‫لعنتی.
‫اینکه همیشه در تاریکی می‌شینی، ترسناکـه.
‫«نمی‌تونم محکومـت کنم که تا ابد ‫در اعماق جهنم زندگی کنی.
‫زیادی دوست دارم.»
‫- چی؟ ‫- گری اولدمن؟ دراکولا؟
‫- نه؟ ‫- نه.
‫هی، باید پیش از کار ‫برم شان رو با وثیقه از زندان دربیارم.
‫اما بعدش با مشاورت جلسه دارم.
‫قراره چی دربارت بهم بگه؟
‫احتمالاً می‌پرسه «آلیس چه حسی داره ‫بعد از اینکه در بازی فوتبالـش کتک خوردی؟»
‫اما شاید این ماجرا رو ندونه.
‫روی صورتـت کمپرس یخ گرفته بود.
‫«مالیک»! دوستـش دارم.
‫انسان باملاحظه‌ای بود.
‫هی، اگه امشب قصد داری شام بخوریم...
‫سرم شلوغـه، سه‌شنبه‌ی تاکو خوریـه.
بله، غذای هفتگی ‫تقریباً نژادپرستانه‌ی مورد علاقه‌ام.
‫با کی تاکو می‌خوری؟
متوجه شدم
‫اگه یه وقتی خواستی باهم شام بخوریم، ‫من هستم.
‫همین‌ جا خواهم بود،
‫در کنج خودم.
خدانگهدار
‫دوست دارم.
‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- اطمینان دارم عالی می‌شه.
‫- بگو. ‫- همه اینجا یه کودن به تمام معنا نیستن.
‫آفرین دختر خوب.
‫- صبح بخیر، جیمی. ‫- سلام، مرد.
‫کاری که بهم گفتی رو کردم. ‫بهش اصلا فشاری نیاوردم.
تنها به حالت خودمونی ازش خواستم ‫باهام شام بخوره، حدس بزن چی شد؟
‫عملاً گفت برم گم شم.
‫می‌شه پس از اینکه قهوه‌ام رو خوردم ‫این مکالمه رو داشته باشیم؟
‫نخیر، نگاه کن، می‌دونم که گفتی
‫باید بذارم خودش بیاد سمتـم، ‫اما کم کم دارم امیدم رو از دست می‌دم.
‫خب، قابل درکـه.
‫این راه رو تقریباً ده دقیقه‌ست ‫ امتحان کردی.
‫تیکه‌ی خوبـی انداختی، پاول.
‫نمی‌تونی بهش فشار بیاری. ‫حدودا یه سال سردرگم بودی.
‫بهت اطلاع دادم که هرموقع آماده بودی ‫من کمکت خواهم کرد.
‫آلیس هروقت حاضر باشه ‫باهات شام می‌خوره.
‫تا اون وقت، فقط صبر کن.
‫با آدم‌هایی که دوست داری ‫باید این کار رو انجام بدی.
‫حالا بهم گفتی دوستـم داری.
‫نه، نگفتم.
‫خب، اینطور به نظر رسید.
‫من هنوز حاضر نیستم که متقابلاً ‫بهت بگم ولی...
‫واسه چی صدای آژیر میاد؟ کجایی؟
بسیار خب، ببین پاول... ‫می‌خوام باهات کاملاً صادق باشم،
‫اواخر خیلی ازم حمایت کردی،
‫پس تصمیم گرفتم واست دونات بگیرم.
‫پس از اون اومدم مغازه‌ی دونات فروشی،
‫و ظاهراً از اینجا دزدی شده.
‫همه‌جا شیشه شکسته و خون هست.
‫ممکنه ژله باشه. ‫به احتمال زیاد ژله‌ست.
در هرحال، انگار امروز قرار نیست ‫دونات بخوریم، پاول.
‫اما سرکار می‌بینمت.
‫باشه، خدانگهدار.
‫لعنتی.
‫الان دلـم دونات می‌خواد.
‫مرسی که اومدی.
‫- صبح بخیر. ‫- برو گمشو.
‫چطور والدینـت واست وثیقه نذاشتن؟
‫بهشون زنگ نزدم.
‫هی، وکیل می‌شناسی؟ ‫این یارو قطعاً از من شکایت می‌کنه.
‫بله، یه نفر رو می‌شناسم.
‫آدم عوضی‌ایـه یا چی؟
‫- نه، بهترینـه. ‫- عالیـه.
‫تنها یه سالـه از دستـش مخفی شدم.
‫خدای من.
نگاه کن
‫- چیکار کنم؟ ‫- پاسخ بده.
‫- حاضر نیستم. ‫- هستی.
‫- ظاهرم چطوره؟ ‫- خوبـه اما این تماس صوتی‌ـه.
‫- خدای من. ‫- پاسخ بده دیگه.
‫جیمی؟
‫- الو؟ ‫- سلام، برایان!
‫چه سلام نرمالـی.
‫پاول نباید خبردار شه.
‫- خدای من، قیافه‌ت افتضاحـه، جیمی. ‫- بله، می‌دونم.
‫شان حالـش خوبه؟
‫شان خوبه، ‫اما شوهر مریضـم داغون شده.
‫چی؟
‫- چه بلایی سرت اومده؟ ‫- افتادم زمین، مرد.
‫- چطوری؟ ‫- چطوری؟
‫یه کفش تازه گرفتم و... ‫زیرش صافـه.
‫باید یه چیزی می‌گرفتم که صاف نباشه.
‫این کفش‌هایی که زیرش صافـه، ‫داخل دردسر می‌ندازتـت.
‫- پس با چشم خوردی زمین؟ ‫- بله.
‫بسیار بهم نزدیک شدی، باشه.
‫به دلیل کفشـت که زیرش صافـه؟
‫بله، صاف خورد توی چشمـم.
‫مثلاً...
‫- مثل کارتون‌ها اینجوری کردم، پاول. ‫- چه خطرناک.
‫و خورده به میز عسلی.
‫تو میز عسلی یا میز کوچیک داری، پاول؟
‫- دارم. ‫- چه باحال.
‫تلویزیون داری که بتونی با بقیه ‫مسابقه‌ی تنیس نگاه کنی؟
‫از این تلویزیون قدیمی‌های پهن، ‫قدیمی، مربعی و بسیار سنگین؟
‫مانند مارک «زنیت»؟
نگاه کنین، چون دوست ندارم مهمون دعوت کنم، ‫دلیل بر این نیست که جامعه‌گریز باشم.
‫می‌تونم با تو بحث کنم که این ‫دقیقاً معنی جامعه‌گریزیـه.
‫می‌دونم چون یه جورایی حریم خصوصی دارم ‫دارین منو مسخره‌م می‌کنین.
‫اما این باعث می‌شه عزمـم جزم‌تر شه.
‫«یه جورایی حریم شخصی دارم»؟
‫چندین سالـه می‌شناسمـت، ‫تا الان نیومدم توی آپارتمانـت، خونه‌ت...
‫نمی‌دونم کدوم رو داری. ‫تا الان دخترت رو ندیدم.
‫- آره، اون چطوریـه؟ ‫- در کنتیکت زندگی می‌کنه.
‫وای، اینقدر خوب توصیفـش کردی ‫انگار اینجاست.
‫من موافق اندازه و مرز داشتن، هستم.
‫مداوم در دسترس بیمارهام هستم،
‫فقط در دسترس همکارهای ‫بسیار آویزونـم نیستم.
‫- لعنتی. ‫- نه.
‫- منظورش توهستی. ‫- تو رو می‌گه.
‫- نه، نخیر. ‫- منظورش تویی.
‫به خاطر رفتارش عذر می‌خوام.
‫خانواده‌ام مال خودمـه.
‫خونه‌ام «قلعه‌ی تنهایی»مـه.
‫«قلعه‌ی تنهایی» ‫باید موضوع زندگی‌نامه‌ت باشه.
‫هیچ موقع عنوان زندگی‌نامه‌ام رو ‫بهت نمی‌گم.
‫- امروز بسیار هیجان بالاست. ‫- خب، عصبانیـه چون...
‫زندگی‌نامه رو صحیح تلفظ نکردم.
‫این خیلی‌ها رو عصبانی می‌کنه.
بله، این‌ها «مردم» من هستن ‫و این «زندگی‌نامه»‌ی منـه.
‫من و خواهرم دوباره داریم ‫مانند نوجوان‌ها رفتار می‌کنیم.
‫زیادی نوشیدنی می‌خوریم، ‫تا دیروقت بیدار هستیم.
‫خدای من، شب گذشته مزاحم تلفنی ‫مدیر دبیرستان قدیمیمـون شدیم.
‫- فهمیدیم مُرده، پس خیلی هم بامزه نبود. ‫- چه طوری مُرده؟
‫مشاور مدرسه اون رو به قتل رسونده.
‫وای، عجب سورپرایزی.
‫واسه چی ازم قایم شدی؟
‫می‌تونی دوربینـت رو تکون بدی؟ ‫نمی‌تونم همه صورتـت رو ببینم.
بله.
‫چطوره؟ بهتر شد؟
‫انگار صندلیـت داره تکون می‌خوری، ‫اما دوربینـت رو تکون نمی‌دی.
‫چه عجیب. ‫صندلیـم کلا ثابتـه.
‫حتماً یه توهم بصری عجیب‌ـه، ‫یا احتمالا فیلتره.
‫- گریس، زمانمـون تموم شد. ‫- چی؟
اما می‌خواستم بهت بگم ‫خیلی عالی داری پیش می‌ری، باشه؟
‫هفته‌ی دیگه صحبت میکنیم، خداحافظ.
‫خب، اونجا شلوغ‌تر از هربار بود، خب؟
‫پس پیش خودم فکر کردم، ‫از بین جمعیت عبور میکنم.
اما حدس بزن کی نقشه‌م رو خراب کرد ‫و ازم پرسید روزم چطوره؟
‫شرط می‌بندم می‌دونم، دن.
‫- باریستا. ‫- بله!
‫باریستای لعنتی.
‫- دوباره. ‫- دوباره.
وایه چی فقط اون قهوه‌ی لعنتی رو ‫درست نمی‌کنی؟
‫دقیقاً.
‫یا می‌تونی پاسخ سوالـش رو بدی.
‫- نظرت چیـه؟ ‫- دوتا کلمه، «لعنت» و «بهش».
‫واسه چی باید با این یارو احوالپرسی کنم؟
‫می‌دونی، شاید این خوشحالـش می‌کنه.
‫صحبت کردن درمورد روزِ من ‫خوشحالـش می‌کنه، واقعاً؟
‫برای من که اینطوره، دن.
‫می‌خوای بدونی چی فکر می‌کنم؟
‫فکر می‌کنم شاید این ترفند ‫«از همه متنفرم»،
‫باعث شده یه زندگی ‫خیلی منزوی داشته باشی.
‫از تنهایی خسته نمی‌شی؟
‫چون من بهت یه چیزی بگم، ‫من خیلی تنهام، دن.
‫واقعاً خیلی تنهام.
‫مزخرفـه.
‫آره.
‫هست.
‫دلـت قهوه نمی‌خواد، دن؟ ‫من دلـم قهوه می‌خواد.
‫- سلام، می‌تونم کمکتـون کنم؟ ‫- استن.
‫اسمـش دن‌ـه. ‫اسماتون هم قافیه‌ست.
‫چه بامزه، نه؟
‫می‌کشمـت.
‫فقط دوتا آمریکانو، لطفاً.
‫حتماً، روزتون چطوره؟
‫روز من اولـش کُند شروع شد، ‫ولی الان به جریان افتاده.
‫دن؟
‫روز من خوب بود، ولی الان بد شده.
‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫شیر جو تموم شده، همه قاطی کردن.
‫- لعنت به شیر جو. ‫- آره.
‫ممنون.
‫نوشیدنی‌هاتون رو آماده می‌کنم.
‫- اصلاً دوست نداشتم. ‫- حرفـت رو باور نمی‌کنم.
‫لعنتی، باید برم.
‫جلسه تموم شد، خوش بگذره.
‫صبر کن، گفتی پولـش رو تو می‌دی.
‫سلام، ببخشید دیر کردم.
‫مریض داشتم ولی اومدم.
‫بدون شما شروع کردیم.
‫نمی‌دونستم قراره همیشه لیز بیاد ‫یا موقتیـه...
‫- نه، فقط دوبار جام اومد. ‫- سه بار.
‫سه بار؟ باشه.
‫بهتره من برم، برم؟
‫نه، اشکالی نداره. ‫هرچی بیشتر بهتر.
‫- خوشحالـم که اینجام. ‫- خیلی برق می‌زنه.
‫مشخصاً دیروز اوضاع بدی بود.
‫موافقـم.
‫راستی، ممنون که از سرم محافظت کردی.
‫داشتم به لیز می‌گفتم که ‫آلیس از تیم مناظره انصراف داده.
‫حس کرد با وجود فوتبال و همه‌چی ‫وقتـش رو نداره.
‫و من... تو بگو.
‫من؟ باشه.
‫خب، با لیز موافقـم.
‫الان کاملاً تمرکزش رو گذاشته ‫روی ورزش فوتبال.
‫معلم زبان انگلیسیـش، آقای آلتو، ‫بهم گفته دیگه خیلی اجتماعی نیست.
‫آقای آلتو چه خبرچین‌ـه.
‫منم ازش خوشـم نمیاد.
‫دوست صمیمیِ منـه.
‫- خدای من. ‫- به نظرم عالیـه.
‫- تبریک می‌گم. ‫- یعنی اون حواسـش پرت می‌شه
‫- احتمالاً چون معلمـش خیلی خوش‌تیپـه. ‫- آره، همینـه.
‫آلیس شروع کرده به بررسی کردن دانشگاه‌ها؟
‫نه، ازش پرسیدم دوست داره بره ‫ایالت‌های بزرگ یا کوچیک...
‫- ببخشید، تو بگو. ‫- آره.
‫من و مادرش پارسال بردیمـش ساحل شرقی،
‫و عاشق چندتا دانشگاه کوچیک ‫علوم مقدماتی شد.
‫«ویلیامز»، «امهرست»، «وسر».
‫جیمی، از پسـش برمیای.
‫- میذارم خودت انجامـش بدی. ‫- باشه.
‫- خیلی خوبـه که اومدی. ‫- ممنون.
‫خیلی عالیـه که داری می‌ری.
‫آلیس برنامه داره سال دیگه ‫درس‌های پیشرفته‌تر برداره؟
‫- لیز! ‫- برگشتم.
‫- ممنون. ‫- بله؟
‫درس‌های پیشرفته‌تر؟
‫خب، اون عاشق علوم‌ـه، ‫پس فکر کنم فیزیک با خانم «آمند».
‫- آره دقیقاً، خوشم اومد. ‫- آره.
‫- شاید بتونیم مثلا یه جلسه بذاریم... ‫- جلسه.
‫و تصمیم می‌گیریم چطوری ‫با مربی‌ها صحبت کنیم.
‫- آره. ‫- اون فعلاً فوتبال داره،
‫- بعد کم کم توی مناظره شرکت می‌کنه. ‫- کم کم میاد توی مناظره.
‫- وقتی دوره‌ی مسابقات تموم شد. ‫- درستـه.
‫- می‌تونیم بعداً درموردش حرف بزنیم. ‫- آره، بعداً حرف می‌زنیم.
‫خیلی خجالت‌آور بود. ‫یعنی می‌دونم.
‫لیز واقعاً با آلیس فوق‌العاده بوده.
‫ولی در عین حال، ‫آلیس بچه‌ی منـه.
‫هرکسی بهمون کمک کنه ‫تا بچه‌مون رو با عشق و احترام بزرگ کنیم،
‫باید ازش قدردانی شه.
‫درستـه، ولی یکی باید به این ‫خانم سفید پوست بگه که باید
‫یکم خودش رو کنار بکشه، می‌دونی؟
‫باید اشاره کنم که منـم سفیدپوستـم.
‫خیلی هم سفیدی.
‫خب، خودت هم همین‌طور، پاول.
‫نه، من سفید نیستم. ‫من یه روباه نقره‌ایـم.
‫- درستـه. ‫- ممنون.
‫راستـش من لیز رو با تیا دیدم، ‫قبل از اینکه پسرش بره دانشگاه.
‫- مدل مامان خرس واقعیـه. ‫- درستـه، مگه نه؟
‫واقعاً هست. ‫باید بهش بگی اون مامان نیست.
‫مامان تویی.
‫- مامان منـم. ‫- از ته دل بگو.
‫- مامان تویی! ‫- مامان منـم.
‫- مامان تویی. ‫- مامان تویی.
‫- مامان منـم. ‫- مامان تویی.
‫مامانِ لعنتی منـم!
‫آره، حالا برو حسابـش رو برس.
‫ممنون! مامان منـم!
‫- مامان تویی. ‫- برو حالـش رو بگیر.
‫امکان داره به خودش این حرف رو بزنه؟
‫نه.
‫گونه‌ی موکل من شکسته، ‫و به خاطر استرس روحی شدید در عذابـه.
‫بیاین وقت همدیگه رو تلف نکنیم. ‫اگه اتهامات ضرب و شتم رو کنار بذارین...
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫چون من سی‌تا شاهد دارم،
‫که دیدن مستقیم رفتی سراغ ‫یه روانشناس محترم،
‫و بدون دلیل موجه برای ضرب و شتم ‫بهش وحشیانه حمله کردی.
‫کاری که موکل من کرده فقط برای جلوگیری ‫از کشته شدن روانشناسـش بوده.
‫جرمـی اینجا رخ نداده.
‫و اگه بخوایم درمورد خسارات صحبت کنیم،
‫روانشناسـی که معرف حضورتون هست ‫حاضره شهادت بده،
‫که به خاطر حمله‌ی وحشیانه‌ی موکل شما،
‫الان دچار سردرد شده.
‫سرم درد می‌کنه و نمی‌تونم تمرکز کنم،
‫و من... چیزی نمونده ‫توی شلوارم دستشویی کنم.
‫خدای من.
‫چی شده... جلسه هنوز شروع نشده؟
‫چرا، رفیق. ‫الان سر جلسه‌ایم.
‫اشکالی نداره، کارت عالیـه.
‫غم‌انگیزه.
‫به راه رفتن ادامه بدین.
‫آره! لعنتی. فوق‌العاده بود.
‫عاشق تهدید کردن قلدرها هستم.
‫- یارو قلدر بود دیگه، درستـه؟ ‫- آره.
‫نابودشون کردیم.
‫چی بهت گفتم؟ ‫همه‌چی برام جور می‌شه.
‫خیلی این جمله رو تکرار می‌کنه.
‫یه جورایی تیکه کلاممـه. ‫همه‌چی برام جور می‌شه.
‫ترکوندی، مرد. ‫چند وقت یه بار این کار رو می‌کنی؟
‫هیچ‌وقت بابا. من وکیل امور ملکی‌ام.
‫این هیجانی‌ترین تجربۀ عمرم بود.
‫مثل کاراکتر «آتیکوس فینچ» شدم. ‫یا «جولیانا مارگولیس». یا مثل «ال وودز»!
‫باید سه نفری بریم یه حرکتی بزنیم.
‫بریم کافه؟ البته ساعت ۲ بعد از ظهره.
‫- بریم بستنی بخوریم؟ ‫- آره
‫من نمی‌تونم بچه‌ها.
‫- آدم عاقل هیچ‌وقت به بستنی نه نمی‌گه. ‫- می‌دونم، ولی باید برگردم سر کارم.
‫- ولی برایان، واقعاً حرف نداشت. ‫- مرسی.
‫راستی. امشب «پیکل‌بال» بازی می‌کنیم. ‫[بازی‌ای مانند تنیس]
‫تو هم میای. ساعت ۸ همون جای قبلی. ‫حتماً بیا.
‫- نمی‌رسم. ‫- بی‌خیال دیگه پسر. مثل دوران قدیم میشه.
‫آره دقیقاً.
‫مگه شما رفیق‌های صمیمی نیستین؟
‫چی‌کار کردی؟
‫نمی‌دونم والا.
‫پیکل‌بال دیگه چه سَمیه؟
‫رو به رشدترین ورزش حال حاضرِ آمریکا. ‫حواست باشه ازش جا نمونی.
‫آره واسه سفیدپوست‌ها شاید.
‫سلام. می‌خوای امشب بیای بریم بیرون؟ ‫الکی سریع نگو نه.
‫چرا؟ جریان چیه؟
‫«نوشیدنی زیر پل»
‫ناز نکن دیگه. رسماً همه‌ی بچه‌ها قراره بیان.
‫مارک وایت‌کلاز داره، اگه یه نفرمون ‫وانمود کنه که می‌خواد باهاش دوست شه،
‫گفت که یه طعم گیلاس سیاه‌شـو ‫برای ما نگه می‌داره.
‫و می‌تونیم تا خرخره بخوریم. ‫می‌خوام تا مرز بالا آوردن بخورم.
‫آره.. نه.
‫به‌خدا خیلی خوش می‌گذره، ‫و کلی هم می‌رقصیم و صفا می‌کنیم
‫و بعدم می‌تونیم چندتا عکسِ خیلی تار بگیریم
‫و منم برای کپشن‌اش می‌نویسم: ‫«عکس‌های بی‌کیفیت با دوستای باکیفیت.»
‫خوب نیست؟
‫اصلاً تونستم نظرتـو عوض کنم؟ ‫جونِ من دیگه.
‫- خدافظ. ‫- خیلی خوش.. ای بابا، فعلاً، اونجا می‌بینمت.
‫«سامر» یه تخته‌ش کمه.
‫می‌خواد منو ببره یه جایی به اسم «نوشیدنی زیر پل». ‫[برگرفته از «آب زیر پل» به‌معنی گذشته‌ها گذشته]
‫کجا هست؟
‫یه جایی که میرن زیر یه پل ‫می‌شینن نوشیدنی می‌خورن.
‫خب، پس اسم خوبی براش انتخاب کردن.
‫همه‌شون هنوز بچه‌ان.
‫خب بچه هم هستن. ‫نوجوون‌ان دیگه.
‫اونا سختی‌هایی که تو کشیدی ‫رو تجربه نکردن.
‫پس خیلی خوش‌شانسن.
‫فعلاً آره.
‫زندگی هیچکس بدون بدبختی پیش نمی‌ره.
‫نه تو، نه من، نه آقای دست‌لرزان.
‫ولی بعد تو می‌مونی و یه تصمیم.
‫که آیا می‌خوای بذاری ‫تو غم و غصه‌ت غرق بشی،
‫یا می‌خوای باهاش روبه‌رو بشی ‫و ازش عبور کنی؟
‫آخه خیلی دلتنگشم،
‫و هیچکی هم درکم نمی‌کنه.
‫من یه نفرو می‌شناسم که می‌فهمتت.
‫قدش بلنده و بیش از حد بهم زنگ می‌زنه.
‫آفرین هدف‌گیری.
‫جدیداً می‌خواد با هم شام بخوریم.
‫عجب لاشی‌ای.
‫خب همین‌جوری یهویی که نمی‌تونم ‫وانمود کنم اوضاع بین‌مون ردیف شده.
‫روشِ «انقدر وانمود کن تا واقعی بشه» ‫تا حالا به گوشِت نخورده؟
‫نقشِ دخترش رو بازی کن... ‫مثلاً یه ساعت.
‫یک ساعت؟
‫به این نتیجه رسیدم که تراپی واقعاً مزخرفه.
‫این تراپی نیست.
‫این صرفاً یه ‌سری گپ بین من و توئه ‫که بابات هیچ‌وقت نباید ازش خبردار بشه.
‫برای چی؟
‫چون می‌خواد شلوغش کنه.
‫و بعدش میاد مثلاً بغلم کنه ‫یا همچین چیزی.
‫آره دقیقاً همین کارو می‌کنه.
‫خب نظرته؟
‫یه شام دو نفره.
‫برو از اون فست‌فود «نشویل» ‫دوتا ساندویچ بگیر.
‫اون‌وقت بعدشم می‌تونی ‫یه سر بری پُل
‫و اون نوجوونـای احمق رو قضاوت کنی.
‫سامر فقط واسه این می‌خواد بریم ‫چون معروف شدیم.
‫چرا؟
‫بابا مسابقۀ فوتبال دیگه.
‫بیمار خل و چلِ پدرم ‫اون دعوای وحشیانه رو راه انداخت،
‫و الان زبون‌زدِ خاص و عام شدیم.
‫بازم این؟
‫ساعت رو دیدی
‫و حالا باید تا عدد دقیقه عوض شه، ‫نفست رو نگه داری.
‫باشه.
‫ببین می‌دونم حس می‌کنی ‫این وسواس عمل...
‫رفتیم دقیقۀ بعد.
‫می‌دونم حس می‌کنی ‫این وسواس عمل قراره
‫از اتفاق‌های بد در امان نگه‌ت داره، ‫ولی به این میگن طرز تفکر «جادویی». (خرافاتی)
‫- خب من جادو رو دوست دارم. ‫- منم همین‌طور.
‫ببین دنیا یه جای غیرقابل پیشبینی‌ـه.
‫ولی بهت قول میدم که دفتر من ‫جای کاملاً امنی‌ـه.
‫- ببینم گرفتی ما رو؟ ‫- سلام.
‫ازم خواهش کردی که ‫جلوی زندان‌رفتنِ دوستتـو بگیرم.
‫که در ضمن به شکل معجزه‌واری ‫موفق شدم.
‫قصد نداشتم مزاحم‌تون شم ‫ولی مسئله مهمه.
‫بعد همین‌جوری راهتـو می‌کشی میری؟
‫به چه رویی عوضی؟
‫نمی‌خواستم فحش بدم.
‫فقط الان خیلی هیجانی شدم. ‫پول این جلسه رو متقبل می‌شم.
‫نه به تو. به تو پولی نمیدم. ‫به شما میدم. شماره کارت‌تونو می‌گیرم.
‫و بلند میشی میای پیکل‌بال بازی کنیم.
‫برایان.
‫بهت که گفتم امشب نمی‌تونم.
‫یعنی جدی می‌خوای از خیر ‫وقت گذروندن با بهترین رفیقت بگذری
‫که بتونی با لیوان بابانوئل تو دستت ‫بشینی یه گوشه تو تاریکی.
‫واقعاً غم‌انگیزه پسر. ‫خیلی.. ناراحت‌کننده‌ست.
‫به‌نظرم تو خیلی آدم بی‌شعوری هستی ‫و منم لیاقتم بیشتر از ایناست. شما هم همین‌طور.
‫بازم ازتون عذرخواهی می‌کنم. ‫روز بخیر.
‫نفس بکش والی.
‫- بابا می‌میری. ‫- همه یه روزی می‌میریم.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- سنگ‌تراشی می‌کنم.
‫ببین من یه رستوران خفن پیدا کردم
‫که می‌ذارن موقع خوردن پیش‌غذا ‫«کورن‌هول» بازی کنی.
‫- می‌خوای امشب بریم؟ ‫- هیچ‌وقت نمی‌خوام برم.
‫در هر صورت امروز سه‌شنبۀ تاکو خوری‌ـه ‫و آلیس قراره بیاد.
‫آره صحیح. همون دختره که بچۀ ما نیست. ‫من هم دعوتم؟
‫آره، ولی نیا.
‫- از بازی با سنگ‌هات لذت ببر. ‫- ممنون.
‫ببخشید! لیز؟
‫سلام.
‫- اسم‌تون گبی بود، درسته؟ ‫- آره.
‫دیگه ندیدمت بعد از قضیۀ تیا...
‫- بگذریم، حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫فقط اومده بودم یه توپ بسکتبال جدید ‫برای جیمی و آلیس بیارم.
‫می‌خواد دوباره با هم بازی کنن.
‫- چه باحال. ‫- واقعاً باحالـه.
‫- خب خیلی خوشحال شدم. ‫- همچنین.
‫وای خدا، راستی.
‫جیمی زیاد تعریف می‌کنه که ‫چقدر رابطه‌ت با آلیس خوبه.
‫خوشحال میشم کمکی کرده باشم. ‫اون واقعاً دختر نازنینیـه.
‫الحق که کارش درسته.
‫- می‌دونستی من مادرخوانده‌شم؟ ‫- نه نمی‌دونستم.
‫آره چیز باحالیه. خیلی دوست دارم.
‫خب، می‌دونی که جیمی ‫یه مدته داره تمام تلاششـو می‌کنه.
‫و می‌خواد که دوباره کنار آلیس باشه،
‫- که خیلی خبر خوبیه، نه؟ ‫- آره قطعاً.
‫- همه‌مون همینو می‌خوایم دیگه، نه؟ ‫- آره درسته.
‫آره. واسه همین..
‫چطوره ماها یه‌کم ازشون فاصله بگیریم ‫و اجازه بدیم با هم تنها باشن.
‫یعنی این‌طوریـه که هر چی شما بیشتر ‫کنارش باشی، جیمی کمتر زمان پیدا می‌کنه.
‫این توپ بسکتبالی که واسشون گرفتی کجاست؟
‫اونور داخل فضای سبزه.
‫- خب نشونم بده. ‫- عجب.
‫تو واقعاً تو اعتماد کردن اشکال داری.
‫توپـه رو نشونم بده.
‫خیله‌خب، برای من دست نزن.
‫خوشم نمیاد.. کافیه. دست نزن. ‫من که بچه نیستم. لیز.
‫حالا قاطی.. الان قاطی می‌کنمـا. نکن!
‫نمی‌خوام حالا باهات دعوا کنم، خب؟
‫تو بسیار محبت داشتی،
‫و مطمئن هم هستم که آلیس داره برای ‫اون سه‌شنبۀ تاکو خوریِ کوفتی لحظه‌شماری می‌کنه، خب؟
‫و این شاید نظرِ روانکاو درونم باشه، ولی شاید
‫چون همه‌ی پسرات از پیشت رفتن، ‫می‌خوای این جوری خلأشونـو پر کنی.
اما می‌دونی، شاید بهتر باشه ‫با فعالیت‌های دیگه پرش کنیم.
‫باشه.
‫من اینجا نشستم برای خودم ‫دارم سنگ‌هامـو می‌تراشم.
‫- تو چی زر زر می‌کنی؟ ‫- می‌خواستم خیر سرم یه رفیق خوب باشم.
گمون می‌کردم گفتی مادرخوانده‌شی. ‫تا الان کجا بودی؟
‫منم مشکلات خودمـو دارم.
جداً ناراحت شدم. حتماً خیلی سختتـه ‫چون ماها هیچ‌کدوم مشکلی نداریم.
‫و منم خودمـو بیش از اندازه دخالت ندادم.
‫پس مشکلی نداری آلیس از تو فاصله بگیره؟
‫می‌دونم تو چه فکری درباره من می‌کنی.
‫نگاه کن چی میگم...
‫یه بار شنیدم تو و تیا داشتین تو حیاط ‫درباره من حرف می‌زدین،
‫و تو گفتی: «وای چه اندازه مامان‌بازی در میاره.»
‫- خب تو مامانی دیگه. ‫- اما تو بیشتر تیکه انداختی.
‫- می‌دونی که بدجور گند زدی، نه؟ ‫- بله.
‫آخه واسه چی به من دروغ گفتی؟
‫والا حقیقتِ ماجرا بسیار ناجور بود.
‫اینجور چیزی طبق متُد من قابل‌قبول نیست.
‫می‌دونی حالا مهم‌ترین آدم زندگیت کیه؟
‫- تو. ‫- نه، گوسفند.
‫- دخترتـه. ‫- بله منظورم همون بود.
‫- من نفر دوم‌ام. ‫- باشه.
‫اجازه نده زندگی حرفه‌ایت ‫زندگی خصوصیت رو به گند بکشه.
‫آلیس خودش راه سختی جلو روش داره، ‫و اگر مراقب نباشی، میره پشت سرشم نگاه نمی‌کنه.
‫دارم از تجربۀ خودم بهت میگم.
‫- می‌گیرم چی میگی. ‫- سلامتی روحی اونـو به خطر ننداز. گرفتی؟
‫- سر تکون دادن کافی نیست. ازت میخوام قول بدی. ‫- باشه.
‫از دست تو پسر.
‫به زبون بیارش.
‫- بگو قول میدم. ‫- قول میدم.
‫- این برای توئه؟ ‫- نه.
‫- خدایا. ‫- مرسی پاول.
جداً لطف کردی. ‫خب باشه.
‫بی‌خیال. باز هم؟
‫الان داری مسخره بازی میکنی؟
‫زیاد داری با خودت حال می‌کنی، ها؟
‫هی گراهام، می‌شه یه دقیقه تنهامون بذاری؟
‫- باشه. ‫- مرسی.
‫چه خبر؟
‫نمی‌تونی اینجا بمونی شان.
‫- بی‌خیال. جدی میگی؟ ‫- به تو هشدار دادیم.
‫گفتیم اگه یک دفعه دیگه تکرار بشه، اخراجی.
‫- الگوی خوبی برای گراهام نیستی. ‫- اما این حتی دعوا وسط کافه هم نبود.
‫تو یه شب رفتی بازداشتگاه.
‫پول نیاز داری، شان؟
‫- نه من هیچی احتیاج ندارم. ‫- من می‌تونم یه کم پول بهت برسونم.
‫گفتم چیزی نمی‌خوام.
‫- سلام زیبا، حالت چطوره؟ (به اسپانیایی) ‫- سلام لیز. اما من انگلیسی حرف می‌زنم.
‫خداروشکر، چون من در دبیرستان ‫اصلاً درس زبان فرانسه رو جدی نمی‌گرفتم.
‫- بیا تو. ‫- میگم امشب داشتم فکر می‌کردم
‫شاید بخوام شام رو قبل از بابام بخورم ‫اگر ایرادی نداره؟
‫باشه. خوبه.
‫- حتماً همین کارو بکن. ‫- امیدوارم زیاد تو زحمت نیفتاده باشی.
‫نه بابا. برو کنار بابات باش. ‫سلام منم برسون.
‫مرسی که این همه با درک و فهمی.
‫لعنتی.
‫تو روحش.
‫پدرسوخته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- کجا میری؟ ‫- خودت چی تصور می‌کنی؟
‫دارم میرم کلوپ.
‫میرم عشق و حال کنم.
‫نه، دارم میرم با برایان پیکل‌بال بازی کنیم.
‫- اونا ساندویچ مرغـه؟ ‫- بله. چیز خاصی نیست.
برای خودمون گرفتی؟ ‫می‌خوای با من شام بخوری؟
‫چون وایسا، اگه جدا می‌خوای
‫بذار یه چیزی رو بهت بگم، ‫قرارِ پیکل‌بال رو «این‌جوری» لغوش می‌کنم.
‫نه، بهت که گفته بودم برنامه ریختم. ‫واسه خودم و لیز گرفتم.
‫بله درسته. راست میگی.
‫طوری نیست. یه لحظه شاد شدم.
‫پیش خودم گفتم: ‫«ایول، با آلیس ساندویچ مرغ می‌زنیم.»
‫- برو. بهت خوش بگذره. ‫- ممنونم. اگر که مطمئنی.
‫وای خدا. خیلی مطمئنم. ‫بله می‌بینمت.
خدانگهدار
‫[سامر هولتن: انقدر خوراکی و نوشیدنی ‫زیر این پُل هست که نگو! جون من بیا!]
‫بابا ایول.
‫سلام، تنها دو نفر دیگه دعوت کردی.
‫- یعنی انقدر مطمئن بودی که میام، نه؟ ‫- همه‌چیز طبق میل من پیش میره.
‫- کُفری میشم زمانی اینو میگی. ‫- در جریانم.
‫خیلی خب، بیاین شروع کنیم. ‫تو هم‌تیمی منی. بیا.
‫بیا تو.
‫باورم نمی‌شه یه بازی تخیلی از خودش درآورد ‫که تنها پیش من نمونه.
‫آخه پیکل‌بال اصلاً چی هست؟
‫رو به رشدترین ورزش حال حاضرِ آمریکاست تنها ‫همین.
‫الان هر کوفتی که هست. ‫باورم نمی‌شه دست رد به سینه‌م زد.
‫خب، بهش گفتی که رفته بودی ‫اونجا با اون شام بخوری؟
‫خب بنظرم زیاد تابلو بود. ‫اونجا بودم و شام گرفته بودم.
‫و بازم یک پرتاب سه امتیازی!
‫باریکلا!
‫اینا کی‌ان؟
‫به‌جای فضولی، بازی رو ببین.
‫تو متأهل بودی؟
‫هی هی.
‫- چیه؟ تنها خواستم ببینم.. باشه بابا. ‫- نه.
‫مال خودته. ‫ایول!
‫پیکل، چاقی.
خوبه
‫من! برایان! برایان! پوشش بده.
‫برای خودمه. خودم می‌زنم برایان!
‫بله! ایول!
‫- آخ. چیزیت شد؟ ‫- نه خوبم.
‫میگم سرانجام می‌خوایم بشینیم جدی صحبت کنیم؟
‫امشب نه. بیا سِرو رو بزن.
‫باشه.
‫اگه نمی‌خوای با خودت روراست باشی، ‫اصلاً فایدۀ این کارا چی هست؟
‫تف توش.
‫تو یک سال تمام غیبت زده بود. ‫می‌خوام دلیلشـو بدونم.
‫نمی‌دونم برایان.
‫واسه چی می‌دونی. بگو دیگه.
اهمیت نداره
‫- می‌شه بی‌خیال شی حالا؟ ‫- به من بگو.
‫تو داشتی غرق می‌شدی!
‫منم اونجا پیشت بودم و تلاش داشتم ‫نجاتت بدم، بعد تو یهو پیچیدی به بازی.
‫من بهترین دوستت بودم.
‫- لامصب خفن‌تر از من گیر نمیاد. ‫- بله.
‫- من نسخۀ انسانیِ قرص ضدافسردگی‌ام. ‫- بله می‌دونم!
‫و احازه نمیدادی به حال خودم گریه کنم، برایان.
‫من نیاز داشتم به ته خط برسم ‫و توی لامصب نمی‌ذاشتی.
‫انقدر دوزاریت کج بود متوجهِ شرایط نبودی.
‫نمی‌خوام ناراحتت کنم، ‫اما زیاد حال نمیده پیش کسی باشی
‫که میگه: «همه‌چیز باب میل من پیش میره»، ‫اونم زمانی که طرف زنش مُرده.
‫باشه؟
‫زنم مرد، برایان.
‫خب نگفتم که همه‌چیز طبق میل تو پیش میره.
‫خدای من.
‫خب.. منم این‌جوریم.
‫عذر می‌خوام.
عذر میخوام.
‫باید برم.
‫مشکلی نداره.
‫- عشق منی. ‫- بله تو هم همین‌طور.
‫- یه سال دیگه می‌بینمت.
‫یا خدا، جریان چیه؟
‫سلام آلیس. طوری نیست.
‫این شان‌ـه. ‫جای خواب نیاز داشت.
‫- شان، اینم دختر من آلیس‌ـه. ‫- سلام آلیس.