‫چون پر از مزخرفاتم؟
‫من هیچ‌وقت پسر گم‌شده‌تون رو ندیدم.
‫هی، گوش بده ببینم.
‫تو به آوی گفتی که ‫پسره به نظر غمگین می‌اومده.
‫حالا، داری داستانت رو تغییر میدی؟
‫آره.
‫آره، به‌نظر بچۀ خوبی می‌اومد.
‫ولی مگه همه‌مون خوب نیستیم؟
‫خیلی‌خب، این چیزیه که من به‌دست آوردم.
‫گفت بی‌ضرر بود
‫و این کاریه که بعضی اوقات ‫دخترهای دبیرستانی انجام میدن.
‫اونا واسه پسرهای ساده‌لوح عکس می‌فرستن؟
‫آره، یه چیزی مثل اشتراک‌گذاری
‫عکس با نشنال جیوگرافیک می‌مونه.
‫«این یه جای خیلی قشنگه ‫که هیچ‌وقت نمی‌تونی ببینیش.»
‫با این‌حال، موضوع مهم میشه،
‫چون بنجامین فکر می‌کنه اونا همدیگه رو بوسیدن.
‫وینسنت و هیلی؟
‫آره، ظاهراً وینسنت و بنجامین،
‫با هم قرار می‌ذارن.
‫50 دلار سر این‌که کی اول می‌بوسدش.
‫دوشنبه، ‫وینسنت یه پیام برای بنجامین می‌فرسته.
‫«تو 50 دلار بهم بدهکاری.»
‫که پیامش رو داریم.
‫و یادت باشه که یکشنبه،
‫وینسنت اون پیام مرموز رو دریافت کرد.
‫«اون اتفاق اصلاً نباید می‌افتاد.»
‫خب شاید صاحب گوشی یک بار مصرف هیلیه.
‫آوی؟
‫البته.
‫البته چی؟
‫میشه دوباره کمد وینسنت رو ببینم؟
‫بله.
‫بزرگه کجاست؟
‫ببخشید؟
‫چمدون سفرش. ‫بزرگه اینجا نیست.
‫بزرگه کجاست؟
‫- نمی‌دونم. ‫- داشت؟
‫آره. ‫آره، ست کامل داشت.
‫وقتی داشت می‌رفت همراهش نداشت.
‫وگرنه می‌دیدم.
‫فقط با کوله‌پشتیش رفت.
‫ولی اگه نقشۀ فرار داشت،
‫اونو می‌بست و زودتر می‌بردش.
‫ازت می‌خوام که دوباره دنبال وسایل باارزش،
‫مثل عکس، کتاب موردعلاقه و ‫نامه‌هایی که گم‌شده‌ن بگردی.
‫پس فکر می‌کنی اون فرار کرده؟
‫ساختمون زیرزمین داره؟
‫یا هرجایی که بتونه ذخیره‌ش کنه؟
‫فکر نکنم.
‫فکر کن نورا.
‫الآن این مسئله خیلی مهمه.
‫نه، نه، نه، نه، ‫فقط باید همین‌جا
‫تو کمدش همراه بقیۀ وسایل می‌بود.
‫اه، خدای من. ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫از اول همین حس رو داشتم،
‫که اون مُرده، ‫و من چرا و چطوریش رو نمی‌دونم.
‫فقط... می‌دونمش.
‫فقط حسش می‌کنم.
‫و تو می‌دونی که من حسش می‌کنم، مگه نه؟
‫و تو هم حسش می‌کنی؟
‫من حس می‌کنم یه اتفاق وحشتناک افتاده.
‫ولی حس نمی‌کنم که مُرده باشه.
‫پسرم.
‫خب، ببین کی برگشته و زنم رو بغل کرده.
‫می‌خوای بگی چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫اون یه شکایت رسمی کرده،
‫و آوی، اشتباه نکرده.
‫واسه یه افسر پلیس غیرعادی نیست
‫که به یکی از اعضای خانوادۀ
‫قربانیِ یه جنایت آرامش بده.
‫اوهوم، و واسه این، تو دستش رو گرفتی.
‫رو تخت نشستین و دستاتون تو دست هم بود.
‫خانم کانتی اینو بهت گفت؟
‫نه، ظاهراً اون به شوهرش گفته.
‫تو رو تخت نشستی، ‫واسه این‌که بهتر حس کنی، وینسنت،
‫و دستش رو گرفتی.
‫آوی...
‫احساساتم گاهی اوقات بهم کمک می‌کنن.
‫و واضحه که گاهی‌اوقات کمکی نمی‌کنن.
‫تو دستش رو گرفتی.
‫در آغوش گرفتیش.
‫تو مجذوب این زن شدی؟
‫- تو که منو خوب می‌شناسی. ‫- نه، من اصلاً خیلی کم می‌شناسمت.
‫هرکی که تو رو می‌شناسه رو بهم نشون بده.
‫لئونارد کانتی متقاعد شده که زنش ‫یه چیزایی حس کرده.
‫از حسی که از حضور شما تو یه اتاق
‫باهمدیگه گرفته ناراحته.
‫این یه توهینه.
‫واسه من، به‌عنوان فرمانده‌ت، حتی اگه
‫- این حرف ذره‌ای حقیقت داشته باشه... ‫- نداره.
‫تو تمام قابلیت‌هات رو سر
‫این پرونده رو کردی؟
‫چون از دیدگاه من...
‫حرفت رو تموم کن.
‫ما یه روز کامل رو تو این تحقیقات از دست دادیم،
‫بحرانی‌ترین روز رو، ‫چون اشتباه متوجه شدیم
‫که وینسنت کِی ناپدید شد.
‫ما فکر کردیم سه‌شنبه بعد از مدرسه بود،
‫ولی در حقیقت اون سه‌شنبه صبح ‫اصلاً نرفته بود مدرسه.
‫اشتباه کردیم
‫چون تو حرف مادرش رو بدون هیچ
‫تأییدیه‌ای قبول کردی.
‫حالا، تو این شکلی نیست آوی،
‫و مطمئناً بهترین حالت کارآگاهیِ تو هم نیست.
‫پس ما اینجا با نقطه‌ضعفی طرفیم؟
‫- تو نقطه‌ضعفی داری؟ ‫- نه ندارم.
‫مطمئن نیستم چطور باید این قضیه رو ادامه بدیم.
‫خیلی ساده‌س.
‫من بامهارت‌ترین کارآگاهتم.
‫اگه هدف پیدا کردن وینسنته...
‫که گمون کنم هنوزم هست... ‫من بهترین گزینه‌تم.
‫آره، وقتی که داری تمام تلاشت رو می‌کنی،
‫که درحال‌حاضر این کار رو نمی‌کنی.
‫از کجا می‌دونم؟
‫نه واسه این‌که رفتی اون بیرون ‫و مادر «قربانی» رو بغل کردی،
‫واسه این‌که ما سه روزه که رو این تحقیقاتیم،
‫و به هیچ‌جایی نرسیدیم.
‫یه پسر 16 ساله اون بیرون گم شده،
‫و تو هیچ سرنخی نداری.
‫«دیگه باید بمیری.»
‫پیام بسیار تهاجمی‌ایه،
‫مگه نه؟
‫ قصد داری بلایی سر برادرت بیاد؟
‫من همیشه اینجور پیام‌ها واسش می‌فرستم.
‫ما گوشیش رو گشتیم.
‫هیچ پیامی مشابه دیگه‌ای ‫از سمت تو پیدا نکردیم.
‫این یکی رو تو روز دوشنبه پیدا کردیم.
‫دوشنبه چه حادثه ای رخ داد ؟
‫[باید ببینمت] ‫نورا.
‫می‌خواستم از طرف شوهرم معذرت خواهی کنم.
‫و از شوهرم عذرخواهی کنم، ‫که قبلاً عذرخواهی کردم.
‫از همسرت معذرت‌خواهی کردی؟
‫چون چيزي که اون گفته، بی‌پایه و اساس نبود.
‫به هر دلیل،
‫من مجذوبت شدم.
گمونم تو نشون‌دهندۀ دلسوزی
‫و حساسیتی هستی که از زندگی من ‫گم شده.
‫واین حرف رو برای سمج بودن
‫یا این‌که به چیزی برسم نمیگم،
‫بلکه برای کم کردن هر خصومتی که
‫احتمالاً نسبت‌به شوهرم داری میگم.
‫اون اشتباهی تو رو متهم کرد، نه منو.
‫همچنین، قصد داره که تو رو از پرونده بذاره کنار،
‫ولی اومدم اینجا که... ‫خواهشت کنم
‫که خواهشا رو این پرونده باش.
‫چون که؟
‫چون که تو کارآگاه عالی هستی
‫که پسرم رو درک می‌کنه.
‫و اگه اون حالا زنده‌س، ‫اگه هنوز ممکنه پیداش کرد،
‫تو بهترین شانس منی.
‫خواهش می‌کنم.
‫اوضاع بسیار داغونه آوی.
‫ اطمینان داری که دنبال چیزی نبود؟
‫نه نبود.
‫بسیارخب، الآن دقیقاً کجاییم؟
‫متأسفانه شاید حق با فرمانده‌س.
‫به ناکجاآباد نزدیک‌تریم
‫- تا حل کردن این پرونده. ‫- ما ناکجاآباد نیستیم.
‫بعد از شیفت کاری‌مون، بیا بریم ‫یه نوشیدنی بخوریم و درموردش فکر کنیم.
‫ارل بیرون از اداره بهتر از داخل فکر می‌کنه.
‫همه همین جورین.
‫پیش‌فرض ذهنیِ مغز زمانی که خارج از
‫زمان کاری باشه، بهتر کار می‌کنه.
‫باب دیلن همه آهنگ‌های خوبش رو
‫بعد از بازنشستگی به‌عنوان ترانه‌سُرا نوشت.
‫- این واقعیت داره؟ ‫- تو گوگل چک کن.
‫اولین نوشیدنی پای من.
‫بسیارخب، بسیارخب، بسیارخب، ‫تو میگی نارضایتی تو خونه داشتن.
‫باشه. شاید این حرفت درست باشه.
‫ولی شاید وینسنت دلیل اون نارضایتیه.
‫پسرهای نوجوون، می‌تونن رو مخ‌ترین افراد باشن.
‫و نارضایتیِ نوجوون‌ها بیشتر از کجا میاد،
‫از نظر آماری میگم، درسته؟
‫از مدرسه.
‫این بچه، یه فرد ناشناس بود.
‫نسبت‌بهش قلدری شده. ‫مورد مسخره شدن قرار گرفته.
‫و رفیق اون دختر، اه.
‫اون کمی منو یاد بشکۀ باروت می‌اندازه.
‫و اون ممکنه دومین نفر تو زندگیش، ‫اگه باباش رو هم حساب کنی.
‫خب دو تا بشکۀ باروت و بازم هستن.
‫و بیا رفیقمون آقای ونتورث رو هم فراموش نکنیم،
‫که اون موقع اطراف بوده
‫با وجود همه اون، می‌دونی، مشکلات ذهنیش.
‫پس یه تکه‌هایی اینجا داریم.
‫سرنخ داریم. ‫ناکجاآباد نیستیم.
‫من مادر نیستم، خیلی خب،
‫اگرچه دوست دارم یه روزی بشم.
‫اه.
خیلی خب، میخوام یه نتیجه‌ای بگیرم.
‫هر موقعی که وقتش برسه، ‫نمی‌دونم،
‫یه حسی بهم میگه که
‫تازه اولِ اولِ راه کشف این‌که
‫دوست داشتن بی‌قید و شرط کسی
‫چه معنی‌ای میده.
‫و اگه خدای نکرده اتفاقی برای بچه‌م بیفته،
‫مثلاً مفقود بشه،
‫خیال نکنم این فکر
‫به ذهنم برسه که اون مُرده،
‫همون کاری که نورا داره می‌کنه.
‫نه، یعنی تو برعکس خیال می‌کنی، درسته؟
‫سر وکلۀ انکار کردن پیدا میشه
‫و سراغ هر احتمال دیگه‌ای می‌گردی.
‫پس اون می‌تونه بترسه که نکنه اون مُرده، درسته.
‫ولی این‌که احساسش کنه، من فکر می‌کنم،
‫اون یه جوری اینو خبر داره.
‫حتی اگه این از اون چیزها باشه که ‫بدون این‌که خودت بدونی، ازش اطلاع داشته باشی،
‫همون‌جور که تو میگی.
‫پس آره، گمونم پیشرفت کردیم.
‫شاید پیداش نکرده باشیم،
‫ولی به احتمال زیاد مُرده.
‫و ما اینو چجوری می‌دونیم؟
‫مادرش داره بهت میگه آوی.
‫یادداشت یا بازخوردی نداری؟
‫با یه کم تشویق حال میکنم.
‫محض اطلاعتون.
‫بهش فکر می‌کنم.
مجددا
‫«مامان و بابا.»
‫«تو قصد داری صدام شنیده نشه.
‫ولی صدای من شنیده میشه.
‫تو می‌خوای من حس نشم...»
‫«ولی حس میشم.»
‫«تو خیال کردی کاری کردی من برم.
‫ولی شکست خوردی.»
‫«من اینجام و تسخیرت می‌کنم.
‫من نمیرم.»
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟
‫من سر پروژۀ
‫نگارشت کنجکاو بودم، پس...
‫چرا اینجا یه نامه از سمت وینسنت
‫برای پدر و مادرش هست؟
‫- چه خبرا شده؟ ‫- من اونو نوشتم.
‫نه، اینا دست‌نوشتۀ اونن.
‫من دست‌خط وینسنت رو می‌شناسم.
‫«من نمی‌رم. ‫تسخیرتون می‌کنم.»
‫توضیح میدم.
‫- جدا؟ ‫- آره.
‫خب بهتره شروع کنی.
‫دست‌نوشته برای وینسنته، درسته.
‫داشتیم مقالات مدرسه‌ای اونو چک می‌کردیم،
‫و من داشتم تشویقش می‌کردم که، ‫می‌دونی، کمی بهتر بنویسه،
‫که می‌تونی ببینی که جدی این کار رو کرده.
‫مطالب داخل کامپیوتر رو من نوشتم.
‫چرا؟
برای کلاس.
‫برای کلاس؟
‫آره، مایکل ازم خواست که حقیقی تر بنویسم.
‫بهم گفت که نوشته‌هام حس حقیقی بودن نداره،
‫و من بعضی از احساسات وینسنت،
‫و بعضی از تفکرات اون رو به خودم اختصاص دادم، ‫و ازشون استفاده کردم تو...
‫که بذارمشون تو... خبر داری ؟
متوجه نمیشم
‫تو متوجه نمیشی... ‫ببین من فقط...
‫می‌خواستم... ‫تو عمق چیزی برم،
‫پس تصمیم گرفتم تو عمق تفکرات وینسنت برم،
‫تا متوجه بشم اگه اون فرار کرده، ‫دلیلش چی بوده.
‫تخیلیه. ‫عزیزم، از خودم در آوردمش.
‫- چیز خاصی نیست. ‫- بیمارگونه‌س.
‫این کاریه که نویسنده‌ها می‌کنن. ‫ما رابطمون برقرار می‌کنیم.
‫کافکا، سوندهایم.
‫اونا به روح خودشون تماشا می‌کنن،
‫به روح بقیه تماشا می‌کنن، ‫و باهاش رابطه برقرار می‌کنن.
‫این کاریه که می‌خواستم ‫درباره وینسنت انجام بدم،
‫تا چیزیو که اون احتمالاً احساس کرده، حس کنم.
‫تا کاری کنم خواننده اونو حس کنه. ‫فقط همین عزیزم.
‫مشکلی نیست. ‫فقط همینه.
‫حرفتو باور نمی‌کنم.
‫تو یه کاری کردی.
‫یه بلایی سر وینسنت آوردی.