‫خادم من فنریر، چه کسی با یه انسان ‫قرارداد آشنایی بسته؟
‫اون هم با چنین انسانی!
‫یه انسان عین اون...
‫اون انسان، اربابِ خادمم فنریره...
‫قسمت پنجم: ‫«الهه‌ی باد شیرینی دوست داره»
‫هی. ما رسیدیم.
‫چی شده؟ ‫چرا همه جات زخم و زیلی‌ـه؟
‫چون بدون اینکه چیزی برات مهم باشه، ‫با سرعت رفتی تو جنگل!
‫به این زودی رسیدیم به دریا؟
‫نه فعلا نرسیدیم.
‫هوس ماهی کردم، ‫برای همین اومدیم دریاچه.
‫باید اینجا ماهی بگیرم.
‫ماهی؟ ولی ما که چوب ماهیگیری نداریم...
‫این ساده‌ترین راه ماهیگیریه.
‫بسیار خوب بود. ‫هر چقدر دوست داری ماهی بردار!
‫باشه، باشه.
‫تمومشون مُردن؟
‫فقط بهشون شوک دادم که نیمه جون بشن.
‫اگه نگیریشون، ‫بازم هوشیاریشون رو به دست میارن.
‫دلم واسشون می‌سوزه.
‫قزل‌آلا.
‫شبیه قزل‌آلا و سالمون از دنیای منه؟
‫مطمئنم اگه بهشون نمک بزنم ‫و کبابشون کنم خوشمزه میشن.
‫این یکی بسیار بزرگه.
‫شاهه؟
‫این یکی رو باید بذارم برای فل.
‫اون یکیو هم بگیر.
‫روی زبون گزگز خوشمزه‌ای ایجاد می‌کنه.
‫از رنگش معلومه که سمیه انگار.
‫هست یعنی؟
‫[ماهی دریاچه‌ی سمی]
‫سمی...
‫چیکار می‌کنی؟!
گمونم گزگز زبونت به خاطر سم‌شه.
‫خب، اون هم یه جوری خوشمزه‌ست.
‫فل، شاید چون تو نظرکرده‌ای چیزیت نشه،
‫ولی من قطعا یه چیزیم میشه.
‫خب نخورش.
‫گوش کن! نمی‌تونم بذارم مواد سمی ‫به بقیه‌ی مواد بخوره!
‫با بقیه‌ی ماهی‌ها یه چیز خوشمزه واست ‫درست می‌کنم، پس بس کن!
‫خب، باشه، پس...
‫باید آتیش درست کنیم ‫تا ماهی نمک‌سود کباب شده درست کنیم.
‫بنابراین اول باید آتیش رو درست کنم.
‫خب! کمکم کن فل.
‫آرد و کره که قطعا باید باشه.
‫بعدش...
‫قارچ می‌خوایم و...
‫هی. اون گوشته رو هم بزن.
‫نه.
‫هی. گوشت رو بزن.
‫نه.
‫هی! گوشت رو بزن!
‫نه.
‫گوشت...
‫واقعا باید از سریال ‫«آشپز دوره‌گرد» تشکر کنم.
‫باورم نمیشه که اینطوری کمکم کرد!
‫اول، شکمش رو خالی می‌کنیم ‫و خوب با آب تمیزش می‌کنیم.
‫بعد از سیخ زدنش، بهش نمک زیادی ‫ می‌زنیم و آروم آروم کبابش می‌کنیم.
‫نه فعلا.
‫بعدش، باید ترتیب بزرگه رو بدم.
‫پولک‌هاش رو پاک می‌کنیم، ‫سرش رو جدا می‌کنیم و شکمش رو خالی می‌کنیم.
‫چاقو رو در امتداد ستون فقراتش می‌کشیم ‫و هر دو سمتش رو فیله می‌کنیم.
‫برای اولین بار بد نبود.
‫بسیار خب، اول توی فویل کبابش می‌کنم.
‫یه کم پیاز روی فویل چرب شده می‌ریزیم.
‫یه کم ماهی میذاریم ‫و روش نمک و فلفل می‌ریزیم.
‫بعد از اینکه یه ذره قارچ ریختیم،
‫یه ذره اوساکه، ‫و یه قالب کره اضافه می‌کنیم.
‫فعلا نه.
‫بعدش ماهی مونیره رو درست می‌کنیم.
‫یه ذره نمک و فلفل روی ماهی‌ها ‫اضافه می‌کنم و اجازه میدیم استراحت کنن.
‫آب اضافه‌ش رو می‌گیریم و یه لایه‌ی نازک ‫روش آرد می‌ریزیم و گریلش می‌کنیم!
‫خوبه! بسیار خوبه!
‫هی، فکر کنم اینا هم کامل پختن.
‫بسیار خب، آماده‌ست! ‫[قزل‌آلای نمک‌سود و کباب شده]
‫[شاه قزل‌آلای کباب شده با فویل]
‫[ شاه قزل‌آلای مونیره]
‫نه! نه! باید اول فویل رو باز کنی.
‫عجب بویی! ‫پس توش گیر کرده بود!
گمونم از کبابی‌ها شروع کنم.
‫بسیار خوبه!
‫بسیار خوشمزه و ترده. ‫خیلی هم عالیه.
‫امشب با غذام اینو هم می‌خورم...
‫یوهو!
‫یه قوطی نوشیدنی!
‫بعضی وقتا، واقعا هوسش می‌کنم!
‫ماهی‌های کباب شده با فویل ‫با قارچ بسیار خوب میشه و کاملا گرمت می‌کنه.
‫مونیره هیچ طعم ماهی‌ای نمیده ‫و سس تارتار باهاش زیادی خوب میشه!
‫دوست ندارم از خودم تعریف کنم، ‫ولی خیلی معرکس!
‫یه حلقه‌ی بی‌پایان. ‫این خوشبختیه.
‫هی، دیگه نیست.
‫باز هم می‌خوام.
‫باز هم از اون فویل پیچه و ‫اونی که مواد سفید روش داشت می‌خوام!
‫اون سس تارتاره. ‫خیلی چیز خوبیه.
‫اینا رو بخور تا یه ذره درست کنم.
‫خیلی اینا خوشمزه‌ان ‫که حاضرم ماهی‌های یه دریاچه رو بخورم.
‫من که از پسش برنمیام...
‫دارم می‌ترکم!
‫خوردن نوشیدنی داخل هوای آزاد ‫بهم یه حسی میده که انگار تو اردوگاهم.
‫وقتی توی اردوگاهی ‫می‌تونی اینجوری ماهی بخوری؟
‫خب، این رو نمی‌دونم.
‫اون چی بود؟!
‫یه اسلایم؟
‫شبیهشه.
‫پس سد حفاظتی‌ات چی شد؟
‫حتما وقتی سد رو گذاشتم ‫داخل مونده.
‫پس فایده‌ی سد حفاظتی چیه؟
‫لازم نکرده از چیز به این ضعیفی بترسی. ‫حتی اندازه‌ی یه ماهی کوچیک هم نیست.
‫باشه، باشه. من ضعیفم.
‫اسلایم‌ها حمله نمی‌کنن؟
‫اسلایمی با اون سطح ‫فقط می‌تونه طعمه باشه.
‫سرد و لرزانه. مثل ژله‌ست!
‫خیلی بامزه‌ست. ‫آمارش چجوریه؟
‫خیلی ضعیفه...
‫سه روزشه؟
‫اگه با بقیه‌ی هیولاها روبرو بشه، ‫فوری می‌میره.
‫گرسنه‌شه؟
‫دوست دارم یه چیزی بدم بخوره ‫ولی غذا نداریم.
‫چی؟ آشغال رو تو خودش حل کرد؟!
‫اسلایم‌ها گاهی اوقات ‫سنگ‌های اطراف رو هم می‌خورن.
‫همه چیزخواره؟!
‫نمی‌تونی این رو بخوری! ‫این رو هم نه!
‫تو عالی هستی! ‫ترتیب همه‌ی آشغالا رو دادی!
‫واقعا کارت خوب بود.
‫چی؟ می‌فهمی چی میگم؟
‫واسه هیولا بودن زیادی دوست‌داشتنی‌ای.
‫اون الان آشنای تو شد.
‫چی؟
‫من که باهاش قرارداد نبستم؟!
‫اسلایم دلش خواست که آشنای تو بشه، ‫تو هم احساساتش رو قبول کردی.
‫این واسه قرارداد بستن کافیه.
‫آمارت رو ببین.
‫تعداد آشناها بیشتر شده...
‫هنوز اسم نداره. ‫زود باش واسش اسم بذار.
‫چی؟ خب...
‫از اونجایی که یه اسلایمی...
‫سویی!
‫از الان به بعد اسمت سویی‌ـه!
‫گلوله‌ی سنگی!
‫خیلی کندذهنی.
‫دوست ندارم این رو ‫از نابغه‌ای مثل تو بشنوم.
‫بالاخره یه جور جادوی دیگه پیدا کردم. ‫به جز آتیش، جادوهای دیگه‌ای هم دارم!
‫بریم دوباره عملی تجربه‌ش کنی؟
‫بعد از تمرین قبلی، ‫خیلی توی جادوت ماهر شدی.
‫حتما شوخیت گرفته! دیگه نمی‌خوام ‫تجربه‌ش کنم!
‫ولی با این روند، ‫هیچوقت توی جادوی زمین بهتر نمیشی.
‫تو خیلی بدجنسی!
‫این نه.
‫سویی، تو خیلی بزرگتر شدی.
‫فقط چند روز شده ‫ولی سطحت بیشتر شده.
‫یعنی ممکنه خوردن چیزهای دگردنیایی، ‫مثل خوردن غذاهای دگردنیایی باشه؟
‫ولی سویی فقط آشغال خورده.
‫خیلی کمک بزرگی می‌کنه.
‫- آشغال‌ها جعبه‌ی کالام رو پر کرده بودن! ‫- هی!
‫هی!
‫خیلی گرسنه‌مه.
‫انگار اشتهاش مثل همیشه ‫سیرایی‌ناپذیر شده.
‫امروز زود ناهار خوردیم. ‫الان شروع می‌کنم.
‫گوشت می‌خوام.
‫باشه، باشه.
‫یه چیزی هم واسه سویی درست می‌کنم!
‫گوشت اُرکِ مزه‌دار شده با میسو!
‫راستش، ‫دیروز گوشت اُرک رو آماده کردم.
‫- یه شب تا صبح مزه‌دار شده. ‫- خوشمزه‌ست.
‫گوشت اُرکی که قبلا خوردم خوب بود، ‫ولی این هم خوشمزگی خودش رو داره!
‫گوش کن!
‫اون واسه توئه، سویی.
‫امروز بیرون غذا نخور. ‫فقط غذای خونگی بخور.
‫درسته.
‫خب، من هم یه کم می‌خورم!
‫گوشت اُرک خیلی خوشمزه‌ست!
‫سس میسو قشنگ رفته تو خورد گوشت!
‫عالیه! کلم باهاش خیلی خوب میشه!
‫بافتش عالیه و طعمش از همه چیز بهتره!
‫یه بشقاب دیگه.
‫این دفعه گوشت بیشتر بریز.
‫چقدر سریع خوردی!
‫سویی، خوشمزه‌ست؟
‫انگار سویی هم یه بشقاب دیگه می‌خواد.
‫انگار با گوشت اُرک کنار اومدم.
‫گمونم این یعنی به غذاهای اینجا عادت کردم.
‫سویی امروز به جز اون غذا و ‫بطری خالی چیزی نخورده، درسته؟
‫اوه! سویی چاق‌تر شده!
‫پس خوردن غذاها بهش چاقی موقت داده،
‫ولی مستقیما روی سطحش تاثیر نذاشته؟
‫سویی حتی می‌تونه کل ظرفا رو هم تمیز کنه.
‫بعد از اینکه بهش یاد دادم ‫فقط قسمت‌های کثیف رو بخوره،
‫دیگه لازم نیست آب و صابون حروم کنم!
‫خیلی بچه‌ی خوبیه!
‫ممنون سویی!
‫در مقایسه با اون...
‫باید کلی تلاش کنی تا بزرگ بشی.
‫آره.
‫درسته! این اولین غذای سویی بود، ‫بنابراین باید جشن بگیریم!
‫واسه آخرین بار چک کردم.
‫واسه دسرمون، بیاین دورایاکی بخوریم!
‫خیل آرامش‌بخشه.
‫شبیه اون نون شیرینیه که قبلا خوردم.
‫بیرونش خیلی نرمه و لوبیاهای تیره‌ی توش ‫شیرین‌تر از چیزاییه که قبلا خوردم.
‫این خمیر لوبیای قرمزه. آنپان‌ـی که اون سری ‫ خوردی هم خمیر لوبیای قرمز داشت.
‫اون یکی کوشی‌آنِ خردشده بود. ‫دورایاکی سوبوآنِ تیکه تیکه داره.
‫بافت‌های کاملا متفاوتی دارن، نه؟
‫کوشی‌آن؟ باید یه بار دیگه بخورم تا ‫مقایسه کنم! زود باش یه کم آماده کن!
‫دفعه‌ی بعد! دفعه‌ی بعد!
‫درسته. اولین باره که چیز شیرین ‫می‌خوری سویی. دوستش داری؟
‫انگار خوشش اومده.
‫بالاخره بیدار شدی.
‫موضوعات مهمی هست که باید ‫بهت بگم. پاشو.
‫چی؟
‫چرا یهویی انقدر جدی شدی؟ ‫دلدرد گرفتی؟
‫غیر ممکنه.
‫خوب گوش کن.
‫دیشب یه پیغام الهی از نینریر، ‫خدای باد گرفتم.
‫نینریر همون الهه‌ایه که ‫به تو نظر کرده بود؟
‫آره. مگه نمی‌خواستی بدونی که ‫چرا خدایان به تو نظر نکردن؟
‫خب، آره. حسودیم شده بود...
‫چی؟ وایسا ببینم!
‫الهه‌ی من آرزوهات رو شنید ‫و می‌خواد بهت هدیه‌ای بده.
‫جدی، نینریر؟!
‫فقط یه شرط داره.
‫می‌خواد هفته‌ای یه بار ‫شیرینی دگردنیایی ازت بگیره.
‫چی؟ چرا شیرینی دگر دنیایی خواسته؟
‫متاسفانه، ممکن نیست که مثل من ‫به تو یه موهبت کامل بده،
‫ولی می‌تونه یه موهبت جزئی بده.
‫جزئی؟
‫حتی موهبت جزئی هم تو رو ‫در برابر بیماری‌ها،
‫به جز تاثیرات مرگ آنی ‫ و طلسم‌های قوی، مصون می‌کنه.
‫مهم‌تر از اون، می‌تونی راحت‌تر ‫از جادو استفاده کنی.
‫خیلی ممنون میشم!
‫به هر حال!
‫نباید یادت بره که هفته‌ای یه بار ‫واسش شیرینی بفرستی.
‫خیلی روش تاکید می‌کنه.
‫یعنی الهه انقدر ‫دوست داره شیرینی بخوره؟
‫این دیگه چه کاریه؟
‫این از لطف نینریره.
‫قبول کن و سپاسگزار باش.
‫درسته! اگه بتونم با شیرینی دادن، ‫موهبت بگیرم...
‫معلومه که می‌تونم واسش شیرینی بفرستم،
‫ولی روی چی تقدیمش کنم؟
‫باید به روش خاصی انجامش بدم؟
‫از هر چیزی می‌تونی استفاده کنی.
‫مثلا می‌تونی از اون سنگ استفاده کنی.
‫کلمات و حرکاتی که داری هم مهم نیست.
‫تنها چیزی که مهمه اینه که ‫احساسات رو بیان کنی.
‫که اینطور.
‫داشت یادم می‌رفت.
‫اون می‌خواد اولین پیشکشی‌هاش، ‫آنپان، نون خامه‌ای و نون طالبی باشه.
‫اون پیشکشی‌های مخصوص می‌خواد؟
‫همونطور که فکر می‌کردم، ‫فقط دلش می‌خواد شیرینی بخوره...
‫بیشتر شبیه باج‌گیریه تا پیشکشی.
‫نینریر، الهه‌ی باد.
‫چیزهایی که خواسته بودین رو ‫فراهم کردم.
‫کنارش شیر قهوه هم بخورین.
‫لطفا بهم موهبت بده!
‫این موهبت الهه‌ست؟
‫جزئی بود. به نظر میاد ‫کامل دریافتش کردی.
‫خیلی ممنونم نینریر!
‫بالاخره!
‫حتی خواب این آنپان رو هم می‌دیدم!
‫چه چیز نرمیه! ‫بسیار نرمه!
‫این باید همون خوشبختی‌ای باشه ‫که انسان‌ها دربارش حرف می‌زنن!
‫خوشمزه‌ست! شیرینی مواد میانی سیاهش ‫ خیلی به اندازه‌ست.
‫یه نابغه! حتما یه نابغه ‫این آنپان رو درست کرده!
‫به این زودی تموم شد.
‫خوشبختی خیلی دووم نمیاره...
‫این نوشیدنی! تلخی ملایمی داره ‫که با شیرینی‌ها بسیار خوشمزه میشه!
‫با بقیه‌ی شیرینی‌ها هم خوب میشه؟
‫نه! نه!
‫این شیرینی‌های دگردنیایی ‫بسیار باارزشن.
‫باید هر دفعه یکی رو بخورم.
‫هر دفعه یکی...
‫رو بخورم...
‫مقصر من نیستم! ‫شیرینی‌های دگردنیایی خیلی خوشمزه‌ن!
‫وای نه! فراموش کردم ازش دورایاکی بخوام!
‫گلوله‌ی سنگی!
‫ایول! خورد بهش!
‫خب. خب. ‫بسیار خوب بود.
‫اندازه‌ی سنگ بزرگتره و ‫سرعتش هم بسیار بالا رفته.
‫تموم اینا به لطف نینریره.
‫احساس خیلی خوبی دارم و مهارتام ‫دارن سریعا پیشرفت می‌کنن.
‫مچکر. سویی، ‫تو به این زودی به سطح 13 رسیدی!
‫شاید اگه همینجوری قوی بشی، ‫متحول بشی؟
‫خب، یه آدم عادی مثل من ‫فقط با تمرین می‌تونه پیشرفت کنه! بزن بریم!
‫بسیار خسته‌ام...
‫وقتی خیلی از جادو استفاده می‌کنم، ‫به بدنم آسیب می‌زنه...
‫چنین مواقعی باید یه چیز شیرین بخورم.
‫بسیار شیرینه!
‫ولی خوردنش با یه چیز تلخ، ‫یه تعادل خوبی ایجاد کرده.
‫یه ذره می‌خوری؟
‫توی خواستن چیزها خیلی خوبی.
‫فل زیاد طولش داده.
‫یه چیزی داره اذیتم می‌کنه.
‫و فرار هم کرد...
‫من برگشتم.
‫اوه، انگار موش رو آتیش زدن.
‫از زمانی که رفتم چیزی خوردین؟
‫مچم رو گرفت...
‫تمرین کردن جادو بسیار خسته‌ام کرد، ‫برای همین یه شیرینی به اسم شکلات خوردم.
‫شیرینی؟ من هم از دویدن خسته شدم.
‫من هم شکلات می‌خوام.
‫تو؟ خسته؟ تو یه هیولای افسانه‌ای هستی ‫که می‌تونی به راحتی یه کشور رو نابود کنی.
‫خب، من هر روز باید تو رو حمل کنم.
‫خیلی خسته‌ام که دیگه نمی‌تونم تکون بخورم.
‫این جونور...
‫وای خدایا!
‫خیلی شیرینه! بدم نیومد!
‫آره. آره. درسته.
‫من نینریر، الهه‌ی باد هستم، ‫صدامو می‌شنوی؟
‫الهه؟!
‫این یه پیغام الهیه.
غیرممکنه! یه پیغام مستقیم؟!
‫خوب گوش کن.
‫فورا یه کم شکلات برام آماده کن ‫و بهم پیشکش کن.
‫اوه! یه کم هم دورایاکی بده.
‫این واقعا یه پیام الهیه؟
‫آره. این یه پیغام الهیه.
‫- این تقاضای شیرینــ... ‫- گفتم پیغام الهیه!
‫از آخرین پیشکش فقط چند روز گذشته.
‫مگه خودت نگفتی هفته‌ای یه دفعه؟
‫ساکت شو! خدایان هم باید ‫مشتاق یه چیزی باشن!
‫افکار حقیقت داره خودش رو نشون میده.
‫با شیرینی‌هایی که برات فرستادم چیکار کردی؟
‫خیلی وقت قبل تمومشون کردم!
‫حدس می‌زدم.
‫آفرین!
‫اینو از کجا یاد گرفته؟
‫تو زیاد به این کار علاقه داری. ‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫من علاقه ندارم، بیشتر انگار دارن اذیتم...
‫الان که پیشکشت تموم شد، ‫بیا راه بیفتیم.
‫چی؟!
عجله کن سوار شو. بیا، بیا بالا.
‫چرا اینجوری می‌کنی؟
‫دلیلی داره خیلی عجله کنیم؟
‫نه، نه زیاد.
‫الان جادوی زمینت چطوره؟
‫تمریناتت نتیجه‌ای داده؟
‫آره! هنوز یه سنگ می‌تونم بندازم،
‫ولی قدرت و سرعتش بیشتر شده!
‫انگار بازم خودم باید ببرمت اونجا.
‫چیزی گفتی؟
‫نه. هیچی.
‫[تئاتر دنیای دیگر: ردیف دوم]
‫بالاخره انجامش داد!
‫از زمانی که خوراکی‌های دگردنیایی رو
‫احضار می‌کرد تماشاش می‌کردم،
‫ولی باورم نمیشه بتونه شیرینی هم احضار کنه!
‫آنپان...
‫می‌دونم چه مزه‌ایه. ‫ولی می‌خوام بچشمش...
‫ولی نمی‌تونم با بی‌فکری پادرمیونی کنم! ‫خدایان دیگه ممکنه من رو تحقیر کنن...
‫ولی آنپان...
‫این منصفانه نیست!
‫من هم می‌خوام بخورم!
‫من هم می‌خوام! من هم می‌خوام.
‫من نینریر هستم!
‫چرا شیرینی‌های دگردنیایی ‫ خیلی زود تموم میشن؟
‫هیچ وقت برام بس نیست...
‫قسمت بعد: ‫«رشد یهویی اتفاق میفته!»