‫[تمامی شخصیت‌ها، ارگان‌ها، مکان‌ها و اتفاقات
‫در این سریال خیالی هستن.]
‫[قسمت پنجم]
‫اگه می‌خوای به تعویق بندازی، ‫ممکنه کمی بیشتر اینکارو بکنی؟
‫یکم بیشتر از طلب تو بیشتر میشه.
‫ده نیانگ بذار اینجا و برو.
‫تعویق رو دو برابر بکن.
‫برو کنار!
‫راهو باز کنین.
‫نه، کار من نبود.
‫ایست!
‫ارباب جوان! کمکم کنید!
‫وای، پسر.
‫منو ببخش.
‫نه،وایسا. ‫خواهش می‌کنم...
‫از سر راه‌مون کنار برید!
‫هیچکدوم اینا...
‫مقصر شما نبودی، بانوی من.
‫تمومش کار خودش بود.
‫بله. می‌تونین با تصمیم درست، ‫تمومش رو جبران کنید.
‫آرام باش.
‫فقط من می‌تونم ازش مواظبت کنم.
شرمندم.
‫شرمندم. ‫واقعا متاسفم.
‫نه.
‫سه برابر میدم.
‫نه.
‫ارباب جوان!
‫وایسید!
‫من قاتل حقیقی رو آوردم!
‫قاتل حقیقی اینه!
‫من...
‫فقط داشتم با عشقم به طرف کشتی می‌رفتم.
‫با چه دلیل و مدرکی به من قاتل میگی؟
‫مدرک واضحی که ازش صحبت کردی.
‫مدرک رو پیدا کردی؟
‫ما واستون یه شاهد آوردیم.
‫- شاهد کیه؟ ‫- اون شاهده؟
‫من شخصا...
‫و کاملا آشکار دیدم.
‫اون گه‌بان رو خفه...
‫و بعد کُشت.
‫- چی؟ ‫- چه کار ترسناکی .
‫کار اون بود؟
‫- پس اون باید قاتل باشه. ‫- مشخصه.
‫همش از...
‫زمانی شروع شد که منو مجبور کرد ‫دیگه ساز گومینگو ننوازم.
‫بهت هشدار دادم.
‫دیگه طرف گومینگو نمیری.
‫هر مَردی که صداشو بشنوه، ‫رام تو میشه.
‫اگه به حرفم گوش ندی، نامزدی‌مون بهم می‌خوره.
‫و اگه نامزدی بهم بخوره،
‫باید همه جهیزیه و بدهی‌های پدرت...
‫که من پرداخت کردم رو بهم بدی.
‫چون روال کار دنیا اینجوریه.
‫اما...
‫یواشکی گومینگو می‌نواختم.
‫چون دلم می‌خواست، ‫چون احتیاج داشتم نفس بکشم.
‫بان از موسیقی لذت می‌برد.
‫حتی واسم یه سولده ساخت.
‫[سولده : چوبی که با آن گومینگو می‌نوازند]
‫نه.
‫بانوی من. فرار کنین.
‫بانوی من.
‫باید بلند بشی. ‫می‌خوای بمیری؟
وایسا.
‫باید قبل رفتن پیش طبیب، یه سر به قاضی بزنیم.
‫گه‌بان، فرار کن.
‫اون عوضی باید مجازات بشه!
‫تکه تکه‌اش کنید.
‫- مرتیکه... ‫- وایسا.
‫گوش کنید! سریعا این مَرد رو آزاد کنید...
‫و لی گیل‌سو رو دستگیر کنید!
‫- بله، قربان. ‫- خدای من.
‫پست‌فطرت!
‫- مجازاتش کنید. ‫- آره.
‫ارباب جوان.
‫- مان بوک. ‫- بله، ارباب جوان.
‫خواهشا دستامو باز کنین.
‫باشه.
‫ناراحت من بودید؟ ‫من خوبم.
‫ارباب جوان...
‫خدا رو شکر.
‫انسداد انرژی حل شده.
‫گردش خون و جریان انرژیش بهتر شده.
‫درسته.
‫اوضاش رو به بهبودیه.
‫اگه برای من نبود،
‫بان فعلا زنده بود.
‫باید ازت مراقبت می‌کردم.
‫نه، بانوی من.
‫چرا خیال می‌کنین تقصیر شماست؟
‫لرزش دستاتون...
‫همونطور که در کتاب دونگی بوگام گفته شده،
‫برای ضعف قلب و ذهن‌تون بود.
‫هرچند، در این شرایط استرس‌زا شما عصبی نشدید...
‫و یه درسی بهش دادید،
‫که بهم میگه شما بر وضعیت‌تون غلبه کردید.
‫با اینحال، درد عاطفی که دارید موجب میشه...
‫انرژی شما کم و راکد بشه،
‫پس بهتون توصیه می‌کنم درحال حاضر ‫روی جلوگیری از این مسئله تمرکز کنید.
‫بخوام دقیق‌تر بگم،
‫خیلی به دستشویی برید و ‫روده‌تون رو مرطوب نگه دارید.
‫این بهتون کمک می‌کنه که...
‫- که... ‫- خب...
‫چیزی که طبیب یو سعی داره بگه...
‫اینکه خیلی تحت‌تاثیر قرار گرفته...
‫که شما تک و تنها بر لرزش دست‌هاشون غلبه کردید.
‫درسته، طبیب یو؟
‫بله.
مچکرم.
‫من به جفتتون مدیونم.
‫شما واسه آشکار ساختن واقعیت ‫به اندازه کافی شجاع بودید،
‫واسه همین مطمئنم که از حالا به بعد ‫می‌تونین از خودتون مراقبت کنین.
‫اینطور فکر می‌کنین؟
‫بله، شک ندارم.
‫جلوی خودتون رو نگیرید و ‫کارهایی که دوست دارید، انجام بدید.
‫گراز برگشته!
‫از حالا به بعد دیگه ازم هیچی نپرس.
‫می‌دونی چقدر ازم ناراحت بود؟
‫همه‌شون رو بخور. ‫ناراحت ما نباش.
‫زیادی گنده‌بکی ولی بی‌مصرفی.
‫بخور.
‫همه‌تون ناراحت من بودید؟
‫یعنی اینقدر مضطرب بودید؟
‫نه بابا، چه ناراحتی.
‫میگن نباید بعد از گریه کردن، لبخند بزنی.
‫فقط غذاتو بخور.
‫بابت غذا مچکرم.
‫بسیار خوشمزه‌است.
‫بدجور خوشمزه‌ات.
‫آروم بخور.
‫این غذای موردعلاقمه.
‫هی! چرت و پرت نگو.
‫اگه شاه مرحوم به دلیل مسومیت مُرد،
‫پس چرا باید عالیجناب دست رو دست بذاره ‫و کاری نکنه؟
‫نمی‌تونه کاری بکنه...
‫چون مشاور دوم قدرتش رو گرفته.
‫شنیدم اعلیحضرت پنهونی درحال تحقیقه.
‫چشنده‌های سلطنتی پیش اعلیحضرت همه ‫خوراکی‌ها رو با قاشق نقره‌ای امتحان می‌کنن.
‫هرگز منطقی نیست.
‫شنیدم سم به شدت نایابی بوده.
‫موقع تحویل کالا، با گوش‌های خودم اینو شنیدم.
‫که اینطور؟
‫من اطلاع ندارم.
‫چرا اینکارو باهام می‌کنین؟
‫منبعی که این شایعات بی‌اساسی که پخش میشه رو بگو.
‫تمام شاهدین در بازداشت ما هستن.
‫بعد اینکه سرتو زدیم، اعتراف می‌کنی؟
‫من...
‫تنها کاری که کردم،
‫این بود که وقتی کمسیر یو هومیونگ...
‫به پیشم اومد، باهاش ملاقات کردم.
‫یو هومیونگ؟
‫چه دوز و کلکی با یو هومیونگ ریختی؟
‫خدای من! دوز و کلک؟ هیچی.
‫کمسیر یو هومیونگ به دنبال داروی گیاهی نایابی بود...
‫من تابحال ندیده بودمش.
‫داروی گیاهی؟
‫به تو دادش؟
‫نه، البته که نه!
‫تابحال همچین چیزی ندیدم!
‫فقط چند لحظه دیدمش!
‫توی یه ابریشم پیچونده بود.
‫بهم نشون داد و رفت.
‫یو هومیونگ...
‫دانساچو دست اون بود؟
‫ولی چطور؟
‫اگه کسی می‌خواد...
‫حقیقت پُشت پرده مرگ پادشاه قبلی رو آشکار کنه،
‫و اگه اون شخص خود پادشاه باشه، ‫اونوقت باید چیکار کنیم؟
‫باید فورا یو سه‌یوب رو بکشیم.
‫با اینکه یو هومیونگ یه چیزایی می‌دونست،
‫قبل اینکه بتونه حرفی به پادشاه بزنه، ‫از میان برداشتیمش.
‫پس اگه پسرش رو بکشیم، ‫دیگه لازم نیست نگران چیزی باشیم.
‫گفتنش راحته.
‫فقط بلدی حرف بزنی ولی نمی‌تونی ‫یه کاری رو درست انجام بدی.
‫ما باید...
‫خیلی وقت پیش اونو می‌کُشتیم.
‫کاری ازدست شما برنمیاد. ‫چرا دودل هستید؟
‫خودم ترتیب طبیب رو میدم.
‫تو باید ندیمه دربار که در ‫آشپزخونه سلطنتی کار می‌کرد رو...
‫پیدا کنی و به هرقیمتی از شرش خلاص بشی.
‫چشم، ارباب.
‫اگه از شر یو سه‌یوب خلاص بشیم،
‫دیگه کسی از پُشت پرده دانساچو چیزی نمی‌فهمه.
‫اگه قضیه برملا بشه،
‫کار هر دومون ساخته‌اس.
‫می‌دونم، ارباب.
‫ما «هدونگ‌بونچو» رو آتش زدیم...
‫و هرکسی در ارتباط با جون کیوهیونگ بود رو کشتیم.
‫این چیه؟
‫وای، پسر.
‫[هدونگ‌بونچو]
‫هدونگ‌بونچو؟
‫فکر می‌کردم تمام کتاب‌های پزشکی چوسان رو خوندم.
‫«دیه‌گه»
‫«سانینچه»
‫«گون‌گونچه»
‫«دانساچو»؟
‫[دانساچو]
‫[هدونگ‌بونچو]
‫یادگیری اینا واسه بانو اون‌وو سخت میشه؟
‫[یوبانگیوچو]
‫[جینگیوکانشو]
‫[گوگوبیاتگ بانگ]
‫انگاری...
‫تو خودت گُم شدی.
‫زندانی شدن توی یه سلول دقیقا همچین حسی داره.
‫وقتی می‌تونی آینده رو پیش‌بینی کنی،
‫لازمه همچین حرفای وحشتناکی بگی؟
‫با چیزایی که شنیدم،
‫شما فالگیر خیلی ماهری هستین.
‫چیزی تو فال من می‌بینین؟
‫ببینید.
‫پای منم به مهمونی و ضیافت باز میشه؟
‫چطور می‌تونی آینده رو ببینی؟
‫بانو نامهی!
‫در سومین روز از ماه سوم قمر باران می‌باره؟
‫بدجور می‌باره،
‫پس تا می‌تونی گیاه خوراکی و شیح دارج جمع کن.
‫باید زودتر ازت می‌پرسیدم.
‫- مرسی. ‫- روز خوش.
‫برنج دودی مال منه!
‫الان دیگه کارت به دزدیدن برنج دودی جانگ گون رسیده؟
‫باورنکردنی هستی.
‫نه، البته که نه.
‫فکر می‌کردم هرکسی توی اینجا بشینه، ‫می‌تونه بخوره.
‫مال منه! بهش دست نزن.
‫جانگ گون، آدم خوراکی خوشمزه رو...
‫باید با بقیه تقسیم کنه.
‫خدای من.
‫متاسفم!
‫- تقصیر من بود. ‫- خدای من.
‫جانگ گون.
‫تقصیر من بود.
‫- متاسفم. ‫- خدای من.
‫جانگ گون، بیا بگیر. ‫چیزی نیست.
‫لازمه اینطور بترسونیش؟
‫بخدا باورنکردنی هستی.
‫این همه هیاهو واسه چی بود؟
‫من که قصد نداشتم اذیتش کنم.
‫فقط به طبیب گای از برنج‌های دودی میده.
‫وایسا ببینم. ‫پدر صبح به این زودی کجا رفته؟
‫کی اونجاست؟
‫- خدای من. ‫- غذا و هیزم هست.
‫یعنی کی اینا رو اینجا گذاشته؟
‫خدای من.
‫چقدر خسته شدم.
‫نزدیک بود مچمو بگیره.
‫چی؟
‫طبیب گای.
‫خدای من، خانم جودونگ‌گانگ. ‫خودتون هستین؟
‫این ساعت چرا اینجا اومدید؟
‫لطفا سریعتر این پسر رو معاینه کنین.
‫چی شده؟
‫از سر صبح دچار توهم شده بود...
‫و یجوری هزیون می‌گفت ‫که انگار روح دیده.
‫اجازه بدید داخل معاینه‌اش کنم. ‫از این طرف.
‫شما دوتا، سوزن‌هامو بیارید.
‫این داخل.
‫موضوع چیه؟
‫لطفا آروم بخوابونید.
‫حالش چطوره؟
‫نبض‌اش خیلی ضعیفه.
‫یعنی میگین نمیشه براش کاری کرد؟
‫البته که نه.
‫یه سوزن در ناحیه گوگوب حالشو بهتر می‌کنه.
‫گفتید که توهم زده بود. ‫قبلا هم این اتفاق افتاده بود؟
‫مطمئن نیستم...
‫چونکه باهاش خیلی وقت نمی‌گذرونم.
‫اگه در طول روز توهم داشت، ‫می‌تونستیم خوابگردی رو درمان کنیم.
‫شنیدم که این اتفاق معمولا در شب می‌افته.
‫ممکنه توسط یه روح تسخیر شده باشه؟
‫بهتره با موکسا درمانش کنیم.
‫با ناحیه سوکمون شروع می‌کنم.
‫درسته که نبض ضعیفی داره...
‫ولی اونقدر ضعیف نیست که باعث توهم بشه،
‫که همین قضیه عجیبه.
‫من خبر نداشتم...
‫که همچین پسر جوونی در خانواده دارید.
‫شنیدم که یک پسری رو به فرزندی گرفته.
‫شاید همون پسره.
‫یعنی میگی اون مادر واقعیش نیست؟
‫آخه انگاری خیلی بهش اهمیت میده.
‫این لطف و بزرگی خانم رو نشون میده.
‫اونو مثل بچه‌ی خودش می‌دونه.
‫برای کی مهمه؟
‫مگه نباید از این همه خبر داشته باشن؟
‫اونایی که پُشت بقیه حرف می‌زنن، ‫باید بمیرن.
‫انگار امروز عقلش سرجاشه.
‫درسته. اون...
‫در طب داخلی گفته شده...
‫که زنان در 49 سالگی دچار گرگرفتگی می‌شوند،
‫که باعث میشه نتونن بچه‌دار بشن.
‫با توجه به پوست خشک شما،
‫امکان نداره که در زمان...
‫گرگرفتی شما باردار شده باشید.
‫بنابراین، اون باید پسر زن صیغه‌ایش باشه.
‫چی داری...
‫همینطور بنظر میاد شما این پسر رو خوب نمی‌شناسین،
‫که نشون میده تازه به پیش شما اومده.
‫ای احمق!
‫عذر می‌خوام.
‫کل روزا سرش تو کتابه،
‫که باعث شده آداب اولیه رو یاد نگیره.
‫خانم، ایشون قصد اهانت نداشتن.
‫با یه همسر فداکار نباید اینطوری حرف زد.
‫عذر خواهی نکن.
‫حق با اونه.
‫این پسر خودم نیست.
‫شاید بهتر بود درباره پسره بهشون اطلاع می‌دادم.
‫آدم باید احمق باشه که...
‫جلوش از این حرفا بزنه، نه؟
‫ارباب جوان دقیقا همین کارو می‌کنه.
‫وای پسر.
‫بهتره درمان رو با کمرش شروع کنیم.
‫صبر کنید!
‫خانم، شما بهتره با من بیاید.
‫نباید قبل صبحانه به خونه برگردید؟
‫درسته، البته.
‫لطفا خوب مراقبش باشید.
‫می‌تونین به محض بیدار شدن ‫به خونه بفرستینش؟
‫البته. این پسر در دستان آدم کاربلدی هست، ‫نگران چیزی نباشید.
‫خوب بهش رسیدگی کن.
‫بریم؟
‫کی اینکارو باهاش کرده؟
‫اگه بهتون بگم، توی دردسر می‌افتم.
‫شکم و پُشتش.
‫حتی بازوهاشم کبود شده.
‫لطفا حقیقت رو بگین.
‫تا حقیقت رو ندونم، ‫نمی‌تونم براش کاری بکنم.
‫کی کتکش زده؟
‫کار خانم جودونگ‌گانگ بود؟
‫نمی‌دونم کار کی بود.
‫- ولی... ‫- خانم!
‫اونجا وانیسا. ‫جلوشو بگیرین.
‫- خانم، باید یه چیزی ازتون بپرسم. ‫- نه، نمیشه.
‫خانم!
‫چی؟
‫خودت گفتی جلوشو بگیریم.
‫ارباب جوان؟
‫- پونگ؟ ‫- ارباب جوان؟
‫- - پونگ! ‫- وای، نه.
‫- چی به سرش اومد؟ ‫- پونگ!
‫بیا.
‫اینکارو بکن.
‫باشه.
‫حماقت بی‌حد و مرز تو در آستانه ‫تبدیل به بیماریه.
‫اون خانم کیه که...
‫همگی دور سرش می‌چرخین؟
‫مادرش یکی از دختران پادشاه مرحوم هست.
‫اون نوه‌ی دختری پادشاهه و خون سلطنتی داره.
‫اون بانفوذترین شخصیه که می‌تونیم ‫دوا و درمانش کنیم.
‫پس هوشمندانه رفتار کن.
‫شوهرش تنزل درجه یافته،
‫ولی بزودی به مقام ارباب یا وزیری برمی‌گرده.
‫خانواده‌ی اونا قدرتمندترین خانواده این اطرافه.
‫یعنی میگین آدم قدرتمند...
‫یه بچه رو کتک نمی‌زنه؟
‫اون بچه رو کتک زده؟
‫این مزخرف‌ترین حرفیه که تابحال شنیدم.
‫اون همچین آدمی نیست.
‫اون به فقرا غلات میده.
‫اون خیلی به عذاب‌دیده‌ها اهمیت میده.
‫بچه رو...
‫اون زنی که مراقبش هست، کتک زده.
‫اونقدر کتکش زده که آخرسر...
‫مجبور شده سراغ پدرش بره.
‫مطمئنم الان خانم ازش مراقبت می‌کنه.
‫تو خنگ نیستی،
‫ولی زیادی مشکوکی.
‫خانم آخرین نفریه که باید بهش شک داشته باشی.
‫توی هانیانگ، هر اتفاقی ممکنه.
‫مَردم هانیانگ...
‫دوست ندارن به بقیه اعتماد کنن.
‫آره، مثل همین.
‫دوست دارن همه چی رو بهم بریزن.
‫که اینطور.
‫به آدمای زیبا اعتماد نکنین.
‫اونا خارهاشون رو خوب مخفی می‌کنن.
‫کدوم آدمای زیبا؟
‫من که خاری ندارم.
‫بیدار شد.
‫سوک‌چول بیدار شد!
‫حالت خوبه؟
‫من...
‫تشنه‌ام.
‫نمی‌تونم بشنوم.
‫از کِی؟
‫سرم درد می‌کنه.
‫خدایا.
‫از این آب برای شستن پاهات استفاده کردیم.
‫وای پسر.
‫تشنه‌اس، داره حرفای بی‌ربط می‌زنه.
‫سردرد و لرزش داره.
‫انگار کم‌آبی داره.
‫باید بفهمیم چرا کم‌‍آبی داره.
‫معلوم نیست.
‫یا اصلا نمی‌دونیم زخم‌های پشتش ‫ربطی به این قضیه داره یا نه.
‫[کودکان]
‫لباس‌هاتو بهش قرض میدی؟
‫مرسی.
‫سوک‌چول مریضه.
‫هی، بیدار شدی.
‫دست و پاشو بشور.
‫پیرمَرده اومده. ‫بذار پسره رو ببره.
‫خودم می‌برمش.
‫چرا تو ببری؟
‫این بار می‌خوای چه دردسری درست کنی؟
‫پسره چندتا زخم غیرعادی داره.
‫و کم‌آبی بدنش مشکوکه.
‫باید ببینم چه خبره.
‫چرا اینقدر به غریبه‌ها اهمیت میدی؟
‫من غریبه نیستم.
‫من یه آدم بالغم.
‫ارباب سوک‌چول، باید برید داخل.
‫می‌دونی امروز صبح چقدر سرم شلوغ بود؟
‫چرا اینقدر لفتش دادی؟
‫دیر کردم چون وزنم زیاد شده بود.
‫خوبم زیاد شده بودی.
‫خوش به‌حالت.
‫گفتی خانواده اشرافی بودن، ‫ولی خیلی درب و داغون بودن.
‫نزدیک بود بخاطر سنگ جوهر بمیرم.
‫ارباب چو اخلاق خاصی داره.
‫کلی خرج معلم خصوصی‌تون کردم.
‫این چیه؟
‫مطمئنم سوک‌چول که...
‫تازه خوندن و نوشتن داره یاد می‌گیره ‫از شما خیلی بهتر می‌نویسه.
‫ای احمق‌ها.
‫کارم با شما تمومه.
‫گمشید.
‫لعنتی!
‫برادران ناتنی سوک‌چول...
‫طوری بهش نگاه می‌کردن که ‫انگار آرزوی مرگش رو دارن.
‫ازت متنفرم.
‫حقیر.
‫از زحمات صبح طبیب گای تشکر کنین.
‫ممنون که پسر رو درمان کردید.
‫ما یه جوشونده براش تجویز کردیم،
‫ولی هنوز متوجه نشدیم چرا ‫اون چیزا رو می‌بینه.
‫هرزگاهی برای سر زدن بهش میام.
‫نگران نباشید.
‫ممنونم.
‫سوک‌چول.
‫خانم داد زد...
‫و وقتی بانو هنوز اونجا بود، طرفش دوید.
‫یه سر و وضعی بود.
‫اگه می‌مُردی چی؟
‫همش می‌گفتم چطور بدون تو زنده بمونم.
‫ممنونم.
‫خیلی ممنونم.
‫خیلی خوشحالم.
‫خیالم راحت شد.
‫خانواده‌های خیلی بدتری هم وجود داره.
‫خیلی ساده هستیا.
‫فکر کردی خودت باهاشون فرق داری؟
‫بله. من اصلا ترجیح میدم ازدواج نکنم.
‫و اگرم روزی ازدواج کردم، ‫فقط به همسرم عشق بورزم.
‫یه روز متوجه میشی که زندگی ‫طبق میل تو پیش نمیره.
‫بگذریم. بیماری سوک‌چول یه بیماری ساده نیست.
‫به گمونم یه نفر در خفا اذیتش می‌کنه.
‫سوک‌چول مریضه. ‫خیلی مریضه.
‫- باید نجاتش بدیم. ‫- نجاتش بدید.
‫گفتی بهش سر می‌زنی.
‫روی کاری که ازت برمیاد تمرکز کن.
‫سوک‌چول مریضه.
‫- برام مهم نیست. ‫- سوک‌چول.
‫سوک‌چول مریضه.
‫تو هم اینطور فکر می‌کنی؟
‫بله.
‫منم دوست دارم فقط با یه مرد ازدواج کنم.
‫منظورم...
‫سوک‌چوله.
‫آهان.
‫کبودی و زخم‌های روی بدنش.
‫در زمان‌های متفاوتی کبود و زخم شده.
‫پس مدتی میشه که کتک می‌خوره.
‫نمی‌تونم اجازه بدم همینطور بمونه.
‫نمی‌تونم اجازه بدم به کارش ادامه بده.
‫اینا تازه هستن.
‫شوهرت برگشته؟
‫نمی‌تونم کمتر از دو نیانگ بفروشم.
‫شوهرم نزدیک بود بخاطر گرفتن حقش بمیره.
‫بازم خانم جودونگ‌گانگ حتما دستمزد بالایی بهتون داده.
‫- یه تخفیفی بده. ‫- نمیشه.
‫این روزا اون خانواده از همیشه وضعشون بدتره.
‫می‌تونی از هرکسی خواستی بپرسی.
‫خیلی خسیس شدن. ‫یه چیزی مشکوکه.
‫- واسه شام ماهی بپزیم. ‫- مادربزرگ.
‫کجا میری؟
‫نمی‌تونی چیزی که پولشو ندادیم، برداری.
‫از اونی که برداشت بهم بده.
‫و اینا.
‫از کِی از این چیزا خوششون میاد؟
‫کی؟
‫خانم جودونگ‌گانگ.
‫فکر می‌کردم اونقدری پول داره ‫که تا روز آخر زندگیش خرج کنه.
‫از کِی اینقدر خسیس شدن؟
‫یه دو سالی میشه.
‫دو سال؟
‫به کسی نگفتم.
‫سر قولم موندم.
‫خورشید بزودی طلوع می‌کنه.
‫خدای من. انگار ارباب جوان اصلا متوجه نشدن.
‫ببین.
‫تا همینجا کافیه.
‫- بله. ‫- من اینا رو می‌ذارم کنار.
‫کلی وقت داریم.
‫ریشه کدونوپسیس و پوست فراکسینی.
‫خیلی‌خوب.
‫خدای من. ترسوندیم.
‫هی، تو همون بچه صبحی هستی، درسته؟
‫ارباب جوان.
‫چرا پا برهنه این همه راه رو تا اینجا اومدی؟
‫مامان، من سردمه.
‫تشنه‌ام.
‫چی؟
‫باید ببریمش داخل.
‫صداتون رو نمی‌شنوم.
‫چیزی نمی‌شنوم.
‫بیا.
‫کی اینکارو باهاش کرده؟
‫چرا؟ و چطوری؟
‫آهای، کسی اینجا هست؟ ‫طبیب یو!
‫ساعت‌ها دنبالش گشتم.
‫نمی‌دونستم کجا رفته.
‫کی سوک‌چول رو کتک می‌زنه؟
‫ارباب چو خیلی سختگیره،
‫و از اونجا که سوک‌چول پسر خانم دومشه،
‫خانم جودونگ‌گانگ هم...
‫تنها کاری که ازمون برمیاد،
‫طوری بی‌سر و صدا زندگی کنیم ‫که انگار وجود نداریم.
‫بهش اجازه خوردن آب و غذا نمیدن؟
‫باید بیشتر بهش توجه می‌کردم.
‫شرایطش بحرانیه؟
‫اگه الان به خونه برنگردیم،
‫من و سوک‌چول رو از خونه بیرون می‌اندازن.
‫شما باردار هستین،
‫ناراحتی عاطفی براتون خوب نیست.
‫برید خونه و استراحت کنین.
‫به محض اینکه معاینه شد، به خونه برش‌می‌گردونیم.
‫نمی‌تونیم سوک‌چول رو به خونه بفرستیم.
‫ازش دست کشیدن و به خونه فرستادنش،
‫فرقی با کُشتنش نداره.
‫می‌دونم که تو بیخیالش نمیشی.
‫یه فکری دارم.
‫طبیب گای.
‫[دفتر محلی]
‫خیلی واضح گفتم که نزدیک اون طبیب نشو.
‫ولی حس خیلی بدی نسبت به اون پسر دارم. ‫تمام بدنش کبود شده.
‫- اگه ببینیش، مطمئنم که... ‫- از چی مطمئنی؟
‫بخاطر کودکی بد خودم دلم براش می‌سوزه؟
‫نه، منظورم این نبود.
‫داستان زندگی تو فرق داره. ‫چند نفر تو رو نجات دادن
‫و مشاور دوم تو رو به فرزندی گرفت.
‫تو بودی که منو نجات دادی.
‫بخاطر اینکه تو منو پیش پدرت بُردی،
‫تونستم هنرهای رزمی یاد بگیرم ‫و به زندگیم اُمید داشته باشم.
‫پس چطور این روزا به ندرت به دیدن پدرم میری؟
‫بخاطر توئه.
‫چی؟
‫تو رو به اون خانواده عجیب شوهر داد ‫و باعث اذیتت شد.
‫دلیلش این بود؟
‫نمی‌تونم اینطوری ولش کنم.
‫لطفا یکم بیشتر بهم فرصت بدید.
‫من از قبل تصمیم گرفتم...
‫که اون‌وو با طایفه‌ی چیونگسانگ لی ازدواج می‌کنه.
‫چطور...
‫چطور تونستین اینکارو بکنین؟
‫می‌دونین من چه حسی بهش دارم.
‫بخاطر اینکه من از خانواده‌ی آبرومندی نیستم؟
‫تو هم مثل اونا هستی.
‫بزودی به دیدن ارباب چو میرم.
‫می‌تونی اونوقت با من بیای.
‫واقعا؟ ممنونم.
‫پس بیا الان بریم.
‫بمونه یه وقت دیگه.
‫الان باید به هانیانگ برم.
‫اه، که اینطور.
‫برای دیدن مشاور دوم میرین، درسته؟
‫البته. تو و پدرت خیلی هم نزدیک هستین.
‫پس وقتی برگشتی بهم خبر بده.
‫حتما.
‫یو سه‌یوب رو پیدا کردی؟
‫بله.
‫بکشش.
‫سخته؟
‫نه، سخت نیست.
‫آخه گفتین فقط حواسم بهش باشه.
‫اگه فورا باید کشته بشه، ‫همین امشب کارشو تموم می‌کنم.
‫از روحیه‌ات خوشم میاد.
‫بقیه که...
‫می‌خواستن پسرخونده من بشن،
‫جلوم الکی چاپلوسی می‌کردن.
‫ولی هیچوقت نتونستم بفهمم...
‫چی توی سر تو می‌گذره.
‫تو برای حفظ موقعیت آینده‌ات جربزه لازم رو داری.
‫از طرفی،
‫به این معنیه که جربزه لازم برای ‫خنجر زدن از پشت به منم داری.
‫بنابراین لازمه که دستات به خون آلوده بشه
‫تا وفاداریت بهم ثابت بشه.
‫خیلی شکمو هستی.
‫اه، بخاطر من چیزی نمی‌خوری؟
‫نه، نگران نباش! ‫من هر روز غذا می‌خورم.
‫واقعا؟
‫کاش منم اینجا زندگی می‌کردم.
‫هی.
‫یکم برنج ترد می‌خوری؟
‫بیا. بخورش.
‫از بین تمام کسایی که می‌شناسم،
‫تو بیشتر از همه از غذات لذت میبری.
‫بزن به این بخور.
‫چرا اینکارو کردی؟
‫شکر به این گرونی رو خراب کردی.
‫متاسفم.
‫نمی‌دونستم گرونه.
‫شیرین نیست؟
‫آره، خیلی لذیذه.
‫بیا.
‫خوشمزه نیست؟
‫خوشگل شدی.
‫همه دخترا وقتی لباس قشنگ بپوشن، خوشگل میشن.
‫راستش تو همیشه خوشگلی.
‫همیشه باید اینطوری لباس بپوشی.
‫چطور می‌تونم؟
‫چرا نتونی؟ ‫بیوه بودن که گناه نیست.
‫خانم جودونگ‌گانگ یکی از ‫اعضای مهمونی چای مادرمه.
‫میرم پیشش و سعی می‌کنم تمام حرفاشو بشنوم.
‫ارباب جوان.
‫ما هم باهاش بریم؟
‫یه کلمه از تنبل ما.
‫این سنجاق موی طلایی رو بزن.
‫این خوشگلتره.
‫مادربزرگ، اون سنجاق مو نیست. ‫بیا بشین و ناهارتو بخور.
‫اصلا اینو از کجا پیدا کردی؟
‫دخترک زشت.
‫واسه تو سنجاق موی چوبی میدم.
‫- چی؟ ‫- بسه.
‫خدای من.
‫بانو سو، با این لباس نزدیک بود نشناسم‌تون.
‫لطفا یادتون باشه...
‫در مهمونی چای از درمانگاه ما برای خانم‌ها تعریف کنین.
‫آهای تو.
‫ارباب جوان رو صحیح و سلامت به خونه برسون
‫و هرچی در قبالش دادن، قبول کن.
‫حتما.
‫بسیارخوب.
‫ارباب سوک‌چول، سفر خوبی داشته باشید.
‫دیگه اُمیدوارم اینجا نبینمتون.
‫- سفر به سلامت. ‫- می‌بینمت.
‫خیلی خوب.
‫باید سوک‌چول رو نجات بدیم.
‫سوک‌چول برنج دودی دوست داره.
‫یعنی میگی قصد داری همه برنج‌های دودی رو به اون بدی،
‫بعدش دوبرابر گیاه دارویی بچینی
‫و دو برابر کار کنی؟
‫میشه باهم تقسیمش کنیم.
‫واقعا ؟
‫یه لحظه مزخرف نگو...
‫و صبحانه‌ات رو بخور.
‫چیه؟
‫جانگ گون.
‫باورنکردنیه.
‫ارباب چوک‌سول.
‫حالشون خوبه؟
‫حالش خوبه ولی به طور کامل بهبود پیدا نکرده.
‫خواهشا ما رو به اتاقش ببرید.
‫از این سمت.
‫کی بهت آسیب زده؟
‫می‌تونی باهام صادق باشی.
‫طبیب.
‫موقع مدرسه رفتن سوک‌چوله.
‫چطور می‌تونه با این وضع جسمانی ‫به مدرسه بره؟
‫- نرفتن سر کلاس... ‫- ببخشید ،
‫نرفتن به سر کلاس...
‫چیزی نیست که پدرش قبول کنه.
‫چای حتی معطرتر میشه.
‫خواهشا یه جرعه بنوشید.
‫حتما.
‫دخترم بهم گفت...
‫بسیار دوست داره به مهمونی چای شما بیاد.
‫باید امروز با خودت می‌آوردیش.
‫چند سالشه؟
‫پنج سالشه.
‫پنج؟
‫خیال کردی یه روز هم‌سطح ما میشی.
‫پسرک حقیر. ‫از کنار خانواده ما برو.
‫ چیکار می‌کنین؟
‫بهتره بریم.
‫چه آزاردهنده.
‫بیا برگردیم.
‫چطور می‌تونی با این اوضاع به مدرسه بری؟
‫یعنی میگی خودت قصد داری بری؟
‫اینطور نیست که جای بهتری واسه رفتن داشته باشم.
‫اینجام.
‫یجور رفتی تو بحرش که آدم خیال می‌کنه ‫داری دنبال رمان عاشقانه می‌گردی.
‫طبیب یو.
‫می‌تونی اون کتاب پزشکی رو بذاری کنار.
‫من کتاب‌هام رو واستون مرتب کردم تا بخونین.
‫بنظر میاد بسیار بی‌تاب و بی‌قراری.
‫روزهای زیادی رو صرف کردم ‫تا چیزایی که گفتین رو یاد بگیرم.
‫آرزوم اینکه فورا به نحوی بتونم به شما کمک کنم.
‫متوجه هستم،
‫ولی توی چوسان اصلا کتاب پزشکی وجود نداره.
‫که من نخونده باشم.
واقعا؟
‫حالا که بهش فکر می‌کنم،
‫می‌بینم بعضی‌وقتا بسیار خودشیفته میشی.
‫لاف نزدم.
‫بخدا لاف نبود.
‫عین واقعیته.
‫مهمونی چای واسمون ثمره‌ای داشت؟
‫بله، خانم جودونگ‌گانگ ازم خواست ‫فردا واسه گرفتن نبضش برم.
‫بنظر می‌اومد...
‫خیلی نگرانه.
‫تو روزت چطور گذشت؟
‫خب...
‫درسته که آدم از برادرهای بزرگش کتک بخوره؟
‫فکر کنم از سوک‌چول حرف می‌زنین.
‫حتما پیدا شدن یهویی برادر ناتنی...
‫واسشون ناراحت‌کننده بوده.
‫برای ایجاد پیوند خانوادگی به کمی زمان احتیاج دارن.
‫اونا خانواده‌اش هستن یا ضاربینش؟
‫جدی که جوابش رو نمی‌دونم.
‫بعد اینکه ازدست برادرهاش نجاتش دادم،
‫بهش گفتم به مدرسه نره.
‫برگشت و گفت که جای دیگه‌ای واسه رفتن نداره.
‫حس بدی بهم دست داد.
‫شاید بتونی فردا پیش خانم جودونگ‌گانگ ‫این موضوع رو پیش بکشی.
‫بله.
‫می‌تونم کارمو درست انجام بدم؟
مشخصه.
‫زمانی بچه بودم،
‫مادرم بهت گفت که نگرانی کلید موفقیته.
‫بدشانسی دنبال کسانی میره که ‫با بیخیالی طی می‌کنن.
‫با اینکه استعداد درس خوندن داشتم،
‫ولی آدم خجالتی و ترسویی بودم.
‫بنظر مادرتون فرد باهوشیه.
‫مطمئنم خودشم زن قابل‌تحسینی بود.
‫تو که گریه نمی‌کنی، نه؟
‫برای آبریزش بینی چی تجویز می‌کنیم؟
‫سوچانگ‌ریونگتانگ.
‫بنظرم بسیار نابغه‌ای.
‫سوچانگ‌ریونگتانگ.
‫یو سه‌یوب دوست کودکی پادشاهه.
‫منتظر وقت مناسبه تا اونو احضار کنه.
‫پس عجله نکن.
‫باید یجوری از شرش خلاص بشی ‫که معلوم نشه.
‫[دونگی بوگام 1]
‫خوندن دونگی بوگام هنوز واسش سخته؟
‫[دونگی بوگام]
‫[دونگی بوگام 2]
‫[دونگی بوگام 3]
‫[دونگی بوگام 4]
‫اه، درسته.
‫اون‌وو.
‫ کتاب می‌خوندی؟
‫فکرشو می‌کردم.
‫بیا.
‫اه. مرسی.
‫[گوگوبیاتگ بانگ]
‫اگه تا صبح قصد داری بخونیش، ‫ازت پس می‌گیرم.
‫نه. اینکارو نمی‌کنم.
‫فردا بهت کمک می‌کنم.
‫خانم رو با طب سوزنی درمان کن.
‫به همین زودی؟
‫آره.
‫بیا.
‫کادو اولین مداوات.
‫نمی‌تونم قبول کنم. ‫مال توئه.
‫واسه زمانی که بازم مَردم رو درمان کنین، احتیاج دارین.
‫تا اون وقت، می‌تونی دستای من باشی؟
‫می‌تونی اینکارو واسم انجام بدی؟
‫پس تا اون وقت.
‫وقتی که زمانش برسه.
‫بله.
‫وقتی که زمانش برسه،
‫بهم برگردون.
‫باشه، حتما.
‫گیاه دارویی وجود داره که ‫رنگ فلز رو عوض کنه؟
‫ این دفعه نباید شکست بخوری.
‫شما هم سری اول اضطراب داشتین؟
‫دستای تو خیلی بهتر از دستای من هستن.
‫یه روز، خودتم بهش باور پیدا می‌کنی.
‫به این میگی درس خوندن؟
‫- ساکت. ‫- انگشت اشاره ارباب چو.
‫زخمی داره که برای استفاده مکرر ‫از شلاق بوجود میاد.
‫طبیب گای؟ خونه هستین؟
‫زمانی یکی به کسی فحش میده، ‫باید اونو به مقامات گزارش بدی.
‫یه نقشه‌ای بکش که شکست نخوره.
‫اون مُرده.
‫شاید بتونیم نجاتش بدیم.
‫نمی‌تونم.
‫باید بتونی.