‫به تموم ترس‌ها میشه غلبه کرد، ‫منطقی و غیرمنطقی.
‫گاهی اوقات هم برای این کار کمک می‌خوایم.
‫من برای همین اینجام.
‫ازت نگهداری میشه.
‫بوینت.
‫جات امن خواهد بود.
‫اگر کمربندش رو ببندی خوبتر کار می‌کنه.
‫آهان. آره، آره.
‫احساس می‌کنم خنگ شدم.
‫خودتو اونجا تصور کن.
‫پاتو بذار روی پل.
‫آروم، نفس عمیق بکش.
‫نه، نمیشه، نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫چون...؟
‫چون پُل سقوط می‌کنه و من هم باهاش ‫میرم توی آب.
‫چرا پل باید سقوط می‌کنه؟
‫سقوط می‌کنه.
‫- پل از چی ساخته شده؟ ‫- آره.
‫از فلز...
‫پرچ...
‫و سیمان.
‫دکتر اُلکلین، باید همین حالا بیاید!
‫صاحب اون ماشین رو پیدا کنید.
‫سلام.
‫- دکتر اُلکلین؟ ‫- بله.
‫کارآگاه آماندا فیشر هستم، ‫مچکر که اومدین.
‫همونطور که می‌بینید، ‫یه موضوعی پیش اومده.
‫یه پسر جوون روی لبه ایستاده. ‫خیال می‌کنیم می‌خواد بپره پایین.
‫مشاور بحرانمون توی راهه، ‫ولی توی ترافیک گیر کرده.
‫به زودی می‌رسه اینجا.
‫ولی شرایط ایجاد می‌کنه که حالا ‫مداخله کنیم.
‫منظورت چیه؟
‫شاهد صحنه‌های ناراحت‌کننده‌ای از ‫بیمارستان شهر وست‌مینستر هستیم.
‫یه مریض جوان روی لبه‌ی طبقه‌ی...
‫هفتم ساختمان اصلی وایساده.
‫- درسته جو؟ خیلی خب. ‫- آره.
‫مضطرب نباش، این کمربند ایمنی ‫اون بچه‌ست.
‫توجه کن که تمرکزت به من باشه.
‫کمربند ایمنیت به ساختمون وصل شده،
‫دور تو هم بسته میشه.
‫حتماً اول پاهاش رو بگیر. ‫کمربند ایمنی رو بذار بالا.
‫خب، بی‌سیمت به پلیس وصله، ‫میکروفون رو باز کن،
‫باشه، خب اگه چیزی احتیاج داشتی ‫بهشون خبر بده.
‫توی دیدمون داریمش. شهروند مشاور بحران روی ‫لبه‌ست. طبقه‌ی هفتم. تمام.
‫جو، کارآگاه فیشر هستم.
‫اسمش مالکومه. 17 سالشه.
‫یه یادداشت واسه پدر و مادرش گذاشته. ‫فقط دو کلمه نوشته، عذر می‌خوام.
‫هوف.
‫عجب منظره‌ای، ها؟
‫اسمت مالکومه، درسته؟
‫مالکوم، من جوام.
‫- نزدیکم نیا! فاصله بگیر! ‫- خیلی خب.
‫- نه، نزدیک نیا! ‫- من قصد دارم یه قدم دیگه بیام...
‫- نزدیک نیا! نزدیک نیا! ‫- من می‌خوام...
‫ازت فاصله می‌گیرم. ‫یه قدم دیگه میام جلو.
‫خودمون دوتاییم.
‫اینجاییم.
‫جو، اینو هم باید اطلاع داشته باشی که یه ‫تومور کنار ساقه‌ی مغزش داره،
‫دو هفته‌ست که دوره‌ی شیمی‌درمانی داره.
‫بیماریش غیرقابل درمانه.
‫دیدی مردم همیشه چجور میگن که ‫مشکلی پیش نمیاد،
‫همه‌چیز درست میشه؟
‫من اینا رو باور نمی‌کنم.
‫خیال می‌کنم مردم همینجوری اینا رو میگن.
‫چون نمی‌تونن به چیز دیگه‌ای فکر کنن.
‫باهاش صحبت کن. بذار حرف بزنه. ‫اون باهوشه.
‫پدر و مادرش میگن توی آکسفورد قبول شده.
‫صحبتتون رو سمت بیماریش نبر. فقط...
‫من دیگه شیمی‌درمانی نمی‌خوام. ‫دیگه کافیه.
‫همه‌اش بهشون میگم. ‫من از مردن نمی‌ترسم.
‫نمی‌ترسم.
گمونم تو انقدری بزرگ شدی که ‫این تصمیم‌ها رو خودت بگیری مالکوم.
‫اگه می‌تونی به اونا بگو.
‫مردم فکر می‌کنن بی‌اعتماد بودن و بدبینی ‫راحته،
‫ولی حقیقتا واقعاً کار سختیه.
‫ولی اگه راستش رو بخوای، خیال می‌کنم ‫امیدوار بودن و...
‫خوش‌بین بودن آسون تره.
‫خوش‌بینی؟ یه تومور مغزیه.
‫نمیشه عملش کنن.
‫آره، می‌دونم.
متوجهم.
‫شاید هم می‌کشتت مالکوم.
‫این حقیقتشه.
‫- خدایا. ‫- نه، نه، نه، نه، نباید... آم...
‫- اون... ‫- چیه؟
‫- اون نمی‌تونه اون بیرون باشه. ‫- چرا؟
‫اون یکی از مریض‌هامه،
‫و اون... خب توی اون پارکینسون ‫تشخیص دادن،
‫پس...
‫- چرا باید برگردم داخل؟ ‫- چون بسیار سرده مالکوم.
‫و این که دیدم زمانی که مردم از...
‫ساختمون‌هایی به این بلندی بپرن پایین ‫چه حادثه ای رخ میده و چیز خوبی نیست.
‫تو که قصد نداری این کار رو بکنی.
‫چرا باید بیای این بیرون؟ ‫من مشکلی ندارم، خوبم.
‫می‌دونم که خوبی.
‫ولی اگه قصد داری بپری...
‫گمونم اول باید با پدر و مادرت ‫خداحافظی کنی.
‫حتی اگه نمی‌دونی چطوری بگی.
‫اجازه بده بغلت کنن.
‫تموم محبتی که بهت دارن مالکوم...
‫اینو بهشون بده.
‫هنوز هم به نظرم بسیار سرده و به نظرم ‫باید برگردیم داخل.
‫می‌خوام خم بشم و این کمربند ایمنی ‫رو بگیرم.
‫تو اینو می‌گیری،
‫بهت نشون میدم چطور بپوشیش، باشه؟
‫اوه!
‫کمربند ایمنی رو انداخت. تمام.
‫خیلی خب. مشکلی نیست.
‫آروم باش.
‫همه‌چیز خوبه.
‫نقشه‌ی بی.
‫این رو درمیارم، باشه؟
‫بعد می‌پوشمش تن تو.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫همونجایی که هستی وایسا.
‫چرا داره... این... به نظر فکر خوبی نمیاد.
‫- خواهش می‌کنم، جو! خواهش می‌کنم! ‫- سر جات وایسا مالکوم.
‫آروم باش! به من تماشا کن!
‫- جو، خواهش می‌کنم. ‫- به من تماشا کن، خوبه.
‫وای!
‫وای، وای، دارم لیز می‌خورم!
‫قرار نیست بیفتی مالکوم، گرفتمت.
‫فلز، پیچ و مهره...
‫نیروهای آتش‌نشانی به طبقه‌ی پایین برن. ‫تکرار می‌کنم، به طبقه‌ی پایین برن.
‫- محکم نگه دار مالکوم. ‫- دارم لیز می‌خورم!
‫جو!
‫- واست یه طناب می‌اندازم! ‫- نمیفتی پایین!
‫- بهم گوش کن. ‫- باید خودت رو تاب بدی طرف ما.
‫- میفتم پایین! ‫- یه طرف طناب رو بگیر.
‫- باید تاب بخوری! ‫- حالا می‌کشیمت داخل!
‫یه دفعه دیگه، برو که رفتیم!
‫- پسرم! ‫- کجاست؟
‫- پسرم! ‫- حالت چطوره؟
‫عذر میخوام ، باید ببریمش به...
‫- نادون! ‫- می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
‫- نادون، دیوونه، روانی... ‫- می‌دونم.
‫- احمق! ‫- خیلی خب، من فقط... فقط...
‫هنوز بهش عادت نکردم.
فراموش کردی که پارکینسون داری؟
‫خب، یه لحظه می‌خواستم یادم بره، ‫آره!
‫سلام.
‫این کارها برای چیه؟
‫حالا می‌تونم در موردت تو مدرسه ‫حرف بزنم.
‫اوه، قبلاً نمی‌تونستی؟
‫مامان می‌گفت کارت اینه که ‫فکر آدما رو بخونی،
‫- این همه رو می‌ترسونه. ‫- آره.
گمونم وقتی اینطوری بهش نگاه کنی آره.
‫آهای! چارلی.
‫تو یه قرمانی بابا. ‫همه‌جا داره نشونت میده.
‫در بیمارستان وست‌مینستر.
‫- یک بیمار جوان روی لبه‌ی طبقه‌ی... ‫- خدایا.
‫هفتم ساختمان اصلی ایستاده.
‫- باشه. دوش گرفتی؟ ‫- آب گرم قطعه.
‫اصلاً منطقی نیست.
‫به خاطر این که زبون آب‌گرم‌کن رو بلد نیستی.
‫قضیه‌ی جلیقه‌ی نجات چطور پیش رفت؟
‫آره، خوب بود. نصف پل رو تونست بره،
‫قبلاً هیچوقت انقدر دور نرفته بود.
‫- وای! ‫- بعدش مزاحممون شدن.
‫خوشحالم می‌بینمتون آقا.
‫کارآگاه دوی هستم.
‫خانم، هنوز مشخصاتش پیدا نشده. ‫یه رهگذر با سگش گزارشش کرد.
‫از جسدهایی که توی قبرستون می‌اندازنشون ‫خوشم نمیاد.
‫این دوبرابر جرمه.
‫اون رهگذر با سگش اسمی رو نگفت.
‫- خب چه مدت اینجا بوده؟ ‫- نمی‌تونه بیشتر از چند روز بوده باشه.
‫یه گورکن یه چیزی اینجا دیده و سعی کرده ‫روش رو برداره.
‫قبر کم‌عمقیه. خیلی خوب مخفی نشده.
‫با عجله انجام شده یا قرار بوده که ‫جسدش رو پیدا کنیم؟
‫آخه، خاکش رو ببین.
‫می‌دونی، توده‌های زمین،
‫خاکش، با یه بیل کنده شده.
‫مرتب و مثل کارگرها، ‫پس نه، با عجله انجام نشده.
‫همه‌ی بیل‌ها رو جمع کنید. ‫تک تکشون رو.
‫جسدش رو با ماشین آوردن اینجا.
‫دروازه‌ها شب‌ها بسته‌ان.
‫پس نزدیک‌های پایان روز، ‫جسدش رو همین نزدیکی می‌ذارن،
‫شب قبر رو می‌کنن.
‫دوربین‌های راهنمایی و رانندگی رو ‫واسه پلاک ماشین چک می‌کنم.
‫توی چندتا قتل کار کردی؟
‫این چهارمین بارمه.
‫هیچوقت آسون‌تر نمیشه.
‫که دوباره بیای سر صحنه‌ی قتل ‫یه خانم جوون دیگه،
‫یعنی، که بدونی یکی دیگه هست، ‫بازم یکی دیگه، من فقط...
‫کلمه‌ی درستی براش ندارم دیگه. ‫واقعاً نمی‌دونم چی بگم.
‫- زمانی که پزشکی قانونی گفته؟ ‫- گفتن که دو ساعت.
‫خدایا.
‫بیا یه قهوه بخوریم.
‫یکی از نمونه‌های خاک رو بفرست.
‫- سلام. ‫- صبح بخیر.
‫داشتم حساب می‌کردم روی این که ‫تمرینم رو...
‫- با روان‌شناس قهرمان جو بخورم. ‫- واقعاً؟
‫می‌خواستی چی رو ثابت کنی و به کی؟
‫ازم خواستن این کار رو بکنم. ‫واقعاً فکر نکردم.
‫واضحه.
‫برنامه‌های عروسی چطور پیش میرن؟
‫می‌دونی دیگه، پیش میرن و ترسناکن ‫و گرونن.
‫لیست بیمارات شلوغه؟
‫- پشت سر هم. ‫- چطور کُل روز این کار رو می‌کنی.
‫اون همه حرف زدن، حرف زدن، حرف زدن.
‫باید بفرستی‌شون واحد بغلی پیش من،
‫من واسه هرکسی و هرچیزی یه قرص دارم.
‫- ببخشید دیر کردم. سلام بابی. ‫- سلام جو.
‫می‌خوای بیای داخل؟ یه دقیقه دیگه ‫میام پیشت.
‫حتماً. طولش نده لطفاً رفیق.
‫- دکتر اُلاکلین؟ ‫- بله.
‫اینطوری که با خودش حرف می‌زنه من رو ‫می‌ترسونه.
‫متوجه نمیشم چرا نمی‌تونید ‫توی بیمارستان ببینیدش.
‫چرا مثل مریض‌های خصوصی‌تون ‫باهاش برخورد می‌کنید.
‫از بیمارستان خوشش نمیاد. ‫خیلی سر و صدا دارن. شلوغن.
‫کمشون کردم رسوندم به سه‌تا.
‫- سه‌تا؟ ‫- جایگزین‌های من.
‫- اوه، آره. ‫- ببخشید، ولی دارم میرم.
‫آره، بعداً بهش رسیدگی می‌کنم. ‫ولی ممنون مینا.
‫خب، همونطور که می‌دونی،
‫قراره حکمت صادر بشه،
‫من هم دارم یه گزارش می‌نویسم،
‫که سعی کنم قاضی رو قانع کنم که ‫کمکی که به جای مجازات...
‫- لازم داری... ‫- نه، راستش، آم...
‫من کاری نکردم.
‫ولی کردی، نکردی؟
‫توی خط تاکسی‌ها به یه زن حمله کردی.
‫آره، خب، پرید جلوی صف. جو؟
‫وقتی پرید جلوی صف چه حسی داشتی؟
‫ناراحت بودم.
‫خیلی ناراحت، اگه بخوام راستش رو بگم.
‫- چون؟ ‫- چون کار اشتباهیه، باشه؟
‫یه صفه، قانونش رو می‌دونی.
‫- اوهوم. ‫- توی صف وایمیسی.
‫بیشتر راجع به اون زنه باهام حرف بزن.
‫تو رو یاد کسی می‌انداخت؟
‫فقط وقتی تنها می‌خوابه که توی زمین باشه،
‫- و حتماً می‌خوابه. ‫- منظورت از این حرف چیه بابی؟
‫مهمه؟
‫اون تیکه‌ی کاغذ؟
‫چیزی روش نوشته شده؟
‫آره، یه عدده.
‫21؟
‫از کجا می‌دونستی؟ تو چطور... ‫نه، تو چطور می‌دونستی؟
‫خیلی عجیبه که می‌دونستی! وای!
‫میشه ببینمش؟
‫
‫بفرمایید.
‫مثل شیرینی‌های کریسمسه.
‫هوم.
‫قبلاً راجع به این عدد حرف زده بودیم.
‫عدد 21 خاطرات خوبی رو یادت میاره بابی،
‫یا خاطرات نه چندان خوبی رو؟
‫یه اتوبوسه راستش. ‫بابام یه اتوبوس شماره‌ی 21 رو سوار میشد.
‫نه، واقعاً میشد، واقعاً میشد.
‫اون مرد خوبی بود.
‫هنوز هیچی توی دوربین‌های راهنمایی و ‫رانندگی پیدا نکردیم،
‫تا الان 17تا بیل پیدا کردیم قربان. ‫قبرستان بزرگیه.
‫خب، از کارکنان قبرستون نمونه و اثر انگشت ‫بگیرید،
‫از همه‌ی کسایی که اونجا کار می‌کنن هم ‫اظهاریه بگیرید.
‫- قربان. ‫- خبری از اون رهگذر شد؟
‫آره، از یه تلفن غیرقابل ردگیری استفاده ‫کرده.
‫یه تلفن... ‫یه رهگذر با سگش و یه تلفن یه بار مصرف؟
‫ما هنوز نه می‌دونیم قربانی کیه نه چیزی ‫در موردش می‌دونیم.
‫چرا رسانه‌ها دارن میگن عوضیه؟
‫این از طرف تیم ما نبوده.
‫من که می‌دونم.
‫چون می‌دونن که من کسی‌ام که...
‫معمولاً بهش پرونده‌های فاحشه‌های ‫به قتل رسیده رو میدن، باشه.
‫خب، می‌تونم با خانم‌هایی که توی ‫اون منطقه کار می‌کنن حرف بزنم،
‫ببینم کسی گم شده یا نه.
‫این گزارش فوتشه، یه گزارش اولیه‌ست،
‫هنوز منتظر نتایج سم‌شناسی هستیم،
‫ولی فکر کردم باید الان این رو ببینید.
‫خب، وقتی فوریه، باید حرفم رو قطع کنید.
‫اوهوم.
‫یه نگاهی انداختی؟
‫خب؟
‫بهش 21 بار چاقو زده شده.
‫ولی مسئله‌ی نحوه‌ی چاقو خوردنشه.
‫خدایا.
‫توی تلویزیون دیدمش.
‫- افتادن از روی سقف، نجات دادن اون پسره. ‫- آره.
‫- داری با خودت چیکار می‌کنی؟ ‫- اون کارآگاهه؟
‫واسه همینه که زود اومدی اینجا؟
‫نه، نه، نه. فقط وقتی گفتی که می‌خوای ‫ببینیش کنجکاو شدم.
‫- زود باش، نوشیدنیت رو بگیر. ‫- ممنون.
‫کارآگاه دوی، اومده که با گروه ‫حرف بزنه.
‫- زود باش، نوشیدنیت رو بگیر. ‫- سلام.
‫ایشون یه روان‌شناسه. خیلی سال پیش ‫بیمارشون بودم.
‫به خاطر ایشونه که هنوز زنده‌ام.
‫دارم برای یه کتاب در مورد رفتار ‫فاحشه‌ها تحقیق می‌کنم.
‫با کارا و یه گروه کار کردم، الان... ‫خیلی وقت میشه.
‫می‌خوای تو کافه منتظر بمونم، ‫می‌تونم بعداً برگردم.
‫نه، مشکلی نیست. ‫تقریباً کارموم تمومه.
‫اشکال نداره اینجا بشینم؟
‫ممنون.
‫اون داره سعی می‌کنه یه زنی رو ‫شناسایی کنه که به قتل رسیده.
‫فکر می‌کنن که یه فاحشه بوده باشه.
‫چطور مُرده؟
‫این مسئله رو توضیح نمی‌دیم.
‫چرا فکر می‌کنید یه فاحشه بوده؟
‫توی منطقه‌ای پیدا شده که ‫فاحشه‌ها معمولاً هستن.
‫- پایین کینگ‌کراس، کنار کانال. ‫- کارت شناسایی همراهش نبوده.
‫فاحشه‌ها معمولاً ناشناس می‌مونن،
‫دوستی هم ندارن که گم شدن‌شون رو ‫گزارش کنه.
‫این توصیفات به کسی که می‌شناسیم ‫نمیاد،
‫اگر هم میومد، حتماً کُلی دوست می‌داشت،
‫و گزارشش می‌کردن.
‫آره، خب، کارآگاه دیوی متاسفانه درست میگه،
‫فاحشه‌ها خیلی از قتل‌های حل نشده‌ رو ‫تشکیل میدن.
‫به خاطر این می‌شناسمت.
‫تو همون دکتری هستی که اون ‫پسره رو نجات داد.
‫آره.
‫تحقیقات راجع به رفتارها...
‫به مردهایی هم مربوط میشه که ‫فاحشه‌ها رو به قتل می‌رسونن؟
‫آره، میشه.
‫انگیزه‌ی اصلی اینه که می‌تونن ‫از زیرش قسر در برن.
‫به جز اونایی که یه امضا به جا می‌ذارن،
‫اون موقع‌ست که واقعاً پیچیده میشه.
‫تا حالا تشکیل پرونده‌ای دادید؟
‫هیچوقت فکرش رو نکردم.
‫اونه؟
‫- آره. اگه به نظرت فکر خوبی نیست... ‫- نه، نه، فکر خوبیه.
‫توی این قتل حتماً یه روان‌شناس به کارمون ‫میاد. دکتر اُلاکلین؟
‫- بله. ‫- کارآگاه روییز هستم. ممنون که وقت گذاشتید.
‫- خوشحالم می‌تونم کمک کنم. ‫- لطفاً از این طرف بیاید.
‫اوهوم.
‫ما هنوز مقتول رو شناسایی نکردیم،
‫منتظریم که جواب نهایی ‫چندتا نمونه‌ی پوستی...
‫از آزمایشگاه بیاد.
‫مسئله طبیعت این حمله‌ست که...
‫دوست داریم نظرتون رو در موردش ‫بدونیم.
‫و باید بهتون هشدار بدیم که ممکنه ‫به نظرتون آزاردهنده باشه.
‫می‌خواید یه بازدید کامل رو ترتیب بدم؟
‫نه سردخونه کافیه.
‫سه‌ تا چهار روز زیر زمین بوده.
‫اثری از تعرض وجود نداره.
‫ولی چیزی که خاصه، اینه که 21 بار ‫به سینه‌اش چاقو زدن،
‫همه‌شون الگوی مشخصی دارن،
‫هیچ‌کدومشون بیشتر از دو و نیم سانتی‌متر ‫عمیق نیست.
‫این یه قتل واقعاً بی‌رحمانه و کثیفه.
‫آسیب‌شناس نتیجه‌گرفت که زخم‌ها رو... ‫خودش به خودش زده.
‫اثراتی از تردید دیده شده.
‫باید شهامت این رو پیدا می‌کرده که ‫چاقو رو فشار بده.
‫یه نفر مجبورش کرده که خودش رو بکشه.
‫نظر ما هم تا الان همینه.
‫می‌تونید کمکمون کنید بفهمیم که...
‫چه جور شخصی می‌تونه مرتکب همچین ‫شکنجه‌ای بشه؟
‫گفتی 21 بار؟
‫بله.
‫آسیب‌شناس به این نتیجه رسیده که
‫ضربه‌ی آخر به سرخرگ کاروتید وارد شده،
‫اما نمی‌تونه بگه که آیا خود قربانی
‫تصمیم به پایان شکنجه‌ش گرفته، یا قاتل.
‫بسیارخب.
‫باید مدارک و گزارشات رو ببینم.
‫متأسفم، آوردنش به اینجا اشتباه بود.
‫نتونست صبر کنه که از سردخونه خارج بشه.
‫آه قابل درکه.
‫تا اینجا نظرت درمورد قتل چیه؟
‫اوه، گمون نکنم زیاد به این موارد برخورد کنم.
‫شرمنده، می‌دونم شما زیاد از این موارد داشتین.
‫متوجه نشدم که شغلم اینه.
‫بسیارخب، بیا امیدوار باشیم روی عکس‌ها بالا نیاره.
‫خیلی متأسفم.
‫عذر می‌خوام؟ داری چکار می‌کنی؟
‫نباید تنهایی اینجا باشی و نباید بهش دست بزنی!
‫- شرمنده، من... ‫- چطوری اومدی داخل؟
‫- در باز بود. ‫- نه، باید از من اجازه می‌گرفتی.
‫درسته خب باید یه نگاه دیگه مینداختم، ‫تا فکرم رو تأیید کنم.
‫فکرت چیه؟
‫خب از روی عکس‌ها مطمئن نبودم
‫ولی به‌نظر میرسید یه جای زخم قدیمی ‫روی دستش و پاهاش داره.
‫و می‌خواستم یه نگاه از نزدیک‌تر بندازم.
‫اون قبلاً زخمی شده.
‫- منظور؟ ‫- در گذشته به خودش آسیب زده.
‫صحیح، پس فکر می‌کنی کسی که مجبورش ‫کرده به خودش چاقو بزنه، اینو می‌دونسته؟
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم.
‫احتمالش هست.
‫- حالتون خوبه دکتر اُلکلین؟ ‫- آره، آره، من...
‫به تازگی مبتلا به پارکینسون شدم.
‫اخیراً تشخیص داده شده. ‫هنوز عادت نکردم کنترلش کنم.
‫- بازم ممنون. ‫- خواهش.
‫یه بن‌بست دیگه.
‫اثر انگشت متصدیان نگهداری محوطه رو ‫با بیل‌ها تطابق دادیم،
‫ولی توی سابقه‌شون چیز خاصی نبود.
‫4859
‫کد اتاق سردخونه. 4859.
‫وقتی پرستار داشت کد رو میزد دیدمش. حفظش کردم.
‫نحوه‌ی کار ذهنم اینجوریه. یه ذهن جنایی دارم.
‫بهم کمک می‌کنه مجرمین رو دستگیر کنم. نگرانش نباش.
‫ولی به نظر میرسه...
‫آلاکلین هم یه ذهن جنایی داره.
‫در مورد اینکه در اتاق سردخونه ‫باز بوده دروغ گفته.
‫پس کد رو حفظ کرد تا بتونه بدون ما برگرده داخل؟
‫توی اتاق سردخونه دوربین مداربسته هست؟
‫نه. شش دقیقه باهاش تنها بوده.
‫منظورم اینه ممکنه مشکل خاصی نداشته باشه، مثل من،
‫وقتی کد داشته زده میشده اعدادش رو حفظ کرده.
‫می‌خواسته نظریه‌ش رو بررسی کنه.
‫و بدون ما انجام دادنش سریع‌تر بوده.
‫آره ولی درمورد بازبودن در دروغ گفت.
‫حق با توئه.
‫بهمون دروغ گفت. ‫نمی‌خوام نزدیک این تحقیق پیداش بشه.
‫هیچ اطلاعاتی رو باهاش درمیون نمی‌ذاریم، خب؟
‫حله.
‫چرا اینجا؟
‫خب شب هیچکس اینورا نیست.
‫ولی خیلی جاها اینجوری‌ان.
‫اگه اونی که زنگ زده یه رهگذر ‫با سگش نبوده باشه چی؟
‫اگه همون قاتل بوده که از تلفن یک‌بارمصرف ‫استفاده کرده چی؟
‫که از دیدن ما موقع پیداکردن جنازه لذت ببره.
‫شخص گمشده.
‫سن، قد و رنگ موش مطابقت داره
‫و همون موقع ناپدید شده.
‫آره، شبیهشه. کاترین مک‌کین.
‫تکنسین اشعه ایکس.
‫لیورپول.
‫بسیارخب، با دی‌ان‌ای مطابقتش بده، ‫یه سوابق کامل ازش دربیار
‫چرخه‌ی همکاری و روابطش،
‫بعدش با جزئیات سوابق و ردش رو از لیورپول بگیر...
‫تا برسه به اینجا.
‫جولیان چطوره؟
‫تعجب میکنم از اینکه شاخه‌ی پزشکیت ‫اینقدر تکنولوژیش رفته بالا، جک.
‫تمام بیمارهات رو اینجوری درمان می‌کنی؟
‫اوه نه نه نه، این فقط بخاطر توئه دوست من.
‫- اوهوم! ‫- درمان خاصه.
‫نظرش درمورد شیرین کاری قهرمانانه‌ت ‫روی لبه ساختمون چی بود؟
‫خب تو گفتی طبق روال معمول ‫رفتار کنم، منم همینکارو کردم.
‫آره، آره گفتم. کاری که تو کردی ‫"معمول" نبود دوست من.
‫آه لعنتی!
‫بسیار خب پس، خرد کردن انگشت‌هام
‫و شأنم چی رو بهت نشون داد؟
‫خب تسلط من روی تو توی 20 سال اخیر
‫همچنان به شکل عالی پابرجاست.
‫و اون تشخیصی که هفته قبل بهت گفتم...
‫خب هنوز سرجاشه.
‫پارکینسون در اوایل شروع.
‫آره، ازش خبر دارم.
‫خب دیگه چی می‌تونم بگم؟
‫می‌دونی، درموردش جستجو کردی، همه اینکارو می‌کنن،
‫سابقه‌ش رو میدونی، تمام نظریه‌ها، ‫برنامه‌های تحقیقاتی،
‫میدونی کدوم سلبریتی‌ها بهش مبتلان
‫داروهاش، رژیمش.
‫باعث مرگت نمیشه، تا لحظه مرگت باهاته،
‫و هرچیزی که قبلا داشتی رو خواهی داشت
‫از جمله زنی که توی دانشگاه خیلی محبوب بود.
‫نه، نه، نه. زنی که توی دانشگاه ‫جنابعالی چشمت دنبالش بود.
‫دختری که تورو می‌پرسته، یه شغل موفق،
‫کتاب‌هایی که با یه سری معجزه‌ی کوچیک ‫هنوز دارن به فروش میرن...
‫خدا می‌دونه کسی اصلاً اونارو می‌خونه یا نه،
‫و حالا بنظر میاد، تو یه قهرمان ملی هستی.
‫آره و بعدش این کوفتی نصیبم میشه، جک! ‫دستام رو ببین.
‫- 42 سالمه. ‫- آره.
‫آخ!
‫چی شده؟
‫اون بیمار رو یادته که چندوقت قبل ‫بهم ارجاعش دادی؟
‫بابی... بابی موران.
‫بابی موران؟ ام...
‫حدودا 20 سالشه. بعد از یه سری ‫آزمایشات عصب‌شناختی که روش انجام دادی
‫- فرستادیش پیشم... ‫- اوه آره، آره، نه
‫فکر کردم تو بتونی حرفی ازش بکشی، آره.
‫آره، خب چشه؟
‫خب، میدونم این...
‫این با عقل جور درنمیاد، خب؟ ولی...
‫بابی یه چیزی درمورد شماره 21 داره
‫تمام فکر و ذکرش درگیرشه.
‫و اخیراً ازم خواسته شد یه بررسی ‫درمورد یه پرونده تحقیقات قتل داشته باشم
‫که یه زن مجبور شده بود 21 بار ‫به خودش چاقو فرو کنه.
‫درسته. و؟
‫ضمنا شماره شانس من چهاره.
‫درسته، درسته، ولی همین دوماه پیش بود
‫که بابی به یه زن که توی صف تاکسی ‫ازش جلو زد حمله کرد.
‫چطوری بهش حمله کرد؟
‫اونقدر بد که زنه رفت اورژانس و بابی هم ‫به اتهام ضرب و شتم محکوم شد.
‫بابی ارتباطی با زن به قتل رسیده داره؟
‫هنوز نمی‌دونن اون زن کیه.
‫صحیح.
‫می‌دونم، بهت گفتم که... ‫با عقل جور درنمیاد، می‌دونی؟
‫البته عجیبه، نیست؟
‫ببین الان خیلی اتفاقات واست افتاده، خب؟
‫احساس استیصال، اضطراب و عصبانیت می‌کنی
‫تمام اینا علائم شایع پارکینسون هستن.
‫پس شاید، تحلیل جنایی توی این...
‫توی این مرحله‌ی مهم از زندگیت، ‫شاید یکم زیاده‌روی باشه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫دکتر اُلاکلین، خواهش می‌کنم، جایگزینی من،
‫اگه بتونید یه لحظه وقت بذارید ‫و نگاهی کاندیداها بندازید.
‫- می‌خواستم الان برم... ‫- توی این فاصله بیمار بعدی‌تون رو نگه می‌دارم.
‫باشه.
‫الان خدمت میرسم.
‫[لیورپول]
‫این اتاقشه.
‫خب چه مدت شما و کاترین همخونه بودید؟
‫یکم بیشتر از شش ماه.
‫- فقط یه نگاه سریع به اطراف میندازم. ‫- بله.
‫و اون یه تکنسین اشعه ایکس بود؟
‫نه، این شغل منه.
‫من بودم که گزارش مفقودیش رو دادم.
‫کاترین یه پرستار اجتماعیه.
‫یه پرستار اجتماعی بود.
‫هنوز باورم نمیشه.
‫متأسفم، اطلاعات ممکنه گاهی اوقات جابجا بشن.
‫کاترین چه جور آدمی بود؟
‫وقتی سرحال بود، میتونست همراه خوبی باشه
‫ولی بیشتر اوقات افسرده بود.
‫دوستی داشت؟ روابطی؟
‫هیچوقت کسی رو اینجا نیاورد که من ببینم.
‫ولی توی لندن یه نفر رو میدید.
‫- میدونید کی؟ ‫- نه.
‫این راز بزرگش بود.
‫اوهوم.
‫حس کردم، و فقط هم حس بود،
‫که واسه مصاحبه شغلی رفت لندن ‫تا بتونه کنار اون باشه.
‫اون چیه؟
‫- تحقیقات در چه حاله؟ ‫- اوه، مشغولیم.
‫- هنوز هویت مقتول رو شناسایی نکردید؟ ‫- نه.
‫خب، شما چیزی به ذهنتون رسید؟
‫آره، ممنون.
‫چیزای زیادی نیستن که بشه گفت ‫تصادف عجیبی باشن.
‫شرمنده، باید قبلا به این اشاره می‌کردم، ولی
‫می‌دونید که تمام خانواده‌ها مراسم
‫و چیزایی دارن که ممکنه ‫برای دیگران عجیب به نظر برسه
‫خب ما، این کار رو هر سال انجام میدیم
‫تولد مادرم رو با پرتاب برگ ‫به سمت همدیگه جشن می‌گیریم.
‫وقتی 14 ساله بودم مادرم فوت کرد.
‫"برزن هراسی" داشت، توی آتش‌سوزی خونه فوت کرد. ‫(ترس از حضور در مکان‌های باز و شلوغ)
‫من تونستم خارج شم ولی دوسال قبل از اینکه فوت کنه
‫گاراژ رو خالی کردیم و پرش کردیم از برگ
‫و ریسه‌های لامپ آویزون کردیم و...
‫که این حس رو بهش بدیم که انگار بیرون از خونه‌ست.
‫خب راستش هرگز اینقدر شاد ندیدمش.
‫متأسفم، این ماجرا چه ربطی به...
‫درسته، بله، خب در پایان این تجربه
‫یه دعوا با برگ داشتیم.
‫خب این کاریه که ما هرسال موقع تولدش ‫دوباره بازآفرینیش می‌کنیم.
‫و...
‫- "می‌تونم ببینمت!" ‫- این شمایید.
‫خب، اون اولین ماشینه که میرسه. ‫ما کمی بعدش رفتیم.
‫اوه!
‫پس تو توی اون ماشینی بودی ‫که اون روز از کنارم رد شد؟
‫بله، بله، ما بودیم.
‫آها.
‫خب دقیقاً لحظه‌ای که ما جنازه رو پیدا کردیم
- ‫- توام توی قبرستون بودی؟ ‫- ما اونجا بودیم...
‫دقیقا همون لحظه که جنازه رو پیدا کردین.
‫- خودم، همسرم، دخترم. آره. ‫- ولی قبلاً هیچی نگفتین؟
‫- وقتی همدیگه‌رو توی سردخونه دیدیم... ‫- می‌دونم، فقط...
‫فوراً نقطه‌هارو به هم وصل نکردم،
‫و دیشب که ویدئو رو نگاه کردیم، ‫یادم به ماشین‌هایی افتاد که رد شدن،
‫و فکر کردم، ما اونجا بودیم، ‫وقتی شما اونجا بودید ما هم اونجا بودیم،
‫- پس... ‫- صحیح.
‫فکر کردم بهتره بیام و اطلاع بدم.
‫- ها! ‫- آره.
‫- شرمنده. ‫- باشه.
‫بله؟
‫- سلام، یه دقیقه وقت داری؟ ‫- اوهوم.
‫یه چیزی توی اتاق کارین مک‌کین پیدا کردم.
‫اون دکتر اُلاکلین رو می‌شناخت.
‫باشه. فکر خوبیه.
‫وقتی برگشتی می‌بینمت.
‫همینه، فقط همینو خواستم بگم.
‫رفتی پیش جواهرسازها ‫تا حلقه‌های عروسی‌تون رو بگیری
‫ولی حکاکی‌شون اشتباه بود.
‫اسم نامزدت رو اشتباه نوشتن.
‫آره درسته... اسمش جنی‌ـه
‫و با آی تموم میشه
‫و اونا تصمیم گرفتن با وای بنویسنش، ‫که اشتباهه جو، پس...
‫صحیح، پس از کوره در رفتی و بعدش ‫با عصبانیت زدی بیرون.
‫داشت بارون میومد، پس برای یه تاکسی ‫دست بلند کردی و بعدش چی شد؟
‫خب، محض اطلاع، اون پرید توی صف، میفهمی؟
‫آره.
‫پرید جلو و تلاس کرد تاکسی منو بدزده، خب؟
‫و یه پسربچه باهاش بود، و داشت جیغ میزد...
‫و اون بهش محل نمیذاشت.
‫اون داشت پسره رو میکشید، ‫گویا که پسره یه حیوون زخمیه،
‫و می‌تونستم توی صورت پسره ببینم...
‫که خیلی ترسیده بود و درد میکشید.
‫می‌دونی، حقیقتا دلم می‌خواست ‫اون صدا رو خفه کنم.
‫بعدش چی شد؟
‫چیِ اون پسربچه که جیغ میزد تورو ناراحت می‌کرد بابی؟
‫می‌دونی چیه، بعضیا حقشونه بمیرن
‫مگه نه؟ انگار که وقتی می‌بینیش بسیار مشخصه.
‫پس خیال می‌کنی کی لایق مردنه؟
‫درباره کی صحبت می‌کنی بابی؟
‫برای تو نیست، برای اون نیست، ‫بخاطر هیچکس نیست راستش.
‫بخاطر تو نیست، بخاطر تو نیست، ‫بخاطر تو نیست، بخاطر تو نیست.
‫این همون تکه کاغذه که ‫اون عدد مهم روش نوشته شده؟
‫- عدد 21؟ ‫- بخاطر تو نیست...
‫بخاطر تو نیست، بخاطر تو نیست، ‫بخاطر هیچکس نیست...
‫نگه داشتنش چه احساسی داره؟ ‫حس بهتری بهت میده؟
‫عدد 21؟
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫اوه شرمنده. قصد نداشتم از جا بپری.
‫حالت چطوره؟
‫بیشتر بیمارهام افرادی‌ان که...
‫کمی توی زندگیشون گیر کردن، ‫ولی... اون یه چیزی دربارش هست.
‫یه چیز...
‫پریشان‌کننده.
‫این اطراف دیدمش، به‌نظر بسیار خوبه.
‫اوه آره، اینو به مینا بگو. اون ازش میترسه.
‫خب...
‫درباره عروسیم.
‫عروسی، آره، چشه؟
‫می‌خوام توی راهروی بین صندلی‌ها ‫تو باهام قدم بزنی.
‫- واقعا؟ ‫- خب پدرم مُرده.
‫بقیه بستگانم خیلی بی‌حالن.
‫پس کی بهتر از یه قهرمان ملی قوی و خوشتیپ؟
‫می‌دونی که ما از اون لبه سقوط کردیم، درسته؟
‫اوه، می‌تونیم اون بخشش رو نادیده بگیریم. ‫بگو بله.
‫- بله! ‫- بله؟
‫- سلام. طبقه پنجم. ‫- باشه.
‫بیا... با آسانسور بریم.
‫باشه.
‫- شما خوبید قربان؟ ‫- آره.
‫وایسا! یه دقیقه لطفا.
‫- دکتر جرالد اونز؟ ‫- بله؟
‫من بازرس کارآگاه رویز هستم، ‫ایشون هم گروهبان کارآگاه دیوی هستن.
‫یه لحظه وقت دارید؟
‫اوه!
‫سلام.
‫عذر میخوام که توی خونه مزاحم میشیم دکتر.
‫- چه کمکی ازم برمیاد؟ ‫- شما این زنو می‌شناسید؟
‫آره، آره، این کاترین مک‌کینـه.
‫حدود 4-5 سال قبل بیمار من بود.
‫خواهش می‌کنم، بشینید.
‫توی سردخونه زمانی دیدینش نشناختیدش؟
‫نه، نه، نشناختم... خب اولش نه.
‫زمانی کاغذها و تصاویر رو دیدم و... ‫سابقه‌ی خودزنیش،
‫من... خب برای همین برگشتم داخل که مجددا نگاه کنم.
‫- و بعدش شناختیدش؟ ‫- آره، بعدش شناختمش.
‫چرا بهمون اطلاع ندادین؟
‫خب...
‫ببینید، باید درک کنید که اون بیمار من بود
‫به مدت حدود یک سال فکر کنم، ‫و به خودش صدمه زده بود.
‫برای این درمانش می‌کردم...
‫زیادی به کاترین اهمیت میدادم.
‫و اونجوری دیدنش، توی سردخونه،
‫اونجا دراز کشیده بود، تصور اینکه ‫چه سختی و مصیبتی کشیده...
‫نمی‌دونم
‫فکر کنم دلم نمی‌خواست صحت داشته باشه.
‫دلم نمی‌خواست که اون باشه.
‫خب...
‫و حضور خودم توی قبرستون زمانی که جسد رو پیدا کردین
‫و با اون چیزایی که اتفاق افتاده،
‫فکر کنم فقط... فراموشش کردم.
‫هرچند کاترین مک‌کین بیشتر از یه بیمار بود، درسته؟
‫نه، نه
‫نه نبود، هیچکدومش درست نیست.
‫اسنادی داخل اتاق کاترین پیدا کردیم
‫روایتش از اینکه شما اونو ‫مورد آزار و اذیت قرار دادین.
‫درسته، اون اظهارات رو پس گرفت.
‫- ولی یه رسیدگی انجام شد. ‫- بله.
‫ومن کلا تبرئه شدم.
‫توی اسنادی که پیدا کردیم، اسم دکتر جرالد اونز
‫بعنوان شاهد شما قید شده.
‫خب با دکتر اونز حرف بزنید، ‫اون همه حرفای منو تأیید میکنه.
‫اوه نه، باهاش حرف زدیم
‫خیال کردیم اینجوری بهتر باشه
‫ولی اون بهمون گفت که اظهارات کاترین مک‌کین
‫تقریباً شغل و ازدواج تورو از بین برد .
‫اون باز اومد سراغت؟
‫- نه نیومد. ‫- اون هیچی رو نابود نکرد، چون داشت دروغ می‌گفت.
‫شغل شما...
‫جدا موفق بوده، درسته؟
‫فروش کتاب، نمای رسانه‌ای، دفتر خصوصی.
‫نمی‌تونستین اجازه بدین که مجددا اینا
‫و خونواده‌تون رو تهدید کنه.
‫اون یه بیمار بود که شیفته‌ی دکترش شد.
‫توی شغل پیش میاد، گاهی اوقات اتفاق میفته، ‫فقط همین.
‫توی سردخونه
‫برگشتین تا یه نگاه دیگه به جنازه بندازید.
‫- اینو توضیح دادم. ‫- چرا بهمون دروغ گفتین؟
‫درباره باز بودن درِ اتاق سردخونه.
‫اون در قفل بود.
‫کد رو حفظ کردی، تا بتونی به جنازه ‫دسترسی داشته باشی
‫چون انتظار داشتی کاترین مک‌کین رو ببینی.
‫نه، نه، به این دلیل نبود، من...
‫ببینید، من دیدم که کد رو فشار میده، ‫حفظش کردم،
‫نمی‌دونم چرا حفظش کردم، ولی کردم.
‫خیال نمی‌کردم چیز مهمی باشه.
‫ولی به ما دروغ گفتین.
‫آره.
‫در این باره شرمندم.
‫احتیاج به اثر انگشت و دی‌ان‌ای داریم تا مطمئن شیم
‫شما بیلی که برای دفن کاترین ‫استفاده شده رو لمس نکردین.
‫چی... وایسید
‫یه بیل تکیه داده شده بود به کنار قبر مادرم
‫زمانی که رسیدیم اونجا، ‫من برش داشتم و جابجاش کردم.
‫تو بیل رو یادته، درسته؟
‫هیچکدوم اینا با عقل جور درنمیاد. ‫ببینید، می‌دونم چطور بنظر میاد
‫ولی اینا همش یه سری اتفاقات و تصادفه.
‫فقط همین و بس!
‫خب فردا بیا، اظهاراتت رو ثبت می‌کنیم.
‫فقط مطمئن شو که منسجم و منطقی باشن.
‫یه وکیل بیار، ممکنه احتیاج باشه ‫تحت نظر با شما مصاحبه کنیم.
‫خب مچکر بابت چای خانم اُلاکلین.
‫- امیدوارم سیستم گرمایشی‌تون به زودی درست بشه. ‫- مچکر.
‫چرا برگشته داخل زندگی‌مون؟
‫خبر ندارم.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫دیگه چیو داری پنهون می‌کنی؟
‫حتی اگه کاترین اظهاراتش رو پس گرفته،
‫معنیش این نیست که این اتفاق نیفتاده.
‫محض اطلاع میگم.
‫و امکان داره منو بازی داده باشه.
‫اگه می‌دونست که من با اون فاحشه‌ها دیدار داشتم
‫می‌تونست دلیل پیداشدنش باشه. ‫می‌خواست بدونه که من چی می‌دونم.
‫منظورم اینه، اون جذابیت دلپذیری داشت.
‫خب اینجا چی داریم؟ یه قهرمان پشت‌بوم یا...
‫قاتل مریض؟
‫شاید جفتش باشه.