‫- سلام! ‫- سلام!
‫مارتین لورنتزون هستم، ‫واسه برنامه گفتگوی تابستونی اومدم.
‫بله، جای خوبی اومدی. خوش اومدی!
‫- مرسی! ‫- فلیشیا هستم.
‫سبب افتخاره!
‫چه افسانه‌هایی!
‫کاملا احساس درستی داره.
‫از اینجا صحبت میکنم، ‫پس با اینا صدامو می‌شنوم.
‫عالیه!احساس کاج کیندوال ‫رو داره. اونو یادته؟
‫- افسانه‌ای ‫- بله، حتما
زمانی جوونتر بودم، یادمه ‫بابام زیاد بهش گوش می‌کرد.
‫- باشه. بله. خوبه. ‫- دوست‌داشتنی.
‫یه ایمیل در باره متن گرفتی؟
‫نه، با گوش اجراش می‌کنیم.
‫باشه.
‫- بزن بریم. ‫- بزن بریم.
‫تازه آغاز کردیم!
‫خب، بیاین به افتخار ‫سوفیا و دنیل بنوشیم. به سلامتی!
‫همگی ببخشید.
‫فقط می‌خوام به افتخار عروس ‫و داماد قشنگمون بنوشم.
احتمالا منو بشناسین، مارتین لورنتزون هستم، ‫کمک موسس اسپاتیفای.
‫با وجود اینکه دنیل منو به عنوان آدمی ‫می‌شناسه که بهای اشتباهاتشو...
‫در پنج سال اول داد.
‫نه، جدی می‌خوام بگم، ‫کارت عالی بود، بچه.
‫از روزی که دیدمت ‫فراتر از همه انتظاراتم پیش رفتی...
‫منفی‌باف‌ها رو رد کردی ‫و قبول نکردی تسلیم بشی.
‫آخه نگاه کن. موفق شدی.
‫و تنها می‌خوام بگم بهت افتخار می‌کنم.
‫به خصوص افتخار می‌کنم چون ‫اولین باره پول چیزی رو ندادم.
‫نه، واقعا میگم، منصفانه نیست.
‫دنیل ارزون نیست، می‌دونین.
‫یه آدم بسیار سخاوتمند ‫و شگفت‌انگیز و مهربون...
‫از همین کلمه واسه توصیفش ‫استفاده می‌کنم، بزرگ.
‫قلب بزرگی داره، ‫ذهن بزرگی داره و می‌دونین...
‫می‌دونم سوفیا واسه ی ‫چی دوستش داره چون خیلی...
‫بزرگ و غول‌آسا...
‫تا الان کسی بهت گفته ‫مغزت خیلی خاصه؟
‫یا شاخصه کارکردش معلوم ‫می‌کنه چه چیزی مناسبه.
‫کی جدی باشی و کی شوخی کنی.
‫بدون این ویژگی در مغز ‫جامعه متمدن رو نمی‌داشتیم...
‫نمی‌دونستیم چه جور خودمونو سازماندهی کنیم ‫یا ارزش‌های متفاوت داشته باشیم.
‫ولی مغز من هرگز خاص نبوده.
‫4 7 تا، 28 تا. 5 7 تا، 35 تا. 6 7 تا...
‫نمی‌تونم دانش‌آموزی رو قبول کنم ‫که اینجوری کلاس رو بهم می‌ریزه
‫در نسلی بزرگ شدم که ‫بهش می‌گفتن خوشحال ترین نسل.
‫رفاه، آسایش، مدارس عالی داشتیم...
‫و می‌دونستیم چه گونه ‫رفتار کنیم تا به آرامش برسیم.
ولی بنا به دلایلی، هرگز ‫نتونستم از اون نقشه پیروی کنم.
‫ایناهاش، قهرمان دو دوره المپیک، ‫اینگمار اشتنمارک!
‫و داره میره جلو. میره تا ‫مدال طلای سوم رو بگیره!
‫جان باختن رو نداره، اشتباه نمی‌کنه...
‫دو دهم ثانیه واسش مونده!
‫- بله! ‫- مارتین!
‫گوش کن، گوش کن دیگه!
‫مارتین!
‫ویدار اومده. از ‫بازار سهام استکهلم.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫ازم می‌خوای بیام اینجا ‫در باره سهام حرف بزنم...
‫و چی می‌بینم؟
‫نه، واسه رییس جدید ‫منابع انسانی مصاحبه کردیم.
‫یه شرکت فناوری هستیم، ‫باید یکم خوش بگذرونیم.
‫همه روز که نمیشه پشت میز بشینیم.
واسه سلامتی خوب نیست. بازار سهام ‫استکهلم برای شرکتهای جدیه.
‫- و مشخصه هنوز جدی نشدین. ‫- واسه چی جدی شدیم.
‫مارتین دیگه ربط زیادی ‫با کارهای روزانه نداره.
‫به عنوان یه مشاور اینجاست و مهارتهای ‫خوبی داره که شرکت‌مون بهش نیازمنده.
‫بله، شخصیت عجیبی داری.
‫ممنون باش شریکت ‫از خودش واست مایه میذاره.
‫دقیقا.
‫اگه چند دقیقه بیرون بری، ‫میشه تنها با ویدار حرف بزنم.
‫بچه که بودم همیشه احساس می‌کردم...
فرق دارم.
همه پسرهای دیگه مرتب بودن ‫و طرز فکر سوئدی داشتن.
‫همه با یه آهنگ رژه می‌رفتن.
‫اما من در سرم 17 ‫تا گروه موسیقی بزرگ داشتم...
‫40 تا دی‌جی و یه مشت نوازنده ‫هوی متال که همه با هم می‌نواختن.
‫متاسفانه هیچکی به جز من ‫این آهنگ رو نمی‌شنید.
ولی یه روز یه آدم بامزه به دفتر ما ‫اومد تا نرم‌افزارش رو بهمون بفروشه.
‫ادورتیگو منحصر به فرده. وقتی یه ‫محصول مانند گوشی رو جستجو کنی...
‫در همون لحظه تامین‌کننده ‫کالاهای مشابه واست بالا میاد...
‫مشخصاتش، قیمتش، به ‫همه اینترنت دسترسی کامل داری.
‫مگه گوگل با فروگل این کار رو نمی‌کنه؟
‫ایده‌ش مهم نیست، اجراش اهمیت داره.
‫گوگل این کار رو بد انجام میده. ‫نرم‌افزار من، عیب نداره.
‫اگه دنبال سه محصول باشی چی؟
‫اطلاعات رو در همه ‫جستجوها مدنظر قرار میده؟
‫بله، فلیکس، یه شرطش همین هست.
‫-واسه چی جستجوگرهای تو از گوگل کندتره؟ ‫- نکته‌ش همینه.
‫یک در 300 هزار جستجو ‫منجر به یه فروش حقیقی میشه.
‫نکته خود فروش نیست...
‫بلکه اینه تبلیغات بدون اینکه ‫آدمها جستجو کنن چقدر بفروشن.
‫بقیه کارآفرین‌ها دنبال ایده‌های ‫نو میرن تا زمانی خسته بشن...
‫ولی برای من فقط یه عامل ‫در یه کار تجاری وجود داره.
‫شخصیت.
‫سریع باش، بخند!
‫- گوگل که نیست. ‫- گوگل نیست.
‫سیلیکون اما چی کار می‌کنه ‫که ما نمی‌کنیم؟
‫- واسه چی خودتو با سیلیکون ولی مقایسه می‌کنی؟ ‫- چرا نکنم؟
‫برنامه‌نویس و استعدادش رو داریم. ‫می‌تونیم نشون بدیم چه اندازه ماهریم.
‫باشه، بزن بریم.
‫اگه می‌خوای با کله گنده‌ها ‫رقابت کنی، منم هستم.
‫اگه یه سنگ خاکستری پیدا کردین ‫که توانایی الماس شدن رو داره...
‫دنیل؟
‫باید با همه وجود جلو برین. ‫هیچ میانه‌ای وجود نداره.
‫همینجا بایست.
‫- سلام، مارتین! ‫- سلام دنیل.
‫- خوبی؟ ‫- بله.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫پس شرکتت رو می‌خریم ‫و تو یه فراری می‌خری؟
‫بله، قشنگه، نه؟
‫- قرمزه. ‫- و بسیار سریع.
‫- و کلی جلب توجه می‌کنه. ‫- بله، همین جوره.
‫بیا!
‫- کجا؟ ‫- یه چیزی نشونت میدم.
‫نمیشه ولش کنم.
‫کل سوئد مواظب اون اسب هستن. چیزی نمیشه.
‫- چه خبر شده؟ ‫- داریم یه شرکت راه اندازی میکنیم.
‫باشه، واسه چی؟
‫بهشون نشون میدیم، دنیل. بهشون ‫نشون میدیم چه اندازه در اشتباه هستن.
‫باشه.
‫موفق باشین.
مرسی.
‫کلی پوله. مثل ویلاست؟
‫عقلتو از دست دادی.
‫نه، فقط خسته شدم از بس ‫مدام همه چی خوب و آرومه.
‫باشه.
‫اینو داشته باش!
‫ما سوئدی‌ها تلاش داریم ‫مخفیش کنیم. به نظرمون سرمایه‌داری زشته.
‫می‌خوایم تنظیمش کنیم، ‫ولی شاید بهتره این کار رو نکنیم.
‫اونکه استراتژی نیست، نظر بدیه.
‫- مگه نگفتیم بهشون نشون میدیم؟ ‫- بله...
‫به نظر خوب فکر کن و ‫استراتژیش با من.
‫فکری ندارم. تازه حالا فهمیدم ‫داریم با هم کار می‌کنیم.
‫یه چیزی در باره تبلیغات گفتی.
‫چطور الگوهای رفتاری واسه افرادی ‫بسازیم که در برابر تبلیغات قرار می‌گیرن.
‫خب، گمون کنم بتونی بزرگتر بشی. ‫موتورهای جستجو...
‫بسیار دیر شده. گوگل زیادی بزرگه.
‫هفت، سیاه.
‫همه پول میشه.
‫آره، یه عالمه پوله.
‫به چیزی فکر کن که تا الان ‫یه برند روش سلطه نداره.
‫باید یه چیز جهانی بسازیم.
‫باید فراتر از سوئد ‫خاکستری سوسیالیست فکر کنیم.
‫خواهشا شرط‌ها رو ببندین.
‫لعنت به کشور آسایش! ‫بزن بریم. به یه چیز تازه فکر کن.
‫باشه، رسانه‌ها چی؟
‫پخش آنلاین، مردم چیزی که ‫از پیش می‌خریدن رو دانلود کنن.
‫چه جور رسانه‌ای؟
‫فیلم و تلویزیون.
‫زیادی گرونه. پهنای باند بسیار ‫زیادی می‌خواد. یه چیز دیگه.
‫35.
‫اگه فیلم نه، پس چیزی که ‫با تبلیغات خوب کنار بیاد...
‫جهانی باشه و مصرفش آسون، یعنی موسیقی.
‫لطفا شرط‌ها رو ببندین.
‫آخ، لعنتی.
‫چرا موسیقی، دنیل؟ ‫زود باش، چرا موسیقی، دنیل؟
‫الان هم بازار آنلاین بزرگی داره. ‫باید بهتر انجام بشه.
‫چرا به ما نیاز دارن؟ ‫مگه الان چی کم داره؟
‫موسیقی یه چیز لوکس نیست. ‫چیزیه که همه بهش نیاز داریم...
‫مثل آب یا غذاست. ‫یه چیزی بهتر از این سایت دزد.
‫آره. هر کی اینو بوجود بیاره ‫کار واقعا قشنگی کرده.
‫اصلا امکان نداره.
‫تمام این اتفاقات در شش ماه ‫افتاد و بیشتر در آپارتمان دنیل بود.
‫اما نکته‌ش اینه که ما فهمیدیم.
‫حداقل من اینطور فکر می‌کردم.
‫همه‌ی هیجان زیادی داره، اما...
‫- نمی‌دونم بتونم باهات کار کنم یا نه. ‫- چرا نتونی؟
‫می‌دونم چه حسی داره ‫آدم‌های دیگه رو بیاری.
‫می‌خوای با تمام وجود بیای ‫وسط، اما می‌دونم چطور تموم میشه.
‫فکر می‌کنی روی اعصابم چون ‫روی یه چیزی زیاد اصرار می‌کنم.
‫میگی غیرممکنه و زیادی گرونه.
‫همینطوریه دیگه.
‫مردم می‌خوان سرمایه بذارن، ‫اما هیچکس جرات نداره.
‫همین الان جرات به خرج دادم ‫و 12 میلیون به حسابت ریختم.
‫درسته.
‫حقیقت داره. به عنوان ‫سرمایه اولیه بهش نگاه کن.
‫12 میلیون به حساب من ریختی؟
‫بدون هیچ مسئولیتی.
‫- هر کاری می‌خوای باهاش بکن. ‫- جدی میگی؟
‫بله! متوجه نیستی ‫که می‌خوام تو سخت باشی؟
‫می‌خوام بگی گوربابای ‫شما سوسیالیست‌های افراطی!
‫و چیز عالی رو بوجود بیاری که همه بخوانش.
‫واقعا دیوونه‌ای، ها؟
‫می‌دونی هیچ تضمینی نداره ‫اگه این پول رو بگیرم...
‫بهت باور دارم، دنیل!
‫به خودمون باور دارم.
‫هر چیزی بخوای بهت میدم، ‫اما در عوض فقط یه چیزو بهم میدی.
‫چی؟
‫باید بهم اعتماد داشته باشیم.
‫- باشه، بزن بریم. ‫- باشه؟ بله.
‫در ازدواج، می‌خوای طرف شبیه خودت باشه
‫سلیقه و عادت و شوخ طبعی ‫یکسانی داشته باشه. در تجارت درست برعکسه.
‫کسی که وقتی تو به مسائل ‫مالی می‌رسی فناوری رو پیش ببره.
‫اما دستور موفقیت در ‫هر دو مورد یکیه، اعتماد.
‫باید از روز اول به ‫شریکت اطمینان داشته باشی.
‫وقتی در اوج هستن و وقتی ‫در کف هستن بهشون اعتماد داشته باشی.
‫بهشون ایمان داشته باشی، ‫حتی وقتی ازت عصبانی هستن.
‫و باید روشون حساب باز کنی ‫وقتی بیشتر از اونی که فکرشو می‌کردین...
‫بهشون پول دادین.
‫باید باور داشته باشین، حتی اگه ‫بقیه بگن دیوونه شدین.
‫و در عوض، شما هم ‫باید همون کار رو بکنین.
‫کارم من این بود که پول گیر بیارم.
‫عجب! می‌بینم خیلی سرحالی.
‫برنامه تمرینت رو ادامه بده!
‫- داره جواب میده. ‫- هی، خفه شو!
‫قراره همکارم رو ببینی. ‫این پسر باهوشه، نیکلاس.
‫یه آینده‌نگر واقعیه.
‫مارتین، صبر کن...
‫بد برداشت نکن، واقعا خوشحال شدم...
‫اما از صنعت موسیقی ‫هیچی نمی‌دونم.
‫خب، ماشین و موسیقی، ‫چقدر مگه فرق داره؟
‫می‌خوام در تیم باشی چون ‫یه مذاکره‌کننده خطرناکی.
‫و خیلی سخته آدم ازت بدش بیاد.
‫مهمتر از همه بهت اعتماد دارم.
‫مزخرفه!
‫دنیل، نیکلاس. ‫نیکلاس، دنیل.
‫باعث افتخاره.
‫این آدم کسیه که در دیترویت مدیران ‫خودروسازی آمریکا از دست اون غذا می‌خورن.
‫- گرگی در لباس میش. ‫- آروم بگیر وامونده. زیاده‌روی نکن.
‫یه چیزی هست که یکم نگرانشم.
‫و اینکه...
‫راستش تمام این جریانه.
‫چطوری باید از این کار سود ببریم؟
‫سرمایه‌گذاران ما به سود علاقه‌ای ندارن.
‫به اون پیرمرد نگاه کن.
‫احتمالا هر روز یه سوپ ‫یه کیک و قهوه رو سفارش میده.
‫به نظرت مدیر رستوران چقدر به خاطر ‫سود غذایی که اون می‌خوره هیجان داره؟
‫و بعدش ما میایم اینجا و می‌شینیم ‫و بلافاصله تاثیر خوبی میذاریم.
‫ببخشید! عزیزم! ‫امروز خیلی گرسنه‌م، میشه...
‫ببخشید، اشکالی نداره اگه...
‫ما فقط یه تیکه کوچیک رو نمی‌خوایم...
‫تمام کیک رو می‌خوایم.
‫راستش رو بخوای، این کیک ‫رو هم میخوام، به نظر خیلی خوشمزه میاد.
‫راستش، فقط اون نیست، ‫این کیک رو هم می‌خوام، چطوره؟
‫و یکم ماکارون چطوره ‫و یکم اشترودل سیب؟
‫و این کیک‌های فنجونی رو ببین، خوشم میاد. ‫باید یکی از اینا بخوری، نیکلاس.
‫و قبل از اینکه نگاه کنی...
‫به نظرت مدیریت رستوران ‫روی کی بیشترین تمرکز رو داره؟
‫ما یا اون پیرمرد؟
‫بله، حتما، اما دیر یا ‫زود صورتحساب میاد.
‫نه.
‫وقت صورتحساب نیست. ‫اول تمام پیش غذاها رو سفارش میدم.
‫و تمام غذاهای اصلی ‫و وقتی تموم شد...
‫- متوجه میشی؟ ‫- بله.
‫اونوقت از نو شروع می‌کنم و ‫دوباره تمام دسرها رو سفارش میدم.
‫بله، اما بازم، مارتین.
‫مهم نیست چقدر اینو ‫طولش بدی، دیر یا زود...
‫- صورتحساب رو میذارن جلوت، درسته؟ ‫- تا اون موقع در یه موقعیت متفاوتیم.
‫سهامدار داریم. ‫هزاران سهامدار...
‫که می‌دونن اگه یکم دسر می‌خوان...
‫باید بیان سر میز ما.
‫چون تمام دسرهای رستوران پیش ماست.
‫و اونا هستن که صورتحساب رو میدن.
‫رشد همینه.
‫کسی کیک می‌خواد؟
‫می‌تونی یه تجارت رو ‫از صفر شروع کنی...
‫از جون و دل براش مایه بذاری...
‫اما اگه ندونی دور ‫خودتو با کی پر کنی...
‫به هر حال به گند کشیده میشه.
‫هی، کجا میریم؟
‫امیدوارم متوجه باشی ‫که کسی رو استخدام نمی‌کنم.
‫اشکالی نداره. منم کسی رو استخدام نمی‌کنم. ‫فقط دارم بازیگوشی می‌کنم.
‫- سلام! مارتین لوزنتزون هستم. ‫- سوفیا بندز هستم.
‫باعث افتخاره.
‫بهتر از پخش کردن برگه تبلیغاتیه.
‫داریم یه موزیک پلیر رو راه میندازیم...
‫و به یکی نیاز داریم که ‫روابط عمومی رو پیش ببره.
‫نه، ممنونم. نه.
‫نه؟ باشه.
‫نه، پیش بردن روابط عمومی، یعنی... ‫می‌دونی چی داری میگی؟
‫منظره هر روز عوض میشه و... ‫یوتیوب رو درنظر بگیر
‫سه ماه پیش 100 هزار کاربر داشتن. ‫حالا 20 میلیون دارن
‫موسیقی دیجیتال الان خیلی محبوب شده.
‫باید با پاندورا، آیتیونز ‫و سایتهای پایرت رقابت کنی.
‫برای اینکه شانسی داشته باشی...
‫سایتت باید همون چیزی ‫باشه که توییتر خوشش میاد
‫توییتر؟
‫ماه آینده راه می‌افته. ‫بازاریابی رو تغییر میده.
‫تمام اینا خیلی جذابه اما باید ‫روی فناوری تمرکز کنیم، مارتین.
‫حتی شما رو نمی‌شناسم.
‫اما می‌شناسی. یه سر ‫بیا به دفترمون و یه نگاه بنداز...
‫- ببخشید، اما نه. ‫- هر چی درآمد داری، من دو برابرش رو میدم.
‫- مارتین. ‫- صبر کن!
‫ما تو رو مدیر بازاریابی جهانی ‫اسپاتیفای می‌کنیم.
‫- بگو به چی نیاز داری؟ ‫- واقعا؟
‫آره.
‫بخش اداری خودم رو می‌خوام.
‫بودجه‌ی خودم رو می‌خوام،
‫باید کنترل کامل رو روی ‫راهبرد خودم داشته باشم.
‫باید تو مرکز همه‌چیز باشم، ‫نه اینکه نقش حاشیه‌ای داشته باشم.
‫باشه. قبوله.
‫با تجهیزات سنتی نمی‌تونی یه ‫شرکت مدرن راه بندازی.
‫شرکت‌های نوپا تا سه‌ماه راه میفتن، ‫ولی ما کجای کاریم؟
‫مجوز نداریم، ‫فناوری‌مون آماده نیست.
‫بهت که گفتم، با بانک هم حرف زدم.
‫گفتن پولی که سپرده گذاشتین ‫خرج شده.
‫- ردیف می‌شه. ‫- ردیف می‌شه؟
‫سرمایه‌گذار پیدا می‌کنم، ‫چیزی نمی‌شه.
‫واقعا انقدر اطمینان داشتم؟
‫معلومه که نه. ‫ولی می‌دونستم دنیل از عهدۀ فناوری برمیاد.
‫منم فقط لازم بود ‫وظیفۀ خودم رو انجام بدم.
‫ما استقبال می‌کنیم.
‫ولی از اونجایی که بخش موسیقی ‫در حال حاضر مردده،
‫به نظر ما بهتره که صبر کنیم ‫تا ببینیم چی‌ می‌شه.
‫متوجهم که می‌خواین جانب احتیاط رو ‫رعایت کنین،
‫ولی این فناوری‌ای که دنیل ساخته، ‫دگرگون‌کننده است.
‫بهتره که این موقعیت رو از دست ندی استر.
‫این محصول یه چیز فوق‌العاده است مارتین. ‫ولی باید صبر کرد و دید.
‫حداقل برای شش ماه.
‫وقتی پای پول وسطه، نباید ‫از خودت ضعف نشون بدی.
‫حتی اگه قرار بود دیرتر قبول کنه، ‫ما اندازۀ شش ماه زمان نداشتیم.
‫دیگه نمی‌تونستم سهام بیشتری رو بفروشم، ‫اگه کسی قبول نمی‌کرد
‫ظرف دو هفته ورشکسته می‌شدیم.
‫می‌دونستم که سرمایه‌گذاران ریسک‌پذیر، ‫مثل بچه‌‌ها موقع بازی می‌مونن.
‫هیچکدوم نمی‌خوان بازی کنن تا وقتی ‫ببینن کس دیگه داره بازی می‌کنه.
‫می‌دونم که برای گلف نیومدی.
‫دوباره اومدی حرف اسپاتیفای رو بزنی.
‫نه بابا.
‫راستش، همکارم دنیل، ‫با یه سری سرمایه‌گذار جوان آشنا شده
‫که خیلی مشتاقن به ما کمک کنن.
‫- کی‌ها؟ ‫- بیخیال آنتون.
‫می‌دونی که نمی‌تونم بگم. ‫نگران نباش. شاید دور بعدی دوباره خبرت کردم.
‫ای بابا!
‫خب... ‫این سرمایه‌گذار مخفی کی هست؟
‫بیخیال مارتین!
‫آنتون، از اهالی قطب شمال.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- آره.
‫بیخیال مارتین.
‫از من نشنیده بگیر.
‫قبوله.
‫«استر ریِن».
‫شرایطش چیه؟
‫اینو دیگه نمی‌تونم بگم.
‫همینجوری سرانگشتی بگو چقدر؟
‫دقیقش رو که نخواستم.
‫چیزی که می‌تونم بهت بگم اینه که... ‫اونی که قبل از گرفتنِ حقوق‌ها
‫هوامون رو داشته باشه، ‫پول زیادی نصیبش می‌شه.
‫حالا به صورت حرفی، ‫به فرض انجام سرمایه گذاری
‫پیشنهاد ورود به سرمایه‌گذاری ‫اونم انقدر زود، چقدره؟
‫پنج درصد اسپاتیفای، به قیمت ده میلیون.
‫متاسفم آنتون، دیگه زمانش گذشته. ‫خودت که خبر داری.
‫ولی اگه می‌خوای تو هم شریک بشی، ‫اگه یه موقع خواستی
‫شرایط الان هشت‌و‌نیم درصد شرکت ‫با بیست میلیونه.
‫حدود 13 درصد، 30 میلیون.
‫بهترین پیشنهادی که می‌تونم بدم، ‫14 درصد، 40 میلیون.
‫باشه، پیشنهاد آخر.
‫بیست درصد، شصت میلیون.
‫- به دلار؟ ‫- آره.
‫اسپاتیفای می‌تونه هر دوی شما رو ‫به عنوان سرمایه‌گذار بپذیره،
‫اگه می‌خواین سهامو تقسیم کنین.
‫- باشه. ‫- قبوله.
‫اون لحظه فهمیدم که ‫یه اشتباهی کردم.
‫فکر کردم اون منم که ‫دارم قیمت‌ها رو بالا می‌برم.
‫ولی بعدش فهمیدم خودشون تمایل داشتن ‫که پول خیلی بیشتری بدن.
‫اسپاتیفای رو دست کم گرفته بودم.
‫فرصت ارزش‌گذاری دیگه هیچوقت ‫برنمی‌گشت.
‫چی‌کار کردی؟
‫ارز رو تغییر دادم. ‫لحظۀ آخر گفتم، یورو به‌جای دلار.
‫دیوونه شدی؟
‫پول بیشتریه. ‫عددش همونه، ولی ارزش یورو 20 درصد بیشتره.
‫- کی اینو قبول می‌کنه؟ ‫- به من اعتماد کن. باید بهم اعتماد کنی.
‫چرا باید لحظه‌ی آخر اینکار رو بکنی؟
‫باید به درخواست ما باشه، ‫تا نشون بدیم اعتماد به نفس داریم.
‫خدای من، مارتین، ‫جونمون بالا میاد.
‫تا دوهفتۀ دیگه، ‫پول کارمزد دادن رو هم نداریم.
‫مشکلی پیش نمیاد. ‫اعتماد کن.
‫از کجا مطمئنی؟ ‫اگه بگن نه چی؟
‫اگه به ریشت بخندن برای ‫این حرف‌های مسخرت چی؟
‫اگه قبل از 6 زنگ بزنن، جوابشون منفیه. ‫بعدش از 6 زنگ بزنن، مثبته.
‫- چی می‌گی؟ ‫- نه، جواب راحتیه.
‫یک ساعت می‌شه رفتم، ‫«نه» گفتن یک ساعت بیشتر طول نمی‌کشه.
‫ولی برای «بله»، وقت بیشتری نیازه.
‫باید یه کم هضمش کنن و ‫اینجوری چیزا.
‫- جیگر بیشتری می‌خواد. ‫- جیگر؟
‫آره. قبلا از این کارا کردم. ‫از شش گذشته.
‫به بقیه چی بگم؟
‫قرارمون به خاطر جیگر تو ‫به باد رفت؟
‫صد در صد درست می‌شه. ‫مطمئنم.
‫لعنت بهت مارتین.
‫ما به این قرارداد نیاز داشتیم.
‫الو؟ سلام آنتون. بله.
‫به پیشنهادم فکر کردی؟
‫می‌خوایم بدونیم که، ‫حاضری با اسپاتیفای شریک شی یا نه؟
‫آره یا نه؟
‫خدای من، لعنتی...
‫- خفه شو بابا. ‫- باورم نمی‌شه!
‫ای عوضی
‫یورو!
‫ترفندِ دیوانه. ‫وقتی هیچی نداری،
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که ‫کاری کنی فکر کنن
‫هر لحظه‌ای حاضری ‫از پای میز مذاکره بلند شی.
‫ما در پاییز سال 2008 اسپاتیفای رو ‫راه انداختیم.
‫بالاخره الان روی غلتکیم.
‫هی...
‫حالت خوبه؟
‫آره. همه چیز خوبه.
‫حوصلت رو سر بردم؟
‫معلومه که نه.
‫اومدم تا داستان زندگیم رو ‫برای کل سوئد تعریف کنم.
‫مثل فیلم‌های هالیوودی فقط داری ‫اتفاقات خوبو می‌گی، انگار هیچ مشکلی نبوده.
‫برنامۀ رادیویی ما فقط راجع‌به ‫دستاوردها نیست.
‫باید بینش و توسعه‌ی فردی رو هم ‫به همراه داشته باشه.
‫چیزی که ما، مردم سوئد می‌خوایم
‫اینه که بدونیم این مسیر تو رو ‫تغییر داده و عوض کرده.
‫این که داستانت چطوری می‌تونه ‫به بقیه انگیزه بده و به تو گوش بدن؟
‫این چیزیه که می‌خوام بشنوم.
‫بذار بازه‌ی زمانی رو ادامه بدم باشه؟
‫اینجوری بگم که، ‫ارزش اسپاتیفای تو سال 2008، 250 میلیون بود.
‫سال 2009، 300 میلیون دلار.
‫سال 2010، یک میلیارد دلار. ‫سال 2012، دو میلیارد دلار.
‫پول خیلی هنگفتیه.
‫چطور یه شرکت نوپا می‌تونه ‫تو زمان کم به انقدر پول برسه؟
‫چیزی که بازار می‌گه!
‫- چطوری؟ ‫- قوانین طبیعت اینجا دخیل نیستن.
‫وقتی ارزش شما از یک میلیارد بیشتر می‌شه، ‫شما می‌شین اسبِ تک‌شاخ.
‫و اون موقع‌ کله‌گنده‌ها ‫می‌خوان همراهی‌تون کنن.
‫باشه، ولی منظور از این حرفا چیه؟
‫آره.
‫من با «پیتر تیل» ملاقات کردم، ‫موسس «پی‌پال».
‫همون کسی که اولین سرمایه‌گذار ‫فیس‌بوک بود.
‫توی همون ملاقات بود که، ‫من جریانو واضح فهمیدم.
‫منظورت چیه؟
‫سر در آوردم.
‫راجع‌به کارِتون با «پیتر» حرف زدم، ‫الان میاد.
‫باشه.
‫- میز و صندلی‌ها کجان؟ ‫- پیتر از صندلی خوشش نمیاد.
‫می‌گه ملاقات‌ها رو طولانی می‌کنن. ‫می‌گه همه‌چیزو طولانی می‌کنن.
‫چقدر باحاله!
‫چقدر فضای زیادی هست، ذهنم رو آروم می‌کنه.
‫وای، اینجا رو! ‫مانند زمین دو و میدانی می‌مونه.
‫من و خانوادم ورزشکاریم، ‫زیاد می‌دویدیم.
‫باید توی دفترم از اینا بذارم، ‫بسیار خوبه، وای!
‫آقای لورنتزون.
‫پیتر! ‫چه اندازه از سبکت خوشم اومد.
‫بدون میز و صندلی؟ ‫نظرش رو ازت می‌دزدم. عالیه.
عذر میخوام
‫ارائه‌ی تبلیغاتی‌تون خوب بود، ‫اما تاحالا شده فکر کنین شاید یه چیزی‌تونه؟
‫- چی؟ ‫- احتمالاً بیش‌فعالی‌ای چیزی.
‫چیزی که شاید بقیه فکر کنن اداشو در میارین ‫اما واقعا توی شما وجود داشته باشه.
‫- چی داره می‌گه؟ ‫- نگران نباش، کنار آدم‌های خوبی اومدی.
‫میانگین تنوعِ عصبیِ مردمِ معمولی ‫5 درصده.
‫اما توی صعنت فناوری، حدود 30 درصده.
‫عذر میخوام، می‌دونم موقع ملاقات‌ها چجوریم.
‫تا اونجایی که خبر دارم، ‫خودم من هم اختلال طیفی (اوتیسم) دارم.
‫واقعا؟
‫به نظر من جامعه بسیار واقعی و ‫قدرتمنده.
‫اما مشکلات خیلی زیادی داره. قبول دارین؟
بله.
‫می‌خوام بگم که بسیاری از ‫کارآفرینان مواقع انگار،
‫به یک سری شرایط کوچیک دچارند.
‫آسپرگر، بیش ‌فعالی، ‫انگار که...
‫ژنِ تقلید و اجتماعی شدن ‫درشون نیست.
‫یک مزیت بزرگه واسه نوآوری ‫و ساخت شرکت‌های بزرگ.
‫افرادمون رو می‌فرستیم تا ‫کاغذبازی‌ها رو انجام بدن، ما هم هستیم.
‫انگار آدم تو تموم زندگی
‫داشته می‌رقصیده، می‌چرخیده، ‫کله‌معلق می‌زده
‫و از چیزی نمی‌ترسیده.
‫اما یکدفعه یه نفر اشاره می‌کنه که
‫داشتی این کار ها رو بر روی یک طناب ‫شل و ول انجام می‌دادی.
‫این مدت تصور می‌کردم که من متفاوتم، ‫انرژیم از بقیه بیشتره.
‫نمی‌دونستم یه چیزیم هست.
‫می‌دونی که آمریکایی‌ها چه جوری هستن، ‫همه‌چی رو معاینه می‌کنن.
‫می‌دونم،اما... ‫نمی‌تونم خودم رو از شرایطی که دارم جدا کنم.
‫مارتین. تو تویی.
‫خودتو عوض نکن.
‫- ندم؟ ‫- نده.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله!
‫خب پس، یه چیزی... ‫نباید خیلی اینجوری باشم نه؟
‫- باید تغییر بدم. ‫- نه...
‫یه اشکال داریم. یه مشکل بزرگ.
‫«تیلور سویفت» علیه اسپاتیفای حرف زده.
‫لعنتی.
‫- دنبال توجهه. ‫- توجه زیادتر از این می‌خواد چی‌کار؟
‫اگه بقیه هم این کارو کنن چی؟ ‫اگه مابقی هنرمندا بیان وسط چی؟
‫نمیان. بیخیال، تیلور سویفت! ‫بیخیالش شین، مزخرفه.
‫مزخرف؟ ‫از معروف‌ترین خواننده‌های دنیاست.
‫مزخرف نبود.
‫میدان جنگ بود، ‫نمی‌دونستیم بمب بعدی کی صداش در میاد.
‫خیال نمی‌کردم دنیل هم اینکارو بکنه.
‫واسه حمایت از اپل، ‫اسپاتیفای رو تحریم کرده.
‫با نبود اون هر ماه پونصدهزار دلار ‫ضرر میکردیم.
‫ما هنوز هم پیشرفتمون از مابقی سریع‌تره.
بسیار بیشتر از اپل وارد بازارها می‌شیم. ‫اونم برمی‌گرده.
‫نباید تسلیم شیم.
‫اگه با یه هنرمند متفاوت رفتار کنیم، ‫مابقی هم صداشون در میاد.
‫نباید عقب بکشیم.
‫اگه کاری نکنیم، انگار اهمیتی ندادیم، ‫انگار مغرور شدیم.
‫- این انگ رو به ما می‌زنن. ‫- انگِ غرور! ما یه قدم پیش تریم.
‫دنیل، قول می‌دم اگه ‫شل بگیریم،
‫مابقی هنرمندا هم پیداشون می‌شه.
‫دنیل.
‫بله، متوجهم، مشکلی نیست.
‫یکی از سرمایه‌گذاران بود.
بسیار رُک گفت که باید هر کاری شده بکنیم ‫تا تیلور سویفت برگرده.
‫داره میاد.
‫بذارش به عهدۀ من.
‫استنلی!
‫- دنیل. ‫- خوشحالم که می‌بینمت.
‫- منم خوشحالم مارتین! ‫- سلام، چه جوری؟
مرسی که اومدین. لطف کردین. ‫امیدوارم بتونیم دوستانه حلش کنیم،
‫و به راه حلی برسیم.
‫حتما.
‫بفرمایین!
‫فقط اینو بگم که، ‫با موکل شما، برخورد ویژه‌ای نمی‌کنیم.
‫این اتفاق نمیفته.
‫داریم درباره تیلور سویفت حرف می‌زنیم.
‫ما با همه‌ی هنرمندها به یک صورت ‫برخورد می‌کنیم.
‫به نظرم حالا وقتِ ترفندِ دیوانه نباشه.
عذر میخوام
‫تیلور سویفت حدود دو برابر ‫از نزدیک‌ترین رقیبش پخش زیادتری داره.
‫از هر 20 بار پخش موسیقی سایت شما، ‫1 بار موسیقی اون پخش می‌شه.
‫- واستون مهم نیست؟ ‫- اگه مجبور باشیم مهم نیست.
‫بیخیال. ‫حالا که تو سال 2006 نیستیم.
‫شماها قلدر نیستین که ازتون بترسیم، ‫حالا سال 2014ئه.
‫می‌دونیم که تیلور بازدید زیادی ‫واسه سایت میاره، ما هم سهممون رو می‌خوایم.
‫- سهم‌تون رو؟ ‫- بله.
‫اجازه بدین سهم‌تون رو نشون بدم،
‫اگه اسپاتیفای از بین بره، ‫و بازم پای پایرت‌بی بیاد وسط.
‫واقعا جدی‌این؟ ‫این آدم حقیقیه؟
‫دارین مسخره‌بازی درمیارین؟
‫اگه می‌خواستم مسخره بازی دربیارم، ‫با تو کشتی می‌گرفتم، مچ می‌نداختم.
‫اونکارم میشه بکنیم.
‫چون این تفاوتیه که سر حقیقت میاد.
‫واسه چی چرت و پرت می‌گی؟
‫شما رو دعوت کردم تا مانند ‫آدم‌های بالغ صحبت کنیم.
‫الان داری این چرت‌وپرتا رو نشونم می‌دی و ‫می‌گی بیا مچ بندازیم؟
‫بازی عوض شده .
‫آهان. آره. ‫خب، صحبتی نداریم دیگه.
‫واقعا شرم‌آوره. اطلاع دارین...
‫شنیده بودم انسان های جدی‌ای هستین.
‫شنیده بودم از دنیای ما سر در میارین، ‫به نظر شما تجارت اینطوریه؟
‫فکر می‌کنین اینجوری موفق می‌شین؟ ‫اینطوری اعتماد جلب می‌کنین؟
‫فکر می‌کنین بازم مسخره‌بازیه ‫زمانی بهترین فناوری رو داشته باشین
‫اما هنرمندای معروف از برنامه‌ی شما ‫استفاده نکنن؟
‫نه اینطوری فکر نمی‌کنم، به نظر من...
‫مارتین مدلش خیلی فرق داره ‫حالا هم داره
‫نظر شخصیش رو می‌گه، ‫نه نظر شرکت رو.
‫- دنیل ما توافق کردیم. ‫- من و شما حلش می‌کنیم.
‫- دنیل! ‫- مارتین! خودم حلش می‌کنم.
‫بریم داخل، لطفا. ‫عذر می‌خوام.
‫به دلیل آدمی که هستم،
‫تو زندگیم ضربه‌های بیشتری خوردم.
‫اما این رو هم فهمیدم که ‫نمی‌تونم کس دیگه‌ای باشم.
‫مدام دلم خواسته یکی باشم که
‫کامل واسه خودم هستم و ‫از همه‌ی قوانین آزادم.
‫- حالت چه جوره؟ ‫- خوبم.
‫- می‌دونی کجا بودم؟ ‫- نه.
‫با «مارک زاکربرگ» و «پیتر تیل» درباره به ‫نقش زن‌ها در شرکت‌های نوپا حرف زدم.
‫- خوبه! ‫- بسیار خوب بود.
‫«برونو مارس» هم اومد. ‫عقیده های جالبی داشت.
‫عالی نیست؟
‫من، برونو مارس، مارک زاکربرگ و تیل، ‫درباره خانم‌ها در شرکت‌ها حرف بزنیم.
بله...
‫چه انسان های جالبی.
‫- همه اینجان. ‫- بله، همشون اینجا!
‫راستی، سخنرانیم، بسیار افتضاح بود نه؟
‫مارتین. نه نبود. ‫خودِ خودت بودی.
‫- تبریک می‌گم. ‫- وای، مرسی!
‫چه جاییه نه؟
‫- آره واقعا. ‫- بله.
‫- ببینید چقدر عروس قشنگ شده! ‫- بله. زیباست.
بسیار عالیه
‫راستی مارتین. دنیل می‌خواست باهات ‫ حرف بزنه . اون پایینه.
‫باشه.
‫- سلام! ‫- سلام!
مرسی که گفتی چقدر مثل سگ ‫ازم می‌ترسیدی.
‫دوست های قدیمی به درد چی می‌خورن پس؟
‫- مهمونی قشنگیه. ‫- بله.
‫هی...
‫درباره ی عرضه اولیه سهام خیلی صحبته.
بسیاری از مهمون‌ها شرکتشون رو ‫معرفی کردن.
‫- می‌دونن جریانِ ارز چجوریه. ‫- بله، متوجهم.
‫فکر می‌کنی معرفی زودترتر ‫پیش می‌ره اگه من از ریاست استعفا بدم؟
‫چه روزگاری داشتیم‌ها نه؟ ‫من و تو؟