‫[تمامی شخصیت‌ها، ارگان‌ها، مکان‌ها ‫و اتفاقات در این سریال تخیلی هستن.]
‫من با دست‌های خودم، ‫سبب مرگ پادشاه پیشین شدم.
‫واسه همین...
‫از کاخ اخراج شدم،
‫و دیگه توانایی ندارم طب سوزنی کنم.
‫و ضمناً،
‫هنوز یه نفر هست که بابت ‫اون حادثه داره تهدیدم می‌کنه.
‫دوست ندارم برم.
‫اما...
‫باید واقعیت رو کشف کنم.
‫تو... ‫در انتظارم میمونی؟
‫نه.
‫مسیری که به نظرت مناسبـه رو برو،
‫و واقعیت رو برملا کن.
‫اما من همین‌جوری بیکار نمی‌شینم.
‫منم مسیر خودم رو پیدا می‌کنم.
‫باهمدیگه انجامـش میدیم، ‫مانند الان.
‫مشاور دوم تو رو فرستاده؟
‫پهلوت می‌سوزه؟
‫از پسـش برنمیومدی ‫امکان داشت بمیری.
‫از من تشکر کن که نجاتـت دادم.
‫لعنتی!
‫فرار کن ولی نمی‌تونی ‫خودت رو از من پنهان کنی.
‫حقت بود، لعنتی.
پروردگار من
‫این افتاد دستِ من؟
‫[دانساچو]
‫[جون کیوهیونگ، گای جی هان، ‫شین گوسو]
‫کی و چطوری از دانساچو استفاده کرده؟ ‫زمانی کسایی هستن،
‫که همه‌چیز رو از پیش مزه می‌کنن؟
‫بازرس سلطنتی واسه چی ‫اومده روستای سوراک؟
‫واسه کشتنِ من؟
‫واسه پیدا کردنِ مدرک؟
‫طبیب یو، می‌شه یه لحظه ‫بیام تو؟
‫[چو سین‌وو، چو تای‌هاک]
‫حتماً سین‌وو هم در ماجرا نقش داره.
‫فعلاً تنها در حد حدس‌ـه.
‫گمون می‌کنی مشاوره دوم فرستادتـش؟
‫این...
‫مال طبیب یوـه؟
‫این جعبه‌ی سوزن هم ربطی ‫به اون حادثه داره؟
‫چه جور؟ چیزی شده؟
‫اون شب، وقتی سین‌وو ‫متوجه شد مال توئه،
‫به نظر آشفته شد.
‫احتمالا سین‌وو از چیزی که دنبالشـی،
‫خبری داشته باشه.
‫باید مستقیم از خودش سوال کنم.
‫[قسمت دهم]
‫منظورت چی هست سین‌وو رفته؟
‫دیشب حکم انتقالـشون به ‫دیوان دادرسی آمد.
‫امروز صبح هم هیچکس ایشون رو ندیده.
‫حتماً با عجله رفتن ‫تا کار جدیدشون رو آغاز کنن.
‫خدای من، باید پیش از رفتن ‫بهتون می‌گفتن نه؟
‫بدون خداحافظی نمیره.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی افتاده.
‫ولی کسایی که دنبالتـن ‫شبیه حیوون وحشی‌ان،
‫تا گلوی شکارشون رو پاره نکنن ‫بیخیال نمی‌شن.
‫موجودات سنگ‌دلـی هستن.
‫شاید در خطر افتاده باشه.
‫کجا داری میری؟
‫باید از این راه بریم ‫تا بهش برسیم.
نگاه کن
خونه
‫بازرس سلطنتی چو!
‫بازرس سلطنتی چو، بیدار شو.
‫باید ببرمت درمونگاه، ‫دستای منو بگیر.
‫نه.
‫کسی نباید متوجه بشه...
‫که من الان زنده‌م.
‫بازرس سلطنتی چو.
‫بازرس سلطنتی چو!
‫کار چه کسی بوده؟
‫مشاور دوم پیش از اینکه بتونه ‫منو بکشه مورد حمله قرار گرفته.
‫کی بهش حمله کرده؟ ‫و واسه چی؟
‫خواهشاً بیدار شو.
‫نمی‌تونم بذارم اینطوری بمیری.
‫انجام شد، ارباب من.
‫ای کودن ضعیف.
‫اعلیحضرت، چند روزه کارهای حکومتی‌تون ‫رو انجام نمی‌دین،
‫و حتی اجازه نمی‌دین ‫شما رو ملاقات کنیم.
‫لطفاً وضعیت ما رو درک کنین، ‫اعلیحضرت.
‫ضایعه پوستی بر روی پام بدتر شده.
‫حتی یک دقیقه نشستن ‫هم واسم سختـه.
‫- اوه، نه. ‫- خدای من.
‫واسه همین،
‫قصد دارم برم چشمه‌ی آب گرم اونیانگ.
‫اما حالتـون انقدری خوب نیست،
‫که اینطور سفر طولانی‌ای برین.
‫امکان داره ضایعه بدتر شه.
‫شبیه پادشاه پیشین،
قصد دارم توی اونیانگ درمان شم.
‫امیدوارم همه درک کنین.
‫بله، اعلیحضرت.
‫واسه اینکه کشورمون قدرتمند باشه ‫باید سلامتی‌تون برگرده.
‫ترتیب همه‌چی رو کامل میدیم.
‫هر روز ضایعه‌م داره بدتر می‌شه،
‫پس شرایط سفر رو ‫سریعا مهیا کنین.
‫بله، کاملاً متوجه شدیم، ‫اعلیحضرت.
‫تازه به سلطنت رسیده،
‫چیزی نشده قصد داره ‫بره اونیانگ بمونه؟
بیماره
‫یهو تصمیم گرفته بره قصر اونیانگ؟
‫ارباب چو!
‫ارباب چو.
‫ندیمه‌ی دربار رو پیدا کردم.
اما،
‫پیش اعلیحضرت‌ـه.
‫چی؟
‫حالا متوجه شدم چه خبره.
‫ایم سون‌من رو بیارین کنار من.
‫بله، ارباب من.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫کی تلاش کرد بکشتـتون؟
‫همین حالا اون‌وو رو بردار ‫و از اینجا برو.
‫اگه اینجا پیش من بمونین، ‫شما هم در خطر میفتین.
‫بازرس سلطنتی چو.
باز هم جونـم رو نجات دادی.
‫چیزی درباره جعبه‌ی سوزن می‌دونین؟
‫اگه به پدرم مربوط می‌شه، ‫خواهشاً بهم بگین.
‫داری از من می‌خوای لطفت رو ‫جبران کنم؟
‫پدرت درحالی که...
‫یه کارد تغییر رنگ داده شده ‫در دستـش بود، پیدا شد.
‫و من داشتم درباره این پرونده ‫تحقیق می‌کردم.
‫اما...
‫کارد دیگه پیش من نیست.
‫اون مردی که...
‫بهم چاقو زد، ‫به احتمال زیاد اون رو برداشته.
‫کی بود؟
‫خیلی خب، یکی واسه ی تو ‫جانگ گون.
‫دوتا بهم می‌رسه.
‫هی!
‫- خوشمزه‌ست. ‫- راستی،
‫طبیب یو امروز عجیب رفتار می‌کرد.
‫ارباب جوانِ من مدام عجیبـه.
‫دیدم با یک عالمه غذا،
‫- پنهانی رفت. ‫- چی؟
‫بانو سو هم عجیب رفتار می‌کرد.
‫ایشونم با غذا رفت بیرون.
‫برنج سوخاری من رو هم برد.
‫که اینجور، اگه حتی برنج سوخاری ‫جانگ گون رو هم برده...
‫متوجه شدم چه خبره.
‫- چی؟ ‫- چه خبره؟
‫اون دوتا...
‫عاشق هم شدن!
‫چی؟
‫جداً؟
‫- عاشق هم شدن! ‫- عاشق هم شدن!
‫سرانجام اتفاق افتاد.
‫چی؟ چی پیش اومد؟
‫اونا پنهانی...
‫خب.
‫یواشکی دارن باهم زندگی می‌کنن!
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫اینجوری توی دردسر میفتن، نه؟
‫نمی‌تونن ازدواج کنن.
‫نگران نباش، ‫همچین چیزی امکان نداره.
‫ارباب جوانِ من کل زندگیـش ‫مجرد بوده،
‫پس فکر همچین کاری ‫به ذهنـش نمی‌رسه.
‫آدم هیچ وقت نمیدونه ‫بین یه زن و مرد چی می‌گذره.
‫بریم خونه‌ی جدید پونگ ‫رو بررسی کنیم!
‫- باشه! ‫- نه.
‫- نه، صبر کنین. ‫- نه.
‫- برگردین اینجا! ‫- هی.
‫جانگ گون، صبر کن.
‫- نه. ‫- زود باشین!
‫- عاشق هم شدن! ‫- ساکت.
‫خب...
‫شام خوردین؟
‫آره، خوردیم.
‫کجا؟
‫یکم «یاکگا» می‌خورین؟
‫شما دوتا...
‫می‌تونین یکی باهم بخورین.
‫دارن شبیه هم می‌شن.
‫بازرس سلطنتی با اون حالـش ‫کجا رفته؟
‫با حرکت کردن زخمـش باز می‌شه.
‫مطمئنم زیاد دور نشده.
‫بیا بریم پیداش کنیم.
‫بازرس سلطنتی...
‫درمورد سوزنی سوال پرسید
‫که تغییر رنگ داده.
‫بله، درستـه.
‫احتمالاً این سوزنی بود ‫که بهت نشون داد.
‫این چیـه؟
‫سر درآوردی؟
‫نمی‌خواستم زیاد کند و کاش کنم ‫که مقامات متوجه شن.
‫ولی این یه سوزن معمولی نیست.
‫این کاردـه که برای برش دادن ‫دَمَل پوستی استفاده می‌شه.
‫که این‌طور.
‫اسمـش کاردـه؟
‫درستـه.
‫به نظر میاد متعلق به یه شخص ‫عالی‌رتبه هم باشه.
‫تا اینجاش درستـه.
‫هرچه زودتر برام جواب‌های ‫بیشتری بیار.
‫لازم نیست بهت یادآوری کنم ‫که به کسی چیزی نگی.
‫حتماً، نگران نباشین.
‫حالا از این موضوع بگذریم.
‫چیزی که می‌خواستم رو آوردی؟
‫البته، بفرمایید.
‫خب، بذار ببینم.
‫خدای من.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫اون کودن، اگه کورکورانه ‫توی هانیانگ دنبال حقیقت بگرده...
‫وزیر کارکنان وقتی داشت ‫دنبال این گیاه می‌گشت مُرد.
‫اگه زندگیـت برات مهم باشه،
‫همین الان از اینجا میری.
‫ولی این چیزی نیست که ‫بتونم تا ابد مخفی نگه دارم.
‫متاسفانه تعطیل‌ایم، ‫لطفاً فردا تشریف بیارین.
‫کی این وقتِ شب ‫مزاحم آرامشِ ما شده؟
‫شما طبیبِ اینجایین؟
‫شما در حضور...
‫شنیدم...
‫یه طبیب جوانِ با استعداد ‫اینجا کار می‌کنه.
‫کجا می‌تونم پیداش کنم؟
‫طبیب جوان؟
‫درستـه، من می‌خوام ‫کسی که قبلاً توی دفتر پزشکی بوده،
‫معاینه‌م کنه.
‫چقدر خبرهای این روستا ‫زود پخش می‌شه.
‫توی راه هانیانگ بودم ‫برای شرکت توی آزمون دولتی،
‫از اینور اونور درمورد درمان ‫بیماریم پرس و جو کردم.
‫هنوز وارد روستا نشده، ‫شنیدم روستایی‌ها ازش تعریف می‌کنن.
‫همون‌طور که گفتم، ‫الان تعطیل‌ایم.
‫دقیقاً، بهتره برین.
‫مهم نیست چه پیشنهادی بهم بدین،
‫درمونگاه رو باز نمی‌کنم.
‫اگه انقدر اورژانسی‌ـه، ‫خدمات خارج از ساعت اداری ارائه میدیم.
‫این حرف‌ها چیـه می‌زنی؟ ‫از کی تا حالا ما...
‫برو داخل!
‫هرچی دیروقت‌تر باشه، ‫هزینه بالاتر میره.
‫ولی درمان مهم‌تر از پولـه.
‫هزینه‌ی بیشتر یعنی ‫دوبرابر پولی که دادیم؟
‫بذارین راهنمایی‌تون کنم داخل.
‫از این طرف، لطفاً. ‫بفرمایید.
‫از این طرف.
‫هیچی نگو!
‫طبیب جوان مریض نمی‌بینن؟
‫اون دستیار منـه، ‫فرستادمـش دنبال یه کاری.
‫اجازه بدین تا وقتی منتظریم ‫نبض‌تون رو بگیرم.
‫خدای من.
‫با توجه به چشم‌های قرمز، ‫آفت روی زبون‌تون،
‫توی قفسه سینه‌تون ‫گرما انباشته شده.
‫می‌شه حدس زد ‫هیچوقت در آرامش نبودین.
‫درست می‌گین.
‫چون هر روز مریضـم،
‫هر روز چندتا طبیب می‌بینم.
‫خدمتکارتون مثل یه چاپ‌استیک لاغره.
‫ولی شکم خودتون پر از چربیـه.
‫تعجبی نداره که انرژی‌تون مسدود شده.
‫خودتون این بلا رو سرخودتون آوردین.
‫چه پیشنهادی میدین؟
‫به جای انتخاب طبیب‌هایی ‫که فقط دنبال پول و شهرتـن،
‫برین پیش کسی که واقعاً ‫حالتـون رو بهتر کنه.
‫موقع انتخاب طبیب،
‫به استعداد و شخصیتـش ‫توجه کنین.
‫صبح دوباره دنبالـش می‌گردیم.
‫کل روز کدوم گوری بودی؟
‫مطمئنم داشته واسه خودش ‫وِل می‌گشته.
‫این وقتِ شب کسی اینجاست؟
‫یه دانشمند جوان ‫از یه خانواده‌ی پولدار،
‫که داره میره امتحان دولتی بده.
‫اولـش مشکوک به نظر می‌رسید،
‫ولی مریض بهتر از این ‫پیدا نمی‌شه.
‫یعنی کیـه.
‫حواست باشه نره ‫تا من برم داروهاش رو بیارم.
‫اعلیحضرت.
‫ساکت، یواش‌تر.
‫سه‌یوب.
‫امیدوارم حالتون خوب باشه.
‫به نظر خسته میای.
‫حتماً خیلی اوضاع راحتی نداشتی.
‫اعلیحضرت.
‫سرت رو بیار بالا.
‫امروز اومدم اینجا ‫دوستِ قدیمیـم رو ببینم.
‫ولی...
‫ما بهترین داروهای گیاهی رو داریم...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خیلی خب.
‫خدای من.
‫شما توی روز همه‌ش ‫میفتین دنبال خانم‌ها.
‫تا اینجاش کاملاً برام مشخصـه.
‫به هرحال، این گیاه...
‫سرخی چشم‌تون رو خوب می‌کنه،
‫و حرارت انباشته شده توی ‫سینه‌تون رو پایین میاره.
‫طبیب گای، حتماً عضله‌هاتون گرفتـه.
‫تو چرا... ‫واسه تو مشخص نیست؟
‫یه نفر به این جوونـی ‫که انقدر چربی دور شکم داره،
‫اینجوری پیش بره، ‫چندسال دیگه از دنیا میره.
‫وقتی داشتین میمردین ‫پیش من نیاین.
‫و این دارو رو ببرین...
‫- بهتره بری بخوابی. ‫- چی...
‫- چه خبره؟ ‫- بعداً توضیح میدم.
‫لطفاً برین بخوابین، طبیب گای.
‫حواست باشه پول درست حسابی بدن.
‫معذرت می‌خوام اعلیحضرت، ‫اونقدرها هم آدم بدی نیست.
‫اون واقعاً یه طبیب با استعداده،
‫که یه زمانی دفتر پزشکی ‫کار می‌کرده.
‫دفتر پزشکی؟
‫عجیب نیست.
‫چون خیلی هم بیراه نمی‌گه.
‫باید بپرسم چی شده ‫به این روستای دوردست اومدین؟
‫برای دیدن زیردستِ بی‌وفاتون ‫این همه راه اومدین؟
‫می‌خوام یه لطفی برام بکنی.
‫یه ندیمه‌ی دربار از آشپزخونه‌ی ‫سلطنتی قراره آورده شه اینجا.
‫ازت می‌‌خوام درمانـش کنی.
‫ندیمه‌ی دربار از آشپزخونه‌ی سلطنتی؟
‫چِشنده‌ی غذای سلطنتی جونـش ‫رو فدا کرد تا بهم بگه،
‫این دختر رو پیدا کنم.
‫خیلی چیزها هست که باید بدونی.
‫بشین.
‫پس پدرم...
‫داشته درمورد کارد و مرگ شاه پیشین ‫تحقیق می‌کرده؟
‫ندیمه‌ی درباری که توی راه اینجاست،
‫یه اطلاعاتی درموردش داره.
‫ازت می‌خوام...
‫درمانـش کنی.
‫حتماً.
‫ولی بیماری ندیمه‌ی دربار چیـه؟
‫چی شده؟
‫حالتـون خوبـه؟
‫بیدار شین.
‫من باید برگردم.
‫به خاطر من ازش مراقبت کن.
‫بله، اعلیحضرت، ‫نهایت تلاشـم رو می‌کنم.
‫- چی شده؟ ‫- معذرت می‌خوام، اعلیحضرت.
‫زیادی ترسیده بود، ‫خواست فرار کنه.
‫فقط از ترس بیهوش شده، ‫اعلیحضرت.
‫ازت می‌خوام درمانـش کنی، ‫باید این کار رو بکنی.
‫باید حقیقت رو کشف کنی.
‫بله، اعلیحضرت.
‫[کلینیک گای‌سو]
‫این دختر کیـه؟
‫تو...
‫می‌شه سر و صدا راه نندازی؟
‫اعلیحضرت ازم خواست درمانـش کنم.
‫منظورت چیه «اعلیحضرت»؟
‫- اعلیحضرت؟ ‫- اعلیحضرت؟
‫ای مرد دیوانه.
‫سعی کردی سر پادشاه کلاه بذاری ‫که پول بیشتری بده؟
‫فقط پولـش رو نگرفته که.
‫شنیدم کلی حرف‌های بد بهش زده.
‫انقدر جرئت داری که می‌تونی ‫فرمانده‌ی ارتش شی.
‫اینجوری با انگشتـش ‫اعلیحضرت رو نشون میداده،
‫و ازش انتقاد کرده، ‫چندتا تیکه هم بهش انداخته.
‫«یه نفر به این جوونـی ‫که انقدر چربی دور شکم داره.»
‫اینو گفته.
‫انقدر جرئت داری که می‌تونی ‫فرمانده‌ی ارتش شی.
‫اگه واقعاً این حرف‌ها رو ‫به پادشاه زده،
‫همه‌مون رو...
‫همه‌مون رو چی؟
‫می‌برن که اعدام، غرق ‫یا تکه تکه‌ کنن؟
‫قبلش هم بهمون شلاق میزنن.
‫گای جی هان، ای مرد دیوانه. ‫دیوانه.
‫- تو دیوانه‌ای. ‫- خدای من.
‫باید اینجا رو مسافرخونه کنم.
‫آره همین کار رو بکنن.
‫اینجا دیگه به درد درمونگاه نمی‌خوره.
‫خدای من.
‫بیدار شد.
‫خدای من، ترسیدم. ‫فکر کردم مُردی.
‫منو ترسوندی.
‫اسمـت چیـه؟
‫اسم یا سن‌ـت رو نمی‌دونی؟
‫نترسونـش.
‫اهل کجایی؟ ‫غذا خوردی؟
‫وقتی نمی‌تونه حرف بزنه ‫چرا سوال می‌پرسین؟
‫حتماً مشکلـش همینـه، ‫نمی‌تونه حرف بزنه.
‫که اینطور.
‫حالا که بیداری بهتره یه چیزی بخوری.
‫برات یکم فرنی میارم.
‫بیدار شدی.
‫خوبـه.
‫چیزی نیست، ‫اینجا جات امنـه.
‫همه‌شون ازت مراقبت می‌کنن.
‫می‌تونی بهمون اعتماد کنی.
‫ارباب من، ‫خواستین دوباره منو ببینین.
‫تا ابد قدردانـم.
‫ارباب من، ‫بهم دستور بدین.
‫من دیگه فقط به شما ‫خدمت می‌کنم.
‫یه دختر جوان ‫میاد روستای سوراک،
‫و دنبال یو سه‌یوب می‌گرده.
‫هروقت این خبر تایید شد ‫باهام تماس بگیر،
‫و ببین کجا می‌برنش.
‫خودم شخصاً میام.
‫انجامـش میدم، نگران نباشین.
‫دفعه‌ی قبل با مکر و حیله‌ی من،
‫به بازرس سلطنتی رسیدگی شد، ‫می‌دونستین دیگه، نه؟
‫این کار رو سرسری نگیر!
‫یه چیزی آوردم که دوست دارم ‫بهتون تقدیم کنم.
‫این چیـه؟
‫یه داروی خوب که ‫ذهن رو گیج می‌کنه.
‫وقتی یه بار ازش استفاده کنین،
‫بین بهشت و برزخ سفر می‌کنین.
‫بازم بیشتر می‌خواین،
‫تا اینکه خونه و دام‌تون رو ‫به خاطرش می‌فروشین.
‫درنهایت جونتـون رو هم میدین.
‫تاثیرش اینجوریـه.
‫اهریمنی‌ـه.
‫پولی که از این مقدار ‫میشه درآورد،
‫خیلی بیشتر از پولیـه که از ‫فروش یه جعبه تنباکو درمیاد.
‫خیلی بیشتر.
‫اگه بخواین،
‫با این می‌تونین کل کشور رو بگیرین.
‫فکر کردی به این آسونی‌هاست؟
‫با یه دست نمی‌تونی ‫آسمون رو بپوشونی.
‫ولی شما و فقط شما ‫آسمون من هستین.
‫نمی‌شه تبدیل به خود آسمون شین ‫و به همه‌مون فرمانروایی کنین؟
‫چه حرف خطرناکی.
‫خوشحالم هنوز از این ‫استفاده نکردم.
‫توی یه زمان حساس‌تر،
‫ازت استفاده می‌کنم.
‫من واقعاً توی حیله‌گری استادم.
‫اون حرف نمی‌زنه.
‫به خاطر شوک و ترس شدیده،
‫که ذهن و قلبـش مسدود شده.
‫باید از «ونجیهان» و «بوکشین‌سان» ‫استفاده کنیم.
‫باشه، من توی نقطه‌ی «جین‌جونگ» ‫سوزن می‌زنم تا کمک کنه آرامش بگیره.
‫باید حالت بهتر شه،
‫این کار رو برای درمان‌ت ‫دارم انجام میدم.
‫زیادی ترسیدی.
‫طب سوزنی نمی‌تونیم بکنیم.
‫بله.
‫اون عوضی.
‫چی؟
‫ای پیرزنِ دیوونه! ‫می‌دونی این لباس چقدر گرونـه؟
‫چرا برگشتی اینجا؟
‫فقط بلدی سر و صدا راه بندازی.
‫با بزرگ‌ترت اینجوری صحبت می‌کنی؟
‫تو، یکم تربیت‌ش کن.
‫تقاصـش رو پس میدین.
‫تو! ‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫از الان به بعد، ‫هردفعه پات رو بذاری اینجا،
‫باید پول بدی.
‫از دست شماها.
‫وقتی مهمون میاد، ‫باید راهنماییـش کنین داخل.
‫من برای درمان اومدم اینجا ‫هزینه‌ش رو هم میدم.
‫اگه بیماریـت کشنده نیست، ‫برو گمشو.
‫من خیلی سرم شلوغـه، باشه؟
‫می‌خوام برم داخل ‫و یه چک‌آپ درست بشم.
‫هی! عوضی.
‫برین کنار، بذارین برم داخل!
‫کهنه‌ی کثیف رو شستم! ‫الان دیگه تمیز شده.
‫آفرین، مادربزرگ!
‫هی، برو گمشو.
‫چرا اون دختر انقدر مهمـه؟
‫این قایم‌موشک بازی‌ها برای چیـه؟
‫خب، به من ربطی نداره.
‫فقط درمونگاه گای‌سو ‫برام مهمـه.
‫خیلی زود مال خودم می‌شه.
‫کنجکاوم بدونم چی باعث شده ‫از دیگران فاصله بگیری.
‫اگه چیزی هست که دوست داری ‫بهم بگی، بنویسـش.
‫بیا.
‫چیزی نیست، نگران نباش.
‫مجبور نیستی با کلمات ‫منظورت رو برسونی.
‫حتماً یه دلیلی داره که ‫ایم سون‌‌من اومده بود اینجا.
‫نگران شدم.
‫یه جایی براش پیدا می‌کنم ‫که فردا ببریمـش اونجا.
‫باشه.
‫چیکار باید بکنم؟
‫بر اساس روش درمان ‫«اوجیسانگ‌سونگ»
‫با شادی می‌شه به اضطراب ‫غلبه کرد.
‫مان بوک.
‫چی از همه بیشتر باعث ‫خوشحالیـش می‌شه؟
‫شنیدم خیلی از ندیمه‌های دربار ‫وانمود می‌کنن مریضـن،
‫تا برن خانواده‌هاشون رو ببینن.
‫اگه خانواده‌ش رو ببینه ‫خیلی خوشحال می‌شه.
‫اینا چیـه؟
‫بیا، این رو بنوش.
‫صبر کن!
‫وول!
‫برین گم شین!
‫وول!
‫- باید ببریمـش داخل. ‫- باشه.
‫نفس نمی‌کشه؟
‫می‌کشه، به نظر میاد نفس نمی‌کشه ‫ولی زنده‌ست.
‫اون‌وو، روی نقاط «چوندول»، ‫«هواگی» و «اوک‌دانگ» سوزن بزن.
‫باشه.
‫تو...
‫نقاط سوزن زدن چنودول، ‫هواگی و اوک‌دانگ هستن.
‫تو همون دختری.
‫«همون دختر»؟
‫یک، دو، سه.
‫اون صرع داره.
‫خطر رفع شده.
‫روی نقطه‌ی «گوگئول» سوزن بزنی ‫بیدار می‌شه.
‫باشه.
‫می‌شناسیـش؟
‫آره، وقتی خال‌های روی...
‫قفسه‌ی سینه‌ش رو دیدم ‫شناختمـش.
‫«خال‌های روی قفسه‌ی سینه‌ش»؟
‫آره.
‫شکل مثلث هستن.
‫حتی اون موقع هم به نظرم ‫عجیب بود.
‫طبیب یو، توی قصر شیطونی می‌کردین؟
‫چی؟
‫آره، معلومه پسر به این خوش‌تیپـی.
‫می‌دونستم.
‫خدای من.
‫چی؟ چی داری میگی ‫واسه خودت...
‫نه، قسم می‌خورم ‫از این خبرها نبود.
‫فکر اشتباه نکن.
‫خدای من.
‫اون ندیمه‌ی دربار الان ‫پیش یو سه‌یوب‌ـه.
‫بهت گفتم حواست بهشون باشه.
‫حتماً، ارباب من.
‫خدمتکار‌هام روز و شب،
‫چهارچشمی اونا رو ‫زیرنظر دارن.
‫جاش رو نشونـم بده.
‫با دوتا دست‌های خودم ‫کارش رو تموم می‌کنم.
‫چیزی نیست، آروم باش.
‫تو...
‫باید منو یادت باشه.
‫عجله نکن.
‫هروقت آماده بودی حرف بزنی ‫می‌تونی بهم بگی.
‫دوست نداری بری خونه ‫خانواده‌ت رو ببینی؟
‫حتماً دلـت براشون تنگ شده.
‫نگران نباش، منم باهات میام.
‫- چه خبره؟ ‫- ای پسر...
‫کی گریه‌ی این بانوی جوان ‫رو درآورده؟
‫- چی شده؟ ‫- چرا گریه‌ش رو درآوردی؟
‫طبیب یو، تو چت شده؟ ‫انقدر اشک خانوم‌ها رو درنیار.
‫ارباب جوان، می‌شه توضیح بدی ‫اینجا چه خبره؟
‫تقصیر من نبود.
‫وقتی اسم خانواده‌ش رو آوردم ‫زد زیر گریه.
‫خدای من، چی شده؟
‫گریه نکن.
‫چیزی نیست.
‫اشکالی نداره.
‫خدای من.
‫خدایا.
‫من گریه‌ش رو درنیاوردم.
‫- خدای من. ‫- دختر بیچاره.
‫ای بیچاره، چه بلایی سرش اومده ‫که انقدر حالـش خرابـه؟
‫حتماً یه اتفاقی برای ‫خانواده‌ش افتاده.
‫ای خدا.
‫واسه همین تشنج کرد،
‫و بیهوش شد؟
‫حتماً به محض اینکه از قصر ‫فرار کرده رفته خونه.
‫ولی حتی یه کلمه هم ‫حرف نمی‌زنه، پس...
‫حتماً چیزی فراتر از توانـش ‫تجربه کرده.
‫دوست دارم برم یه سر ‫به خونه‌ی پدریـش بزنم.
‫اینجوری اوضاع بدتر نمی‌شه؟
‫به هرحال خونه‌شـه.
‫جاییـه که توش به دنیا اومده ‫و بزرگ شده،
‫کلی خاطرات خوب داره.
‫یادآوری خاطرات خوب ‫به خوب شدن حالـش کمک می‌کنه.
‫حتماً...
‫وجودت پر از احساسات مختلف‌ـه،
‫برای همین نمی‌تونی حرف بزنی.
‫حتی اگه اینجوری باشه، ‫نباید بذاری تو رو از پا دربیاره.
‫سعی نکن مخفی شی.
‫حتی با وجود این همه آشفتگی،
‫حتماً یه خاطراتی هست ‫که برات عزیز باشه.
‫دوست دارم ببرمـت خونه‌ت،
‫و کمکـت کنم اون خاطرات ‫رو به یاد بیاری.
‫دوست نداری بری؟
‫اگه اینطوریـه،
‫سرت رو تکون بده.
‫نظرت چیـه؟ ‫نمی‌خوای این کار رو انجام بدی؟
‫اگه دوست داری بری،
‫آدم‌های این درمونگاه ‫تا اونجا همراهیـت می‌کنن.
‫دیگه تنها نیستی.
‫اونجا رو نگاه.
‫امکان نداره.
‫این اولین باریـه که دارم ‫روستای سوراک رو ترک می‌کنم.
‫چقدر لذت‌بخشـه.
‫خوشگلـه، مگه نه؟
‫من چی؟
‫انتظارش رو نداشتم.
‫هنوز زخم‌های بازرس سلطنتی ‫خوب نشده.
‫نمیدونم کجا ممکنه رفته باشه.
‫نگرانم بیشتر از این ‫به خودش صدمه بزنه.
‫زیاد نگران نباش.
‫سین‌وو هم قویـه ‫و هم شمشیرباز ماهریـه.
‫می‌بینم که بهش اعتماد داری.
‫از بچگی می‌شناسمـش.
‫حتماً کلی باهم خاطره دارین.
‫گمونـم همین‌طوره.
‫ولی...
‫فعلاً زندگی الانـم خیلی بیشتر ‫برام اهمیت داره.
‫واقعاً؟
‫لطفاً به من هم یکی بده.
‫بیاین بریم داخل.
‫باشه.
‫جانگ گون، بهتره پیش ‫بانو اون‌وو و وول بمونی.
‫بیاین...
‫اونجا در انتظار بمونیم.
‫خدای من.
چه اندازه وحشیانه!
اطلاع داشتم
‫ایپ بون، با مامان‌بزرگ برو ‫یکم واسمون آب بیار.
‫مان بوک، دنبالـم بیا.
‫بیا این گندکاری رو پاک کنیم.
‫خونه انگار گرم و مهمون‌نواز میاد.
‫- بفرما. ‫- بفرمایید.
‫خدایا، دارم از گشنگی تلف میشم.
‫فقط خوردن واست مهمـه؟
مشخصه
‫هرچی می‌خوای پرت کن، ‫اما من فقط غذا برام مهمـه.
‫وول،
‫بگو دوست داری چی بخوری.
‫واست درست می‌کنم.
‫خدای من، قطعاً؟ ‫اگه اینطوریـه،
‫باید گوشت گاو بخوریم.
‫مگه نه،
‫وول؟
‫گوشت گاو.
‫بیا.
‫این چی هست، پدر؟
‫می‌خوای نقاشی‌هات ‫رو حدس بزنم؟
‫این منقل آتش هستش؟
‫ارباب جوان.
‫من میرم چندتا سبزی جمع آوری کنم.
‫باشه.
‫جانگ گون، میشه واسم ‫بازم «بانگی» و «جیوانگ» بیاری؟
‫قطعاً.
‫تو حتماً...
‫دلت می‌خواد می‌تونستی ‫نگاشون کنی.
‫من تنها خانواده‌ ای رو که داشتم ‫رو از دست دادم.
‫پدرم از بین ما رفت.
‫به احتما زیاد...
‫اون رو هم می‌شناسی.
‫کمیسر عالی یو هو‌میونگ ‫رو به یاد داری؟
‫اگه اون‌ وقت
‫شاه قبلی رو درمان نمی‌کردم، ‫درست می‌شد؟
‫اگه اون وقت،
‫این همه از خودراضی نبودم،
‫شاید...
‫پدرم حالا زنده بود.
‫اینطور فکرهایی...
‫اجازه نمیده شب‌ها خوابـم ببره.
‫دوست دارم،
‫از تو هم عذر کنم.
‫امکان داره...
‫این عذابی که داری می‌کشی،
‫مقصر من باشم.
‫پس چندان خودت رو اذیت نکن،
‫و به خودت سخت نگیر.
‫چون این...
‫همه‌ش مقصر منم.
‫چه کاری داری می‌کنی، جانگ گون؟
‫پروانه.
‫طبیب یو، ‫این پروانه‌ست.
‫پروانه کشیده.
‫پس مشکل سوزن نبوده، ‫دستگیره‌ی پروانه بوده.
‫مشکلی نیست، چیزی نیست.
‫این فقط نقاشیِ پروانه‌ست ‫نه هیچی دیگه.
‫تلاش داشتی چیزی بگی؟
‫برای همین کشیدیش؟
‫باشه، هرچی می‌خوای بگو.
‫من گوش میدم.
‫طبیب یو.
‫این...
‫مقصر شما نیستی.
‫پدرتون...
کشته شده.
‫چی؟
‫منظورت چیـه؟
‫یه مرد با آویز یشم سیاهِ پروانه.
‫کمیسر یو رو...
کشته شد.
‫تو باید از بین بری.
‫به بازرس سلطنتی دستور داده شده ‫هم من و هم پدرم رو از بین ببره؟
‫نمی‌تونم از فرمان سرپیچی کنم،
‫یا کسی که نجاتـم داده رو از بین ببرم.
‫باید بری خودت رو پنهان کنی.
‫اما نتونست منو بکشه، چرا؟
‫حتماً کسای دیگه‌ای هم هستن ‫که اینجور آویزی دارن.
‫کار سین‌وو نیست.
‫باید مجرم رو پیدا کنیم.
‫شانس اون دختر ته کشیده،
‫منِ سمج گیرش انداختم.
‫اوه، نه.
‫ارباب جوان!
‫خبرهای بدی دارم. ‫همین حالا...
‫ایم سون‌من یه طرحی داره.
‫داره با چندتا سرباز ‫میاد این سمت.
‫اون ها دنبال من و وول هستن.
واسه چی ؟
‫من با وول فرار می‌کنم.
‫با مابقی برو مرکز شلوغ روستا.
‫نه، اگه در خطر بیفتی چی؟
‫باهامون بیا.
‫اونا دنبال ما هستن.
‫نمی‌تونم جون مابقی تون رو ‫به خطر بندازم.
‫بازار همین نزدیکی‌هاست، ‫اونجا حمله نمی‌کنن.
اما...
‫خدای من.
‫مراقب باش.
‫ما هیچی مون نمی‌شه.
‫باید بریم، ‫باید نجات پیدا کنیم.
‫نترس، بهت گفتم ‫ازت مواظبت می‌کنم.
‫من اونا رو میکشونم اون طرف، ‫تو همین‌جا بمون و پنهان شو.
‫نمی‌تونی این کار رو بکنی، ‫امکام داره...
‫این فرمان پادشاه‌ست.
‫باید زنده بمونی، ‫باید تو رو زنده نگه دارم.
‫پس زنده بمون.
‫- پیداش کن. ‫- بله، ارباب من.
‫- بگردین. ‫- بله، قربان.
‫- برین دنبالـش. ‫- چشم، ارباب من.
‫- برین دنبالـش، همین حالا. ‫- بله، قربان.
‫بانوی من، گفتین باید بریم.
در همین مسیر بمونین ‫و مستقیم برین درمونگاه گای‌سو.
‫از راه های شلوغ برین.
‫شما کجا میرین؟
‫من هم میام.
‫باید...
‫بقیه رو به سلامت ‫ به درمونگاه گای‌سوبرسونی .
‫من میرم سراغ طبیب یو.
‫- برین. ‫- بانوی من.
‫- حرکت کنین. ‫- بانوی من.
‫وول.
‫طبیب یو.
‫چی شده؟ ‫واسه چی تنهایی؟
‫به وول گفتم قایم شه، ‫اما نیست.
‫یا برگشتـه خونه تا از دست ‫اون مردها بگریزد یا...
‫ارباب چو.
‫حتماً توی جنگل پنهان شدن.
‫سریع پیداشون می‌کنم ‫و میارمشـون نزد شما.
‫وول.
‫من یو سه‌یوب رو می‌کشم...
‫و هر طور شده کارد رو پیدا می‌کنم.
‫توی هانیانگ چه کاری می‌خوای بکنی؟
‫من با تو میام.
‫خواهشاً بهم رحم کنین.
‫همه‌ش همین بود. ‫خواهشاً...
‫هی!
‫چطور جرئت می‌کنی ‫اینطور چیزی بفروشی؟
‫- همه‌شون رو دستگیر کنین! ‫- بریم!
‫مشاورم دوم کاملاً ‫در ماجرا دست داره.
‫باید خیلی مراقب باشی.
‫ما جنازه رو از سوبینگو آوردیم.
‫دانساچو داخل خون بانوی چشنده‌ی ‫غذای شاه پیدا شده.
‫خودت رو درگیر کارهای ‫خطرناک نمی‌کنی.
‫به من قول بده.