‫[تمامی شخصیت‌ها، ارگان‌ها، مکان‌ها و اتفاقات
‫در این سریال خیالی هستن.]
‫ای نادون!
‫کجا میری؟
‫خدای من! واسه امرار معاش ‫چه کارها که باید بکنم!
‫خواهشا باهام بیا.
‫روی صورتت چیه؟
‫دوباره دردسر درست کردی؟
‫دختره سریعا طب سوزنی لازم داره!
‫طب سوزنی؟
‫نمی‌تونی همینطوری بذاری و بری.
زود باش. ‫نبضش خیلی ضعیفه.
‫سریعا سوزن رو بین دو ابروش فرو کن.
‫خودت دهنت رو ببند.
‫وگرنه میگی کاش خودم اینکارو کرده بودم.
‫اون کیه؟
‫عروس بزرگ خانواده‌ست.
‫خواهشا نجاتش بدید.
‫حالش بهتر میشه، درسته؟
‫بانوی خونه رو بگو بیاد.
‫ببخشید؟
‫باید با اربابت درمورد جزئیات حرف بزنم.
‫درمورد مداوا...
‫و هزینه درمانی که می‌تونن بپردازن.
‫بله، قربان.
‫احتمالا همون دختریه که از آب بیرون کشیدی.
‫همونی که فرار کرد.
‫سلام.
‫حال عروسم خوبه؟ ‫خوب میشه؟
‫اوضاش بحرانی نیست.
‫ولی اگه خوب نشه، زخمش چرک می‌کنه.
‫خدایا، عروس نازنینم.
‫می‌خواد راه شوهر مرحومش رو پیش بگیره؟
‫زنده‌ها باید زندگی کنن.
‫جوشانده منو بیخیال بشید.
‫خواهشا روی درمانش تمرکز کنین.
‫پول خوبی بهتون میدم.
‫من یه جوشانده گیاهی با مرغوب‌ترین مواد آماده می‌کنم.
‫همه تلاشم رو انجام میدم.
‫خیلی خوب. بهتون اعتماد دارم.
‫مچکرم، خانم.
‫می‌تونی اونو بهشون بدی.
‫بله، بانوی من.
‫خدای من! خیلی خانم بخشنده‌ایه.
‫اینم می‌تونین با کارکنان درمانگاه تقسیم کنین.
‫این چیه؟
‫ترشی برگ پیاز سیبری.
‫مخصوص خانواده‌اس. ‫امتحانش کنین.
‫ترشی برگ پیاز؟
‫خوب نگه‌اش دار که آبش نریزه.
‫چه معرکه شد.
‫سرت تو کار خودت باشه. ‫وقتی نمی‌تونی مواظب خودت باشی...
‫ناراحت مشکلات خانوادگی اونا نباش.
‫من چیزی نگفتم.
‫قیافه نگیر.
‫دار و ندار تو همون قیافه خوبته.
‫می‌خوای با این قیافه اخمو بیمارها رو معالجه کنی؟
‫چه جور طبیبی با قیافه‌اش ‫بیمارها رو معالجه می‌کنه؟
‫تو جوونک جاهلی هستی که ‫نمی‌تونه طب سوزنی انجام بده.
‫پس باید از هر چی داری استفاده کنی، ‫که فقط همون یه قیافه رو داری.
‫چیه؟
‫ قصد داری امتحانش کنی؟
‫موقعی که بیمارها میان، حرفاشون رو گوش کن.
‫زمانی دارن خشم‌شون رو تخلیه می‌کنن، ‫سرتو تکون بده.
از ‫حالا این وظیفه‌ی توئه.
‫پسرک جاهل.
‫حتما داری به این فکر می‌کنی...
‫که حالا برای دیدن این همه پول ‫دارم چرت و پرت میگم.
‫«من نمی‌تونم طب سوزنی انجام بدم»
‫«پس فایده‌اش چیه؟» ‫قول میدم به همین فکر می‌کنی.
‫وایسا و ببین.
‫این کار می‌تونه یکی رو...
‫نجات بده یا بکشه.
‫عجب روز زیبایی!
‫کی گفته حتما باید توی هوا باشه؟
‫کی گفته که طناب باید روی سرمون باشه؟
‫خدای من.
‫- من برش می‌دارم. ‫- چی می‌کنی؟
‫مال منه!
‫چی؟
‫نیت منو اشتباه متوجه نشین.
‫سعی دارم بهتون کمک کنم. ‫قصدم کمکه.
‫می‌دونی، توی این چیزا کارم درسته.
‫- پسرک آشغال! ‫- چی؟
‫اگه سریعا گُم نشی،
‫به پونگ میگم.
‫پونگ؟ پونگ دیگه چیه؟
‫پونگ کیه؟
‫پونگ رو نمی‌شناسی؟ ‫پونگ من دیگه.
‫پونگ خوشتیپ من.
‫پونگ!
‫- برگشتی. ‫- آره.
‫پونگ!
‫پونگ، احتمالا خسته شدی!
‫پونگ؟ اسم اون طبیب پونگه؟
‫آره، پونگ منه.
وایسا، چرا...
‫ارباب جوان من چشه؟
‫شرط می‌بندم پدرم بهش فحش داده.
‫پدر، ازدست تو و اون زبونت.
‫هر دفعه که دهنت رو باز می‌کنی، فحش میدی.
‫یه ذره کلاس داشته باش.
‫جدا که مایوس شدم.
‫دیگه دارین شورشو درمیارین.
‫برو ناهار رو آماده کن!
‫بانو نامهی چه موقع برمی‌گرده؟
‫قراره پیش برگشتنش گشنگی بکشیم.
‫وای پسر.
‫تو آدمای بسیاری رو نجات میدی،
‫پس خودتم زنده بمون، باشه؟
‫از عمد اینکارو کردی؟
‫نیاز بود وقتی طبیب‌ها اینجان، ‫همچین قشقرقی راه بندازی؟
‫ قصد داری تو زبون مَردم شایعه بشه...
‫که عروس بیوه‌ام رو آزار و اذیت میدم؟
‫نه، بانوی من. ‫خواهشا اشتباه برداشت نکنین.
‫ببرش و بهش کمی برس.
‫بانو سو رو ببرید و در انبار زندانی کنین.
‫از شر همه وسایل تیز راحت بشید ‫تا دیگه نتونه کارشو تکرار کنه.
‫خواهش می‌کنم، بانوی من.
‫اگه مجددا حبسش کنین، اینبار جدا می‌میره.
‫خواهش می‌کنم، بانوی من. ‫اینکارو نکنین.
‫منتظر چی هستین؟
‫بله، بانوی من.
‫نه، بانوی من! اینکارو نکنین!
‫خودم به انباری میرم، ‫پس خواهشا اونو اذیت نکنین.
‫عروس،
‫آخر و عاقبت این کار به خودت بستگی داره.
‫اگه این ماجرا ادامه پیدا کنه،
‫مَردم سر زبون می‌اندازن که بهش سخت می‌گیرین.
‫چه کسی چنین چیزی میگه؟
‫از هرکسی خواستی بپرس.
‫علاوه بر کُشته شدن پسر بزرگم،
‫حالا دیگه خانواده‌مونم رسوا کرده.
‫همه میگن باید با دادن زندگیش ‫تقاص پس بده.
‫شما منو دارید، مادر.
‫دوباره آزمون استانی رو قبول نشدی.
‫عجب شرمساری.
‫فکر کنم به اندازه کافی باهوش نیستم.
‫اینجوری نگو.
‫بدست آوردن مقام دولتی کار راحتی نیست.
‫شرمندم که تو رو هم توی مخمصه انداختم.
‫شرمنده نباشین. ‫شما هم اینجایین، بانوی من.
‫بهت دستور داد که مطمئن بشی ‫کاسه رو تموم می‌کنم؟
‫بله.
‫واستون غذا داده تا با شکم خالی...
‫جوشانده رو نخورین.
‫فکر کنم هرچی باشه، اونقدرام ازتون بیزار نیست.
‫اون‌وو.
‫اینو بنوش.
‫تا بتونی زنده بمونی.
‫بهت گفتم که باید خوب غذا بخوره تا بهتر بشه.
‫آخه باید برای خوردن یه چیزی داشته باشیم.
‫برای خوردن فقط پوست میوه‌جات داریم.
‫بجای اینکه یه ماه به خودت گشنگی بدی،
‫باید پیش خودم می‌اومدی.
‫یه دلیلی داره که خدا بهمون دهن داده.
‫می‌خواستی حرفاتو با خودت به گور ببری؟
‫مادربزرگ، میشه بهش کمی جو بدی؟
‫من حتی نمی‌تونم پول دوا و درمون رو بدم.
‫این که تازگی نداره. ‫حالا بگیر و برو.
‫بیا.
‫بریم.
‫- طبیب گای. ‫- خدای من.
‫میشه الان منو معاینه کنین؟
‫- طبیب گای. ‫- لطفا.
‫لطفا منو معاینه کنین.
‫ارباب جوان، یو.
‫خب،
‫بنظر میاد که شمام باید اونجا برید.
‫طبیب گای تهدید کرد که ‫با افسران دولتی تماس می‌گیره...
‫یا برای یه روز دیگه قرارداد رو تمدید می‌کنه.
‫توی هانیانگ وقتی میدیدی کسی مریضه...
‫یا وقتی می‌دیدی سوزنی...
‫در جایی از بدن کسی گیر کرده،
‫خودتو به آب و آتش می‌زدی تا یه کاری بکنی.
‫پس چرا اینجا از معاینه بیمارها فرار می‌کنی؟
‫- خواهش می‌کنم. ‫- طبیب گای.
‫این کارا یعنی چی؟
‫فورا بذارم زمین.
‫چطور جرات می‌کنی؟
‫نبض قوی حس می‌کنم.
‫مصرف غذای گرم...
‫پدر، بیاین بیرون و ببینید.
‫[اطفال]
‫[مشکلات داخلی - زنانه]
‫[مشکلات بیرونی - اطفال]
‫لطفا کمکم کنین، طبیب یو.
‫- بذار اول نبض‌ت رو بگیرم. ‫- ممنونم.
‫میشه دستتون رو بگیرم؟
‫- بعدی. ‫- اینه که اذیتم می‌کنه.
‫ببین چقدر راحته.
‫این همه مدت، مثل میمون‌های احمق ‫دور هم می‌چرخیدیم.
‫میمون احمق؟
‫ایپ بون اینو گفت.
‫اینطوری راحت‌تر میشه به ‫بیمارها رسیدگی و دارو داد.
‫جانگ گون، ازدست تو...
‫دخترک احمق. تحقیر من شده عادتت.
‫این طبیب هانیانگی بی‌شک با بقیه فرق داره.
‫نه‌تنها خوشتیپه، بلکه با استعداد هم هست.
‫صورتش رسما داره می‌درخشه.
‫هی، جاهل.
‫مگه بیمارها بلدن حروف چینی بخونن؟
‫متکبر احمق.
‫پدر، به جای گیر دادن به طبیب یو،
‫بجاش اینکارو بکنین.
‫[داخلی]
‫[بیرونی]
‫ایپ بون، عاشق نقاشی‌هاتم.
‫اونم باید توی یه کاری خوب باشه دیگه.
‫[داخلی]
‫خیلی‌خوب.
‫خدایا، کمرم درد گرفت.
‫اینم گزارش پزشکی بیماران امروز.
‫وقتی دوباره بیان، بدرد می‌خوره.
‫اینم کاسبی امروز.
‫تا چشم بهم بزنی، ده نیانگ پرداخت شده.
‫چرا قبض خودتو درنظر نمی‌گیری؟
‫حتما می‌دونی اون چقدر می‌خوره.
‫پس منم برای معاینه خانگی هزینه می‌گیرم.
‫هر طور مایلی.
‫بازم هزینه خورد و خوراک اونو نمیده.
‫بربرها اینجان!
‫لعنتی.
‫مادربزرگ!
‫بربرها اینجان!
‫بربرها...
‫بربرها اینجان!
‫اینجا جاتون اَمن نیست.
‫- بربرها اینجان! ‫- عقلش رو ازدست داده؟
‫- چی... ‫- پونگ...
‫فرار کن.
‫بربرها دارن میان.
‫بربرها در سال گاو نر قرمز...
‫به کشور خودشون برگشتن.
‫نه، خطر هیچوقت کامل رفع نمیشه.
‫می‌ترسم.
‫بذارید زخمتون رو درمان کنم.
‫پونگ.
‫دستات...
‫چه فراری کردی. ‫بیا پُشتم.
‫- نه. ‫- چی؟
‫من فقط با پونگ میرم.
‫چی چی...
‫بیا خودم کولت کنم.
‫چی بهت گفتم؟
‫بهت هشدار ندادم که اگه به این کارت ادامه بدی،
‫سوزن‌های به این بزرگی توی بدنت فرو می‌کنم؟
‫چرا با کسی که عقلش رو ازدست داده، ‫اینطور رفتار می‌کنی؟
‫هر شب این بازی رو باهاش انجام بده ‫تا خودت متوجه بشی.
‫احمق لعنتی!
‫میشه دستت رو بگیرم؟
‫پونگ، روی من طب سوزنی انجام بده.
‫متاسفانه...
‫دیگه نمی‌تونم اینکارو بکنم.
‫چرا وقتی اسم طبیب روت هست، ‫نمی‌تونی انجامش بدی؟
‫درست اینجا بزن.
‫دوست داری روی سینه‌ات طب سوزنی انجام بدم؟
‫اونجات درد می‌کنه؟
‫درست اینجام درد می‌کنه.
‫خوشبختانه انفارکتوس حاد قلبی نیست.
‫[انفارکتوس حاد قلبی = سکته قلبی]
‫متاسفم، پونگ.
‫برای چی عذرخواهی می‌کنی؟
‫برای...
‫برگشتن.
‫برای زنده بودنم.
‫این باقیمونده جوشانده‌ایه که برای دختر جوون ‫در روستای ساریت درست کردیم.
‫نمی‌تونستم بذارم حیف بشه.
‫این یونجیوادامتانگه...
‫برای افرادی که به مرز جنون می‌رسن، تجویز میشه.
‫بوی جینسینگ شدیدی هم میده.
‫به خانم جوان روستای ساریت جوشونده خالص داده شد.
‫لازم نیست فکر و خیال کنی.
‫انگار که احمقی مثل تو...
‫می‌تونه فقط با بوی جوشانده تفاوت‌شون رو بگه.
‫تو که استاد آشپزی نیستی.
‫- من نفر اول کلاس... ‫- باشه بابا.
‫پس اگه لازم نیست، بریزش بیرون.
‫یک نجیب‌زاده واقعی باید صرفه‌جو ‫ولی سخاوتمند باشد.
‫لباسی موقر...
‫بخور.
‫طبیب گای بیرونه تا حالتو بگیره،
‫پس باید بهترین عملکردت رو به نمایش بذاری.
‫چیه؟
‫موقع خوندن کتاب صورتت رو شستی؟
‫می‌دونستم.
‫می‌بینم که درست و حسابی صورتت رو نشستی.
‫ارباب جوان، درحال حاضر که شما چیزی ندارین.
‫خانواده‌تون ازهم پاشید، ‫خودتون آس و پاس هستین،
‫از دفتر پزشکی بیرون انداخته شدید،
‫و نمی‌تونی طب سوزنی انجام بدی.
‫با اینحال، هنوز قیافه خوبت رو داری.
‫پس قبل اینکه تنها چیزی که برات مونده رو ازدست بدی،
‫همونطور که گفتم ازش مراقبت کن.
‫کافیه دیگه. ‫بسمه.
‫چیکار...
‫این زمان می‌تونست صرف خوندن ‫کمی کتاب بشه.
‫خدای من.
‫خداجونم.
‫چقدر خوشتیپه.
‫خدای بزرگ.
‫- خیلی خوشتیپه. ‫- وای صورتشو.
‫خدای من.
‫- طبیب اونه؟ ‫- خدای من.
‫ببینید.
‫وای.
‫خدای من.
‫داره مداواش می‌کنه.
‫نگاش کنین.
‫ببینید.
‫از معده تا قلب حس درد دارین.
‫از کجا می‌دونین؟
‫سوزش معده دارین.
‫پهلوهات درد می‌کنه و ‫گلوت بسته میشه
‫که باعث میشه قورت دادن غذا سخت بشه.
‫بله. کاملا درست میگین.
‫مایعات ترش رو بالا میارین یا حس درد می‌کنین؟
‫خب...
‫مایع ترش.
‫باید سخت باشه.
‫از کجا تمام اینا رو می‌دونین؟
‫مدام ترشحات ترش بالا میارم ‫و خیلی عذاب آوره.
‫در این صورت...
‫دارویی برای مقابله با اسید معده نیاز دارین.
‫دارو کمی تلخه.
‫ولی...
‫چرا نبض شما اینقدر سریعه؟
‫مشکل قلبی نیست.
‫[اضطراب و تپش قلب]
‫وای، دختر.
‫ناخوشی دیگه‌ای دارین؟
‫نه.
‫همین نگاه به شما برای درمان کافیه.
‫- درسته. ‫- خدای من.
‫از تمام بیمارهایی که به چهره‌اش نگاه کردن،
‫فعلا کسی نمُرده.
‫- منظورم این نبود که... ‫- می‌تونه هرکسی رو معالجه کنه.
‫منظورم اصلا این نبود.
‫این شکل و...
‫اصلا بیخیال.
‫- تو... ‫- نخیر.
‫می‌خواستم بپرسم برای شام چی داریم.
‫این چه جور جوابیه؟
‫همین چند دقیقه پیش ناهار خوردی ‫و از الان به فکر شام هستی؟
‫- شکمو. ‫- چرا اینقدر ناراحتی؟
‫کمک کنین!
‫داره می‌میره.
‫چی شده؟
‫بانوی من یهو رنگ و روش پرید.
‫یکم پیش حالش خوب بود...
‫وقت رو هدر ندید. ‫بیارش داخل.
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫توی انباری حبس بود.
‫رفتم ببینم حالش چطوره...
‫برای چی توی انبار حبس بود؟
‫مادر شوهرش...
‫لطفا بانوی بیچاره‌ام رو نجات بدید.
‫دَم کرده لوبیای مانگ و سیاه بیار.
‫خیلی زیاد لازم داره، ‫زیاد دَم بکن.
‫باشه.
‫چیه؟ مسموم شده؟
‫آره، فکر کنم.
‫ولی هنوز نمی‌دونم چه سمّی هست.
‫اول سعی کرد خودشو غرق کنه ‫و الانم خواسته خودشو مسموم کنه؟
‫امروز چی خورده؟
‫فرنی ساده‌ای که درست کردم
‫و دارویی که طبیب تجویز کرده بود.
‫مسموم شده؟
‫کل روز توی انباری محبوس بود. ‫به چیزی دسترسی نداشت.
‫عروس من کجاست؟
‫کی بهت اجازه داد یواشکی بیاریش بیرون؟
‫اه، اونجاس.
‫فورا بیارش بیرون.
‫بله، بانوی من.
‫نمی‌تونی بدون اجازه ارباب من وارد بشی.
‫چطور جرات می‌کنی؟
‫اینطوری فقط خودت صدمه می‌بینی.
‫حالش خوبه.
‫چیزی نیست.
‫نزدیک بود غرق بشه، به خودش صدمه زد ‫و الانم مسموم شده.
‫بدون معالجه، عروس شما می‌میره.
‫بازم،
‫نمی‌تونم اجازه بدم بیوه‌ی یک مَرد اشرافی...
‫توی همچین خرابه‌ای بمونه.
‫می‌تونی بیای خونه و معالجه‌اش کنی.
‫بذار بیاد خونه.
‫زندگیش در خطره.
‫نمی‌تونم اجازه بدم.
‫تو کی هستی که همچین حرفی بزنی؟
‫اون طبیبه.
‫هرگونه طب سوزنی...
‫باید با احتیاط کامل انجام بگیره،
‫و شاید فقط با یکصد عدد...
‫موکسا به زور بشه اونو نجات داد. ‫[ماده‌ى نرمی كه براى درمان پوست روى آن می‌سوزانند]
‫این کار در خونه‌ی شما انجام شدنی نیست.
‫اون با خانواده‌ی ما وصلت کرده.
‫اگه بمیره، باید در خونه‌ی ما بمیره، نه تو.
‫همینطور اونجا واینسا. ‫ببرش خونه.
‫بله، بانوی من.
‫زنیکه جادوگر.
‫وای، پسر...
‫وای، نه.
‫ولش کن. ‫ولش کن.
‫چطور حقیری مثل تو جرات ‫دست زدن به منو داره؟
‫آروم باشید.
‫لطفا برید.
‫باید بفهمم چی باعث شده عروس شما ‫به این وضعیت دچار بشه.
‫فکر کردی بیخیال میشم؟
‫کاری می‌کنم که شما حقیرهای وحشی...
‫بخاطر توهین به زن اشرافی مجازات بشید.
‫باید قاضی رو ببینم.
‫همونجا وایسا.
‫سه چیز هست که تا من زنده‌ام، ‫کسی نمی‌تونه بهش دست بزنه.
‫بنظر میاد فراموش کردی.
‫پس دوباره میگم، خوب گوش کنین.
‫درمانگاه من، بیماران من، خانواده‌ی من.
‫دست به یکی از اینا بزنین، ‫من شما رو نمی‌بخشم، فهمیدید؟
‫بیماری که وارد درمانگاه گای‌سو میشه،
‫تا وقتی که درمان نشده، ‫حق خروج نداره.
‫حتی اگه خود پادشاهم بیاد، نمیشه.
‫بعنوان طبیب،
‫فقط من، گای جی هان، و اون طبیب جوان تازه...
‫می‌تونیم تصمیم بگیریم کی مرخص بشه.
‫تو...
‫واقعا می‌خوای پیش قاضی بریم...
‫تا تصمیم بگیره حق با کدوم ماست؟
‫خدای من. بانو، شما هستین؟
‫وای بر من.
‫ای دیوونه...ما باید...
‫اگه بریم جلوی قاضی از هم شکایت کنیم،
‫شایعاتش توی روستا پخش میشه.
‫عذر می‌خوام.
‫یهو اون هیاهو یادم اومد
‫و خنده‌ام گرفت.
‫چیکار کنیم؟ ‫سرباز چیل سانگ رو صدا بزنم؟
‫نه.
‫دوست ندارم این شرایط بدتر بشه.
‫میریم.
‫سفر امنی براتون آرزومندم.
‫داروهات رو بخور.
‫باید اینو بخوری تا بهتر بشی.
‫اگه دارو رو نمی‌خوری، پس غذا بخور.
‫عروس شما مسموم شده.
‫یه چیزی خورده.
‫یا یه نفر دیگه مسمومش کرده.
‫چطور جرات می‌کنی همچین تهمتی بزنی؟
‫کی توی خونه‌ی من جرات داره ‫عروس پسر بزرگم رو مسموم کنه؟
‫دارویی که بهش داده شده.
‫میشه یه نگاهی بهشون بندازم؟
‫طبیب گای گفت برای جلوگیری از قانقاریا ‫به دارو نیاز داره،
‫برای همین امروزم همینو بهش دادیم.
‫یه نگاهی بهشون می‌اندازم.
‫توی همین دیگ دارو رو جوشوندی؟
‫بله.
‫این همون کاسه‌ای هست که باهاش بهش دارو دادی؟
‫بله، چون بیهوش بود،
‫دیگه وقت شستن نداشتم.
‫هنوزم باقیمانده دارو توش هست.
‫کفایت می‌کنه؟
‫اگه تو طبیب واقعی هستی،
‫بهتره قبل از اینکه حرفی بزنی، ‫خوب بهش فکر کنی.
‫عذر می‌خوام.
‫من طبق گفته طبیب عمل کردم ‫و کلی زحمت و هزینه کردم...
‫تا برای عروس بیوه‌ام داروی گیاهی تهیه کنم،
‫اونوقت باید همچین پیشداوری رو تحمل کنم.
‫عجب رسوایی.
‫بنظرم بهتره بری.
‫لطفا خوب مراقب زن داداشم باشید.
‫مادر.
‫بانوی من الان ناراحته چون پسر کوچکش...
‫دوباره آزمون دولتی رو مردود شده.
‫اُمیدوارم درک کنید.
‫یه پادزهر بهش دادم تا انرژیش دوباره برگرده
‫و درنهایت نبض‌ش قوی‌تر بشه.
‫اون قطعا مسموم شده،
‫ولی کسی مسمومش نکرده.
‫این چطور ممکنه؟
‫متاسفم.
‫دیگه اینکارو نمی‌کنم. ‫متاسفم.
‫عیب نداره.
‫اون فقط مریضه.
‫اگه میشه برو یه کاسه دیگه بیار.
‫با کسی که...
‫قصد داره کمکت کنه، چیکار می‌کنی؟
‫من درخواست کمک نکردم.
‫چرا همش می‌خوای منو نجات بدی؟
‫پس چرا اون روز منو نجات دادی؟
‫حتما منو به یاد داری.
‫نه، یادم نیست.
‫خدای من. اون صورت اخمو رو ببین.
‫موضوع چیه؟ ‫بازم دست رد به سینه‌ات زد؟
‫هوا خنکه. داشتم قدم می‌زدم. ‫برو داخل.
‫هرچیزی، زمان خودشو داره.
‫فکر کردی چون قبلا در دفتر طبابت بودی،
‫می‌تونی همه مشکلات رو حل و فصل کنی.
‫کاری نکن.
‫برای اینکه بدستش بیاری، اول باید رهاش کنی.
‫فقط صبور باش.
‫اینطوری سفره دلش رو برات باز می‌کنه ‫و باهات حرف می‌زنه.
‫خب...
‫پدر! خدای من.
‫این چیه دستت؟
‫خدای من. هزار بار گفتم پول رو الکی هدر نده.
‫دیگه چرت و پرت نگو. ‫بیا تو.
‫چی؟ هدر ندم؟ پول خودمه. ‫خدای من.
‫خدایا، پام. ‫یکم بدردبخور باش.
‫[درمانگاه گای‌سو]
‫اون‌وو.
‫خدای من، اون‌وو.
‫جناب بخشدار. چطور شده به ‫خانه حقیرانه من تشریف آوردید؟
‫دختر شماست؟
‫بله.
‫چه بلایی سر اون‌وو اومده؟
‫خیلی چیزا. ‫از غرق شدن...
‫فقط یه سرماخوردگی ساده داشتم.
‫درسته؟
‫اون با خیلی از...
‫ایشون درمان مداوم لازم دارن.
‫ولی زیاد نگران نباشید.
‫سرماخوردگی و درد. ‫همش تقصیر خانواده شوهرته.
‫من دیگه دخترم رو به اونجا نمی‌فرستم.
‫پیش خودم می‌مونه.
‫عزیزم.
‫می‌تونین برای معاینه و درمانش ‫به خونه‌ی ما بیاین؟
‫البته، هرچی باشه ایشون دختر جناب بخشدار هستن.
‫طبیب یو قبلا در ساختمان طبابت کار می‌کرد.
‫هر سه روز یکبار برای معاینه ایشون مزاحم میشن.
‫بیشتر از حق‌الزحمه عادی‌تون بهتون میدیم.
‫لطفا خوب مراقبش باشید.
‫باید تمام تمرکزت رو روی درمان بانو سو بذاری.
‫هر صبح برای معاینه پیششون برو.
‫اون‌وو یه زن متاهله.
‫حالش خوب نیست. ‫نمی‌تونیم اونجا برش گردونیم.
‫سال پیش برای ازدواج کردنش عجله کردی.
‫ببین، اون‌وو الان بیوه شده.
‫مادرشوهر بدجنسش حتما باهاش ‫خیلی بدرفتاری کرده.
‫ولی طبق رسم و رسوم...
‫اگه بعد اینکه به خونه‌ی اون برش‌گردونیم ‫مریض شد و افتاد مُرد چی؟
‫اونوقت راضی میشی؟
‫من...
‫به خونه‌ی شوهرم برمی‌گردم.
‫بیدار شو.
‫طبیب یو.
‫بله.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫غذای گرم زیاد بخور.
‫به سلامت.
‫اون احمق حتی پول خورد و خوراکشم درنمیاره.
‫برو کنار!
‫هی، سام‌شیک. اونجا وایسا.
‫باشه.
‫مادربزرگ! کجا میرین؟
‫الان سرمون شلوغه، اینم دوباره زد به سرش.
‫تو که الان کاری نداری، ‫بهتره بری دنبالش.
‫هی، جاهل!
‫یادته دیروز چی بهت گفتم؟ ‫کاری نکن.
‫فقط صبر کن.
‫بذار به روال خودش پیش بره.
‫بعدش ببینیم چی میشه.
‫برو، عجله کن.
‫پونگ!
‫خدایا.
‫وای، خرگوش.
‫بیا اینجا.
‫گل؟
‫شما کی هستین؟
‫من باید این سوال رو ازت بپرسم.
‫جلوی درب خونه‌ی من چیکار داری؟
‫شما توی اسم‌تون «پونگ» دارین؟
‫احیانا، مادر شما...
‫مادرم چند سال پیش فوت کرد.
‫عذر می‌خوام.
‫لدبوریا برای کاهش درد خوبه.
‫ریشه گیاه کدونوپسیس انرژی رو افزایش میده.
‫یه ساعته به اینا نگاه می‌کنم،
‫ولی بنظر من همه‌شون شبیه هم هستن.
‫نه! اونا نباید باهم قاطی بشن.
‫خدای من. اینقدر اذیتش نکن.
‫من؟ مگه چیکار کردم؟
‫همین الان تو...
‫اه، ارباب جواب. ببینید چطور جانگ گون...
‫تمام گیاهان رو جدا و مرتب کرد.
‫وای، حتی طبیب‌های دربار هم گاهی ‫اینا رو اشتباه می‌گیرن.
‫تحت‌تاثیر قرار گرفتم که تونستی ‫از هم جداشون کنی.
‫جانگ گون، کارت بیسته.
‫دقیقا. شمام غافلگیر شدید، درسته؟
‫هی، جاهل!
‫ریشه گیاه کدونوپسیس خیلی گرون‌قیمته.
‫اگه باهم قاطی شده باشن،
‫هزینه‌شون رو به حسابت می‌زنم.
‫همیشه اینو میگه.
‫پونگ!
‫پونگ.
‫پونگ من. کجا بودی؟
‫برای دیدن یه دوست رفته بودم.
‫دوستت از تو خوشش نمیاد، نه؟
‫چرا دوست پونگ نباید ازش خوشش بیاد؟
‫چون مادرش زنده برگشت.
‫مادرم چند سال پیش فوت کرد.
‫متاسفم، پونگ.
‫پونگ، می‌دونم که از مادرت متنفری. ‫می‌دونم که ازش خجالت می‌کشی.
‫نه، البته که نه.
‫همه بدون من راحت‌تر هستن.
‫بدون من خوشحال‌ترن.
‫همسرتم همینطور.
‫حتما خوب مراقبش باش تا فرار نکنه.
‫چرا...
‫چرا همش می‌خوای...
‫چرا همش می‌خوای منو نجات بدی؟
‫نمی‌تونی بدون اجازه‌ی من بمیری.
‫من طبیب هستم...
‫و من درمانت می‌کنم.
‫ولی من بیمار نیستم.
‫از نظر جسمی کاملا سالم هستم.
‫واقعا من بنظرت مریضم؟
‫اگه مریض هستم، پس علایم مریضیم کو؟
‫چطور وقتی نمی‌دونی من چم هست، ‫می‌تونی منو درمان کنی؟
‫پس منو به حال خودم بذار.
‫یادت رفته اون دفعه چی بهم گفتی؟
‫اصلا نمی‌دونم چی داری میگی.
‫«یه چیزهایی هست که فقط وقتی...
‫...زنده‌ای...
‫می‌تونی بشنوی و حس کنی.»
‫تو بهم گفتی که باید زنده بمونم.
‫خودت اینو بهم گفتی.
‫یه چیزهایی هست که فقط وقتی زنده‌ای...
‫می‌تونی بشنوی و حس کنی.
‫خودت رو نشکن.
‫اینطوری فقط خودت نمی‌شکنی.
‫مگه تو زندگی آدما رو نجات نمیدی؟
‫خودت رو نشکن.
‫نمی‌تونی زندگی منو نجات بدی...
‫و در آخر سر خودت رو ازبین ببری.
‫من...
‫جایی برای رفتن ندارم.
‫طبق قانون اگه پیش خانواده‌ام برگردم، ‫گردنم رو می‌زنن.
‫از طرفی اگه پیش خانواده شوهرم بمونم، ‫هیچ فرقی با یه مُرده ندارم.
‫فقط می‌تونم اینجا بیام.
‫بانوی من، این تقصیر شما نیست.
‫شما نباید...
‫سرزنش بشید.
‫یه بار گفتی می‌تونم زندگی‌های زیادی رو نجات بدم.
‫لطفا این فرصت رو بهم بده ‫که شما رو نجات بدم.
‫یه راهی پیدا می‌کنم...
‫تا به زندگی سابق‌تون برگردین.
‫مادربزرگ.
‫خدای من، پونگ.
‫میشه امشب مراقب بانو سو باشی؟
‫البته. روز سختی داشتی، مگه نه؟
‫نمی‌تونی بخوابی؟
‫برم به پونگ بگم...
‫کمی طب سوزنی روت انجام بده؟
‫بنظر تو هم مریض هستم؟
‫کجام؟
‫اینجات درد داره.
‫و همینجاتم باید طب سوزنی بشه.
‫اگه اون زن ترسناک دوباره برگرده،
‫بهش میگم که بره پی کارش.
‫تا دیگه نتونه اذیتت کنه.
‫خیلی خوشگلی.
‫شوهرت مرد خوش‌شانسیه.
‫می‌دونی...
‫کِی اولین بار صورت شوهرم رو دیدم؟
‫چی؟
‫نه!
‫با مَردی ازدواج کردم که قبلا ندیده بودم.
‫اولین و آخرین باری که شوهرم رو دیدم...
‫زمانی بود که توی تابوت خوابیده بود.
‫و من...
‫تو شوهرت رو کُشتی.
‫تقصیر توئه که پسرم مُرده.
‫از قدیم گفتن اگه آدم اشتباهی رو به خونه راه بدی،
‫خانوادت نابود میشه.
‫همش تقصیر توئه.
‫اشکی که نمی‌ریزی و غذا راحت ‫از گلوت پایین میره.
‫زنِ سنگدل. ‫اصلا برات اهمیتی نداره، نه؟
‫باید تو می‌مُردی.
‫باید تو بجاش می‌مُردی.
‫عروس، آخر و عاقبت این کار به خودت بستگی داره.
‫یا خودتو دار بزن یا مچتو بِبُر.
‫هر کدومو دوست داشتی انتخاب کن، ‫فقط درست انجام بده.
‫شاید بهتره بمیرم.
‫اگه با مُردنم به خانواده‌ام سودی برسه،
‫پس شاید این بهترین انتخابه.
‫همونطور که گفتی،
‫انجام طب سوزنی روی قفسه سینه ‫منو از این درد خلاص می‌کنه؟
‫چرا همه منو سرزنش می‌کنن؟
‫بخاطر اینکه اون زن ترسناک بهت آزار می‌رسونه.
‫اینجا نه،
‫بلکه در اینجات.
‫درست اینجا.
‫داره آزارت میده.
‫بدهی من به دو نیانگ رسیده؟
‫البته طبیعیه، چون بیمارهای زیادی رو معاینه کردم.
‫این حق‌الزحمه کارهاته.
‫خب، بذار ببینم.
‫مان بوک اندازه ده مَرد غذا می‌خوره...
‫هرچی بیشتر اینجا بمونم، ‫بدهیم بیشتر میشه.
‫اگه مجبور بشم بخاطر چند نیانگ اینجا بمونم،
‫قرارداد بردگی محسوب نمیشه؟
‫بذار باهم روراست باشیم.
‫تو نمی‌تونی از سوزن استفاده کنی.
‫فکر کردی درمانگاه دیگه‌ای تو رو قبول می‌کنه؟
‫خوش خیال.
‫ولی اینجا، من...
‫مجبورت نمی‌کنم از سوزن استفاده کنی، ‫و فقط بخاطر اون قیافه قشنگ...
‫و شیرین زبونیته که می‌ذارم ‫بیمارها رو معاینه کنی.
‫این فرصت بی‌سابقه‌اس.
‫کدوم درمانگاهی طبیب جاهل رو استخدام می‌کنه؟
‫کی می‌دونه؟
‫شاید با اینجا موندن...
‫بیماری خودتم درمان شد.
‫ارباب جوان. چرا قیافه‌ات توهمه؟
‫بازم طبیب گای ناراحتت کرد؟
‫میشه یکم...کمتر بخوری؟
‫آخه قبل صبحانه کیک برنجی می‌خورن؟
‫چرا داره عصبانیتش رو سر من خالی می‌کنه؟
‫کیک برنجی قبل صبحانه خیلی هم خوشمزه‌اس.
‫هی. فردا بالاخره روز آخره.
‫خیلی منتظر این روز بودم.
‫مگه چه روزیه؟
‫شبا بازاری هست که فقط خانم‌ها اجازه ورود دارن.
‫بازار جای خیلی خطرناکیه.
‫چرا فقط به زن‌ها اجازه ورود میدن؟
‫میشه یه چیز دیگه هم بخوری؟ ‫فقط داری برگ پیاز می‌خوری.
‫آخه خیلی خوشمزه هست.
‫چطور تونستی تا الان شکم اینو سیر کنی؟
‫وایسا. خیلی عالی شد.
‫فردا عصر ما بیکار هستیم.
‫جانگ گون، بهم یاد بده که گیاهان دارویی ‫شبیه هم رو تشخیص بدم.
‫بنظر باحال میاد.
‫همه که توی این چیزا مهارت ندارن.
‫هی.
‫موکتونگ، بانگی. ‫دانگوی، گوبون.
‫بانها، چونامسونگ.
‫[اسامی گیاهان دارویی شبیه هم]
‫خیلی زیاد هستن.
‫زودباش. وجدان داشته باش و یادم بده دیگه.
‫نه. نباید اونا رو قاطی بکنیم.
‫- چرا نه؟ ‫- گومچی، دونگی.
‫بکچول، ناندانگون.
‫مریض‌ها می‌میرن. ‫با درد شدید می‌میرن.
‫اگه اینا باهم قاطی بشن، ‫اتفاقات بدی می‌افته.
‫درسته. وقتی قاطی بشن، ‫اتفاقات بدی می‌افته.
‫همین اتفاق افتاد.
‫می‌بینم که تنهایی و سرت شلوغه.
‫می‌تونی کمی کمک بگیری. ‫طبیب جوان کجاست؟
‫نکنه تحملش سر اومد و فرار کرد؟
‫اون احمق داره تنهایی یه نفر رو نجات میده.
‫یا دو نفر رو؟
‫این بار چطوری به عروست صدمه می‌زنی؟
‫باز تو و این مزخرفاتت؟
‫اینا برگ پیاز سیبری هستن.
‫فکر کنم یه بسته به شما هم دادم.
‫بله. بسیار محتاط و دقیق بودید.
‫حتی کمی برای استفاده در درمانگاه دادین.
‫و من اونقدر خوردم که معتادش شدم.
‫شمام دوست دارید بخورید؟
‫داروی عروس شما هیچ مشکلی نداشت.
‫مشکل از...
‫برگ‌های پیازی بود که شما ‫به خوردش دادین.
‫این...
‫برگ پیاز نیست، بلکه برگ باکسه هست.
‫درست شبیه برگ پیازه،
‫گیاهی سمی که اگه به اندازه کافی ازش خورده بشه، ‫می‌تونه آدم رو بکشه.
‫ببینید.
‫شکارچیان این گیاه رو..
‫روی سر پیکان‌هاشون می‌زنن تا ‫شکار رو مسموم کنن.
‫شما خیلی دقیق بودید.
‫چی ازم می‌خوای؟
‫بجای گزارش دادن من، ‫تصمیم گرفتی به اینجا بیای.
‫بخاطر این نیست که چیزی ازم می‌خوای؟
‫عروس‌تون رو رها کنین.
‫فکر کنین همونطور که می‌خواستید، مُرده.
‫و ولش کنین.
‫که اینطور؟
‫انگار یه حس و علاقه‌ای بهش داری...
‫جدی گفتم!
‫دیگه نه اسمشو به زبون میاری ‫و نه حرفی ازش می‌زنی.
‫من تمام برگ‌های باکسه که در ‫کنار اتاقش بودن رو جمع‌آوری کردم.
‫هر لحظه می‌تونم گزارشت رو به قاضی بدم.
‫خیلی مراقب باش.
‫چرا داری با این اتهامات بی‌اساس ‫منو تهدید می‌کنی؟
‫از کُشتن عروسم چه سودی به من می‌رسه؟
‫درست میگین. ‫اینطوری سودی به شما نمی‌رسه.
‫ولی شما در تلاشین خانواده‌تون رو احیا کنین.
‫چی؟
‫چطور می‌تونم با ازدست دادن عروسم، ‫خانواده‌ام رو احیا کنم؟
‫اگه عروس بیوه‌ات خودکشی کنه،
‫دولت بخاطر پاکدامنیش اونو ستایش می‌کنه
‫و پسر بی‌مصرفت صاحب مقام و منسب میشه. ‫اشتباه می‌کنم؟
‫این...
‫اگه خودکشی کنه از طرف دولت ستایش میشه،
‫ولی اگه معلوم بشه خانواده شوهرش اونو کشته،
‫تمام دار و ندارت، از جمله اعتبار و ‫احترامت رو ازدست میدی.
‫حالا چی میگی؟
‫مشکلی با این قضیه نداری؟
‫اینم از این.
‫بعدی.
‫نفر بعدی کیه؟
‫آدمی که نباید زنده می‌موند.
‫کسی که فقط با مُردنش به بقیه خیر می‌رسه.
‫[درمانگاه گای‌سو]
‫روی گونه‌ نزن. ‫مَردم میگن دیوونه‌ای.
‫باید خودمونو قشنگ کنیم.
‫- حالا بگو «ووو». ‫- ووو.
‫مثل تازه عروس خوشگل شدی.
‫خیلی زیبا شدید.
‫باید اون خانم خوشگلم ببریم.
‫وای، خداجون، بنظرت من خوشگلم؟
‫منو می‌خوای کجا ببری؟
‫می‌خوام با پونگ برم مناظر رو ببینم. ‫تو هم بهتره بیای.
‫نه، ممنونم.
‫نه. تو هم حتما باید بیای.
‫چرا اینقدر لاغر شدی؟
‫دفعه بعد بجای تمشک، ‫برات جینسینگ وحشی میارم.
‫دست از این کارا بردار. ‫اومدم همینو بگم.
‫اون طبیب گفت شخصا اینو بهت بگم.
‫لطفا بهش بگو دیگه سراغم نیاد.
‫در آخرین حمله به کشور فرض کردیم که اون مُرده،
‫و الان بدون اون زندگیمون روبراهه.
‫پونگ.
‫دیگه...
‫به دیدنم نیا.
‫خواهش می‌کنم.
‫تا کی می‌خوای...
‫اجازه بدی نظر دیگران زندگیت رو کنترل کنه؟
‫هیچوقت دستش رو نگرفتی.
‫لازمه اینطوری از خودت برنجونیش؟
‫«جوری زندگی کن که انگار مُردی.»
‫«توی قلبت دفن‌شون کن ‫حتی اگر زنده باشند.»
‫اونا نتونستن از کشور و مَردم دفاع کنن،
‫ولی بازم ما رو مقصر دونستن...
‫چرا که ترسو هستن.
‫اون زنده‌است.
‫زنده موند.
‫مادرت زنده‌اس،
‫و تو دلت براش تنگ شده.
‫حرفایی داری که می‌خوای بهش بزنی.
‫میگن تو یه زن کثیفی...
‫و بخاطر اینکه پسرت هستم، ‫منو با دست نشون میدن.
‫متاسفم، پونگ.
‫دیگه حتی نمی‌تونم اُمید داشتن ‫یه کار خوب رو داشته باشم.
‫چطور تونستی برگردی؟
‫ای کاش مُرده بودی.
‫پونگ!
‫اگه تشمک و جیسینگ وحشی دوست نداری،
‫پس بذرا اینو بهت بدم.
‫با خودم اینور و اونور می‌بردم...
‫تا روز تولدت بهت بدم.
‫همیشه حس بدی داشتم...
‫که یکبار هم نتونستم لباسی که...
‫خودم دوخته بودم رو تنت کنم.
‫ببین.
‫می‌خواستم وقتی به مدرسه رفتی، ‫اینو بهت بدم.
‫اینم...
‫واسه جشن بلوغت بود.
‫پونگ، ازدواج کردی؟
‫این اندازه‌ات میشه؟
‫خدای من.
‫تو...
‫هر سال اینا رو واسم آماده می‌کردی؟
‫مادرت...
‫همیشه هرجا که میره، اونا رو با خودش می‌بره.
‫باورم نمیشه...
‫که هر سال اینا رو واسم آماده می‌کردی.
‫فرزند عزیزم.
‫گریه نکن.
شرمندم.
‫همش مقصر منم، پس دیگه گریه نکن.
‫نه.
‫می‌دونستم که مقصر تو نیستی،
‫ولی من نادون...
‫من ظالم...
‫تو رو از خودم دور کردم، مادر.
‫مادر.
‫مادر...
‫خواهشا منو ببخش.
‫نه.
‫من شرمندم که بقیه بهم کثیف می‌گفتن.
‫پونگ، خواهشا دیگه گریه نکن.
‫خواهشا...
‫منو ببخش.
‫ازم پرسیدی که چرا دائما نجاتت میدم.
‫شاید،
‫برای اینکه تو منو یاد خودم می‌اندازی.
‫یک سال قبل،
‫سرشار از اعتمادبنفس بودم و ‫خیال می‌کردم ازپس هرکاری برمیام.
‫ولی یک شبه همه چیزمو ازدست دادم...
‫و نزدیک بود زندگیم رو هم ازدست بدم.
‫اما...
‫امروز دیدن مادربزرگ بهم یاد داد...
‫که باید زنده بمونم و تحمل کنم.
‫اگه اینطوری بمیرم، ازم بعنوان...
‫رعیتی بی‌وفا، پسری ناسپاس، یه نادون...
‫و طبیبی بزدل یاد می‌کنن.
‫اگه مَردم از تو هم اینطور یاد می‌کردن، چی؟
‫واقعا واست مهم نیست؟
‫پونگ!
‫زیبا شدم، نه؟
‫بله، حتی از اون گل‌ها هم زیباتر شدید.
‫حالا دیگه...
‫درمانگاه گای‌سو خونه‌ی اونه. ‫اون طبیب گای رو بعنوان پسرش...
‫و خانواده‌اش می‌بینه.
‫آره، فکر کنم.
‫موندن در امارت پسرش رو رد کرد...
‫تا به درمانگاه گای‌سو برگرده.
‫پونگ!
‫از حالا به بعد،
‫اسم من پونگه.
‫من از حالا به بعد، یو سه‌پونگ هستم.
‫پونگ!
‫پونگ.
‫بالاخره تهش یه اسم دیگه.
‫اگه بتونم به یکی کمک کنم،
‫دیگه مهم نیست بقیه با چه اسمی صدام بزنن.
‫پونگ!
‫بانوی من، مطمئن هستین نمی‌خواین با من بیاین؟
‫می‌تونیم بعد برگشتن وسایل رو جمع کنیم.
‫از اونجا می‌تونی مستقیم به خونه بری.
‫خودم وسایلمو جمع می‌کنم.
‫ولی آخه...
‫برو.
‫زود باش! داریم میریم.
‫برو دیگه.
‫خب، طولش نمیدم.
‫سلام، داخل هستی؟
‫- خدای من. ‫-ببین .
نگاه کن. خدای من.
‫- اون چیه؟ ‫- بریم ببینیم چیه.
‫- عجله کنید. ‫- خیلی قشنگه.
‫- خدای من. ‫- ببین.
‫- چقدر خوشگله. ‫- فوق العاده‌است.
‫- هی. ‫- عجله کن .
‫اونجا رو ببین.
‫جدی همه‌ی زن‌ها این شکلی هستن؟
‫- خدای من. ‫- دوباره نوشیدنی بیار.
‫خدایا.
‫نه، اصلا.
‫بهرحال، آدمای بسیاری اینجاست.
‫چطور قراره دان رو اینجا پیدا کنیم؟
‫مطمئن نیستم بتونیم.
‫اگه پول نداشته باشه،
‫هرگز نمی‌تونه چیزی بخره.
‫غافلگیر شدم که یادش رفت با خودش پول ببره.
‫بانو سو با شما نمیاد؟
‫ قصد داره بمونه و وسایلش رو جمع کنه.
‫احیانا،
‫ممکنه کیسه پولتون رو قرض بگیرم؟
‫اینو؟ چرا؟
‫اه، مواظب باش.
‫بیا سراغش بگردیم.
‫[فالگیر]
‫خدای من. این دو بانوی زیبا رو ببین.
‫بهتون تخفیف میدم.
‫اول کی دوست داره فالشو بگیرم؟
‫وای. برو خداتو شکر کن که یه دختری،
‫اگه پسر بدنیا می‌اومدی،
‫هم کارت و هم نامزدت...خدای من.
‫امسال همه مالت رو ازدست می‌دادی.
‫اه! سال دیگه نیمه‌ی گمشده‌ات رو می‌بینی،
‫باهاش ازدواج می‌کنی و با خوشی ‫در کنارش زندگی می‌کنی.
‫شوهر بسیار خوشتیپی قراره داشته باشی.
‫بانوی من، زندگی بسیار خوبی پیش روی شماست.
‫بانو سو، این زیورالات بهتون میاد.
‫این یکی چطوره؟
‫رنگش بهت میاد.
‫- تا حالا دیدیش... ‫- خدای من.
‫- اجازه بده منم ببینم. ‫- باورم نمیشه.
‫خدای من.
‫این...زیادی خوشمزه‌اس.
‫بریم سوار بشیم.
‫تاب؟
‫لزومی نداره...
‫نه، خودمو گفتم.
‫آخه دوست داشتم تاب بازی کنم.
‫کِی قراره بازم همچین فرصتی گیرم بیاد؟
‫چرا همینطوری اونجا ایستادی؟
‫خواهشا هلم بده.
‫آهان.
‫خوبه.
‫خدای من.
‫باورم نمیشه که فقط خانوم‌ها میتونن...
‫از این وسایلی که لذت مطلق داره، استفاده کنن.
‫اصلا اطلاع داری امشب چقدر خندیدی؟
‫خواهشا به خندیدن ادامه بده.
‫اونایی که نمی‌خندن انگار که از دنیا عصبانی هستن.
‫- آخ جون. ‫- هی، وایسین.
‫اون‌وو.
‫سین‌وو.
‫مَردی بنام یو سه‌یوب رو پیدا کن.
‫باید یه نفر رو پیدا کنی. ‫اسمش یو سه‌یوبه.
‫چرا زمانی احتیاج به طب سوزنی داره، ‫وقت رو تلف می‌کنی؟
‫برو کنار.
‫همه کتاب‌های پزشکی که میشناسم رو می‌خونم...
‫تا همه بیمارانم رو درمان کنم.
‫شایعه شده که دیشب گومیهو برگشته،
‫پس لطفا مواظب باشید.
‫قتل دیگه‌ای اتفاق افتاده.
‫بعنوان یه دختر در اتاق کالبد شکافی کمک می‌کردم.
‫شخصا اجساد رو چک می‌کردی؟
‫بنظرت قتل عمدی نیست؟
‫صدا رو شنیدی؟