‫الان شد یه چیزی.
‫«دریک»، «دریک».
‫- خوبـه. ‫- خیلی گرمـه.
‫بیداری؟
‫نوبت توئه.
‫سری قبل من رفتم.
‫خودتو به خواب زدی؟
‫- نمی‌شه تو بری؟ ‫- خدای من.
‫دوست دارم.
نادون.
‫بهم نخورد.
‫«جیمی»! «جیمی»!
‫سلام، «لیز». ‫دارم روی هوا پیانو می‌زنم.
‫حالت خوبه؟
‫عالی، مچکر. ‫چه مرگـت شده؟
‫- دیروقتـه، نه؟ ‫- ساعت سه صبح‌ـه.
‫عذر میخوام ، چقدر بد. ‫من خیلی بدم.
‫صدامون رو میاریم پایین. ‫بهشون می‌گم.
‫- هی، باید ساکت باشیم. ‫- باشه، حالا هرچی.
‫داخل اون کاسه چیـه، جیمی؟
‫- بیسکوئیت‌ـه. ‫- اون یکی کاسه.
‫قرص «ادرال».
‫- شاید کمی مُسکن. ‫- شاید؟
‫آره، قطعاً مسکن‌ـه. ‫می‌دونی چیـه؟ صداشو کم می‌کنم.
‫موزیک رو خاموش کن.
‫موزیک رو خاموش می‌کنم. ‫منم همینو گفتم.
‫«آلیس» کجاست؟
‫بالاست... خوابیده.
‫جدا؟ من باید یواش حرف بزنم؟
‫هی، لیز؟
‫متاسفم.
‫می‌دونم.
‫باشه، بریم.
‫سلام.
‫امروز زود بیدار شدی.
مرسی.
‫این جو پرک نصف شبـت.
‫عذر میخوام اگه نذاشتم بخوابی.
‫آلیس؟
‫چیز تازه ای نیست، داداش.
‫«داداش»؟
‫لیز منو می‌رسونه.
‫هی، می‌شه بهش بگی... ‫باشه، خداحافظ.
‫عوضی !
‫- از سر راه برو کنار! ‫- گمشو بابا!
‫[مرکز درمان رفتاری-شناختی]
‫وای، حالتون چطوره؟
‫آره، عذرمیخوام دیر کردم.
‫استیون، امروز چی ذهنتو درگیر کرده؟
‫ببخشید، چه خبر جیمی؟
‫هی، گبی.
‫این سری قضیه چیـه؟
‫قضیه مادرمـه.
بازم.
‫فقط یه دفعه هم که شده، ‫می‌خوام یک روز کامل رو
‫بدون اینکه کسی وحشیانه تلاش کنه ‫زندگیـم رو سخت کنه، بگذرونم.
‫فقط اینکه انگار هربار ‫که از شر یه وسواس خلاص می‌شم،
‫یه وسواس دیگه پیدا می‌کنم، ‫متوجه میشی چی می‌گم؟
‫چرا با دخترهای سطحی‌نگر ‫دوست می‌شم؟
‫نمی‌تونم باهاشون ارتباط برقرار کنم.
‫این سری، تقصیر من بود. ‫عینکـم رو توی مغازه جا گذاشتم.
‫و از اینکه باید برمی‌گشتیم ‫بسیار عصبانی شده بود.
‫باریستای عوضی. ‫ازم نخواه «دن» رو هجی کنم.
‫آخر مشخص شد توی مغازه نبوده.
‫روی سرم بوده.
‫من قراره تنها بمونم؟
‫قراره یه مرد بسیار موفقِ تنها باشم؟
‫اگه ناخون‌هام هم اندازه نباشن ‫باید اونا رو بجوئم.
‫و چطوری قراره هم اندازه باشن؟ ‫احمقانه‌ست.
‫کسی که مهربونـه، ‫کسی که باهوشـه.
‫توی زمان بچگی، بازیچه‌ش بودم.
‫یعنی باید جذاب باشن.
‫ولی گاهی اوقات خیلی عوضی می‌شه، ‫که دیوونه‌م می‌کنه.
‫این چه حسـی بهت می‌ده؟
‫- انگار گیر افتادم. ‫- گیر افتادم.
‫- حس می‌کنم گیر افتادم. ‫- من بازیچه نیستم.
‫انگار تا ابد توی این چرخه گیر افتادم.
‫دیگه بی‌خیال خوشحال بودن شدم.
‫هردومون می‌دونیم این جواب نمی‌ده.
‫و پشت سرهم داشت می‌گفت ‫که من چقدر نادونم.
‫تو نادون نیستی، گریس.
‫گفت اگه هیکلـم خوب نبود، ‫هیچ‌کس ازم مواظبت نمی‌کرد،
‫پس، تقریباً حرف زیبایی بود.
‫- این حرف خوبی نیست. ‫- می‌دونم ولی منو دوست داره.
کافیه ! گریس، دو سالـه ‫داریم این کار رو انجام می‌دیم.
‫دو سال از زندگیـت.
‫تا حالا ندیدم یه مرد به یه زنی بگه
‫که احمقـه و شانس آورده ‫که هیکلـش خوبـه،
‫و پیش خودم خیال کنم ‫«وای، حتماً حسابی عاشق همـن.»
‫و همه‌ش می‌گی اون بسیار خوبـه. ‫خب، من دیدمـش.
‫اونقدر هم خوب نیست. ‫عضله‌هاش خیلی بزرگـن.
‫لباس‌هاش خیلی تنگـن. ‫هیچ‌کس همچین چیزی نمی‌پسنده، چندشـه.
‫و اون کلمه چیـه؟ ‫اون کلمه چیـه؟ اون کلمه چیـه؟
‫نمی‌دونم کدوم کلمه رو می‌گی.
‫بی‌ریخت! ‫زیادی بی‌ریختـه.
‫اون بی‌ریختـه، یه مرد بی‌ریختـه.
‫از درون و بیرون بی‌ریختـه.
‫عذر میخوام ، نمی‌دونم چه اتفاقی داره میفته.
‫چون داشتم صحبت می کردم و...
‫گریس، ‫همسرت آزارگر عاطفی‌ـه.
‫و خودش رو اصلاح نمی‌کنه. ‫قصدش رو نداره.
‫کاری کرده فکر کنی لیاقتـت همینـه، ‫ولی نیست.
‫فقط ترکـش کن.
‫به این راحتیا نیست.
‫به همین راحتیه. ‫بچه نداری.
‫فقط برو خونه‌ی خواهرت توی ونکوور.
‫ولی بعد...
‫ترکـش کن یا من دیگه روان‌شناسـت نیستم.
‫- ببین... ‫- باشه.
‫باشه.
‫همه‌ش رو می‌خورم چون زیادی تشنمـه.
‫چیزی توی فکرتـه، «پاول»؟
‫- آب زیادیـه. ‫- باشه، منو ببین.
‫این پوست مثل چی برق می‌زنه.
‫اگه روزی یه دونه از اینا بخورم، ‫سردردهای میگرنیـم می‌ره،
‫زانوم که درد می‌کرد خوب شده، ‫با رفقا و خانواده‌م مهربون‌ترم.
‫تو هم باید شروع کنی. می‌دونی چند درصد ‫از بدنـت رو آب تشکیل داده؟
‫می‌دونم چند درصد از بدنـم اهمیتـی نمی‌ده.
‫باشه، خب... ‫به دلیل کم‌آبی اینجوری حرف می‌زنی.
‫- سلام. ‫- سلام، پسر.
‫- چطوری؟ ‫- مثل همیشه، می‌دونی؟
‫یه روز عادی‌ـه، یه روز عادی.
‫به روش همیشگی کار می‌کنم. ‫می‌دونی داشتم به چی فکر می‌کردم، پاول؟
‫درباره اینکه چطور ‫به روش همیشگی کار می‌کنی؟
‫چی؟ به چی فکر می‌کنی؟
‫تا الان شده انقدر از دست ‫بیمارهاتون عصبانی بشین،
‫که یهویی دلتـون بخواد...
‫مثلاً تکونشـون بدین؟
‫خب، ما تکونشـون نمی‌دیم.
‫نه، می‌دونم، می‌دونم. ‫ازشون پشتیبانی می‌کنم.
‫من مثلاً اینجوریـم که،
‫«عجله کن ، ای آدم بدخت، ‫تو می‌تونی تغییر کنی.»
‫ولی هیچ‌ موقع تغییر نمی‌کنن.
‫«خستگی از دلسوزی» ‫همه‌مون تجربه‌ش رو داشتیم.
‫آره.
‫سوال می‌پرسی، گوش می‌دی، ‫بی‌طرف می‌مونی،
‫و قیافه‌ت رو اونجوری نمی‌کنی.
‫عذر میخوام ، فقط اینکه... ‫ببین، ما می‌دونیم باید چیکار کنن.
‫می‌دونی چرا؟ ‫چون بسیار ساده‌ست.
‫«زمانی این کار رو می‌کنم ناراحت می‌شم.» ‫شاید دیگه نباید اون کار لعنتی رو بکنی.
‫ما جواب رو می‌دونیم.
‫تا الان نشده بخوای مجبورشون کنی ‫این کار رو انجام بدن؟
‫نظر خوبیـه. ‫آزادی عمل و هر فرصتـی...
‫که واسه کمک به خودشون دارن رو ‫ازشون می‌دزدیم، درستـه؟
‫و تبدیل می‌شیم به چی، ‫پارتیزان‌های روانـی.
‫خدای من.
‫طعنه‌آمیز بودن حرفـت رو حس می‌کنم،
‫ولی یه جورایی خفن به نظر میاد.
‫چیکار کردی؟
‫هیچ... هیچ‌کاری نکردم.
‫اوه، قراره تنبیه شی.
‫اونجوری نگو «اوه». ‫ببین، من گیر کردم.
‫من خیلی... همین. ‫دارم سعی می‌کنم یه تغییری ایجاد کنم.
‫گفتم درموردش با شما صحبت کنم.
‫وقتـم تموم شد، باید برم ‫چون مریض دارم.
‫- ساعت دستـت نیست. ‫- لعنت بهت، گبی.
‫- باشه. ‫- و امیدوارم روز خوبی داشته باشین.
‫چون قراره این یکی رو ‫مطابق با قوانین انجام بدم.
‫می‌دونی «ویرجینیا ولف» ‫هم سعی کرد خودش رو غرق کنه.
‫بی‌خیال، پاول.
‫ولـش کن.
‫هی، جی‌بون.
‫کجا می‌ری؟
‫راستـش داشتم می‌رفتم خونه.
‫روز خیلی خوبـی نداشتم، ‫پس می‌رم یه دوش بگیرم.
‫یه تلویزیون بردم اونجا ‫تا بتونم فیلم نگاه کنم.
‫چه باحال. ‫زندگیـت آرزوی همه‌ست.
‫- برات خوشحالـم. ‫- خیلی باحالـه، آره.
‫خب، باید یه مراجعه کننده رو ‫بندازم گردن تو، باشه؟
‫خیلی آسونـه.
‫یه سرباز جوان، محل خدمتـش خارج از کشور ‫بوده، شش ماه پیش مرخص شده.
‫همه‌ش به خاطر ضرب و شتم دستگیر می‌شه، ‫و پدر مادرش خیلی نگرانـن.
‫- این اصلاً آسون نیست. ‫- بی‌خیال.
‫امروز حدوداً هزارتا بیمار دیدم، ‫و همیشه جور تو رو می‌کشم.
‫واقعاً ذوق دارم توی حموم فیلم ببینم.
‫تا حالا «تنها در خانه»ی اصلی رو ندیدم.
‫قراره همینجوری زل بزنی ‫تا کار درست رو انجام بدم؟
‫- باشه. ‫- آره.
‫چیکار می‌کنی؟
‫درستـه، بعداً می‌فهمی.
‫عاشقـش می‌شی، رفیق.
‫شان.
‫ببخشید، کلی کاغذ هست.
‫چطوره با این شروع کنیم که بگی ‫فکر می‌کنی چرا اینجایی؟
‫دعوا توی کافه، دستور دادگاه برای ‫کنترل خشم، بلا، بلا، بلا.
‫پس... سه تا «بلا» گفتی؟
‫دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
‫مثل همیشه، یکی تحریکـم کرد.
‫منم جلوی خودم رو نگرفتم.
‫زد به شونه‌ی من، ‫اینجوری که «لعنت بهت».
‫پس گفت «لعنت بهت»؟
‫- خب، به زبون نیاورد. ‫- فهمیدم.
‫پس اینجوری القا کرد که «لعنت بهت». ‫از این کار متنفرم.
‫- الان داری همین کار رو می‌کنی؟ ‫- شاید.
‫باشه.
‫ببین مرد، ‫واقعاً مسئله‌ی بزرگی نبود.
‫چندبار توی کافه دعوام شد. ‫زنگ زدن به پلیس و...
‫- خمیازه می‌کشی؟ الان خمیازه کشیدی؟ ‫- نه.
‫- اصلاً من اینجا چیکار می‌کنم، ها؟ ‫- باشه، خمیازه کشیدم.
‫ببخشید، به خاطر تو یا داستانـت نبود.
‫لطفاً ادامه بده.
‫مهم نیست، مرد. ‫می‌تونم برم؟
‫آره، حتماً.
‫ببخشید.
‫لعنتی!
‫سلام؟
‫خدای من، تیا. ‫این خیلی چندشـه.
‫تو مشکل داری، می‌دونستی؟
‫روز سختـی داشتم، ‫این بهم آرامش می‌ده.
‫محض اطلاع، ‫من از پس جفتشون برمیام.
‫- آره؟ ‫- آره، چون اگه قانونی در کار نباشه،
‫من نیشگون می‌گیرم.
‫- شیب چقدره؟ ‫- شیب تپه؟
‫- شیب‌ـش زیاده. ‫- واقعاً؟
‫آره، خیلی شیب‌داره. ‫و بعد از روی تپه می‌پرن.
‫لعنتی، ولـم کن.
‫سلام.
‫- لای بوته‌های منـی. ‫- خوب بهشون رسیدگی شده.
‫«توپیاری»‌ـه؟ اسمـش همینـه؟
‫از کجا بدونم، جیمی. ‫یکی بهشون رسیدگی می‌کنه.
‫آلیس چطوره؟
‫خوبی، آلیس؟
‫خوبـه، غذاش رو خورده. ‫تکالیفـش رو انجام داده.
‫- تازه تمرین فوتبال داشته. ‫- فوتبال شروع شد؟
‫آره، فوتبال شروع شده، ‫و اون داره می‌ترکونه.
‫ببخشید، مجبورم بپرسم، ‫قراره همیشه اینجوری باشی؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی خب.
‫غذا نخوردی. ‫بذار یه بشقاب برات درست کنم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫برو دم در!
‫- خدای من. ‫- باشه، یه جورایی گیر کردم.
‫آلیس، سلام. ‫روزت چطور بود؟
‫بعداً بیشتر حرف می‌زنیم.
‫ممنون.
‫- همه‌ش گوشت سفیده یا... ‫- واقعاً؟
‫- مهم نیست، دوستـش دارم. ‫- جیمی، آلیس عالیـه.
‫و تا بیای این رو بفهمی،
‫رفته دانشگاه و آرزو می‌کنی
‫کاش انقدر گند نزده بودی ‫که هیچ‌وقت دلـش نخواد بیاد خونه.
‫- فکر کنم گند زدم رفته. ‫- خب، پس ولـش کن.
‫به خودت بیا، رفیق.
‫بی‌خیال.
‫- جیمی. ‫- سلام، دریک.
‫فکر می‌کردم دوران بچه بزرگ کردنـم ‫تموم شده، ممنون خلافـش رو ثابت کردی.
‫خواهش می‌کنم. ‫دریک، عاشق شامتـون می‌شی.
‫- عالیه. ‫- اگه چیزی مونده باشه.
‫از این ایده که با آلیس ارتباط برقرار کنی ‫حمایت می‌کنم.
‫ولی فشار نیار، جواب نمی‌ده.
‫نمی‌دونم، املت دوست داره، ‫پس فکر کنم جواب بده.
‫صبح اول وقتی می‌تونی بهم زنگ بزنی،
‫و بگی اشتباه می‌کردم.
‫هدفـم از زندگی همینـه.
‫ممنونـم...
‫آره... خب. ‫باید برم، خداحافظ.
‫احمق.
‫هی، صبح زود تمرین داری؟ ‫برای فوتبالـی که شروع شده؟
‫بدنسازی.
‫لازم نیست بدنسازی رو برام توضیح بدی.
‫خوبـه، دارم املت درست می‌کنم، ‫چون برای ورزش پروتئین لازم داری.
‫جو پرک برام کافیـه.
‫الان حاضر می‌شه ها.
‫خدافظ.
‫- خوشحالم که برگشتی. ‫- چارۀ دیگه‌ای نداشتم.
‫به بابام گفتم خیلی روان‌شناس تعطیلی هستی،
‫ولی مامانم گفت ‫نمی‌دونه دیگه چی‌کار کنیم
‫و شروع کرد به گریه و زاری.
‫در نتیجه الان تمرگیدم اینجا.
‫آره درسته. دفعۀ پیش که اینجا بودی، ‫من... واقعاً تعطیل بودم.
‫تعطیلات رسمی.
‫ولی می‌خوام اینو بدونی که ‫من معمولاً روان‌شناس خیلی خوبی هستم.
‫گوشیم باید سایلنت می‌بود. شرمنده.
‫- باید جواب بدم اینو. ‫- جواب نمی‌دادی تعجب می‌کردم.
‫سلام گریس.
‫تموم شد. ترکش کردم.
‫الان اومدم خونۀ خواهرم.
‫واقعاً بهت افتخار می‌کنم.
‫ببین، الان زیاد نمی‌تونم صحبت کنم ‫چون همراه بیمارم‌ام.
‫آره، یه‌جورایی هم داره ‫با چشماش منو می‌خوره.
‫با چشمام می‌خورم؟ ‫مگه آیس‌کیوب‌ام آخه من؟
‫- خودم بهت زنگ می‌زنم. قول. ‫- باشه.
‫فقط... می‌خواستم ازت تشکر کنم جیمی.
‫باشه، خدانگهدارت.
‫بنازم پسر!
‫یه کسی بود که کمکش کردم. خب؟ ‫چنان کمکی که نگو و نپرس.
‫باشه. خب منو سننه؟
‫ربطش به تو اینه که ‫ازت می‌خوام یه فرصت دیگه بهم بدی.
‫باشه، ببین می‌خوام راستشـو بهت بگم.
‫دفعۀ پیش که تو اومده بودی اینجا، ‫من احتمالاً یه‌کم نشئه بودم و حالی به حالی.
‫از شب قبلش. ‫یه‌مدته وضعیت روحیم بهم ریخته.
‫ولی نگاه کن «شان»، ‫من و تو باید در این مورد صحبت کنیم.
‫این آدمی نیست که ‫باهاش یه دعوای الکی کرده باشی.
‫این کسیـه که گرفتیش زیر مشت و لگد،
‫حتی بعد از بی‌هوش شدنش.
‫درست نمی‌گم؟
‫بله درسته.
‫خب، چی اعصابتـو خُرد می‌کنه؟
‫هر چیزی، همه‌چیز.
‫مثلاً یکی بهم تنه بزنه.
‫یکی زر زر کنه برام.
‫یا غیرعادی نفس بکشه.
‫وقتی اون‌جوری می‌شه، یهو رد میدم. ‫بعد همه‌جا سفید می‌شه.
‫بعد تازه بعد از تموم‌شدن ماجرا ‫می‌فهمم چه غلطی کردم.
‫شما...
‫می‌تونی کمکم کنی این‌جوری نشم؟
‫ناموساً اگه بدونم.
‫من چه فکری کردم اومدم اینجا؟
‫به من اعتماد داری، شان؟
‫- دو بار. ‫- مهم نیست.
‫من یه روان‌شناس شورشی‌ام.
‫چی چی‌ای؟
‫- بیا بریم یکی رو پیدا کنیم که لت‌وپارش کنی. ‫- وایسا، جانم؟
‫داری کجا میری؟
‫ام‌ام‌ای؟ (هنرهای رزمی ترکیبی) ‫تو به این ورزش علاقه داری؟
‫من؟ نه بابا. خیلی خطرناکـه.
‫سلام عرض شد، این دوست من «شان» ‫دوست داره یه تمرینی بکنه.
‫خب شان، تو می‌تونی.
‫نذار بفهمه که وحشت کردیم.
‫به اون نگاه کن، نه من. ‫فقط می‌خواد بره رو مخت.
‫آفرین. خودشه.
‫ایولا. بزنش! بزنش!
‫ای جانم.
‫ای وای، یارو می‌تونه از پاش هم استفاده کنه.
‫شان، داره از پاهاش استفاده می‌کنه.
‫مطمئنم کلاً قراره از پاهاش استفاده کنه.
‫- خودم می‌دونم. ‫- تو هم از خشمت استفاده کن!
‫طرف خیلی فِرز بود.
‫واقعاً تیز و بز بود.
‫ولی فکر می‌کنم راند آخر می‌تونستم بزنمش.
‫صحیح.
‫اگه اونو بگیریش روی لبت، ‫بادش رو می‌خوابونه.
‫آخیش چه حالی میده.
‫شان من پرونده‌تـو خوندم.
‫دورانی که اون‌طرف مرز گذروندی، ‫مملوء از خشونت و ضربه‌های روحیـه.
‫تو هنوز اون خشونت رو درونت داری ‫و مدام خودشـو بروز می‌ده.
‫چیزی که دربرابرش مقاومت کنی، رهات نمی‌کنه. ‫اینو «کارل یانگ» گفته. (روان‌پزشک معروف)
‫من پیش خودم گفتم اگه بتونی ‫یکی که خودش مشکلی نداره
‫رو بزنی لت‌وپار کنی،
‫شاید دیگه احساس نیاز نکنی ‫جلوبندیِ کسایی رو بیاری پایین
‫که تو یه کافه‌ای «غیرعادی» نفس بکشن.
‫اشکالی نداره.
‫بعدش هم می‌ریم سراغ ‫کشف ریشۀ مشکلاتت.
‫به‌نظرت این روش جواب میده؟
‫شک نکن.
‫باشه.
‫یا این‌که خون‌خوارترت می‌کنه ‫و تبدیل به آدم خطرناک‌تری میشی.
‫حالا باید ببینیم چی می‌شه.
‫چی؟ خون‌خوار؟ ‫ای بابا.
‫تف توش. ‫پاشو، باید از اینجا بریم.
‫مگه اون کیه؟
‫رفیق صمیمیم «برایان»ـه.
‫- لطفاً بیا بریم. نیشگونت بگیرم. ‫- باشه بابا، اومدم.
‫پسر خیلی وضعت خرابه هـا، می‌دونی که؟
‫- خراب‌تر از تو که نیست. ‫- راست میگی.
‫فرستادیش بره مبارزه کنه؟ ‫خداییش؟
‫تو یه جوون سیاه‌پوست رو مجبور کردی ‫بره تو جوّ فرهنگی خودش
‫با چند نفر دیگه مبارزه کنه.
‫می‌فهمم که... این چندان عاقلانه نیست،
‫ولی اعتمادش داره شکل می‌گیره. ‫حالا نظرت چیه؟
‫وای خدا، بنظرم این قمقمه ‫مثل بچۀ قمقمۀ خودم می‌مونه.
‫خب.
‫میگم بنظرت پاول از همچین چیزی خوشش میاد؟
‫تو یه مقاله‌ای خوندم بیمارهای پارکینسون ‫بیشتر در معرض کم‌آبیِ بدن‌ان.
‫واسه همین می‌خوام برم ‫اینو بذارم رو میزش همین‌جوری.
‫خیلی خوبه...
‫البته تجاوز به حریم خصوصی هم هست ‫که گمونم بهش شهرت داری.
‫مرسی.
‫ببین، چرا جواب سؤال منو نمی‌دی؟
‫چون این ماجرای شان انقدر ‫در تضاد با اخلاق کاریـه
‫که حس می‌کنم حتی با گوش دادن به حرفات ‫دارم شریک‌جرمت می‌شم
‫برای همینم می‌خوام روی ‫مسائل شخصی خودم تمرکز کنم
‫و نه این جریانی که اصلاً نمی‌دونم چی هست.
‫ازت می‌خوام که برام ذوق داشته باشی.
‫واقعاً میگم.
‫خوشحالم که می‌بینم ‫دوباره برگشتی به اوج.
‫ولی.. بپّا.
‫بپّا، جیمی.
‫کیش‌وماتی رفیق. ‫کیش‌ومات شدی. تسلیم شو.
‫تازه فهمیدم چی شد.
‫ای تو روحت.
‫عجبا پاول، این واقعاً حرکت ناجوریـه.
‫بگیر بشین جیمی.
‫قراره گپِ بامزه‌ای بزنیم؟
‫همین چند دقیقه پیش داشتم ‫تلفنی با پدر شان صحبت می‌کردم.
‫بهم گفت پسره با دندون شکسته ‫از جلسه‌ش با تو برگشته خونه.
‫پس گپ بامزه‌ای نیستش.
‫برای تو نه.
‫خب گمونم همه‌چی دست به دست هم داد.
‫آخه محال بود من شان رو مجبور کنم ‫بره تو قفس مبارزه
‫اگه قبلش گریس رو مجبور نکرده بودم ‫شوهرش رو ترک کنه.
‫چی؟ صبر کن ببینم، تو...
‫تو... چه غلطی کردی؟
‫نه نه، موردی نیست. ‫اون رفت خارج کشور. خیلیم خوشحالـه.
‫مگه بهت نگفتم بگیری بشینی.
‫بهت که گفتم اگه بشینم ‫حس می‌کنم تو دردسر افتادم.
‫معلومه که افتادی.
‫پاول، من فکر می‌کنم اگه فقط یه‌کم ‫دستامـو کثیف کنم می‌تونم به ملت کمک کنم.
‫هی، یه لحظه خودتـو بذار جای من. ‫تو بودی به خودت اعتماد می‌کردی؟
‫جواب منفیه.
‫خب، مهلت ندادی که خودم ‫رو بذارم جات. باشه؟
‫برو بریم.
‫مسخره‌مون کردی دیگه.
‫خب جیمی، ببخشید که ‫انقدر همیشه بهت سخت می‌گیرم.
‫تنها دلیلش اینه که ‫از صمیم قلب دوسِت دارم.
‫من این‌شکلی حرف نمی‌زنم.
‫ببین پسر جون، من نگرانتم.
‫متوجه‌ام.
‫می‌دونم امسال.. کارم معرکه نبوده.
‫خیال می‌کنم دارم به یه جاهایی می‌رسم...
‫اگه اجازه بدی به راهم ادامه بدم.
‫اصلاً هیچ سعی می‌کنی که ‫محتاطانه عمل کنی؟ ها؟
‫یا می‌خوای تموم زندگی حرفه‌ایت رو ‫به آتیش بکشی و منم با خودت به فنا بدی؟
‫سکه بندازیم بفهمیم؟
‫عذر میخوام پاول. جوک بی‌مزه‌ای بود. ‫راستش...
‫هی، می‌شه فقط ده ثانیه... ‫هیچ حرفی نزنی
‫و بذاری درمورد این موضوع فکر کنم؟
‫بله. صددر... حتماً پاول.
‫- این‌طوری هردومون می‌تونیم... ‫- می‌شه از الان شروع بشه؟
‫ببینم... این از اول باز بود؟
‫بابا خفه شو دیگه.
‫باشه.
‫پاشو برو.
وایسا، اینجا که دفتر منه.
‫دوزاریت زیادی کجـه.
‫آخ.
‫نمی‌دونم تو.. ‫از من چی می‌خوای.
‫چی دلتـو شاد می‌کنه؟
‫یخ در بهشتِ آبی‌رنگ.
‫منم همین‌طور.
‫ولی حالا جدی، ‫آخرین سری کِی شادی رو تجربه کردی؟
‫هر بار که به دوران شاد زندگیم فکر می‌کنم، ‫کُفری می‌شم چون...
‫می‌بینم که حالا تو چه وضعی‌ام، ‫و می‌دونم که اون دوران گذشته
‫و دیگه هم برنمی‌گرده.
‫آره می‌فهمم چی میگی.
‫- بمیر بابا. ‫- بمیرم واقعاً.
‫من زنم مُرد.
‫آره، اون.. تو یه تصادف رانندگی مُرد.
‫آخرین سری که دیدمش، دعوامون شد،
‫و خلاصه خیلی بدجور شد.
‫بعضی‌وقتا یه خاطرۀ خوشی ازش ‫یهویی میاد تو ذهنم.
‫معمولاً هم چیزای کوچیک مسخره‌ست، می‌دونی؟
‫و زمانی که از اون توهم خارج میشم، واقعاً...
‫این دنیا بدون اون زیادی گنده.
‫ولی امیدوارم که یه‌روزی برسه که بتونم ‫یادش کنم و همچین احساسی بهم دست نده.
‫- میگم کار درستیه این چیزا رو به من بگی؟ ‫- اصلا و ابدا.
‫[ من و خواهرم تو حیاط خونه‌ش ]
‫- سلام جیمی. ‫- سلام صبحت بخیر، دریک. چطوریایی؟
‫- هیچی دارم سگی که نمی‌خواستمش رو می‌گردونم. ‫- بیمار منم رفته خونۀ خواهرش زندگی کنه.
‫این‌طور که مشخصه امروز ‫برای جفت‌مون عالی شروع شده.
‫زیادی کُندین.
‫سلام! خانم بیدار شدن.
‫بلوبریِ تازه گرفتم واسه جو پرک صبحانه‌ت
‫چون که می‌دونم خیلی جو پرک دوست داری.
‫با وجود اینکه هیچکس جو پرک دوست نداره ‫چون مزۀ کاغذ مرطوب می‌ده.
‫احتیاجی نیست صحبت کنیم.
‫چطوره فقط بشینی و ‫از صبحونه‌ت لذت ببری؟
‫منم رو به اون‌ طرف می‌شینم.
‫- میگم پیرهن ورزشی منو ندیدی؟ ‫- چرا.
‫واست شستمش.
‫این کافی نیست. ‫این کارایی که داری می‌کنی.
‫خیلی‌وقته داری طوری نشون میدی ‫که انگار اون اتفاق فقط واسه تو افتاد،
‫و واسه هر دومون اتفاق افتاد.
‫واسه من اتفاق افتاد.
‫و منم داشتم به‌تنهایی باهاش ‫دست‌وپنجه نرم می‌کردم چون راه دیگه‌ای نداشتم.
‫پس خواهشا خیال نکن خریدن بلوبری ‫و شستن یه دونه لباس کافیه
‫و موجب می‌شه همه‌ی کاراتـو ببخشم.
‫ببینم مشکلی داری؟
‫سلام حاجی.
‫نباید بهم تنه می‌زد.
‫موقعی که داشتم راه خودمـو می‌رفتم ‫یه یارویی بهم تنه زد. زد به شونه‌ام.
‫- چی شد؟ ‫- حالا بهت میگم چی شد.
‫یه نگاه به ریخت چاقش انداختم ‫و قشنگ تصورش کردم.
‫یعنی ترکوندن‌شـو تصور کردم. ‫حرف نداشت.
‫و بعد راه‌مـو کشیدم رفتم.
‫ببین حاجی، باهات تماس گرفتم ‫چون می‌خواستم باهات صحبت کنم، خب؟
‫و تو روان‌شناس منی.
‫منم نمی‌دونم این ماجرا رو چی‌کارش کنم.
‫و خب... نمی‌دونم دیگه.
‫آره. ایول! جون!
‫دو از دو، چاقالا!
‫- داری چه غلطی می‌کنی مرد؟ ‫- دارم شادی می‌کنم. شان، این یه بُرده.
‫تو نزدی یه اسکلی رو بُکشیش. ‫این یعنی پیشرفت.
‫ببین چی میگم، ایرادی نداره آدم عصبانی شه. ‫من همیشه‌ی خدا عصبانی‌ام.
‫تو موفق شدی. ‫بیا جشن بگیریم بابا.
‫- می‌خوای بالا و پایین بپریم؟ ‫- نه. نه.
‫- یا بپریم سینه‌هامونـو بزنیم به هم؟ ‫- نه دمت گرم.
‫ناز نکن دیگه.
‫آره. باشه خوبه.
‫ای جان! ‫گرسنه‌ت نیست؟ من گشنمـه.
‫- حاجی تو قشنگ یه تخته‌ت کمه. ‫- نه بابا. فقط بسیار خوشحالم.
‫- بریم شام بزنیم؟ ‫- باشه.
‫میگم نباید واسه بچه‌ت غذا حاضر کنی؟
‫چرا، اون... ‫در واقع حالا یه مسابقۀ فوتبال داره.
‫خب تو چرا نرفتی؟
‫لعنتی، به‌خاطر اینکه من باهات تماس گرفتم ؟
‫نه، دلیلش اینه که... ‫من آشغالم.
‫بی‌خیال این حرفا. ‫بزن بریم.
‫حله.
‫بجنب دیگه.
‫لعنت بشه. نمی‌رسیم با این اوضاع. ‫ده دقیقه دیگه شروع می‌شه.
‫چرا انقدر ترافیکـه حالا؟
‫بخاطر بازی اوناست؟
‫آره، برای یه مسابقۀ فوتبال دخترای دبیرستانی ‫ملت ترافیک کردن.
‫صحیح.
‫ببخشید، ببخشید.
‫شان، سفت بچسب.
‫هی! هی!
‫کلاً سه کیلومتر راهه. ‫بیا پیاده بریم.
‫یعنی قصد داری ماشین‌تـو ‫اینجا ول کنی به امون خدا؟
‫من یه سفیدپوستم که ‫تو شهر پاسادینا زندگی می‌کنه.
‫احتمالاً پلیسا خودشون ‫واسم میارنش خونه‌م. بیا بریم.
‫پس حال می‌کنین.
‫خودتـو برسون!
‫منم الان میام!
‫بیا می‌تونی.
‫خب. بسیارخب.
‫حالا چی‌کار کنم؟ پام.
‫آخ اونجام. اونجام درد گرفت.
‫خب.
‫نه.
‫دیگه راهی نمونده. اونجا رو می‌بینی؟ ‫داریم می‌ریم اونجا.
‫می‌تونی تو بابا. ‫بگو کی می‌تونه؟
‫- بابا برو فاز برندار. ‫- حله پسر. پشت سر من بیا. بدو.
‫- بابا پسر! ‫- نمی‌تونم خداییش.
‫من یه ساله ورزش نکردم. ‫دخترم هم اصلاً واسش مهم نیست.
‫چرا واسش مهمه.
‫دست منو بگیر.
‫- حاضری؟ بریم تمومش کنیم. از پسش بر میای. ‫- باشه.
‫بفرما. رسیدیم.
‫حرفتـو قبول می‌کنم. ‫چون رفتم تو توهم.
‫- سلام، ما نبودیم اتفاقی افتاد؟ ‫- تازه شروع شده.
‫باشه. تازه شروع کردیم. ‫ردیفه، الان شروع شده.
‫من اومدم! من اومدم.
‫آفرین!
‫- ایول. ‫- دیدی؟
‫باریکلا آلیس!
‫کارت درسته، آلیس!
‫- فوتبالیست خوبیه پسر. آره. ‫- آره واقعاً.
‫دختر خوبیه.
‫سلام داداش.
‫مرتیکه رفتی به زن من گفتی ولم کنه؟
‫برای این بهم پول می‌دم؟
‫بلند نشو، حروم‌لقمه.
‫هوسِ دعوا کردی؟
‫شان؟ شان من خوبم.
‫شان. شان، نه نه نه. ‫خورد زمین دیگه. شان. شان ولش کن.
‫- خواهش می‌کنم. من خوبم شان. ‫- عوضی ...
‫خواهشا ، دیگه بسشه. ‫بس کن شان.
‫یکی کمک کنه!
‫- هی، یکی کمک کنه! کمک! ‫- گم‌شین! رهام کنین!
‫- این دعوا رو من راه ننداختم. ‫- بسیار خب . برو داخل. سرت رو بپا.
‫سلام.
‫ممنون که اومدی بازیم رو ببینی.
‫می‌دونی که زودتر هم می‌اومدم.
‫ولی آخه...
‫آره تو خیلی شبیه مادرتی.