‫[تمامی شخصیت‌ها، ارگان‌ها، مکان‌ها ‫و اتفاقات در این سریال خیالی هستن.]
‫اون‌وو.
‫ کتاب می‌خوندی؟
‫می‌دونستم.
‫بیا.
مچکر.
‫[گوگوبیاتگ بانگ]
‫اگه بخوای تموم شب بخونیـش،
‫پسـش می‌گیرم.
‫نه، این کار رو نمی‌کنم.
‫فردا همراهیـت می‌کنم،
‫تا خانم رو طب سوزنی کنی.
‫به همین زودی؟
‫آره.
‫این یه هدیه‌ست،
‫واسه اولین درمانـت.
‫نمیشه قبول کنم، ‫مال شماست.
‫موقعی که مجددا بخواین درمان کنین ‫نیازتون می‌شه.
‫تا اون وقت،
‫ممکنه دست‌های من باشی؟
‫می‌تونی این کار رو واسم بکنی؟
‫تا اون وقت.
‫تا موقعی زمانـش برسه.
‫بله.
‫وقتی زمانـش رسید،
‫بهم برمی‌گردونیـش.
‫بله، همین کار رو انجام میدم.
‫یو سه‌یوب دوست بچگی شاه‌ـه.
‫باید جوری از شرش راحت شی ‫که نشه ردش رو گرفت.
‫اصلا مدرکی جا نذار.
‫[قسمت ششم]
‫ متوجه شدم خانواده‌ی ندیمه‌ی فراری دربار، ‫«وول‌یی» کجا زندگی می‌کنن.
‫- چونگجو؟ ‫- بله، ارباب من.
‫با اجازه‌ی شما می‌تونم برم اونجا ‫تمومشون رو دستگیر کنم.
‫این بار باید درست انجام شه.
‫اگه از شر یو سه‌یوب ‫و ندیمه‌ی دربار راحت شیم،
‫همه مدارک مربوط به ‫مرگ پادشاه از بین میره.
‫البته، ارباب من.
‫واسه اطمینان خودم شخصاً میرم.
‫آی، کمرم.
‫خدای من! ‫روح!
‫یه روح اینجاست!
‫برو گمشو!
‫کجاست؟ ‫روح کجاست؟
‫- کجا... ‫- خدای من.
‫منم، اون‌وو.
‫خدایا، ما رو ترسوندی.
‫چی؟
‫ چیکار می‌کردی؟
‫بانوی من.
‫روی گوشتِ خوشمزه ‫تمرین طب سوزنی نکنین، حیفـه.
‫بهتره روی من تمرین کنین.
‫از قبلِ طلوع خورشید ‫ تمرین می‌کنی؟
‫بعد از اینکه اینو بهم دادین ‫دیگه نتونستم بخوابم.
‫پس بیا خوب تمرین کنیم.
‫کمر درد داره، ‫پس از اینجا شروع کن.
‫نقطه‌ی «بائسو» باید سوزن رو ‫مورب و با عمق کم وارد کنم.
‫درستـه؟
‫بله.
‫اوه، نه.
‫چیزی نیست.
‫تو چیزیت نشد.
‫به عنوان کسی که تا حالا ‫این کار رو انجام نداده معرکه بود.
‫هرگز درد نداشت.
‫شاید باید همین حالا ‫آزمون مدرک پزشکی رو بدین.
‫- ثابت بمون. ‫- این درد داشت.
‫طبیب یو! ‫یه نفر با شکم درد شدید اومده.
‫همین حالا بیاین!
‫به این زودی بیمار اومد؟
‫به تمرین ادامه بده.
‫زمانی خودش روی من تمرین می‌کرد ‫همه‌جام کبود شده بود.
‫روی قسمت‌های دیگه ‫هم تمرین کن.
‫پس...
‫هابگوک خوبه؟
‫بفرما.
‫می‌دونین...
‫بعد از اینکه مادرش مُرد، ‫یهو تصمیم گرفت
‫طبیب شه، با اینکه توی ‫امتحان مخصوص هنرهای آزاد
‫بهترین نمره رو آورده بود، ‫خانواده‌ش رو دیوونه کرده بود.
‫همه مدت روی من تمرین می‌کرد،
‫واسه همین میدونم ‫هابگوک کجا می‌شه.
‫خدای من، حتی توی آزمون مخصوص ‫هنرهای آزاد هم بهترین نمره رو آورده.
‫مشخصه، توی هر آزمونی که ‫شرکت کرده نمره‌ش معرکه شده.
‫و اون کله‌شق‌ترین فردیه ‫که می‌شناسم.
‫اون جعبه‌ی سوزن رو...
‫اعلیحضرت پادشاه ‫بهش کادو داده،
‫زمانی که توی آزمون مدرک ‫پزشکی نمره‌ش خوب شد.
‫فقط همین یکی ازش هست.
‫نمی‌دونستم انقدر چیز باارزشیـه.
‫داخل قصر،
‫همه بهش می‌گفتن ‫«سوزن الهی».
‫خود اعلیحضرت پادشاه ‫این لقب رو بهش داد.
‫اطلاع داشت دقیقاً چه ‫دارویی باید تجویز کنه.
‫و با یه جلسه طب‌ سوزنی،
‫می‌تونست حتی مُرده رو زنده کنه.
‫انقدر کاربلد بود؟
‫بقیه ممکنه فکر کنن
‫دروغ می‌گی.
‫چیزی نیست.
‫خوبـم.
‫برای همین دیوونه کننده‌ست.
‫می‌دونین، این خوبـه که
‫یه مهارتی که نداشتی ‫رو به دست بیاری،
‫ولی از دست دادن مهارتی که داشتی،
‫آدمو دیوونه می‌کنه.
‫واسه هرکاری اولین دفعه هست.
‫خودتون هم سر اولین بیمارتون ‫اضطراب داشتین؟
‫مشخصه که داشتم.
‫اولین بیمارم ولیعهد بود.
‫جدی؟
‫بله.
‫دست‌هام حتی از اینم ‫بیشتر می‌لرزید.
‫اینجوری.
‫نباید بخندم.
‫عذر می‌خوام.
‫«بهترین دست‌ها رو به دست آوردم.
‫حتی از دست‌های خودم هم بهتره‌ن.»
‫می‌دونم یه روزی کاری می‌کنی ‫پیش خودم چنین فکر کنم.
‫خانم.
‫ممکنه اول نبض‌تون رو بگیرم.
‫حتماً.
‫اخیراً توی انگشت‌هاتون ‫احساس گرفتگی داشتین؟
‫از کجا متوجه شدی ؟
‫و به خاطر نگرانی بیش از حد ‫همه شب بیدارین.
‫انرژی توی کبد بی‌حرکت مونده، ‫که موجب ضعیف شدن ضربان قلب می‌شه.
‫به جز اون، احساس می‌کنم ‫نبض‌تون سریع هم می‌زنه.
‫[بیماری: تپش قلب]
‫پسر همسرتون، سوک‌چول
‫و همسر دومشـون که با شما ‫زندگی می‌کنن،
‫باید دلیل این بیماری باشه.
‫با گرفتن نبضـم تموم ‫اینا رو متوجه شدین؟
‫می‌دونین بیشتر کجا ‫این بیماری رو دیدم؟
‫اقامتگاه ملکه.
‫همون‌جور که می‌دونین توی اندرونی دربار ‫یه عالمه خانم صیغه‌ای هست.
‫ناراحتی و دل شکستن،
‫موجب مسدود شدن انرژی ‫توی کبد می‌شه.
‫خوشبختانه با طب سوزنی ‫راحت می‌شه بازش کرد.
‫چرا سراغ درمان مشکل‌تون نبودین؟
‫به جای اینکه اجازه بده ‫یه طبیب بیاد معاینه‌م کنه،
‫همسرم واسم جادوگر میاره.
‫بیشتر به دنیای ماورایی اعتقاد داره.
‫چه کسی انقدر ناراحت‌تون کرده؟
‫سوک‌چول؟ یا اون زن؟
‫طبیب یو، دیگه زیاده‌روی می‌کنین.
‫بیچاره سوک‌چول پسر خوبیـه.
‫برخلاف مادرش.
‫به خاطر دلایل شخصی،
‫نتونستم مواظب اون پسر باشم.
‫پس حتماً اون زن ‫باعث دل شکستگی‌تون شده.
‫الان دوسال شده که،
‫اون صیغه‌ای اومده و جوری رفتار می‌کنه ‫ انگار بانوی این خونه‌ست.
‫ترس حرف مردم باعث شده ‫رنج و عذاب زیادی بکشم.
‫حق با شماست.
‫من اجازه دادم یه صیغه‌ای گیسنگ ‫توی این خونه برای خودش بچرخه،
‫واقعاً از این بابت شرمنده‌م.
‫حالا می‌تونین طب سوزنی ‫رو انجام بدین؟
‫بله خانم، امروز درخدمت‌تون هستم.
‫حسـش کردی؟
‫باید حس کنی که داره تو رو ‫به سمت خودش می‌کشه.
‫درستـه.
‫جون ‌یانگ، بعدی تویی.
‫همیشه چی بهت گفتم؟
‫وقتی مشاور دوم احضارم کنـه،
‫فوراً یه مقام عالی‌رتبه ‫به دست میارم.
‫این فرصت هنوز برام وجود داره.
‫با این حال پسر ارشدم،
‫فکر می‌کنه می‌تونه ‫از زیرکار در بره!
‫اشتباه کردم، ببخشید پدر.
‫لطفاً بهم رحم کنین.
‫چطوریه که...
‫حتی به باهوشی ‫برادر ناتنی‌ت هم نیستی؟
‫بلند شو.
‫روی پاهات وایسا!
‫حتماً این چندروز اصلاً ‫نتونسته بخوابه،
‫واسه همین انقدر سریع ‫خوابـش برد.
‫به خاطر اینه که انرژی ‫دوباره جریان پیدا کرد،
‫به لطف طب سوزنیِ تو.
‫شماها کی هستین؟
‫توی ملک من چیکار می‌کنین؟
‫ما طبیب‌های درمونگاه گای‌سو هستیم، ‫اومده بودیم خانم رو ببینیم.
‫که اینطور.
‫شنیده بودم یه بیوه دوباره ‫موهاش رو پایین می‌بنده،
‫و یه طبیب شده.
‫باید خودت باشی.
‫ببخشید، ارباب من.
‫ما فقط نگران سلامتی‌شون بودیم.
‫طبیب‌ها فقط بیمارها رو ‫ملاقات می‌کنن.
‫همسر من که بیمار نیست.
‫فقط توی یه دوره‌ای قرار داره،
‫که شانسـش ته کشیده.
‫بیماری باید درست درمان شه...
‫البته، ارباب من.
‫ما فقط برای هم‌صحبتی ‫باهاشون اینجا اومدیم.
‫هیچی روحیه‌شون رو بهتر نکرد ‫برای همین داریم میریم.
‫بانو اون‌وو، می‌دونم ارباب چو ‫مرد قابل احترامیـه، ولی...
‫- صداتون رو بیارین پایین! ‫- چی؟
‫باید به بچه‌ها سر بزنیم.
‫تو مایه‌ی ننگی!
‫پسره‌ی لوسِ پررو.
‫به هیچ دردی نمی‌خوری.
‫فقط گمشو برو!
‫هوی یانگ، جون یانگ.
‫بذار ببینم.
‫بچه‌های بیچاره‌ی من. ‫حالتـون خوبـه؟
‫خدای من.
‫گریه نکنین، پسرهای من.
‫چیزی نیست.
‫درست می‌شه.
‫انگشت اشاره‌ی دست راست ‫ارباب چو،
‫روش یه زخم بود که به خاطر ‫استفاده‌ی مکرر از شلاق‌ـه.
‫حتماً مرتب پسرها رو شلاق می‌زنه.
‫توهُم و پرت و پلا گفتن،
‫علائم کم‌آبی‌ـه.
‫- کم‌آبی؟ ‫- آره.
‫ولی این موقع سال ‫هیچکس گرمازده نمی‌شه.
‫چطور ممکنه بدنـش کم‌آب باشه؟
‫وقتی نبض‌ش رو گرفتم، ‫هیچ مشکلی توی...
‫شکم یا بقیه‌ی ارگان‌هاش ‫حس نکردم.
‫پس...
‫این یعنی بیمار نیست.
‫ممکنه توی دردسر بزرگ‌تری باشه.
‫چطور می‌تونیم کمکـش کنیم؟
‫تا وقتی توی اون خونه‌ست ‫نمی‌تونیم درست درمانـش کنیم.
‫پدر توی روز کجا غیب‌ش می‌زنه؟
‫بازم رفتـه.
‫جانگ گون، ندیدیش؟
‫همین؟
‫فقط همین درخواست ‫رو ازم داری؟
‫درخواست مهمیـه برام.
‫گای جی هان، ‫طبیب افسانه‌ای...
‫از دفتر پزشکی، این همه راه ‫تا هانیانگ اومده،
‫فقط برای همچین درخواستـی.
‫پیر شدی، دوستِ من.
‫از اینکه باهات در ارتباط نبودم، ‫واقعاً شرمنده‌م.
‫میدونم از وقتی دوست صمیمیـت ‫یو هو‌میونگ...
‫فوت کرده،
‫من دیگه تنها کسیـم که داری.
‫یعنی چی یو هو‌میونگ فوت کرده؟
‫نمی‌دونستی؟
‫بعد از اینکه شاه پیشین ‫فوت کرد،
‫رئیس پلیس یو هو‌میونگ،
‫به خاطر افتادن از روی اسب ‫فوت کرد.
‫که باعث شد مردم شایعه درست کنن.
‫واقعاً نمی‌دونستی؟
‫پسرش یو سه‌یوب کسی بود
‫که شاه مرحوم رو ‫طب سوزنی کرده بود،
‫واسه همین خانواده‌شون ‫کاملاً نابود شدن.
‫حتماً واسه همین بهت ‫آگهی فوت ندادن.
‫خدای من، چطور نمی‌دونستی؟
‫حالا بیا بنوشیـم.
‫طبیب گای!
‫خونه‌این؟
‫لطفاً بیاین بیرون، طبیب گای!
‫طبیب گای!
‫سلام.
‫چی شده؟
‫ارباب جوان.
‫ارباب سوک‌چول.
‫فکر کنم مُرده.
‫چی داری میگی؟
‫واضح صحبت کن.
‫اون بچه مُرده؟
‫کی؟ چطوری؟ چرا؟
‫گفتـش...
‫صدای ارواح رو می‌شنوه،
‫و دیگه نفس نکشید.
‫سوزن‌هات رو بردار.
‫جانگ گون، کتاب‌های طب اطفال ‫رو بیار.
‫باشه.
‫طبیب گای کجاست؟
‫هنوز از هانیانگ برنگشته.
‫اتاقـش هنوز تاریکـه.
‫هروقت برگشت بهش خبر میدم.
‫باید بریم اون بچه رو ببینیم.
‫باشه.
‫خانم این چیزای اهریمنی رو ‫اطراف اقامتگاهِ من دفن کرده،
‫و این بچه رو طلسم کرده.
‫سوک‌چول تسخیر شده ‫واسه همین مریضـه!
‫لطفاً حداقل از این بچه ‫محافظت کنین، ارباب من!
‫نتونستی اون‌جوری که در شأن ‫همسر ارباب هست رفتار کنی.
‫چرا رفتی سراغ جادوگری؟
‫نه تنها حسودی می‌کنی، ‫دیگران رو هم طلسم می‌کنی؟
‫- چرا... ‫- من از این ماجرا بی‌خبرم.
‫باشه.
‫تا وقتی اعتراف کنه،
‫زندانیـش کنین!
‫- بله، قربان. ‫- بله، قربان.
‫چون احمقـی داری گولـش ‫رو می‌خوری،
‫یا از روی حیله‌گری داری اینجوری ‫وانمود می‌کنی؟ اصلاً نمیدونم.
‫ولی من هیچ ارتباطی ‫با این ماجرا ندارم.
‫اگه اینجوری باهام بدرفتاری کنی،
‫پشیمون می‌شی!
‫همین‌جوری واینستین!
‫- مادر! ‫- مادر!
‫حالت خوبـه؟
‫از اینطرف.
‫توی همچین روز مهمی ‫مجبور بود بره جایی؟
‫چندوقته شب‌ها زیاد میره بیرون.
‫این وقتِ شب کجا میرین؟
‫چرا انقدر دیر اومدین...
‫باهامون بیاین، خیلی مهمـه.
‫توی راه حرف می‌زنیم.
‫سوک‌چول مُرده!
‫چون شما هیچ کاری نکردین.
‫طبیب یو زنده‌ش می‌کنه.
‫چی داره میگه؟
‫بیاین فعلاً راه بیفتیم.
‫بدویین، وقتی رسیدیم می‌فهمیم.
‫چی شده...
‫سوک‌چول.
‫سوک‌چول!
‫سوک‌چول، پاشو.
‫سوک‌چول.
‫فکر کنم دیر رسیدیم.
‫خوبـه، سوزن‌هات رو دربیار.
‫باکائی، اینجونگ، هابگوک.
‫بعد گومجین، اوگک.
‫اون مُرده.
‫نه هنوز دیر نشده.
‫یه نبض ضعیف حس کردم.
‫اگه درست انجامـش بدیم،
‫می‌تونیم نجاتـش بدیم.
‫چیکار باید بکنم؟
‫اولین سوزن رو بزن به باکائی.
‫یکم به صورت نزدیک‌تر شو.
‫همین نقطه‌ست، ‫دوباره حسـش کن.
‫آفرین، نقاط بعدی گومجین، اوگک‌ـه.
‫اونا توی دهان هستن.
‫و باید خون بزنه بیرون.
‫نمی‌تونم انجامـش بدم.
‫باید بتونی.
‫یک،
‫دو،
‫سه.
‫مامان.
‫سوک‌چول.
‫زنده‌ای.
‫آفرین.
‫آب.
‫می‌شه بری داخل؟
‫چقدر پرروئه.
‫از کدوم طرف؟
‫بیا.
‫نمی‌گم.
‫به هیچ‌کس نمی‌گم.
‫فقط بذار زنده بمونم.
‫جانگ گون.
‫بیا.
‫خدای من.
‫آب.
‫از اینجا برین بیرون.
‫همه‌شون رو ببرین بیرون!
‫- ما نمیریم. ‫- خدای من!
‫- چرا... ‫- راه برین.
‫- می‌شه به حرفـم گوش بدین؟ ‫- نه!
‫انقدر نق نزنین!
‫بس کنین.
‫داریم راه میریم.
‫- زود باشین. ‫- ولمـون کنین!
‫شماها...
‫چطور جرئت کردین،
‫بدون اجازه وارد خونه‌ی من شین، ‫و سر و صدا راه بندازین؟
‫ارباب من، ما یه بچه‌ی مُرده ‫رو نجات دادیم.
‫اتفاق‌های بدی داره میفته.
‫فعلاً برین.
‫برین!
‫بندازینشـون بیرون!
‫- باشه. ‫- بله، قربان.
‫- نه. ‫- صبر کنین!
‫خدای من.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫چرا از طلسم استفاده می‌کنین،
‫وقتی به خاطر کمبود عنصر آب ‫انرژیتون مسدود شده؟
‫واسه همینـه که یه روز خوش ‫توی خونه‌تون ندارین.
‫به خاطر کمبود عنصر آب ‫انرژیـم مسدود شده؟
‫اون آب کجاست؟
‫سوک‌چول این اواخر ‫همه‌ش از تشنگی ناله می‌کرد.
‫این به خاطر انرژیِ آبـه.
‫منظورت اینـه که...
‫توی وجودم بیشتر عنصر آتش‌ـه؟
‫درستـه.
‫نظر شما چیـه، طبیب گای؟ ‫موافقیـن، درستـه؟
‫بله.
‫شما رُک و راست هستین،
‫برای همین سریع اشتباه دیگران ‫رو بهشون گوشزد می‌کنین.
‫شما عادل هستین، ‫و بی‌عدالتی رو تحمل نمی‌کنین،
‫واسه همین به بچه‌های خودتون ‫شلاق می‌زنین،
‫و بدون کوچک‌ترین تردیدی ‫گوشمالی‌شون می‌کنین.
‫این کاریـه که عنصر آتش ‫باهاتون می‌کنه.
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫از روی نبض‌تون فهمیدم ‫که موضوع جدی‌ایـه.
‫اگه درمانـش نکنین، ‫سکته می‌کنین.
‫چی؟ چی گفتی؟
‫صورتـتون قرمزه،
‫و تجمع چربی رو ‫پشت گردنـتون می‌بینم.
‫سکته می‌کنین.
‫سکته؟
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫این طبیب پیر بهتـون ‫رسیدگی می‌کنه.
‫بهتـون میگه دقیقاً چه دارویی ‫باید مصرف کنین.
‫من سوک‌چول رو می‌برم ‫و درمانـش می‌کنم،
‫چون مشکل انرژی آب‌ـه.
‫باشه، همین کار رو بکن.
‫تو بمون.
‫و تو همین الان سوک‌چول رو ببر.
‫لطفاً با دل و جون ارباب چو ‫رو درمان کنین.
‫حتماً.
‫شما توی وجودتون ‫زیادی گرما دارین.
‫درستـه، دارم!
‫بفرما.
‫طبیب یو، خیلی عالی بود.
‫آره، منم نزدیک بود بهش بگم ‫نبض منـم بگیره.
‫دیدن این صحنه که بهش گفتین ‫سکته می‌کنه لذت‌بخش بود.
‫- حقـش بود. ‫- آره.
‫حقیقت رو گفتم.
‫از روی نبض‌ش فهمیدم
‫که زیادی گرما و عنصر آتش ‫توی وجودش هست،
‫که داره به ارگان‌ها و قلبـش ‫فشار میاره.
‫اگه درمان نشه، به زودی ‫حمله‌ی مغزی بهش دست میده،
‫که بهش میگن سکته.
‫می‌تونی این چیزهارو ‫از روی نبض یه نفر بفهمی؟
‫خدای من، چقدر جالب.
‫خودت درست پیشبینی کردی ‫که سوم ماه مارچ بارون میاد.
‫منم می‌تونم درست حدس بزنم ‫که دیروز شام چی خوردین.
‫اگه چیزی برای قایم کردن ندارین ‫بدین نبض‌تون رو بگیرم.
‫این چیزا رو هم می‌تونی بگی؟
‫آره، معلومه که می‌تونه.
‫جانگ گون، برنج سوخاری خوردی؟
‫خودم تنهایی «یومیل‌گوا» خوردم.
‫[دسر کره‌ای که با سرخ کردن ‫ترکیب آرد و عسل درست می‌شه]
‫[باید از سوک‌چولِ بیچاره‌مون ‫محافظت کنیم.]
‫[نمک]
‫[سوک‌چول]
‫نمک؟
‫یکی نمک به خوردش داده ‫تا به نظر بیاد تسخیر شده.
‫این وحشتناکـه.
‫درستـه، کشتی‌ران‌های اقیانوس ‫وقتی آب آشامیدنی‌شون تموم می‌شه،
‫و آب دریا می‌خورن،
‫شروع می‌کنن به پرت و پلا گفتن، ‫انگار تسخیر شده‌ن،
‫و از حال میرن.
‫درستـه، می‌تونی کاری کنی ‫دیگران دیوونه به نظر بیان.
‫این کار کاملاً اهریمنی‌ـه.
‫باید کسی که این کار رو کرده ‫رو پیدا کنیم و مجازاتـش کنیم.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫چطور کسی می‌تونه ‫همچین کاری کنه؟
‫فقط باید کسی که نمک ‫به خوردش داده رو پیدا کنیم، درستـه؟
‫کار آسونی نیست، همه اعضای ‫اون خونه مشکوک به نظر میان.
‫حالا که فکر می‌کنم،
‫هیچ‌کس توی اون خانواده ‫نرمال نیست.
‫ممکن کار هرکسی باشه،
‫و همه حداقل یه نقشی ‫توش داشتن.
‫با این حال، من مطمئنم ‫کار خانم جودونگ‌گانگ نیست.
‫امکان نداره.
‫موافقم، وقتی سوک‌چول ‫رو آورد درمونگاه،
‫به نظر میومد واقعاً نگرانـه.
‫طبیب گای، عجله کنین. ‫لطفاً این پسر رو معاینه کنین.
‫ولی اون روز سوک‌چول ‫رو نادیده گرفت.
‫گریه نکنین.
‫اگه از روی حس نگرانی و تهدید ‫به خاطر اون زن صیغه‌ای
‫به سوک‌چول آسیب زده باشه چی؟
‫احتمالـش هست، مگه نه؟
‫بیخیال، حتی اینطوریـم باشه، ‫چطور می‌تونه یه بچه رو بکشه؟
‫دیگه توی این مورد ‫داری زیاده‎روی می‌کنی.
‫اگه باور دارین کار خانم نیست ‫دست‌هاتون رو ببرین بالا.
‫طبیب یو درست میگه.
‫چطور مطمئن باشیم ‫کار اون نیست؟
‫آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه ‫دیگران چی توی سرشونـه.
‫و از اونجایی که نمک گرونـه،
‫حتماً کلید انبار دست اونـه.
‫اون روز یه بانویی توی مغازه‌ی ‫ماهی فروشی بهم گفت،
‫خانم از دوسال پیش ‫یهو خسیس شده.
‫درستـه، دیگه به نیازمندان ‫برنج اهدا نمی‌کنه.
‫- درستـه. ‫- آره.
‫ایپ بون، خسیس خودتی!
‫تو کلید انبار رو گرفتی، ‫گفتی برنج اهدا می‌کنی.
‫دختر بدجنس!
‫فقط باید به نیازمندان بدی، ‫نه به همه که!
‫- ای دختر... ‫- ولـش کن!
‫خدای من.
‫برین بخوابین.
‫دارین چیکار می‌کنین؟ ‫این وقت تلف کردنـه.
‫تو! بهت گفتم توی...
‫مسائل این خانواده ‫دخالت نکن، نگفتم؟
‫همچین اتفاقی باید به ‫دفتر دادرس گزارش بشه.
‫گزارش رو بده ‫و دیگه دخالت نکن.
‫گزارش میدم،
‫ولی قول دادی کمک کنی.
‫درمانـش کردم، ‫دیگه چیکار کنم؟
‫دردسر درست کردن برای ‫خانم جودونگ‌گانگ،
‫مثل دردسر درست کردن ‫برای خاندان سلطنتی‌ـه.
‫ای کودن. ‫این اصلاً خوب نیست.
‫دیگه نمی‌تونی واسه خودت بچرخی ‫و برای معاینه بری خونه‌ی مردم.
‫اجازه نداری!
‫سوک‌چول حالـش خوب نیست! ‫چقدر بدجنسـی!
‫می‌دونم هرچی از ‫دهنـت درمیاد میگی،
‫ولی خیلی ذاتـت خرابـه.
‫دقیقاً، همیشه خیلی بدجنسی.
‫تنها اخلاقـت که عوض نمی‌شه همینـه.
‫چطور یه طبیب حسی دلسوزی ‫برای دیگران نداره؟
‫- دقیقاً. ‫- پست فطرت.
‫چطور نمی‌خوای به همچین ‫بچه‌ی دوست‌داشتنی‌ای کمک کنی؟
‫می‌گم بی‌احتیاطی نکنین.
‫یه نقشه‌ی شکست‌ناپذیر ‫برام بیارین.
‫وگرنه، فراموشـش کنین.
‫اخیراً توی انگشت‌هاتون ‫احساس گرفتگی داشتین؟
‫پسر.
‫از چیزی که فکر می‌کردم سخت‌تره.
‫- چطور جرئت کردی، بذار سرجاش. ‫- باشه.
‫درست کردن اینا کلی زحمت داره.
‫بعداً یه دونه زشتـش رو ‫بهت میدم بخوری.
‫چرا زشت؟ خوشگلـش رو بده.
‫خوشگل‌هاش برای مریض‌هاست.
‫جانگ گون دست‌شویی کرده.
‫نه، من دست‌شویی نکردم!
‫سوک‌چول...
‫دیگه حالـش خوبـه؟
‫آره.
‫اگه بفرستیمـش خونه، ‫دوباره مریض می‌شه.
‫نمی‌شه همین جا ‫پیش ما بمونه؟
‫منم مریض بودم،
‫ولی طبیب گای اجازه داد ‫توی درمونگاه بمونم.
‫واقعاً؟
‫آره این کارو کرد.
‫سومین روز از سومین ماه قمری.
‫می‌بینم که برگشتی.
‫آسمون صاف بود، برای همین ‫رفته بود یه گلخونه بسازه.
‫با یه عالمه پول رفت،
‫ولی با یه پسر بچه ‫روی کولـش برگشت.
‫اون مریضـه؟
‫با اینکه پول براش همه چیزه.
‫بانو نامهی، ‫لطفاً براش آب بیارین.
‫بیا.
‫طبیب گای.
‫پسر کجاست؟
‫داخل، لطفاً کمکـش کنین.
‫تو کی هستی؟
‫نمی‌تونی بدون اینکه پول بدی ‫پسرم رو ببری!
‫لطفاً ببرینـش.
‫تو ساکت...
‫این پول رو می‌گیری و ارتباطـت رو ‫کاملاً با این پسر قطع می‌کنی.
‫پدری که پول از پسر مریضـش ‫براش مهم‌تر باشه،
‫همون بهتر پسری نداشته باشه.
‫لعنتی.
‫این نسخه‌های جدید ‫کلافه‌م کرده!
‫ای مرد سنگدل.
‫دیگه چی شده؟
‫وقتی انقدر با عاطفه هستی ‫که به جانگ گون اهمیت بدی،
‫چرا نمی‌ذاری به سوک‌چول ‫کمک کنیم؟
‫وقتی نقشه‌ای نداری ‫چطوری می‌خوای کمک کنی؟
‫این حماقت محض‌ـه.
‫این گنگ‌جین‌دانگ برای شما.
‫من، جانگ گون،
‫شما رو دوست دارم، ‫طبیب گای.
‫همون‌طور که منو نجات دادین،
‫میدونم سوک‌چول رو هم ‫نجات میدین.
‫ای بچه‌ی لوس.
‫فهمیدم بهم رشوه دادی.
‫من و بانو اون‌وو تمام شب ‫مشغول نقشه کشیدن بودیم.
‫شاید بهتره بشنویـش.
‫به حرفات گوش میدم،
‫اگه به هرطریقی به درمونگاه ‫آسیبی بزنه،
‫پاهات رو می‌شکنم ‫تا مجبور شی تا ابد اینجا بمونی.
‫حالا بگو.
‫اینا از قبلی‌ها خیلی بهتره.
‫ازت می‌خوام بازم بیاری.
‫همه رو به بانو نامهی مدیونـم.
‫اون آب و هوا رو پیش‌بینی کرد، ‫و فالـم رو گرفت،
‫و کمکـم کرد تصمیم بگیرم ‫کجا بکارمـش.
‫اون از همه‌چی خبر داره.
‫آشپز درمونگاه گا‌ی‌سو، درستـه؟
‫خودشـه، بانو نامهی.
‫ولی هیچ‌کس نمی‌تونه انقدر ‫توانایی داشته باشه.
‫دارم بهت می‌گم اون داره، ‫اسمـش بانو نامهی‌ـه.
‫بانو نامهی!
‫«جاسنجاباک»
‫یعنی افتادن توی تله‌ی خودت.
‫خب بهم بگو،
‫توی آینده‌م می‌بینی که
‫به این زودی‌ها مشاور دوم ‫احضارم کنه؟
‫البته.
‫یه آویز یشم ‫توی یه روز مبارک بندازین،
‫و...
‫به دفتر احضار می‌شین.
‫انرژی...
‫خب؟
‫حس می‌کنم به یه مقام ‫عالی‌رتبه می‌رسین.
‫خودشـه!
‫با این حال، ‫یه مانع اطرافـتون حس می‌کنم.
‫می‌تونی تشخیص بدی چیـه؟
‫بفرمایید.
‫اینجا شما وارد عمل می‌شین، ‫طبیب گای.
‫حال پسر خوب شده،
‫و به اتاقـش برگردونده شده.
‫لطفاً حواستـون باشه روی ‫کلمه‌ی «امشب» تاکید کنین.
‫امشب!
‫باید تا صبح دووم بیاره ‫تا کامل خوب شه.
‫به ارباب چو اطلاع بده
‫که من دیگه برنمی‌گردم ‫بهش سر بزنم.
‫البته، ممنون طبیب گای.
‫امشب!
‫درستـه.
‫امشب،
‫با تقدیم کردن آب تازه‌ی چاه ‫به ارواح دعا می‌کنم.
‫لطفاً حواستـون باشه،
‫امروز کسی اطراف خونه نچرخه.
‫- مادر. ‫- مادر.
‫پسرها، چرا اومدین اینجا؟
‫بذار از اینجا ببریمـتون بیرون.
‫کاری که لازمه رو بکنین.
‫باشه، بیاین بریم.
‫ارباب چو، باید توی مکان مشخص شده ‫منتظر بمونین.
‫پسرم.
‫بیدار شو.
‫فرنی‌ت رو بخور.
‫بلند شو و فرنی‌ت رو بخور.
‫بیدار شو.
‫بلند شو!
‫ای عفریته‌ی بدجنس.
‫چطور تونستی به پسر خودت ‫آسیب بزنی؟
‫چطور؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫تو یه گُل زیبا و معصوم بودی.
‫پس چرا؟
‫می‌خواستم سری توی سرها دربیارم.
‫چی؟
‫مگه بهم نگفتی می‌تونم ‫بیام توی اتاق اصلی؟
‫کِی... کِی همچین حرفی زدم؟
‫چرا؟
‫چرا هرشب نمک به خورد ‫پسرش می‌داد؟
‫می‌خواست اون رو بیمار ‫نشون بده،
‫تا بتونه...
‫به عنوان یه مادر دلسوز ‫جلب ترحم کنه.
‫درضمن با این کار، برای همسر اول‌تون ‫پاپوش درست کنه،
‫تا بتونه جاش رو بگیره.
‫نقشه‌ی اهریمنی‌ش دوتا هدف داشته.
‫ای احمق!
‫نه.
‫توی نقشه‌ی من دخالت کردی ‫و خرابـش کردی!
‫واسه همین میمیری!
‫اون‌وو.
‫نباید تکون بخوری.
‫فکر کنم غُر شد.
‫ببخشید.
‫خیالم راحت شد.
‫خیلی خیالم راحت شد.
‫خدای من...
‫من خوبـم.
‫حالا اون بچه بمیره یا زنده بمونه،
‫واسه تو که مهم نیست، ‫چرا انقدر شلوغـش کردی؟
‫با کتک‌های تو بمیره یا اینجوری!
‫چه فرقی داره؟
‫ببرینـش...
‫این عفریته رو از اینجا ببرین!
‫بله، ارباب من.
‫ولـم کنین!
‫ولم کنین!
‫آزادم کنین!
‫می‌دونین من کی‌ام؟
‫ولـم کنین!
‫خدای من.
‫بانوی من.
‫همه رو بفرستین برن.
‫من راه حل واقعی رو ‫بهتون میدم.
‫آره.
‫آره، تو رو فراموش کرده بودم.
‫آخرین مرحله.
‫باید برای همیشه سوک‌چول ‫رو ازش دور کنیم.
‫انرژی‌ای که نمیذاره به دوران طلایی‌تون ‫برگردین رو پیدا کردم.
‫چیـه؟
‫مَردها.
‫توی این خونه زیادی مَرد هست.
‫جایی برای یانگ نمی‌مونه ‫تا از شمال وارد شه.
‫[مَرد]
‫نیروی خورشید.
‫این چی می‌‌تونه باشه؟
‫مشخصه‌ی نور خورشیده.
‫[نور خورشید]
‫- این یعنی... ‫- هانیانگ.
‫[هانیانگ]
‫اون پسر رو بفرستین جایی ‫که انرژی خوبی داشته باشه.
‫انرژی این خونه رو حس می‌کنم،
‫مرگ‌ـه.
‫قصد کشتـن داره.
‫کسی میمیره؟
‫یه چیزی جلوی جریان ‫انرژی مثبت رو گرفته.
‫اون چیز، اعمال شماست.
‫این باعث انرژی مرگ ‫توی این خونه شده.
‫با دست‌های خودتون ‫دارین شانس خودتون رو کم می‌کنین.
‫از این به بعد دیگه این کار رو نمی‌کنم.
‫همچین مزخرفاتی رو به خورد ‫ارباب چو دادن خیلی سخت بود.
‫با کمک تو،
‫تونستیم سوک‌چول رو ‫از اونجا بیاریم بیرون.
‫یه تشکری هم باید از بانو سو بکنیم ‫که امروز جون خودش رو به خطر انداخت.
‫دیگه...
‫این کار رو نکن.
‫خودت سه بار جونِ منو نجات دادی.
‫جونِ خودم رو به خطر ننداختم که.
‫ایپ بون،
‫طبیب گای، بریم تنهاشون بذاریم؟
‫- نه. ‫- نه!
‫طبیب یو.
‫از کجا می‌دونستین اون زنـه گناهکاره؟
‫اینـم از روی نبض تشخیص دادین؟
‫شما بهم گفتین.
‫من؟
‫از دوسال پیش ‫یهو خسیس شده.
‫دیگه به نیازمندان ‫برنج اهدا نمی‌کنه.
‫آره.
‫الان دوسال شده که،
‫اون صیغه‌ای اومده و جوری رفتار می‌کنه ‫ انگار بانوی این خونه‌ست.
‫تو کلید انبار رو گرفتی، ‫گفتی برنج اهدا می‌کنی.
‫دختر بدجنس!
‫فکر کردم شاید کلید انبار ‫دیگه دست خانم جودونگ‌گانگ نیست.
‫و درست فکر می‌کردم.
‫مجبور بود به کسی نگه،
‫چون خجالت می‌کشید ‫دیگران بفهمن.
‫فکر کردم از نبض‌ش فهمیدی.
‫صبرکن، واقعاً از روی نبض‌ش فهمیدی.
‫چون اون موقع‌ست که،
‫مریض‌ها درد دل می‌کنن.
‫اگه بهش فکر کنی، ‫این تخصص توئه.
‫دیدی؟
‫بهت گفتم با استفاده از ‫صورت خوشگلـت باید طبابت کنی.
‫درست نگفتم؟
‫حالا سوک‌چول چی می‌شه؟
‫برای منم سوالـه.
‫یه طبیبی که می‌شناسم ‫و توی هانیانگ زندگی می‌کنه،
‫بهش طبابت یاد میده.
‫خیلی فضول و مزاحمی ‫و به درد پول درآوردن نمی‌خوری.
‫وقتی بزرگ شدم،
‫می‌خوام طبیب شم، ‫تا مریض‌ها رو درمان کنم.
‫می‌تونم این کار رو بکنم؟
‫بله که می‌تونی.
‫خدای من.
‫خوبـه.
‫سوک‌چول از قیافه‌ش معلومه ‫قراره خوش‌شانسی بیاره.
‫سلام.
‫چیز جدیدی داری که کمکـم کنه ‫پول دربیارم؟
‫اگه شما بخواین، حتی اگه ‫نداشته باشم جورش می‌کنم.
‫پس حتماً یه چیزی داری.
‫- این... ‫- آره خودشـه.
‫این همون گُلیـه که قبلاً گفتین ‫می‌شه باهاش پول درآورد.
‫گُل پول ساز.
‫این روزا اوضاع مالیـم خوب نیست.
‫داخل روستای سوراک زمینی دارین؟
‫توی اون منطقه بسیار خوب ‫رشد می‌کنه.
‫زمین بزرگی نمونده که بشه ‫اینو داخل ابعاد بزرگ پرورش داد.
‫اگه زمین داشته باشین، ‫پولـش مهم نیست.
‫تشریف دارین؟
هیچی نگو.
‫بازرس سلطنتی چو.
‫چیزی شده اومدین به این مخروبه؟
‫چو سین‌وو؟
‫شنیدم عطاریِ شما قدیمی‌ترینـه.
‫درستـه.
‫گیاهی هست که رنگ ‫فلز رو عوض کنه؟
‫بستگی به نوع فلز داره.
‫این مثل سوزنیـه که ‫طبیب‌ها استفاده می‌کنن.
‫در این باره اطلاعی ندارم.
‫به سلامت برگردین.
‫چرا چنین سوالی کرد؟
‫تخت روان‌تون حاضره، ‫لطفاً بفرمایید.
‫بانوی من!
‫بانوی من.
‫بانوی من، کجا میرین؟ ‫منو توی خونه تنها میذارین؟
‫مشاور دوم به زودی ‫خبرهای عالی می‌فرستـه.
‫اون موقع می‌تونین بهم بپیوندین.
‫من حاضرم، ‫نمی‌تونم الان باهات بیام؟
‫نه نمی‌تونی.
‫علیاحضرت پرنسس، ‫مادرتون، مادر زنـم.
‫شنیدم یه زمین خوب ‫به عنوان ارث بهت داده.
‫درستـه، و با پولی که ‫ازش درمیارم،
‫پسرهام رو می‌فرستم ‫یه مدرسه‌ی عالی،
‫و خوب بزرگ‌شون می‌کنم، ‫پس مضطرب نباش.
‫امیدوارم یه مقامی بگیری،
‫و به زودی بیای هانیانگ.
‫بیاین بریم.
‫نه.
‫این خوب نیست.
‫هی! خیال کردی هرکاری بخوای ‫می‌تونی انجام بدی،
‫چون مادرت پرنسس‌ـه؟
عوضی.
‫باشه، برو! ‫اصلاً واسم مهم نیست...
‫اوه، نه.
‫اگه درمانـش نکنین، ‫سکته می‌کنین.
‫حتی اجازه ندادی من امتحانـش کنم.
‫چیزی شده؟ ‫به منم میدی؟
‫آره.
‫شاد شدی؟
‫از چهرت داره قدردانی میباره.
‫دوباره بهم میدی؟
‫خدای من.
‫عذر می‌خوام.
‫شما که نجاتم دادین، ‫چرا عذر می‌خواین؟
‫این مسئولیت بزرگ‌ترها بود،
‫که تو رو بزرگ کنن ‫و ازت مراقبت کنن.
‫اونا باید نجاتـت می‌دادن،
‫و حواسشـون رو جمع می‌کردن ‫که بیمار نباشی.
‫اگه دوست نداری بری هانیانگ،
‫باید بهم بگی.
‫نه، دوست دارم شبیه شما بشم.
‫میرم هانیانگ و سخت درس می‌خونم،
‫تا توی امتحان مدرک پزشکی ‫نمره‌ی بی نظیر بگیرم.
‫حالا متوجه میشی که ‫به این راحتیا نیست.
‫نمره‌ی من از همه بالاتره.
‫قول میدم بهترین نمره رو بیارم.
‫اگه بازم کسی تلاش کرد ‫بهت آسیبی برسونه،
‫فقط بدون که مقصر تو نیستی.
‫هرجا بودی اینو یادت نره، ‫متوجه شدی؟
‫من جدی متاسفم...
‫واسه همه‌چیز.
‫عذر می‌خوام.
‫اگه کسی توی هانیانگ ‫واست قلدری کرد،
حالشو میگیرم.
‫می‌تونین باهم بخورین.
‫تو چت شده؟
‫چرا یهو داری برنج سوخاریـت ‫رو به همه میبخشی؟
‫نمی‌دونم.
‫مامان...
‫به زودی میرسیم خونه.
‫گریه نکن.
‫مامان...
‫دهنتو باز کن.
‫بیا روی کولـم.
‫گریه، استفراغ و دست‌شویی کردن،
‫تب‌ رو قطع می‌کنه.
‫پس گریه کن.
‫من حالا حالـم خوبه،
‫چون شما نجاتـم دادین، ‫طبیب گای.
‫من نجاتـت ندادم.
‫خودت خودتو نجات دادی.
‫من فقط کمی کمک کردم.
‫الانـم سوک‌چول بدون ما ‫مشکلی واسش پیش نمیاد.
‫همیشه فقط خودت می‌تونی ‫خودت رو نجات بدی،
‫ متوجه ای؟
‫بله!
‫خدای من.
‫خدای من، چی شده اومده ‫روستای سوراک؟
‫این روستا هر روز ‫ پیشرفت می‌کنه.
‫شوخی می‌کنی؟
‫از اون صورت مشخصه ‫قراره خون و خونریزی راه بیفته.
‫خدای من.
‫انقدر پشت سر مردهای خوشتیپ ‫حرفِ بد نزن.
‫اجازه بده تا می‌تونم ‫از قیافه‌ش لذت ببرم.
‫خدای من، چیزی شده اومدین اینجا؟
‫بیمار شدین؟
‫نه، حالا درمونگاه بسته‌ست.
‫اومدم طبیب گای رو ببینم.
‫نشنیدین چی گفتم؟ ‫واسه گوش‌تون مشکلی پیش اومده؟
‫تعطیل‌ایم.
‫دیگه امروز کار نمی‌کنیم!
‫چطور جسارت می‌کنی با بازرس سلطنتی ‫ اینجوری حرف بزنی؟
‫از این‌ سمت، لطفاً.
‫چرا صداش اینجوری شد؟
‫«از این سمت، خواهشا.» ‫مگه پشه‌ست؟
‫این یه کارد‌ـه.
‫دقیق بخوام بگم،
‫کاردی که تغییر رنگ داده.
‫چرا این موقع شب این همه راه رو ‫واسه این کارد اومدین؟
‫مسئله مهمیـه.
‫این کارد،
‫بهم بگین چرا تغییر رنگ داده.
‫من یه طبیب ساده روستایی هستم ‫که به دشواری خرج زندگیـش رو درمیاره.
‫از کجا باید بدونم؟
‫شما متخصص گیاهان سمی هستین.
‫مردم اینطور می‌گن.
‫اشتباه گرفتین.
‫من به هیچ وجه متخصص نیستم.
‫که اینطور.
‫پس متاسفم.
‫هر زمان حالتـون خوب نبود، ‫بیاین اینجا...
‫موضوع چیه؟
‫از اول اطلاع داشتی من کی‌ام؟
‫چی؟ چرا باید حالا ‫اینو بزنی توی صورتـم؟
‫درمونگاه گای‌سو رو رد کن بیاد.
‫- نه! ‫- خدای من!
‫از حالا به بعد، ‫همه باید مراقب باشین!
‫اگه بازم به دنیا بیام، ‫دوست دارم جای شما باشم.
‫اشرافی بودنـت رو حفظ کنی؟ ‫اشرافی بودن چیز مهمی نیست.
‫طبیب گای گفته بود شکمویی.
‫- چی؟ ‫- عوضی .
‫می‌خوای همینجوری ‫وقت هدر بدی؟
‫باید گردنـت رو بشکنم.
‫خیلی شرمنده‌م که اون پدرمـه.
‫می‌تونم به ایپ بون بگم،
‫که مادرش،
‫توی دست‌های تو مُرده، طبیب قلابی؟
‫ساکت شو!