‫نه!
‫زنگ هشدار به صدا دراومده،
‫و ما بارها و بارها زنگ خطر رو شنیدیم ‫و باز پُشت گوش انداختیم.
‫ولی متاسفانه بنظر میاد ‫راه فراری نداریم.
‫داریم به آخر می‌رسیم.
‫پس اوضاع اینقدر بده؟
‫با گذر هر ثانیه، به آخر نزدیک میشیم.
‫[اخبار]
‫- واقعا اینقدر زود داره اتفاق می‌افته. ‫- آره، حتی زودتر از اونی که فکرشو بکنی.
‫گوش کن. الان که دارم باهات صحبت میکنم،
‫دقیقا یک میلیون بطری پلاستیکی ‫در کل دنیا خریده میشه.
‫و همین حالا بیست هزارتاشون ‫دور انداخته شدن.
‫محیط‌زیست رو با آشغال‌هامون آلوده می‌کنیم،
‫دائما بدون هیچ فکری آت و آشغال می‌خریم ‫و بیرون می‌ریزیم.
‫هممم؟ ‫اهوم، آره، حق داری.
‫سرنوشت تموم سیاره در دستان ماست.
‫باید هرچه زودتر اینو پخش بکنیم.
‫وای! نظرت چیه سالم به اونجا برسیم؟
‫هی! اوه! پام!
‫هی، داداش نجاتی. حالت چطوره؟
‫اوه، من...خوبم. مشکلی نیست.
‫دارم برای عملیات صورتم رو استتار می‌کنم.
‫و زیر چشم‌هام.
‫پس واسه نگه‌داری و حذف تموم زباله‌های دنیا
‫سایت‌های دفع زباله‌ی کافی وجود داره؟
‫نه، البته که نیست.
میخوای بدونی مشکل چیه؟
‫مشکل اینکه بیشتر از بازیافت، ‫داریم آشغال می‌‎ریزیم.
‫مثلا پلاستیک چیپس رو درنظر بگیر.
‫لامصب‌ها همه جا هستن. ‫واقعا ترسناکه.
‫باشه. بیاین ببینیم نظر مَردم چیه.
‫باید در همه جنبه‌های زندگی‌مون ‫سبک زندگی بدون زباله رو دنبال کنیم،
‫اینطوری محیط زیست رو آلود نمی‌کنیم،
‫و درصورتی که زباله‌هامون رو بازیافت می‌کنیم، ‫سیاره رو هم نجات میدیم.
‫اون چیه؟
‫- آی. ‫- برید کنار.
‫وَن داداش میرکت بود.
‫معرکس، موفق شدیم.
‫اوه، وای...
‫عجله کنید! عجله کنید! ‫باید خودمون رو به اون بالا برسونیم.
‫دولمه! حموس! کوفته! هامانتاش!
‫ضربه‌ی مغزیش موجب شده ‫منوی بین‌المللی بشه.
‫نجاتی! به خودت بیا!
‫اردک؟ کوفته؟
‫گوشت خوک، گوشت ریز‌ریز شده، ‫سالاد مرغ چینی.
‫نجاتی که درحال حاضر تلاش در ‫حرف زدن با اون دارید، در دسترس نمی‌باشد.
‫عجله کن . راه بیفت!
‫خب، نظرت درمورد حرفای اون دختر کوچولویی ‫که باهاش مصاحبه کردیم، چیه؟
‫یعنی یه چیزایی درمورد «زندگی بدون زباله ‫و بازیافت» گفت.
‫بقیه‌ش رو یادم نمیاد.
‫بیخیال. این کار قرن‌ها زمان میبره. ‫براش وقت نداریم.
‫ما راه‌های زیاد پیچیده‌تری واسه حل ‫مشکل محیط زیست پیدا کردیم.
‫مضطرب نباش.
‫تو رو خدا بهم نگو راه‌حل چیه. ‫اجازه بده خودم حدس بزنم.
‫قراره کامیون‌های زباله‌ی غول‌آسا بسازین؟
‫مثل این یکی. ‫ببین. چقدر خوشگله.
‫بوق می‌زنه و بوق می‌زنه.
‫به‌نظر من که بسیار فکر خوبیه.
‫- بسیار مسخره بود. ‫- آره، بنظر منم مسخره‌ هست.
‫- پس شما به چه راه‌حلی رسیدین؟ ‫- اوه، ما با دانشمندهای بسیاری دیدار کردیم
‫و به یک ایده‌ی بی نظیر رسیدیم.
‫گرچه یکی از دانشمندها که ‫بسیار هم روی مخه،
‫با نظر من کاملا مخالف بود.
‫ولی من اسمشو به زبون نمیارم.
‫نه! اصلا گفتنش بی فایدس! ‫بهرحال اون احمق گذاشت و رفت...
‫اوه، بیاین تصویرش رو نشون بدیم. ‫ایناهاش.
‫- اوه، نخود آش رو ببین. ‫- خنده‌داره!
‫- نخود آش! ‫- کله‌ش دقیقا شبیه نخود آش می‌مونه!
‫- با نخود آش مو نمی‌زنه. ‫- چه نخودی.
‫چی دارن میگن؟ ‫کجای کله‌ی من شبیه نخود آشه؟
‫منو برای گفتن واقعیت ‫از پروژه بیرون انداختن.
‫ولی تو که از نخود آش خوشت میاد.
‫شاکر؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خب، داداش نجاتی و داداش میرکت قراره یواشکی ‫برن توی تلویزیون.
‫چرا؟
‫چون مقامات دارن تصمیم اشتباهی می‌گیرن.
‫باید به اون نادونا ثابت کنم ‫که نظر بهتری دارم.
‫ببینید، بچه‌ها. ‫ورودی استدیو اونجاست.
‫ولی اون نگهبان‌ها عمرا اجازه بدن رد بشیم.
‫خب، اگه نتونیم از اینجا رد بشیم، ‫یه راه دیگه پیدا می‌کنیم.
‫- آره. یعنی چطور؟ ‫- فقط دنبالم بیاین.
‫ولی باید خیلی بی‌سر و صدا باشین ‫و توجهات رو جلب نکنین...
‫وای مامان!
‫این چیه؟ ترسیدم!
‫اوه، باشه. موردی نیست. ‫سایه‌ی خودم بود.
‫دیگه می‌تونیم بریم.
‫اوه، نگاه کنین.
‫دروازه‌ی ماجراجویی که همه ماموران ویژه ‫عملیات مخفی‌شون رو از اونجا انجام میدن.
‫مسخره نشو. ‫چیزی بنام دروازه‌ی ماجراجویی نداریم.
‫فقط خفه شو و دنبالم بیا.
‫هی. نخود آش، می‌تونی یه کمک بکنی؟
‫حالا نشونت میدم نخود آش کیه.
‫وای.
ممنون.
‫خب، دقیقا راه‌حل شما چیه؟
‫ساده‌ست.
‫ببین، ما همه زباله‌های زمین رو...
‫داخل این موشک‌های فضایی می‌ریزیم.
‫از هزاران موشک استفاده می‌کنیم. ‫و بعدش...می‌فرستیم هوا.
‫ووای! تموممشون رو می‌فرستیم فضا.
‫مشکل حل شد. چقدر ما خوبیم. ‫خداحافظ زباله‌ها. تموم شدن.
‫زباله‌هامون رو می‌فرستیم فضا؟ ‫صبرکن ببینم.
‫ولی اینطوری مثل زمین، فضا رو آلوده نمی‌کنیم؟
‫بیخیال. بیرون از زمین، ‫دیگه مشکل ما نیست.
‫این استدیوی لعنتی کجاست؟
‫بیست درجه به طرف جنوب، ‫دوازده درجه به شمال.
‫بیست درجه به جلو.
‫خب، گمونم رسیدیم.
‫حس فوق العاده‌م میگه که ‫استدیو درست زیر ماست.
‫نجاتی، مطمئنی همینجاست؟
‫آره بابا. ‫ساکت باش. حواسم هست.
‫پس خیلی خوب.
‫سلام، بازدیدکنندگان عزیز.
‫- هان؟ ‫- چی؟
‫شرم بر تو، میرکت.
‫پسر بد بد! ‫آخه آدم به دستشویی زنونه میره؟
‫- باید از سن و سالت خجالت بکشی. ‫- اشتباه بود که حرفت رو باور کردم.
‫هان؟ میرکت، یه سوال.
‫کدومش سنگین‌تره؟ ‫یه کیلو آهن یا یه کیلو نجاتی؟
‫- چی؟ ‫- دیگه دیر شد.
‫وای!
‫بینندگان عزیز، برنامه رو با خبر فوری ‫قطع می‌کنیم.
‫بهم گزارش دادن که درحال‌حاضر ‫فیل صورتی می‌باره.
‫همه مدرسه‌ها رو تعطیل کنیم.
‫به سرایدارن مدارس ابتدایی و راهنمایی هم ‫مرخصی میدین؟
‫- هان؟ ‫- اوه.
‫افتادیم داخل خبر اصلی!
‫هووم، هوممم، هورا!
‫اوه، وای! ‫برنامه زنده‌ست؟
‫از همه شیرینی فروشی‌های خوشمزه‌ی بیرون
‫یه سلام گرم می‌فرستم به همه بیننده‌هامون.
‫و همچنین به قیمه و پنیر چدار.
‫♪ قیمه و پنیر چدار ♪
‫- هی، بیا اینجا. ‫- تو حق نداری اینجا بیای.
‫منظورت چیه؟ کسی نمی‌تونه ‫جلوی مامور وِیژه نجاتی رو بگیره.
‫جلومو گرفتن.
‫♪ پرواز کن و به سلامت به خونه برگرد ♪
‫شماره‌ش رو بگیر.
‫عجب حرکتی.
‫به لطف نجاتی، از شر اون دو نگهبان راحت شدم.
‫الان نوبت منه وارد عمل بشم.
‫حالا چه موقع قراره این موشک‌ها رو ‫عملیاتی کنین؟
‫اگه همه‌چی طبق برنامه جلو بره، ‫فردا صبح موشک‌های حمل زباله رو
‫به فضا رو پرتاب می‌کنیم.
‫بینندگان عزیز، شنیدین که چی گفت.
‫- فردا صبح موشک‌های پُر از زباله... ‫- معذرت می‌خوام.
‫- به طرف فضا پرتاب خواهند شد. ‫- شرمندم. قدم نمی‌رسه.
‫خب، حل شد.
‫- اوه! کله نخودی! ‫- نگهبان.
‫نگهبان‌ها رفتن.
‫حالا، همه‌ی شما، تمام ساکنین دنیا.
‫اگه می‌خواین از شر زباله‌ها خلاص بشید ‫و آینده‌تون رو تضمین کنین،
‫به من گوش بدید.
‫- دوربین اونطرفه. ‫- هان، جدا؟
‫حالا اختراع جدیدم رو بهتون نشون میدم.
‫به لطف دستگاهی که ساختم،
‫نیازی به این راه‌حل مسخره‌ی
‫فرستادن زباله به فضا نداریم.
‫مرکت، خودتو به زحمت ننداز.
‫وقت ما رو هم نگیر. ‫اختراعات تو هرگز کار نمی‌کنن.
‫تو نالایق و بی‌عرضه‌ای. ‫قبول کن و خلاص.
‫قبول نمی‌کنم. ‫این کار می‌کنه.
‫من تمام زباله‌های دنیا رو نابود ‫و نجاتش میدم.
‫و شما هم شاهد خواهید بود.
‫حالا بیاین ای کیسه‌ی پلاستیکی رو امتحان کنیم.
‫بذار تنظیماتش رو انجام بدم.
‫آه!
‫می‌دونی که کار نمی‌کنه.
‫زودباش داداش میرکت! زودباش! زودباش.
‫حالا دیدین که کار کرد.
‫آره، بینندگان عزیز.
‫همونطور که شما هم شاهد بودید، ‫کله‌ی نخودی دستگاهی اختراع کرده
‫که بجای نابودی زباله‌ها، ‫اونا رو چندین برابر می‌کنه.
‫دمت گرم، کله نخودی.
‫ولی، صبر کن...قرار نبود اینطوری بشه. ‫قسم می‌خورم...
‫حالا که اختراع این یارو جواب نداد،
‫تمام اون موشک‌ها فردا به ‫فضا پرتاب میشن؟
‫قطعا.
‫این با فاصله بهترین راه‌حل تمام دنیاست.
‫برو خونه، کله نخودی. برو خونه. ‫برو و روی اختراعات ضایع دیگه کار کن.
‫نگاش کن. می‌خواست با اون دستگاه مسخره ‫کل دنیا رو نجات بده؟
‫حتی قبل نشون دادن به ما، امتحانش کرده؟ ‫اسم خودشم مخترع گذاشته؟
‫خودشو در پخش زنده و جلوی چشم ‫کل دنیا رسوا کرد.
‫حقش بود.
‫♪ اوه ♪
‫♪ داداش میرکت این بار نتونست ♪ ‫♪ دنیا رو نجات بده ♪
‫♪ اوه! انگاری یه شکست دیگه ♪ ‫♪ پشت شکست دیگه داره. ♪
‫♪ - اوه! نمی‌دونه کجای کار اشتباه پیش رفت ♪ ‫♪ - اشتباه ♪
‫♪ - حالا چطور قراره زباله‌ها رو دفع کنه. ♪ ‫♪ - زباله‌ها رو ♪
‫♪ همه‌جا آشغال ریخته. ♪ ‫♪ چطور قراره از شرشون خلاص بشه؟ ♪
‫♪ این بار نتونست. ♪ ‫♪ از پسش برنیومد. ♪
‫♪ - الان چیکار باید بکنه؟ ♪ ‫♪ - چیکار می‌کنه؟ ♪
‫♪ - بدجوری شکست خورد. ♪ ‫♪ - چیکار می‌کنه؟ ♪
‫♪ - دستگاهش کار نکرد. ♪ ‫♪ - آشغاله. ♪
‫♪ - چشماش پُر اشک شد. ♪ ‫♪ - زباله. ♪
‫♪ هر بار تو دنیا رو نجات دادی. ♪
‫♪ داداش میرکت، این بار چی شد؟ ♪
‫♪ اوه! ناامید شده و اراده برای تعمیر نداره ♪
‫♪ - کجا فرار کنه؟ ♪ ‫♪ - اوه! ♪
‫♪ فقط برو خونه، برو خونه. ♪
‫♪ همه‌جا زباله ریخته. ♪ ‫♪ همه‌جا زباله ریخته. ♪
‫♪ اوه ♪
‫- زودباش. ‫- برو بیرون، دردسرساز.
‫هنوز حالم بهتر نشده. ‫ادوکلن جواب نداد.
‫رفقا، بهتره الان دو بشقاب برنج بندازین رو صورتم.
‫واسه ضربه‌ی خارق‌العاده حاضری؟
‫گفتی ضربه‌ی خارق‌العاده؟ ‫قراره ضربه‌ی واقعی بزنین؟
‫- یک، دو، ضربه‌ی خارق‌العاده! ‫- وای.
‫بچه‌ها، ضربه‌تون خیلی لذت‌بخش بود. ‫می‌خواین رسیدشم بدید؟
‫هان؟ اختراع میرکت هست.
‫چرا بیرون انداختنش؟
‫هان؟ چیکار کنم؟ ‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫وای! وایسا!
‫اوه! ای وای!
‫وایسا. گفتم وایسا.
‫شب‌بخیر، میرکت. ‫صبح‌بخیر میرکت.
‫خوش اومدی، میرکت.
‫اصلا هم خوش نیومدم، هوش مصنوعی 4914.
‫اختراع دفع زباله‌ت کار کرد؟ ‫موفق شدی؟
‫شکست خوردم. ‫اصلا نتونستم عملیش کنم.
‫دستگاه زباله‌ نابودکُن من کار نکرد. ‫خراب بود.
‫یه کاری کرد که نمی‌تونم به زبون بیارم.
‫نگاشون کن. اختراعاتم رو ببین. ‫به هیچ دردی نمی‌خورن.
‫چطوره یکم برات بیسکویت تعارف کنم؟
‫- اوه! ‫- چه فرود عالی.
‫میرکت، بیسکویت برای مو خیلی مفیده. ‫اونا مغذی و خیلی خوشمزه هستن.
‫کافیه دیگه! از این کارا دیگه خسته شدم.
‫دیگه نمی‎‌خوام به این چیزا فکر کنم.
‫بیا ببینم.
‫تمام اختراعاتم رو میریزم توی آشغالدونی.
‫دیگه مغزم رو با این چیزا خسته نمی‌کنم.
‫هیچکس بخاطر تلاشم واسه نجات ‫بشریت ازم تشکر خشک و خالی نکرده.
‫نگران نباش، میرکت.
‫تمام اختراعاتت در حافظه‌ی من ‫ثبت و نگه‌داری شدن.
‫دیگه اختراع، بی‌اختراع. ‫دیگه ریاضی نمی‌خوام، فیزیک نمی‌خوام.
‫دیگه بسمه! ‫دیگه حتی پازل هم حل نمی‌کنم.
‫دیگه میرکت قدیمی تموم شد!
‫میرکت، از طرز نگاه مثبتت به زندگی ‫خوشم اومد.
‫توجه کنین، شهروندان!
‫ فردا صبح موشک‌ها پرتاب خواهند شد.
‫ ازتون تقاضا داریم آخرین زباله‌هاتون رو ‫به بیرون بریزید.
‫ فردا صبح موشک‌ها پرتاب خواهند شد.
‫ ازتون تقاضا داریم آخرین زباله‌هاتون رو ‫به بیرون بریزید.
‫اوه، رویاهای من، دلم براتون تنگ میشه.
‫خداحافظ، اون دنیا می‌بینم‌تون.
‫روز خوش، میرکت.
‫شب‌بخیر، میرکت.
‫زمانش رسیده.
‫امروز صبح تمام زباله‌ها به فضا پرتاب میشن.
‫ بنظرم پروژه‌ی موشک فضایی یه اشتباه بزرگه.
‫اولین موشک زباله‌ی فضایی ‫بزودی پرتاب میشه.
‫ اگه فضا رو آلوده کنیم،
‫ بنظرم حتی آینده‌ای خطرناک‌تر ‫در انتظارمونه.
‫پنج، چهار، سه، دو، یک، صفر.
‫پرتاب.
‫پرتاب موفقیت‌آمیز بود.
‫اولین موشکی که زباله‌هامون رو ‫به فضا می‌بره، در مدار قرار گرفت
‫و سفرش رو به دور از خلاء ‫آغاز کرد.
‫مقامات اظهار کردن که این روش کاملا جواب میده
‫و موشک‌های بیشتری آماده خواهد شد.
‫ نسل آیندگان هرگز ما رو بخاطر ‫این روش مسخره‌ نخواهند بخشید.
‫ این اشتباه بزرگیه!
‫ و این اشتباه ممکنه دنیای ما رو ‫به لبه‌ی نابودی بکشونه.
‫[یک سال بعد]
‫دیگه بسمه. ‫من از این کشتی میرم.
‫کادریا، مسخره نشو ‫کجا می‌خوای بری؟
‫گفتی قراره توی جنوب سفر تفریحی بریم.
‫پس بگو ساحل کو؟ ‫اصلا کو آفتاب؟
‫بوفه‌ی غذاهای دریایی کو؟
‫سه ماهه توی سفر هستیم ‫و فقط برف و یخ دیدیم.
‫برف، یخ. برف، یخ. برف، یخ.
‫- برف، یخ. ‫- هندوانه؟ ‫[تلظف باهم یخ و برف شبیه هنداونه در ترکی است]
‫چه هندوانه‌ای پسر. ‫یخ، فقط یخ.
‫همه‌جا یخ ریخته.
‫اوه.
‫کادریا، من چیکار کنم؟
‫جانان گفت برای پیدا کردن میرکت ‫باید به جنوب بریم.
‫از کجا باید می‌دونستم جنوب ‫منظور همون قطب جنوبه؟
‫خدای من. رمزی، منو از اینی که هستم ‫عصبانی‌تر نکن.
‫اینجا اونقدر سرده که حتی حرفامون ‫توی آسمون یخ می‌زنن.
‫[ببین]
‫خب، بنظرم خیلی باحاله. ‫ببین، مامان. منو نگاه کن.
‫[ماجراجویی]
‫[سرگرمی]
‫[دایناسورها از چشماشون لیزر پرتاب می‌کنن]
‫الان دایناسور رو بهت نشون میدم.
‫آخ!
‫- بس کن. ‫- مامان و بابا. میشه یه لحظه ساکت بشین؟
‫گمونم دلیل اصلی اینجا اومدن‌مون رو یادتون رفته.
‫باید هرچه سریع‌تر داداش میرکت رو پیدا کنیم.
‫یه ساله که نتونستیم پیداش کنیم.
‫فکر نکنم اینجا هم بتونیم پیداش کنیم.
‫انگار که دود شده رفته هوا.
‫راستی، کی الان مراقب بچه‌ست؟
‫بینندگان عزیز،
‫یک سال از زمانی که موشک‌های زباله رو ‫به فضا پرتاب کردیم، می‌گذره.
‫الان حدود پنج هزار موشک به فضا پرتاب شدن.
‫و فعلا همه‌چی طبق مراد پیش میره.
‫خیابون‌ها تمیزتر شده. ‫همه خوشحال‌تر هستن...
‫هی، اگه غذای بیشتری می‌خوای، ‫می‌تونم یه چیزی برات درست کنم، باشه؟
‫سلام دوستان، به کانال من خوش اومدید.
‫امروز در قطب جنوب هستیم.
‫برادران و خواهران عزیزم، ازتون می‌خوام ‫یکم جدی باشید
‫و خوب توجه کنین!
‫با این رفتارها به جایی نمی‌رسین...
‫اوه! اوه! وای!
‫♪ دارم رپ می‌خونم و عاشق غذای خوبم ♪
‫♪ واسه یه غذای خوب، ♪ ‫♪ مسیرم رو عوض می‌کنم. ♪
‫♪ واسه یه تکه کیک خوشمزه و شیرین می‌میرم. ♪
‫♪ یووو یووو یووو ♪
‫نجاتی‌ها، چیکار می‌کنین؟
‫هان؟
‫مگه نگفتم درست رفتار کنین؟
‫آخ!
‫کمک!
‫بس کنین!
‫باز داره برف می‌باره.
‫گوش کن، دخترم. ‫اگه میرکت رو پیدا نکنیم،
‫هرچه زودتر این سفر رو تموم می‌کنم.
‫راستی جانان، اصلا چرا فکر می‌کنی ‫داداش میرکت توی قطب جنوبه؟
‫همونطور که می‌دونین، ‫هر ماه میرم و تمام قبض‌هایی که...
‫جلوی آزمایشگاه داداش میرکت هست رو جمع می‌کنم.
‫وقتی داشتم آخرین صورتحسابش رو بررسی می‌کردم،
‫حدس بزنین چی دیدم؟
‫- لباس مخصوص مناطق سردسیر؟ ‫- پایینی رو میگم.
‫یه هتل در اوسوایا. ‫یعنی چی؟
‫اوسوایا یه شهر در جنوب آرژانتینه.
‫- و در اوسوایا... ‫- اوه، سردشه. سردشه. ‫[شباهت کلمه سرد و اوسوایا در زبان ترکی]
‫کی اهمیت میده؟ خودم دارم یخ می‌کنم.
‫برو سر اصل مطلب، دخترم.
‫- باشه، باشه، حله. یعنی توی اوسوایا... ‫- اوه.
‫مامان، حله. ‫یعنی با سرنخ‌هایی که بدست آوردم،
‫احتمال داره داداش میرکت ‫یه جایی این دور ورا باشه.
‫احتمال داره، احتمال داره.
‫جانان، بازم مطمئنا داری ‫زیر درخت اشتباهی واق‌واق می‌‎کنی.
‫هان! محض رضای خدا، اون چیه؟
‫یه چیزی داره از آسمون می‌افته.
‫خدای من. بنظرم یه سفینه هست.
‫مامان، باید بریم و نجات‌شون بدیم.
‫آره! آره! ‫چه ماجراجویی بشه. بریم کمک‌شون.
‫پسرم. وایسا. آروم باش. ‫برگرد اینجا.
‫از کجا می‌دونین اونا خطرناک نیستن؟
‫- یه حس بدی دارم...نرید. ‫- می‌خوام برم و ببینم.
‫خیلی محشره.
‫برگردید!
‫رمزی! نجاتی‌های کوچولو رو بردار. ‫ما هم میریم.
‫- این چه جور آدم فضایی هست؟ ‫- اوه، برف داره شدیدتر میشه.
‫زودباشین. زودباشین. ‫ببریمش توی کشتی.
‫باشه. زودباشین. ‫باهمدیگه بلندش می‌کنیم، باشه؟
‫زودباشین. سنگینه.
‫بلندش کنین!
‫خب، باید بریم.
‫بچه‌ها، کشتی کدوم طرفه؟
‫توی این برف هیچی نمی‌بینم.
‫نزدیک همدیگه بمونین.
‫اوه، تا یه دقیقه‌ی دیگه یخ می‌زنیم.
‫چیزی نیست. گُم نشدیم. ‫از این فکرا نکن.
‫هان؟ یه کلبه‌ست.
‫خوبه. فورا بریم داخل.
‫او]! یخ زدم.
‫بلندش کن، بلندش کن. ‫بذارش اونجا.
‫♪ یخ، یخ، یخ، یخ، ♪ ‫♪ هوا سرد و یخیه ♪
‫♪ می‌دونی که یه چیز یخی و نمکی اینجاست ♪
‫♪ یووو یووو یوو ♪
‫ اوه! بیای بخوریم. بخوریم.
‫چقدر فیبرش بالاست.
‫ بخوریم، بخوریم...
‫هان؟
‫هی! اصلا تکون نمی‌خوره.
‫شاکر، چون این بیچاره یخ زده.
‫براش یه چای نعنایی خوب دَم می‌کنم ‫تا حالش بهتر بشه.
‫مامان، این رباته.
‫نمی‌تونه چای داغ بخوره. ‫ربات فضاییه.
‫چرا کاری نمی‌کنه؟ ‫بنظرم خراب شده.
‫این چیه؟ ‫انگار پورت یو‌اِس‌بی هست.
‫پورت یو‌اِس‌بی؟
‫خب، اگه ناراحت نمیشین، ‫می‌خوام گوشیم رو باهاش شارژ کنم.
‫وایسا. الان بهش وصل می‌کنم.
‫هان.
‫وای!
‫هان؟
‫بریم!
‫- داداش میرکت؟ ‫- چی؟
‫توئی؟
‫بالاخره پیدات کردیم.
‫آفرین. پیدام کردین. آره. ‫یه کف مرتب براتون می‌زنم.
‫ببینید، من خوبم. باشه؟ ‫حالا برید.
‫منظورت چیه؟
‫یه ساله داشتیم دنبالت می‌گشتیم ‫و اونوقت همینو داری بهمون بگی؟
‫هی! رمزی، خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫خیلی خوشحالم که پیدام کردی. ‫آخ جون!
‫بهتر شد؟ ‫حالا برید پی کارتون.
‫میرکت، منم بغل کن.
‫خدای من. باید موقع دیدن شما چیکار می‌کردم؟
‫کیک می‌پختم؟ ‫جلوتون گوسفند قربانی می‌کردم؟
‫هی، اگه کسی اینجا بتونه کیک بپزه، ‫اون شخص منم.
‫جانان، یکم پنیر رنده شده برام بیار.
‫میرکت، یه دقیقه وایسا. ‫نمی‌تونی همینطوری از شرمون خلاص بشی.
‫کلی نجاتی داریم. با یدونه هم نمی‌تونستیم ‫کنار بیایم، الان کلی بچه داریم.
‫خوشمزه‌ست، خوشمزه‌ست.
‫ببین، این دستگاه عجیب تو رو هم آوردیم.
‫- خیلی کارش درسته. ‫- زودباش، میرکت.
‫نمی‌تونی که تا ابد مخفی بمونی. ‫اولا باید نجاتی رو مثل روز اولش کنی.
‫متاسفم. بیهوده اومدید.
‫من خیلی وقت پیش دست از ‫استفاده از مخُم کشیدم، باشه؟
‫ببینید.
‫خیلی خنده‌داره! ‫ما از میرکت باهوش‌تریم.
‫من تمام پروژه‌هامو دور ریختم. ‫خیلی وقته ندارمشون.
‫و هیچی یادم نمیاد.
‫سیستم درحال راه‌اندازی مجدد.
‫درحال بررسی محیط.
‫[درحال آنالیز]
‫- هی، روبات کار می‌کنه. ‫- آقای ربات. حالتون چطوره؟
‫فرزندم، پدر و مادرت می‌دونن اینجایی؟ ‫باهاشون تماس گرفتی؟
‫[درحال محاسبه]
‫لباس‌هات پاره پوره شده.
‫چرا توی این یخبندون بیرون رفتی؟
‫بذار ببینم تب نداری.
‫درود دوستان.
‫ربات، به کانالم خوش اومدی.
‫الان می‌خوام حرکت رباتی انجام بدم. ‫خوب نگاه کنین.
‫خودشه.
‫نوبت توئه، ربات.
‫زمان تقریبی رسیدن، ‫چهار دقیقه و بیست ثانیه.
‫رسیدن؟ رسیدن چی؟ تو کی هستی؟ ‫ما کجا هستیم؟ قضیه چیه؟
‫شما سوالی ندارین؟
‫آقای ربات، ناهار رو با یه لواش می‌خورن
‫- یا دو لواش؟ ‫- یک.
‫ساعت خراب هر روز چند بار ‫ساعت رو درست نشون میده؟
‫- دو بار. ‫- ....یا که...
‫....درسته!
‫میشه یه لحظه اجازه بدید؟
‫سلام، آقای ربات. ‫میشه خودتو معرفی کنی.
‫اسم من کی‌آر‌اِم-2 هست.
‫من توسط فدراسیون کهکشان تولید شدم.
‫به اینجا فرستاده شدم تا شما رو ‫از آینده‌ی تباه‌تون نجات بدم.
‫وظیفه‌ی من اینکه از شما در مقابل ‫نیروی شر دفاع و محافظت کنم.
‫نیروی شر؟ کدوما؟
‫حدود صد موشک پرتاب شده توسط شما
‫به سیاره‌ای برخورد کرد که در اون حیات وجود داشت.
‫موشک‌های شما باعث ویرانی‌های بزرگی شد.
‫بخاطر این ویرانی‌ها،
‫این موجودات زنده قصد انتقام از شما براومدن،
‫و درحال رسیدن به اینجا هستن.
‫بعدش اینجا ساکن میشن و ‫با خوشی اینجا زندگی می‌کنن.
‫البته بعد اینکه همه‌تون رو نابود کردن.
‫بخوام ساده بگم، احتمال ‫زنده‌ موندن شما در حد صفره.
‫هرچی بکاری، همونو درو می‌کنی.
‫بهتون گفته بودم.
‫فرستادن زباله‌هامون به فضا، ‫بزرگ‌ترین اشتباه ما بود.
‫اونا یه سفینه رو جلوتر از بقیه به اینجا فرستادن.
‫و ناوگان اصلی برای حمله ‫بیرون از اتمسفر منتظر هستن.
‫خب، باید جلوشون رو بگیریم. ‫نمی‌تونیم اجازه بدید دنیامون رو تسخیر کنن.
‫سلاح‌های اونا خیلی پیشرفته هستن
‫که شما ناتوان‌ها بتونین جلوشون ایستادگی کنین.
‫- شما هیچ شانسی ندارین. ‫- چه بد.
‫فقط منم که می‌تونم جلوشون رو بگیرم.
‫برای همین سخت در تلاش هستن ‫تا منو نابود کنن.
‫به‌به!
‫نه، نجاتی. گازش نگیر. ‫اون خوراکی نیست.
‫وقت داره تموم میشه. ‫باید فورا به آژانس فضایی بریم.
‫باید سیستم کامپیوتری رو هک کنم
‫و خودم رو به موشک‌هایی که ‫به فضا پرتاب کردید وصل کنم
‫تا بتونم از اونا علیه بیگنانگان استفاده کنم.
‫برای شکست اونا، باید از تمام ‫گزینه‌هامون استفاده کنیم.
‫میرکت، آژانس فضایی می‌دونی کجاست؟
‫یا دایره‌ی فضایی یا هرچی که اسمش هست.
‫عذر می‌خوام؟ چی گفتی؟ ‫صداتو نمی‌شنوم.
‫مغزم دیگه صداتون رو نمی‌شنوه. ‫متاسفم.
‫بیخیال، داداش میرکت.
‫چون چندتا از اختراعات شما کار نکرده، ‫دلیل نمیشه دست از تلاش برداریم.
‫یه مخترع هیچوقت تسلیم نمیشه.
‫چی؟ کجایین؟
‫نمی‌تونم شما رو ببینم.
‫واضحه داداش میرکت کمکی بهمون نمی‌کنه.
‫پس در این‌صورت باید خودمون ‫دست به کار بشیم.
‫صبر کنین، پیداش کردم.
‫در پنجاه کیلومتری اینجا یه فرودگاه هست.
‫اگه بتونیم خودمونو به اونجا برسونیم، ‫می‌تونیم با هواپیما به آژانس فضایی بریم.
‫درحال مسیریابی برای رسیدن به فرودگاه.
‫عالیه! راه‌تونم که جور شد.
‫خدای من! هوا هم چه خوب شد.
‫الان دیگه همه می‌تونین برین.
‫زودباشید، برید. ‫برید بیرون.
‫کیف و نجاتی‌ کوچولوهاتون رو بردارید و برید.
‫قایم موشک.
‫اینور دنیا اومدم که تنها باشم.
‫ولی باز شما اومدین و نذاشتین تنها باشم.
‫واقعا که باورنکردنیه. ‫خداحافظ!
‫میرکت، در رو باز کن.
‫باید نجاتی رو درست کنی.
‫بچه‌ها، یه مشکل بزرگ داریم.
‫هان؟ اوه! این چیه؟
‫یه حس بدی بهش دارم.
‫منم مثل خودت. ‫اون چوبی که خوردم معده‌م رو به کار انداخته.
‫میرکت، در رو باز کن. ‫فضایی‌ها دارن میان.
‫اوه، فضایی‌ها؟ باور نکردنیه. ‫صداتو نمی‌شنوم.
‫♪ لا لای لای لای لای، لای لای لای لای ♪
‫مخفی بشین.
‫اوه!
‫- میرکت، الان باورت شد؟ ‫- پُشتت آتش گرفته.
‫خاموشش کن! خاموشش کن!
‫با چوب نگفتم که!
‫با چوب نه! ‫با چوب نه!
‫زودباشید! باید بریم.
‫- اوه. ‫- کجا بریم؟
‫بیاین. بپرین بالا.
‫هی! محکم بشین. ‫باید از بین این تکه یخ بگدریم.
‫میرکت، صبر کن. ‫از کجا می‌دونی جا میشیم؟
‫جانان، آروم برو. ‫حداقل یه علامتی بده.
‫مامان! حواسم رو پرت نکن.
‫قبل راه افتادن روغن و بنزین رو چک کردی؟
‫- هان؟ ‫- اوه، سلام کادیرا.
‫رمزی، چیکار می‌کنی؟
‫دارم تاب می‌خورم.
‫رمزی، چیکار می‌کنی؟ ‫ولم کن.
‫عاشقان نجاتی، خوش اومدید.
‫میریم که داشته باشیم ‫دعوای گلوله‌برفی رو.
‫بدش به من. ‫می‌خورمش.
‫رمزی، ولم کن.
‫اوه.
‫داداش میرکت، مراقب باش.
‫داداش میرکت، محکم بگیر که توی دردسر افتادی.
‫چی؟ لاستیکش پنجر شده؟ ‫اجاق گاز روشن مونده؟ چی شده؟
‫- اوه. ‫- اوه.
‫اوه آره. ‫غار. گُمشون می‌کنیم.
‫وای، این فضایی‌ها واقعا سگ‌جون هستن.
‫قندیل! قندیل!
‫خب، ارزش امتحان کردن رو داره.
‫موفق شدیم.
‫بزن به چاک.
‫رمزی، واقعا دمت گرم ‫که هنوز تونستی خودتو نگه داری.
‫راحت حرف می‌زنی ولی نمی‌دونی ‫چه بلاهایی که سرم نیومد.
‫هان؟ ترمز بُریده و کار نمی‌کنه.
‫چیکار کنیم؟
‫جانان! ترمز نداره. ‫باید یه کاری بکنیم.
‫احتمال نجات آنها 9 درصد هست.
‫احتمال ریسک بالاست. ‫جواب منفیه.
‫هی، اونا خانواده‌م هستن.
‫بپر بالا. ‫وقت نداریم.
‫- دخترم، زودباش. اول تو بپر. ‫- دارم میام.
‫هان؟ اون چیه؟
‫داریم به انتهای مسیر می‌رسیم.
‫شاکر، نگه دار.
‫هان؟
‫یخ زده. ‫برکه یخ زده.
‫چه منظره‌ی قشنگی.
‫حداقل تونستیم تا اینجا بیایم ‫و هیچ بلایی...
‫سرمون نیومد!
‫هیچکس جُم نخوره!
‫پس دیگه نچرخم، درسته؟
‫معلومه که نباید حرکت کنی
‫حالا همه به آرومی تمام به سمت ساحل برن.
‫کادریا! کادریا، کجایی؟
‫- رمزی، اینجام! ‫- کادریا، جُم نخور.
‫- تکون نخور. ‫- چی؟
‫مامان، تکون نخور.
‫اومدن! اومدن!
‫وای. چیکار کنیم؟
‫کُتم. گیر کرده.
‫باید کادریا رو نجات بدیم.
‫وای! بابا! صبر کن!
‫باید فورا خودمون رو به ساحل برسونیم.
‫مامان! نمی‌تونیم مادرم رو ول کنیم.
‫فشار، زمان و متر مربع درحال حساب.
‫تقریبا پانزده ثانیه تا نابودی این یخ مونده.
‫باید بریم.
‫وای نه. دارن نزدیک میشن.
‫نجاتی‌ها!
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫مطمئن نیستم، ولی دارن مامان رو نجات میدن.
‫منفیه. اونا مادرت رو نجات نمیدن. ‫درحقیقت دارن اونو می‌دزدن.
‫برای اینکه مانعمون شن، دست به هرکاری می‌زنن.
‫منتظر چی هستین؟ ‫برین و مادرم رو نجات بدید.
‫با درگیری با اون سفینه احتمال نجات مادرت صفر درصده.
‫- منطقی نیست که... ‫- ولی نمی‌تونیم مادرم رو به امون خدا ول کنیم.
‫منو به آژانس فضایی ببرید.
‫اینطوری 9 درصد احتمال متوقف کردنشون رو دارم.
‫تحت این شرایط سخت، این تنها راه‌مونه.
‫وای نه! داره سمت ما میاد!
‫- بیاین اینجا. ‫- هان؟
‫هان؟
‫دریچه‌ست.
‫باید باز بشه...
‫زودباشید. می‌تونیم از اینجا بریم.
‫مراقب باشید ولی عجله کنین. ‫نباید وقت رو هدر بدیم.
‫کجاییم؟ اینجا کجاست؟
‫نمی‌دونم. ‫فقط راه بیا. اوناهاش، از اونجا بریم.
‫خیلی تاریکه!
‫آره، بذار ببینم می‌تونم یه چراغ پیدا کنم. ‫اینجا یه اهرم هست.
‫- می‌کشمش! ‫- آخ! این دستمه، احمق!
‫- آها! ‫- آره.
‫منم، منم. نترسید بابا.
‫عجب ماسک باحالیه. ‫اینجا پیداش کردم.
‫انگار خیلی قدیمیه.
‫اینجا باید یه پناهگاه نظامی باشه، مگه نه؟
‫منو نگاه نکن، جانان.
‫مغزم دیگه کار نمی‌کنه.
‫الو؟ جانم؟ من میرکتم.
‫خیلی خب، گمونم این دفعه ‫اهرم واقعی رو پیدا کردم.
‫وای! چه باحاله!
‫باورنکردنیه!
‫وای! چه قدر عادیه!
‫رادیو!
‫الو؟ الو؟
‫نه، کار نمی‌کنه.
‫هومم؟ این چیه؟
‫این دستگاه تلگرافه.
‫باهاش میشه با کد مورس پیغام فرستاد.
‫اگه هنوزم کار کنه، ‫می‌تونیم از یکی کمک بخوایم.
‫الو. تمام. ما خیلی گشنه‌مونه. تمام.
‫شیش تا ساندویچ، شیش تا دوغ بفرستین. تمام.
‫قربان، یه نفر یه پیغام اضطراری فرستاده.
‫«شیش تا ساندویچ، شیش‌تا هم دوغ.»
‫عجب. دوغ باز یا بسته‌بندی؟
‫- بسته‌بندی. ‫- اوهوم.
‫نوبت منه.
‫سلام. بیگانه‌های شرور اومدن.
‫بیاید کمکمون. تمام.
‫آره. یه کباب مخصوص بیرون‌بر.
‫سرآشپز! سرآشپز! یه سفارش جدید داریم.
‫نوشته «فضایی‌ها اومدن. بیاید کمکمون.»
‫- فضایی‌ها بدن یا خوب؟ ‫- بدن.
‫که اینطور...
‫داریم اینجا وقتمون رو تلف می‌کنیم.
‫این چه صدایی بود؟
‫- فضایی‌ها! ‫- کجان؟
‫زمان تخمینی رسیدن فضایی‌ها ‫دقیقاً سه دقیقه و 30 ثانیه‌ست.
‫زیردریایی! با زیردریایی فرار می‌کنیم.
‫همگی بیاین تو. زود باشید!
‫ باشه، من دارم می‌پرم!
‫چی کار می‌کنی؟ گفت زیردریایی! ‫نگفت که توی آب!
‫آهان!
‫باشه. من فکر کردم شاکر گفت بریم زیر آب.
‫عجله کنید. عجله کنید.
‫حالا کی می‌تونه زیردریایی برونه؟
‫کاری نداره که، عزیزم. ‫با این می‌رونیمش.
‫- کار نمی‌کنه. ‫- برای این که این تویوپ نجات غریقه.
‫آره!
‫ای وای. خروجی تونل بسته‌ست.
‫حالا چه جوری بریم بیرون؟
‫موفق شدیم!
‫- آره! ‫- معلومه!
‫یک، دو، یک، دو، سه، چهار!
‫♪ یالا، دوستان ♪
‫♪ - بپر بپر بپر بپر بپر ♪ ‫♪ - با ریتم همراه باشید ♪
‫♪ بپر بپر بپر بپر بپر ♪
‫♪ هوپیدی هوپیدی هوپیدی بام بام ♪ ‫♪ چیکیدی چیکیدی چیکیدی بام بام ♪
‫♪ یه استراحتی کردیم و زدیم به جاده ♪
‫♪ پیچیدیم راست، راست یا چپ ♪
‫♪ وقتی گفتیم می‌خوایم ♪ ‫♪ از دست فضایی‌ها فرار کنیم، ♪
‫♪ یه زیردریایی کوچولو پیدا کردیم ♪
‫♪ داداش، این کجاش زیردریاییه؟ ♪ ‫♪ نهایتا یه مینی‌زیردریایی باشه ♪
‫♪ - مینی زیردریایی چیه؟ ♪ ‫♪ - یه زیردریاییِ خیلی کوچولوئه ♪
‫♪ پس این زیردریایی کوچولوئه ♪ ‫♪ این یه مینی زیردریاییه ♪
‫♪ اینم زیردریایی ریزه پیزه ♪ ‫♪ آفرین، بیاید دوتای آخریو ببینیم ♪
‫♪ هوپیدی هوپیدی هوپیدی بام بام ♪ ‫♪ چیکیدی چیکیدی چیکیدی بام بام ♪
‫جانان، اصلا نگران نباش، عزیزم.
‫مامانتو ول نمی‌کنیم. ‫میریم نجاتش میدیم.
‫با فرار کردن ازشون می‌خوایم ‫مامانم رو نجات بدیم؟
‫الان داریم وقتمون رو تلف می‌کنیم.
‫این دیگه چیه؟
‫چی شد؟یه ماجراجویی جدیده؟
‫دایناسورهای نینجا داران ‫توپ آتیش پرتاب می‌کنن،
‫یا خون‌آشام‌های تک چشم با ‫تفنگ لیرزی شلیک می‌کنن؟
‫از اونم بدتر.
‫باورم نمیشه.
‫مگه...
‫مگه ما این آشغالا رو ننداختیم دور؟
‫قرار بود زمین پاک‌تر بشه.
‫ای کاش... ای کاش اختراع مسخره‌م کار می‌کرد.
‫تا از شر کل این آشغالا خلاص می‌شدم.
‫یه راه مساعد برای رفتن به فرودگاه یافت شد.
‫مگه نمی‌بینید؟ ‫بهمون دروغ گفتن!
‫دنیا اصلا تمیز نشده. ‫اون‌وقت می‌خواید برید فرودگاه؟
‫باید راه بیفتیم، ‫وگرنه نه تنها دنیا کثیف می‌مونه،
‫بلکه به کل نابود میشه.
‫برای همیشه.
‫اون‌وقت دیگه حتی سیاره‌ای نیست ‫که بهش بگیم کثیف.
‫راه درست شده. ‫بیاید بریم شمال.
‫هان؟ شما هم دیدین؟
‫اون سطل آشغال حرکت کرد.
‫خیر. هیچ موجود زنده‌ای یافت نشد.
‫اوه، حتما توهم زدم.
‫این حقمونه!
‫این حقمونه! این حقمونه!
‫چی دارن میگن؟
‫گفتین مین حقمونه؟ ‫چرا مین باید حقمون باشه؟
‫مین نه. ‫میگن این حقمونه.
‫این حقمونه! این حقمونه!
‫ببینید، رفقا. ‫باباهاشون هم اینجان.
‫شما تو سرزمین‌های خیلی کثیف گم شدین،
‫جایی که همه‌مون ‫تنهای تنها توش زندگی می‌کنیم
‫- چـ...چـ...چـ...چی؟ ‫- چی به سر اینجا اومده؟
‫گفته بودن که تو دنیا ‫دیگه هیچ آشغالی نمونده...
‫این حقمونه! این حقمونه!
‫اما هیچکس هیچ‌وقت پای حرفش واینستاد.
‫ما از اشتباهاتمون درس نگرفتیم.
‫اون‌وقت دنبال کمک از فضا بودیم.
‫این عمو جان مثل یه ستاره می‌درخشه!
‫گل گفتی، عمو جان! ‫چه زیبا گفتی!
‫چی گفت؟
‫عمو جان، میشه لطفا زیر دیپلم حرف بزنی؟
‫دقیقا اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫♪ این حقمونه! این حقمونه! ♪
‫♪ همه آشغالاشونو انداختن بیرون ♪
‫♪ انداختن توی خیابون و اینور اونور ♪
‫♪ زمین پر آشغال شد ♪ ‫♪ همه جا پر آشغال شد ♪
‫♪ دنیای قشنگمون پر از آشغال شد ♪
‫♪ آخ که چه قدر سال‌ها پیش قشنگ بود ♪
‫♪ اینجاها همیشه تمیز و زیبا بود ♪
‫♪ رفته رفته پر از آشغال شد ♪
‫♪ مثل یه کوهی از زباله ♪
‫♪ آشغالا رو جمع نکردیم بریزیم توی سطل ♪ ‫♪ وای وای ♪
‫♪ هیچکدومِ آشغالا رو تفکیک نکردیم ♪ ‫♪ وای وای ♪
‫♪ کاش به موقع می‌فهمیدیم ♪ ‫♪ وای وای ♪
‫♪ هیچ‌وقت نفهمیدیم ♪ ‫♪ وای وای ، وای وای ♪
‫♪ وای وای وای وای ♪
‫♪ این حقمونه ♪ ‫♪ این حقمونه ♪
‫این آهنگو باید بذارید اینترنت!
‫خیلی راحت یه میلیون بازدید می‌خوره.
‫اونا فکر کردن چون آشغالامونو ‫انداختیم فضا، نجات پیدا کردیم.
‫اما بدتر شد.
‫حالا بدون این که فکری کنیم، ‫داریم محیط رو آلوده می‌کنیم.
‫و اصلا از انداختنشون...
‫توی فضا نمی‌ترسیم.
‫حق با توئه. ‫دقیقا دارید همین کارو می‌کنید.
‫ببینید، بچه‌ها. تابلوی فرودگاهه.
‫[فرودگاه]
‫زود باشید بریم.
‫یعنی چی؟ اینجا چه جوری فرودگاهیه؟
‫کل هواپیماها آسیب دیدن، ‫انگار یکی بهشون بمب زده.
‫گمون نکنم از اینجا چیزی دستگیرمون بشه.
‫ها؟ یه دقیقه وایستین. این چیه؟
‫چی چیه؟
‫این.
‫این یه دستگاه ردیابه.
‫- چی؟ یعنی چی؟ ‫- در حال محاسبه‌ام.
‫تقریبا یه ساعت دیگه، یا نهایتاً...
‫دو ساعت دیگه می‌رسن.
‫پس باید همین الان از اینجا بریم.
‫کاش یکی از اون هواپیماها کار می‌کرد.
‫ارزش امتحان کردن داره.
‫در حال اسکن.
‫70% اجزاش کار می‌کنن.
‫این هواپیما کمتر از بقیه آسیب دیده.
‫زمان لازم برای وصل کردن قسمتاش... ‫17 ساعته.
‫17 ساعت؟
‫تا اون موقع فضاییا پیدامون کردن ‫و دخلمونو آوردن.
‫داداش میرکت.
‫اختراع تو آشغال‌ها رو تیکه تیکه کرد.
‫نمیشه برعکسش کنیم؟
‫تا هر چی که جدا شده رو...
‫با هم یکی کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫گفتم که، کل پروژه‌هام رو انداختم دور.
‫هیچی یادم نمیاد.
‫من می‌تونم این کارو بکنم.
‫تست اول.
‫تست اول ناموفق بود. ‫باید دنبال راه‌حل باشیم.
‫تست دوم.
‫تست دوم ناموفق بود. ‫باید دنبال راه‌حل جدید باشیم.
‫ای وای. اگه تا وقتی که برسن ‫نتونیم تمومش کنیم، چی؟
‫چی کار کنیم؟
‫مقاومت می‌کنیم! می‌جنگیم!
‫برای زمین هر کاری از دستمون بربیاد ‫انجام میدیم.
‫اگه نیاز شد، دونر کباب ماهی می‌خوریم!
‫حالا که دارن میان جلومونو بگیرن،
‫پس بیاید یه درسی بهشون بدیم ‫که تا عمر دارن یادشون نره.
‫من می‌تونم شیمی یا فیزیک بهشون درس بدم.
‫تست سوم.
‫تست سوم ناموفق بود.
‫چی باعث میشه ناموفق بشه؟
‫در حال بررسی علت عدم موفقیت.
‫اکثر اوقات، شکست یه انتخابه.
‫موفقیت واقعی یعتی تسلیم نشدن!
‫این حرف...
‫آره، درسته. این حرفای داداش میرکته.
‫داداش میرکت. یادت میاد؟
‫من توی درس ورزش ‫یه پشتک هم نمی‌تونستم بزنم.
‫هزار بار سعی کردم اما نتونستم.
‫بعدش تو توی باشگاه اومدی پیشم.
‫بعدش دقیقاً همین حرفا رو زدی.
‫بعدش چی شد؟
‫من تسلیم نشدم، چند ساعت تلاش کردم.
‫بعد چند روز تونستم هر چه قدر ‫که دلم می‌خواست، پشتک بزنم.
‫میشه لطفا یه بار دیگه اون حرفا رو بگی؟
‫هوم؟ اوهوم
‫تست شصت و سوم.
‫- درست شد! ‫- ایول! ما موفق شدیم!
‫- هورا! ‫- موفق شدین!
‫آره! درست شد! درست شد! ‫درست شد! درست شد! درست شد!
‫نجاتی کوچولوها کجان؟ ‫کسی ندیدتشون؟
‫- هان؟ ‫- راست میگه.
‫کجائن مگه؟
‫کسی منو صدا زد؟
‫- هان؟ ‫- داداش نجاتی!
‫- هورا! ‫- برگشتی!
‫اومدی زمین! ‫اومدی زمین!
‫محبوب‌ترین کاراکتر دنیا بالاخره برگشته.
‫گیشگیری گیدین ماشالا! ‫گیشگیری گیدین ماشالا!
‫امیدوارم یاد گرفته باشی ‫که دیگه اختراعاتم رو دستکاری نکنی.
‫عزیزم، تو هم دیگه زود تسلیم نشو.
‫خیالت راحت باشه، شاکر.
‫دیگه هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شم.
‫اون روزی که توی تلویزیون ‫زباله‌ها رو تفکیک کردم...
‫چی؟ تفکیک کردم؟ ‫صبر کنید ببینم. چی گفتم؟
‫گفتم :«وقتی زباله‌ها رو تفکیک کردم...»
‫وقتی زباله‌ها رو تفکیک کردم!
‫- یافتم! یافتم! ‫- چی رو یافتی؟
‫اختراعم کار می‌کنه! ‫اختراعم ناموفق نبوده!
‫آشغال‌ها! برای آشغال‌ها هم ‫میشه ازش استفاده کرد.
‫آره، اما دستگاه تو چیز میزها رو ‫جدا می‌کنه و یا وصل می‌کنه.
‫- پس چه فایده‌ای برای زباله‌ها داره؟ ‫- نخیر. به این سادگیام نیست.
‫این دستگاه فقط زباله‌ها رو کوچیک نمی‌کنه،
‫کاملا تفکیکشون می‌کنه.
‫ببینید. می‌خوام از اختراعم ‫برای این زباله استفاده کنم.
‫می‌بینید؟
‫شیشه، فلز، پلاستیک و ارگانیک.
‫زباله‌ها رو بسته به نوعشون تفکیک کرد.
‫آهان، آره!
‫این یه قدم تحول‌‌آفرین ‫ برای تکنولوژی بازیافته!
‫من موفق شدم! من موفق شدم!
‫طبق محاسبات من، نیم ساعت دیگه ‫فضایی‌ها می‌رسن.
‫میرکت، خوشحالیاتو بذار واسه بعد. ‫الان باید از اینجا بریم.
‫باشه، باشه. هواپیما درست شد، ‫اما باید دوباره بهش سوخت بزنیم.
‫رمزی، جانان؟ با من بیاین. ‫این دور و برها باید سوخت باشه.
‫باشه.
‫شاکر، من کمکت می‌کنم که ‫جلوی فضایی‌ها رو بگیری.
‫با من بیا.
‫من میرم طرف فضایی‌ها. ‫اونا خیلی قوی‌ترن.
‫نخیر، نجاتی. بیا اینجا ببینم. ‫به ما کمک می‌کنی.
‫گفته باشم، اگه شکست خوردیم، ‫من نمی‌شناسمتون.
‫البته همین الانش هم نمی‌شناسمت. ‫وای، تو کی هستی؟ ولم کن!
‫بزن بریم!
‫وای! چه خفنه!
‫آره!
‫معرکه‌‌ست!
‫- ایول! ‫- هان؟
‫- شاکر! ‫- پسرم ابرقهرمان شده.
‫درست عین باباش.
‫این دیوونه‌کننده‌ست!
‫آفرین، استاد. ‫کارت عالی بود.
‫صبر کنید. داداش نجاتی کو...؟
‫نجاتیِ چقر بد بدن وارد می‌شود!
‫یوهو!
‫کار خودش بود. من نبودم.
‫مثل فیل پرواز می‌کنم، ‫مثل زنبور عسل میدم بیرون!
‫وای، وای!
‫چی شد؟
‫بنزینش تموم شد!
‫آشنا سراغ ندارید؟
‫هی؟ این صدای چیه؟
‫رسیدن. رسیدن!
‫- هواپیما حاضره؟ ‫- هنوز یه کوچولو کار داره.
‫اگه یه کم برام زمان بخرید ‫درستش می‌کنم.
‫حله! حاضرید؟ ‫شروع می‌کنم!
‫حاضریم!
‫تموم شد. آماده‌ی پروازه.
‫- تو معرکه‌ای، داداش میرکت! ‫- اما بال‌هاش زیاد محکم نیستن.
‫موقع پرواز و فرود احتیاط کنید.
‫هشدار: بمب صوتی!
‫- چی؟ ‫- نه!
‫هان؟ تنها راه فرارمون از بین رفت.
‫اگه فقط یه کم دیگه زمان داشتیم، ‫اینجوری نمی‌شد.
‫هیچ‌وقت یه فیل سرایدار رو عصبانی نکنید.
‫چون هیچ‌وقت... فراموش نمی‌کنه!
‫ضربه با سطل!
‫بوم!
‫ضربه‌ی جارویی! بوم! بوم!
‫قدرت صابون ‫بگیر که اومد!
‫اونجا یه فضاپیما هست.
‫اگه سوارش بشیم، ‫می‌تونیم بریم آژانس فضایی.
‫طبق بررسی‌ها، می‌خوام بگم بعد از خودم...
‫باهوش‌ترین آدم گروه کیه.
‫- ممنونم، ربات جون. ‫- اممم.
‫- نگو نگو، خواهش می‌کنم. ‫- جانان.
‫باید کادریه رو نجات بدیم.
‫پس اول باید ما رو سوار اون فضاپیما کنی.
‫منو دم نزدیک‌ترین دونات‌فروشی پیاده کنید.
‫باشه پس!
‫اووو....
‫جنگجویان خارق‌العاده!
‫من سرشونو گرم می‌کنم. ‫شما برید توی فضاپیما.
‫- زود باشید! زود باشید! ‫- وای. اومدم!
‫آهای! کاپیتان!
‫از کنار بازار بزرگ رد می‌شید؟
‫اوه اوه!
‫ای وای!
‫قدرت سرایدار!
‫پاشو زیرتو جارو کنم.
‫تا کار تمیز از آب دربیاد!
‫بدوئید، بدوئید، من سوار شم!
‫داریم حرکت می‌کنیم. ‫محکم بشینید.
‫چی؟
‫اوهوم...
‫خب، نجاتی! ‫به فضاپیما نزدیک شدیم.
‫به سلامت بری، رفیق.
‫چرت نگو! با هم می‌پریم!
‫واقعا؟ پس بیاید موقع پریدن ‫یه چیزی بگیم.
‫-- چی بگیم؟ ‫- اولین چیزی که به ذهنمون میاد رو.
‫بریم ببینیم چی میشه.
‫- حاضرین؟ ‫- باشه.
‫یک، دو، سه.
‫پوره‌ی سیب‌زمینی!
‫به این میگن رفاقت واقعی!
‫هم‌زمان به یه چیز فکر می‌کنیم.
‫آره!
‫این دو تا همیشه همینجورین؟
‫درسته.
‫وای!
‫ها؟
‫نجاتی، می‌شنوی چی میگم؟
‫آهنگ ماساژ گذاشتن، رمزی.
‫گمونم جای گرون و باکلاسی اومدیم.
‫اینجا به ماها نمی‌خوره.
‫این فضاپیما انقدر بزرگه ‫که احتمالا توش اسپا داره.
‫اوه، پیداش کردیم!
‫اگه اسپا داشته باشه، حموم هم داره.
‫- بیا یه آبی به بدن بزنیم و بریم. ‫- نخیر!
‫وای! اینو نگاه کن.
‫این... این کت کادریه‌ست.
‫از کجا معلوم چه آزمایشاتی ‫روی کادریه انجام دادن؟
‫امیدوارم زیاد هم دیر نرده باشیم.
‫نجاتی؟
‫کادریه؟ چی به سرت آوردن؟
‫- موهات همونه، ‫اما چی به سرت اومده؟
‫نجاتی، اون جاروئه.
‫ولش کن. باید از اون در بریم بیرون.
‫اما خیلی احتیاط کن.
‫باید بدون این که کسی رو بیدار کنیم، ‫از بین این آدم فضاییا رد بشیم.
‫باشه، باشه. ‫بعدش می‌تونیم یه سر بریم بوفه.
‫نجاتی، تو نباید بری توی بوفه‌هایی که بازن. ‫خودت هم می‌دونی.
‫در بوفه به روی همه بازه، ‫اما نجاتی نباید بره!
‫نجاتی، تو به سه تا هتل ‫به خاطر بوفه‌شون دستبرد زدی.
‫هیچی نمونده بود که گردشگرها بخورن! ‫صدای منو در نیار. آروم راه برو.
‫هان؟ ببخشید، آقا.
‫هوم؟
‫دارم خیلی یواش و با دقت میرم.
‫تو می‌تونی. چیزی نمونده.
‫آره.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫آخ!
‫یه لحظه فکر کردم نمی‌تونم، رمزی.
‫چی؟
‫اوه! اومدین استقبال آقا فیله؟
‫چه قدر مونده برسیم مرکز فضا؟
‫در حال محاسبه. ‫حدوداً سه دقیقه.
‫اینجوری حتی یه دقیقه هم دووم نمیاریم.
‫وای! شاکر اومد!
‫اینم از آخریش.
‫شاکر، فرودگاه براتون پرواز امن ‫و خیلی خوبی رو آرزو می‌کنه.
‫زود باشید. بیاید بریم ‫اتاق کنترل رو پیدا کنیم.
‫رمزی، به نظرت حالا اینا ‫باهامون چی کار می‌کنن؟
‫مثل دونر کباب می‌خورنمون. ‫یا حتی بدتر، مثل مرغ سرخمون می‌کنن.
‫اینجوری که میگی، نمی‌ترسم. ‫اما بیشتر گشنه‌م میشه.
‫نجاتی، رفیق. مراقب خودت باش.
‫رمزی جونم.
‫بیا بغلت کنم.
‫وای، رمزی! ‫این فضایی‌ها مثل مائن که.
‫«دونگانگی بونگا» یعنی «روز بخیر.»
‫تکرار کنید.
‫روز بخیر!
‫«تاکونتا؟» یعنی «چه خبر، داداش؟» ‫«چه خبر، داداش؟»
‫- تکرار کنید. ‫- چه خبر، داداش؟
‫آفرین. برای امروز دیگه بسه.
‫فردا یاد می‌گیریم که چه جوری ‫وام بگیریم.
‫بریم.
‫کادریه! حالت خوبه؟
‫- روت آزمایشای عجیب انجام دادن؟ ‫- جانم؟ شما کی باشین؟
‫کادریه، من رمزیم. شوهرت!
‫ببین، اینم نجاتیه. ‫من و تو یه پسر به اسم شاکر داریم.
‫چی؟ من که یادم نمیاد.
‫ای وای! گمونم وقتی کادریه ‫افتاد روی یخ، مغزش منجمد شد.
‫ما رو یادش نمیاد، نجاتی!
‫آخ! پسر‌ها! برید یه جای دیگه ‫توپ‌بازی کنید.
‫مگه بهتون نگفته بودم؟ یالا.
‫آهان! رمزی! نجاتی!
‫حالا یه چیزهایی یادم اومد!
‫کادریه برگشت!
‫خیلی ممنون، رفقا. ‫ضربه‌تون خانومم رو درست کرد...
‫رمزی، شاکر و جانان کجان؟
‫با میرکت و یه ربات رفتن مرکز فضایی.
‫اما این فضایی‌ها می‌خوان جلوشون رو بگیرن.
‫اینا بدن، کادریه! ‫این فضاییا بدن!
‫نه بابا! من که بدی‌ای ازشون ندیدم، رمزی.
‫با من خیلی مهربون بودن.
‫آهان. چه جالب. پس صبر کن ببینم.
‫خب... این جا چه اتفاقایی افتاده، کادریه؟
‫شما زمینی‌ها!
‫آهان، ببین رمزی. ‫این فرمانده‌شونه.
‫واقعا؟
‫مرد! چرا دست یه فضایی رو می‌بوسی، رمزی؟
‫چه می‌دونم، کادریه. ‫جوگیر شدم!
‫میز دو نفره بیارم خدمتتون؟
‫نه. با من بیاین ‫تا همه چی رو براتون توضیح بدم.
‫خوبه. الان تمومش می‌کنیم.
‫وارد شبکه‌ی موشک‌‌ها شدم.
‫همه چیز آماده‌ست.
‫اون موشک‌های زباله‌ای که پارسال ‫از سیاره‌تون فرستادین،
‫توی همه‌جا فضا پخش شدن.
‫و زباله‌هاتون روی سیاره‌ی ما ‫و صدها سیاره‌ی دیگه ریخت.
‫اون موقع که داشتیم ‫دنبال منبع زباله می‌گشتیم،
‫متوجه یه چیزی شدیم.
‫زباله‌های موشکی که ‫به سیاره‌ی «ترا ایکس» برخورد کرد،
‫با یه موجودی که اونجا بود ترکیب شد.
‫هوش مصنوعی داخل اون موجود فعال شد،
‫و رباتی به اسم کی‌آراِم زنده شد.
‫اوه... یعنی اون ربات ما نیست؟
‫این ربات فقط یه ماموریت داره.
‫و اون گرفتن انتقام از شما و سیاره‌تونه.
‫چی؟ از منم؟
‫این هیچ ربطی به نجاتی نداره. ‫من فقط به خاطر غذا اومدم!
‫اون می‌خواست با فضاپیمایی که ‫از ما دزدید،
‫ بیاد سیاره‌تون.
‫ما هم دنبالش کردیم...
‫تا جلوش رو بگیریم.
‫یعنی... یعنی...
‫شما فضایی‌ها از اول هم موجودات بدی نبودین!
‫موجود بدِ واقعی...
‫[دسترسی به زمین]
‫چی؟
‫صبر کن، «سیاره‌ی هدف»؟
‫چرا اینو نوشتی؟
‫چون الان...
‫وقت انتقامه!
‫چرت نگو. گمشو بیرون!
‫آخ!
‫آهای!
‫شما منو فرستادین فضا.
‫مثل یه آشغال با آشغالای دیگه انداختین دور.
‫من باید تو تنهایی خودم می‌مردم.
‫تنهای تنها، توی فضا.
‫می‌دونید اونجا بودن چه قدر وحشتناکه؟
‫و حالا، بالاخره وقت یه انتقام جانانه‌ست!
‫تموم موشک‌هایی که توی این 12 ماه
‫فرستادین رو جمع می‌کنم،
‫و می‌ندازم روی خودتون!
‫دنیاتون از قبل هم بدتر میشه.
‫توی آشغال‌ها دچار مرگ تدریجی میشین!
‫این حق شما انسان‌هاست!
‫امکان نداره! تو...
‫تو هوش مصنوعیِ 9414 هستی!
‫شب بخیر، میرکت.
‫صبح بخیر، میرکت.
‫می‌خوای برات بیسکوئیت بیارم، میرکت؟
‫من تو رو به وجود آوردم.
‫پس چرا.... پس چرا این کارو باهامون می‌کنی؟
‫آره تو منو به وجود آوردی. ‫بعدش هم انداختیم دور.
‫حالا تاوان کارتو میدی.
‫عملیات آغاز شد.
‫[عملیات آغاز شد.]
‫شاکر قهرمان وارد می‌شود. ‫خب، اوضاع چطوره؟
‫من زیاد اوضاعم خوب نیست.
‫چی؟ اینجا چه خبر شده؟
‫شاکر، ربات می‌خواد کل موشک‌ها رو ‫بفرسته زمین.
‫از اول هم نقشه‌ی خبیثانه‌ش همین بوده. ‫اون از ما سوءاستفاده کرد!
‫باید جلوشو بگیری. ‫سیستم رو بترکون. یه کاری بکن!
‫دیگه زیادی دیره!
‫دیگه کاری با سیستم ندارم.
‫همه چیو انتقال دادم روی این کنترل.
‫تنها چیزی که جلوی موشک‌ها رو میگیره، ‫این کنترله،
‫اون هم که دست منه.
‫اگه کاری نداره، بیاید بگیریدش.
‫این حق سیاره‌ست.
‫اینو تو تعیین نمی‌کنی! دیگه کافیه!
‫دیگه کارت تمومه. ‫به اندازه کافی با اون لباس بازی کردی.
‫هان؟ چه خبر شده؟
‫وای!
‫حالا اگه اجازه بدید، ‫موشکم دیگه داره میره.
‫نمی‌‌خوام زمانی که...
‫تموم آشغال‌ها می‌ترکن، اینجا باشم.
‫اگه راه حلی پیدا نکنیم،
‫تموم موشک‌ها تا 10 دقیقه دیگه میان زمین.
‫بپرین بریم.
‫اینجوری نمی‌تونیم برسیم.
‫معجزه نیاز داریم. ‫این تنها وقتمونه!
‫- کباب آدانا! ‫- فلفل اورفا!
‫پیتزا!
‫بچه‌ها.
‫بچه‌ها، اونا کباب‌‌زن‌های ‫رستورانین که نجاتی بهشون پیام داد.
‫اصلا یه کباب‌زن رو دست کم نگیر، رفیق.
‫هالوپینو!
‫غش کرد!
‫ربات! ربات داره میره!
‫سلام!
‫الان که اسکیت‌بورد نداری...
‫نمی‌تونی سالم از این موشک بپری پایین!
‫حالا مهم من نیستم.
‫روز بخیر، میرکت. ‫شب بخیر، میرکت.
‫چی؟ جانان؟
‫نمیشه که کلا تو قهرمان باشی، شاکر.
عجله کن. دکمه رو بزن.
عجله کن. بزن دیگه!
عجله کن، جانان، بزن دیگه.
عجله کن ، بزن دیگه. ‫منتظر چی هستی؟
‫چی؟ چی کار داری می‌کنی؟
‫دارم برای همه‌مون این کارو می‌کنم، شاکر.
‫هان؟ منظورت چیه؟
‫مگه تو دیوونه‌ای؟ ‫اینجوری فاجعه به بار میاد.
‫الانش هم فاجعه‌ست.
‫هر روز از عمرمون که می‌گذره،
‫بیشتر و بیشتر به سیاره‌مون،
‫فضا و تموم جهان آسیب می‌زنیم. ‫متوجه نیستی؟
‫باید از اشتباهاتمون درس بگیریم.
‫نباید از مشکلاتمون فرار کنیم.
‫- باید یه جوری حلش کنیم. ‫- راه حلش اینه؟
‫باید بذاریم تموم سیاره غرق آشغال بشه؟
‫آره، اینجوری! این آشغالا رو ما به وجود ‫ آوردیم. خودمونم باید از بین ببریمش.
‫واسه مشکلاتمون هم ‫باید یه راه حلی پیدا کنیم.
‫و برای این کار نباید هیچ‌ موقع تسلیم بشیم.
‫شاکر، بهم اعتماد کن. ‫دارم کار درست رو می‌کنم.
‫یک سال بعد.
‫بینندگان عزیز، امروز سالگرد...
‫فاجعه‌ی زباله است.
‫دقیقا یک سال قبل، 5000 موشک زباله ‫به زمین افتاد.
‫و همه‌شون پر از زباله بود.
‫حالا این زباله‌ها مال کی بودن؟ ‫مال خودمون.
‫همون زباله‌هایی که فرستادیم فضا.
‫هر چی که شد، چرخید و چرخید...
‫و یه راست برگشت کنار خودمون.
‫پس یعنی واقعا خیلی بد بوده؟
‫نه چندان... اتفاقا برعکس! ‫خوب شد.
‫آره، آره. اولش ترسیدیم، فرار کردیم.
‫خونه‌مون رو ترک کردیم.
‫اما بعدش یاد گرفتیم که مثل شهروندای ‫ مسئولیت‌پذیر با زباله‌هامون چی کار کنیم.
‫اونا رو تفکیک و بازیافت کردیم!
‫و دنیامون رو از قبل هم تمیزتر کردیم. ‫ما به یه چیز غیرممکن دست پیدا کردیم.
‫آره. این کار ما بود. خودِ خودمون.
‫شما نظری در این مورد دارید، جانم؟
‫خب، بسیار خب... ببینید... ‫چی می‌تونم بگم؟
‫شما می‌تونید، آقا. ادامه بدین.
‫باشه، باشه. ‫من از همه معذرت خواهی می‌کنم.
‫من اشتباه کردم. ‫اما متوجه اشتباهم شدم.
‫نه فقط من. همه‌مون متوجه شدیم.
‫حالا دیگه همه از مسئولیت‌هاشون ‫اطلاع دارن.
‫حالا از اصلِ زباله‌ی حداقلی آگاه‌تر شدیم.
‫چون... چون ما یاد گرفتیم ‫که فقط به فکر خودمون نباشیم،
‫بلکه به فکر جامعه‌مون باشیم.
‫تمیزی خونه‌ی خودمون،
‫به معنی تمیزی تموم سیاره‌مونه.
‫گویا باید از شخص بخصوصی هم ‫معذرت خواهی کنید، درسته؟
‫خب...
‫باشه. باشه.
‫من از آقا میرکت هم عذرخواهی می‌کنم.
‫و باید اضافه کنید که....
‫اصلا کله نخودی منم!
‫آها! باشه. عالیه.
‫حالا میشه یه کم دیگه واسمون...
‫از برنامه‌ی زباله‌ی حداقلی بگید؟
‫زباله‌ی حداقلی یعنی همه زباله‌ها ‫باید بازیافت بشن،
‫چه ارگانیک و چه پلاستیک.
‫هیچکدوم رو نباید سوزوند ‫یا توی طبیعت رها کرد.
‫چون می‌تونه محیط زیست ‫و سلامتی انسان رو به خطر بندازه.
‫به لطف سطل زباله‌های بازیافت هوشمندی ‫که پرفسور میرکت طراحی کرده،
‫حالا دیگه همه آشغالایی که میندازیم دور، ‫دسته بندی میشن.
‫و سیستم زباله‌ی حداقلی ‫موثرتر و آسون تر از قبل میشه.
‫اوهوم. نظر شما چیه؟
‫آیا می‌تونیم یه روزی ‫این فاجعه رو از یاد ببریم؟
‫خب، امیدوارم که اینطور نشه.
‫چون قهرمانایی مثل جانان، شاکر،
‫و بچه‌هایی که ما رو نگاه می‌کنن،
‫قهرمانایی هستن که دنیا رو دوست دارن،
‫و همیشه اینو بهمون یادآوری می‌کنن.
‫آهای! همسایه‌ها!
‫همه به من گوش کنن.
‫حتم دارم می‌خواد شعر بخونه.
‫درسته! شروع می‌کنم.
‫رمزی، با من همراهی کن.
‫همه باهم، یک، دو، سه، چهار!
‫♪ تیک، تیک، تیک، ♪ ‫♪ زباله‌ی حداقلی ♪
‫♪ ما ننشستیم، همیشه کار کردیم ♪
‫♪ آشغالا رو جمع کردیم ♪
‫♪ و یکی یکی تفکیک کردیم ♪
‫♪ باید از دنیای زیبامون محافظت کنیم ♪
‫♪ اون تنها دارایی ماست ♪
‫♪ باید خیابونا و خونه‌ها ♪
‫♪ و اتاقامون رو تمیز نگه داریم ♪
‫♪ تا دریا و هوامون ♪
‫♪ تمیز باشه و عمرمون طولانی بشه ♪
‫♪ تموم موجودات ♪
‫♪ روی زمین پاک خوشحال ترن ♪
‫♪ اینجوری دنیا قشنگتره ♪
‫♪ شبیه نینجاهای زباله ♪ ‫♪ همه زباله‌هامون رو تفکیک می‌کنیم ♪
‫♪ زمانی که یه بطری آبمیوه خوردیم ♪
‫♪ بطری‌هاش رو چی کار می‌کنیم؟ ♪
‫♪ تیک تتیک تیک تیک ♪ ‫♪ زباله‌ی حداقلی ♪
‫♪ میندازیم دور اما میره برای بازیافت ♪
‫♪ آره، بازیافت ♪ ‫♪ آره، بازیافت ♪
‫♪ بجنب، بازیافت کنین ♪ ‫♪ تنبلی نکنین ♪
‫♪ نجاتی می‌پره روی شاخه ♪
‫♪ نجاتری می‌پره میره بالا ♪
‫♪ دوباره آشغال هست؟ ♪
‫♪ داشتم شوخی می‌کردم ♪
‫♪ آشغال نداریم،آشغال نداریم ♪
‫♪ کی اینجوری شد؟ ♪ ‫♪ ببین دیگه نیست ♪
‫♪ آشغال نداریم، آشغال نداریم ♪
‫♪ ببینید دیگه چیزی نیست ♪
‫♪ تیک تیک تیک تیک ♪ ‫♪ زباله‌ی حداقلی ♪
‫♪ خیابونا رو تمیز کنید ♪
‫♪ تیک تیک تیک تیک ♪ ‫♪ زود باشین ♪
‫♪ خیابونا رو تمیز کنید! ♪
‫[پایان]
‫به یاد خاطر گرامیِ «لونت اونوسال»...