‫به زور تونستم بخوابم. خروپف !می کنی، خونه رو می ذاری رو سرت
‫امکان نداره، من خروپف نمی کنم!
‫- اوه. راست می گی. حتما خودم بودم. ‫- آره.
‫سلام. چه خبر، درک؟
‫عالیه! زن من بی عیب و نقصه.
‫خوش به حالت، رفیق.
‫صبح بخیر. چی شده؟
‫حق با تو بود که آلیس از شان خوشش میاد.
‫وایستا، جم نخور. تکون نخور!
‫- خدای من! ‫- خدای من! لعنتی!
‫اول صبحه، لیز.
‫اوه، اوه، اوه! بدو، بدو.
‫- خاک تو سر من. ‫- بیا، بیا، بیا.
‫- بهت گفته بودیم. ‫- قرار بود هم زمان بگیم.
‫ببخشید. من... کلی هیجان داشتم تحقیرش کنم.
‫- تو اینجا چیکار می کنی، گب؟ ‫- جالبه پرسیدی.
‫- دیشب، حسابی گیج بودم... ‫- رو پا نمی‌تونستم وایستیم.
‫و خیلی شرمنده بودم،
‫ولی احساس می‌کنم تقدیر بوده.
‫انگار خدا برنامه چیده ‫تا ضایع شدن جیمی رو به چشم ببینی.
‫وای!
‫می دونی چیه؟ هر چقدر دوست ‫داری به خودت ببال و به رخم بکش،
‫چون این طوری دیرتر می ری ‫دنبال پاول برسونیش مطب.
‫ای لعنتی! ای وای!
‫- آره. با احتیاط برون، آشغال! ‫- خفه شو!
‫امیدوارم انقدر از دستت عصبی باشه، که سرت اوف اوف کنه
‫گاهی اوقات پاول عصبی می شه، می گه اوف.
‫- خیلی خب. گوش کن، به شان اعتماد داری، درسته؟ ‫- آره، کاملا.
‫پس این مسئله نباید ذهنت رو درگیر کنه.
‫می دونم. اما درگیر می کنه.
‫- اما بی‌خیالش شو. ‫- ممنون، لیز.
‫شوهرت جلوی خونه خوابیده.
‫کسی رو اذیت نمی‌کنه.
‫فقط می خوام پدربزرگ خوبی باشم. ‫برای تولدش چی بگیرم؟
‫- چیپس گرفتی؟ ‫- چی؟ آره، چیپس گرفتم.
‫- چی؟ ‫- میسون چیپس می خواد.
‫- برای تولدش؟ ‫- نه،
‫سوئیچ می خواد.
‫سوئیچ چیه؟
‫کنسول بازی که همه دوست هاش دارن.
‫چرا بهش پول ندم؟
‫پول دوست داره، نه؟
‫آره. عالیه.
‫- کجاست؟ ‫- کی کجاست، بابا؟
‫همکارم که من رو می رسونه سر کار، و هنوز نیومده
‫چرا اون شما رو می رسونه؟
‫یه هم صحبت می خواد.
‫اون وقت تو رو انتخاب کرد؟
‫من تو ماشین آدم خفنی هستم. ‫به همدیگه مشت می زنیم.
‫اوه، دست بردار! قضیه چیه همه چی روبراهه؟
‫خبری نیست. ماشینم تعمیرگاهه، همین.
‫-- صبر کن. اومدش. ‫- بابا.
‫- بـ... بعدا باهات حرف می زنم.. ‫- خدانگهدار.
‫خدای من! پاول، ببخشید.
‫یه دوش فوری بگیرم و لباسم رو عوض کنم،
‫و بعدش آبمیوه سبز درست می کنم. می خوری؟ ببخشید.
‫اوف،
‫وحشتناکه!
‫تو دیوونه ای! به نظرم بامزه ست.
‫سلام. حالتون چطوره؟
‫شان از عکس گواهینامه اش بدش میاد. بهش بگو قشنگه
‫باشه.
‫شان، عکس گواهینامه ات خیلی قشنگه.
‫گونه هات خیلی خفن شده.
‫و اینکه اهداءکننده عضو هم ‫هستی، خیلی جذابترت می کنه.
‫چرا باید همه چیز رو خیلی عجیب کنی؟
‫من... چیزه... کار عجیبی بود.
‫رفیق!
‫حالت خوبه؟
‫آره، پدرمه. یه سره پیام می ده که بیا همدیگه رو ببینیم
‫1 دقیقه، منو پرت می کنه بیرون. بعدش، یهو مهربون می شه
‫شان، باید تا جای ممکن از دست درت عصبانی باشی
‫- واقعا؟ ‫- نه.
‫این کار رو نکن. آزار دهنده ست.
‫ببین، درکت می کنم... من... در حال ‫حاضر توی یه رابطه واقعا مخرب
‫با پاول هستم. اما می دونی چیه؟
‫هیچ کدومـمون جایی نمی ریم
‫فقط می شینیم از همدیگه بدمون میاد، خب؟
‫یه جورایی خوشم میاد.
‫می دونم. خیلی خوبه.
‫اما شاید بهتر باشه بریم تو دلش، می دونی؟
‫زندگی رو به جلو پیش ببریم.
‫به نظرت باید برم پدرم رو ببینم؟
‫آره، چرا که نه؟ می دونی چیه، بیا شجاع باشیم.
‫من و تو، خب؟
‫این روابط رو از ریشه می گیریم، خب؟
‫- خیلی عجیبه، رفیق. ‫- آره.
‫عجیبه وقتی تو... وقتی می بینم.
‫و وقتی جریان بی وفایی رو به روش آوردم، حتی احساس ندامت نمی کرد
‫برگشت گفت: «خب که چی؟ دختره جذاب بود.»
‫خواب بود. اصلا اتفاق نیفتاد.
‫حرف تو صحیح، اما ناخودآگاه من ‫چه طور این مسئله رو برداشت کرده؟
‫خیلی خب، آره. دانا، باید با مارک موافقت کنم.
‫خوشحالی نکن.
‫- می شه یه کوچولو شادی کنم؟ ‫- نه.
‫و دانا، این جریان خوابت...
‫چرا یه چرت نمی زنی و ببینی ‫مارک عذرخواهی می کنه یا نه؟
‫نخیر، مارک توی خواب خیلی کثافته!
‫خب، توی خواب های من، تو بی نظیری.
‫تنها تفاوتش اینجاست که ‫جای دست برش پیتزا داری
‫که وقتی می خورمشون دوباره در میان.
‫موضوع خواب رو تموم می‌کنیم، باشه؟
‫تا آخر جلسه ‫حرفی از خواب و رویا نمیزنیم.
‫شما چند سال قبل این‌که ازدواج کنید ‫با همدیگه هم‌خونه بودین،
‫و هیچ‌وقت این‌همه دعوا نکردین.
‫- مثل الان دیوونه نبود. ‫- حرفت خوب نیست.
‫- امتیاز برای من. ‫- این کار رو نکن.
‫اینجا سیستم امتیاز نداریم.
‫نمی‌دونم از کجا یاد گرفتین، ‫لطفا بس کنید.
‫گوش کنید، وقتی با همدیگه زندگی می‌کردین،
‫فکر می‌کنم که توی ناخودآگاهتون می‌دونستید ‫هر وقت بخواید می‌تونید برید.
‫ولی الان ازدواج کردین، ‫بنابراین تمام مشکلاتتون پررنگ‌تر می‌شه.
‫به نظرم بهترین کار برای هر دوتون
‫اینه‌که دلواپسی‌هاتون رو با همدیگه ‫در میون بذارید و هضم‌شون کنید.
‫تو و شوهرت این کار رو می‌کنید؟
‫به ضرس قاطع.
‫به ضرس قاطع؟ ‫آخه کدوم آدمی میگه به ضرس قاطع؟
‫- ربا مک‌اینتایر. ‫- درسته.
‫می‌دونی، در اصل باید می‌گفتم،
‫«ازدواج یه چاه بزرگ بدبختیـه
‫و برای همین طلاق گرفتم ‫چون آروم‌آروم روحتو می‌گیره
‫تا این‌که یه روز از خواب بیدار می‌شی
‫و دیگه حتی خودت ‫رو توی آینه نمی‌شناسی.»
‫باید همین حرف رو میزدم.
‫نه، نباید چنین حرفی بزنی. ‫احمقانه‌ست.
‫زود باش، پاول. ‫یه‌کم شادم کن.
‫- تو رو خدا. ‫- گبی.
‫ازدواج ساختاریه که در زمان قدیم تشکیل شده
‫که آدم‌ها توی سن پایین می‌مردن.
‫بر اساس مالکیت زمین ‫و تولید مثل ایجاد شده.
‫الانه، ازدواج برای مطیع کردن زن‌ها ‫و فروش هواپزه.
‫خدای من. اصلا بلد نیستی ‫انگیزشی حرف بزنی، خبر داری؟
‫- آره، می‌دونم. ‫- ایرادی نداره،
‫چون درد این قضیه رو کم‌تر می‌کنه
‫که استادِ جیمی هستی ‫و استاد من نیستی.
‫اوه، من... استاد جیمی نیستم.
‫هستی و از این بابت عشق می‌کنی.
‫می‌دونی، وقتی اینجا شروع به کار کردم، ‫تو و جیمی خیلی صمیمی بودین.
‫می‌دونی، سفید پوست‌های باحال و خفن
‫که میگن چقدر نینا سیمون رو دوست دارن. ‫[خواننده]
‫- من عاشق نینا سیمونـم. ‫- و می‌دونی چیه؟ عیبی نداره.
‫اگه حق انتخاب داشتم، ‫در هر صورت استاد من نمی‌شدی.
‫- نه؟ ‫- نه بابا.
‫یکی رو انتخاب می‌کردم ‫که شبیه من باشه.
‫خب، منطقیه.
‫[پیام به گریس: ‫کم‌کم دارم نگران می‌شم.]
‫می‌دونی، وقتی تحصیلات تکمیلی میرفتم،
‫همه استادهام یه مشت آدم سفید پوست ‫و بد اخلاق بودن.
‫ازشون متنفرم.
‫سلام، پاول. ‫حالت چطوره؟
‫- خوبی؟ خدا رو شکر. منم خوبم. سلام، گبز. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫خب، توی سالن بودم
‫و می‌خواستم بیام داخل ‫و ازت درخواست کمک کنم.
‫بیمارم، گریس، جوابم رو نمی‌ده.
‫و بعدش به ذهنم رسید
‫که تو در مورد بیمارها ‫باهام صحبت نمی‌کنی،
‫بعدش تصمیم گرفتم نیام.
‫با این‌حال اومدی.
‫با این‌حال اومدم.
‫گوش کن، پاول. می‌دونم فکر می‌کنی ‫که تصمیم‌های بدی گرفتم،
‫ولی می‌شه فراموش کنیم؟
‫دوباره صدا دادی.
‫باید روراست باشم، ‫این اداتو دوست ندارم، پاول.
‫پس باید یه حرف‌هایی بزنی ‫که باهات موافق باشم.
‫- می‌شه این‌کار رو نکنی؟ ‫- بامزه‌ست.
‫می‌دونی چیه، پاول؟
‫قبلا فکر می‌کردم ‫که می‌دونم چه حسی نسبت به من داری،
‫اما گمونم اشتباه می‌کردم.
‫و هیچ ایرادی نداره، ‫چون به توصیهٔ تو نیازی ندارم
‫و به تایید تو ابدا احتیاج ندارم.
‫پس چطوره از این بعد ‫پا رو فراتر بذاریم، من و تو،
‫دیگه با هم حرف نزنیم؟
‫باشه.
‫- نمی‌خوام. بگیرش. ‫- خداحافظ، پاول.
‫می‌دونی، بعضی‌وقت‌ها ‫آدم رو مخی‌ای میشی، پاول.
‫بعضی‌وقت‌ها؟
‫خوبه. ‫همه هستن.
‫ببخشید مزاحم کارتون شدم، ‫ولی خبر خیلی مهمی دارم.
‫اما پشیمون نیستم.
‫دیگه کسی نمی‌گه پشیمون نیستم،
‫پس ازت می‌خوام...
‫از دایره لغاتت.
‫ولی بازم می‌تونم بگم. ‫این توانایی رو توی خودم دارم
‫تا شوخی زیرپوستی بکنم ‫تا بدونید اصل شوخی خود منم.
‫داری پادکست درست می‌کنی؟
‫زود بگو بابا. ‫مردم کار و زندگی دارن.
‫فکر می‌کنم اضطراب دارم بهتون بگم
‫چون تو تازه از نیکو جدا شدی ‫و جیمی...
‫زنش مرده.
‫آره، ولی شما دوست‌های صمیمی من هستید، ‫پس به هر حال میگمش.
‫می‌خوام دور دنیا رو بگردم.
‫جدا؟ هیچی؟ ‫دوست دارید بزنید تو ذوق آدم؟
‫نه، نه، نه. ‫واست خوشحالیم، رفیق.
‫فقط از زمانی که تو رو می‌شناسیم ‫این حرف رو زدی
‫که می‌خوام دور دنیا رو بگردم ‫و هنوز گوشهٔ خونه‌ات کز کردی.
‫پس فقط... ‫کم‌کم حس می‌کنم، آم...
‫- واژه درستش چیه؟ ‫- یه رویای احمقانه بچه‌گونه‌ست.
‫آره، درسته. ‫زدی به هدف.
‫من باید برم ‫چون ساعت ده بیمار دارم.
‫- که واقعا اتفاق میفته. ‫- اوف.
‫- تو هیولایی. ‫- پشیمون نیستم.
‫- وای، ترکوند. ‫- نه، نه.
‫حرفمو پس می‌گیرم. ‫فکر کردم این عبارت منسوخ شده،
‫ولی به نظر میاد هنوز کاربرد داره.
‫میرم بلیطم رو می‌خرم ‫و میام به رخ‌تون می‌کشم.
‫داستان قشنگیه ‫تا واسه بچه‌هات بگی.
‫- دارم میرم. ‫- باشه.
‫عقب عقب میرم.
‫- می‌خوری به در. ‫- اهمیت نمیدم. رد شدم.
‫- وای. ‫- خیلی‌خب، گراهام. فاصله بگیر جوون.
‫- باش. ‫- آره، عقب‌تر!
‫هیچ‌وقت نذاشتی مدرسه رو بپیچونم.
‫فقط سر کلاس هنر نمیره. ‫تازه، دل‌تنگت شده بود.
‫منم واسش دلم تنگ شده بود.
‫خوبی؟ ‫به نظر میاد خوب باشی.
‫خوبم. ‫به زندگیم میرسم.
‫- آره. ادامه بده. ‫- حتما.
‫بابا. کادوشو دادی؟
‫- بوم! زمان‌بندیت عالیه. ‫- کادو؟
‫واسم کادو خریدین؟ ‫ببین چه هیجانی داری.
‫واسم چی خریدین؟ ‫بازم جوراب؟
‫خب، زحمتش به دوش مامانت بود.
‫خیلی ناراحت می‌شه ‫اگه اینو نگم.
‫و مدال‌هاتو قاب گرفته.
‫وقتی زندگی سخت شد یادت باشه، ‫این شخصیت توئه. یه قهرمان.
‫ممنون، بابا.
‫- راستش، باید برم. ‫- چرا؟
‫- شان. ‫- آره. باید... دوستتون دارم.
‫خیلی‌خب. ‫بعدا می‌بینیمت.
‫- تشنه‌ات نشده؟ ‫- چرا. اجازه هست یخ در بهشت بخورم؟
‫- آره. اینجا می‌چسبه. ‫- ممنون.
‫[شان: روز گندیه، بریم پیاده‌روی؟]
‫[کلاس انگلیسی دارم.]
‫[یعنی میای یا نه؟]
‫[میام.]
‫ببین، می‌شه جای من برم ‫سر کلاس آقای آلتو؟ می‌خوام بپیچونم.
‫بیا بغلم. ‫واست خیلی خوشحالم.
‫- بازم عالیه، کیث. ‫- آره.
‫خب، می‌خوایش؟
‫نه.
‫چه کمکی از دستم برمیاد، رجی؟ ‫چی شده؟
‫از چند هفته پیش،
‫صبح‌ها خیلی یه‌دفعه و ناگهانی ‫دچار اضطراب فلج‌کننده می‌شم.
‫گاهی اوقات حتی خارج شدن ‫از اتاق واسم سخت و دشواره.
‫برنامه‌ای که واست چیدیم ‫رو دنبال می‌کنی؟
‫- کاملا. ‫- چیزی توی زندگیت عوض شده؟
‫حالا که گفتی...
‫منظورت چیه، ‫چیپوتل غذای کتو داره؟
‫راحت‌ترش می‌کنه، نه؟
‫باشه. ‫می‌بینمت، چیپوتل.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این همه استیکر و عکس چسبوندی ‫کامپیوتر بچه‌گونه‌ست مگه؟
‫دوباره بحثِ استیکر لپ‌تاپ ‫رو شروع نمی‌کنیم، باشه؟
‫- جونم؟ ‫- خب، الان یه بیمار قدیمیم رو دیدم.
‫روان‌داروشناسش بی دلیل ‫داروهاش رو عوض کرده.
‫شیمی اعصابش ‫رو به کل به فنا داده.
‫- نمی‌دونم چرا این عوضی‌ها فکر می‌کن... ‫- وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
‫- صبر کن. ‫- چیه؟
‫هیچ‌وقت نمیومدی ‫پیش من از بیمارهات حرف بزنی.
‫چرا. ‫من همیشه میام.
‫تا از استیکرهای لپ‌تاپم غرغر کنی
‫و بپرسی چرا به چراغ مطالعه‌ام ‫این همه کش مو زدم.
‫چرا به چراغ مطالعه‌ات ‫این همه کش مو زدی؟
‫جوری که خط رو صاف می‌کنن... ‫صبر کن، نه.
‫اوه. باشه.
‫دقیقا فهمیدم چه خبره.
‫- فهمیدی؟ ‫- قبلا فقط با جیمی مشورت می‌کردی.
‫و الان، اومدی پیش من
‫چون اونو طرد کردی ‫و حالا دل‌تنگش شدی.
‫- نه، دل‌تنگش نشدم. ‫- چرا، شدی.
‫و برای نظر حرفه‌ایت احترام قائلم.
‫می‌دونم چقدر به هر دری میزدم
‫تا همچین چیزی رو بشنوم ‫که به زبون میاری؟
‫اما نه با این وضع، خب؟
‫با اون نگاهت که میگی آماده‌ای ‫پا شدی اومدی تو مطب من
‫و توقع داری هر چی بگی بگم چشم؟
‫اینجا چه خبره؟
‫من رفیق دم‌دستی تو نیستم. ‫به نظرم باید بری.
‫باشه؟ حتی به خودم اعتماد ندارم ‫که ثانیه‌ای دیگه کنارت باشم.
‫بلند شو. ‫لطفا.
‫ببین، گیره موهاتو دوست دارم. ‫فقط درکشون نمی‌کنم.
‫کدوم بیـ... نه، نه، نه. خداحافظ.
‫- جیمی؟ ‫- ببخشید، می‌دونم این...
‫نامناسبه، ‫ولی تنها راهی بود
‫که به ذهنم رسید ‫تا باهام صحبت کنی.
‫می‌خوام به مشتری خونه نشون بدم.
‫می‌دونم. ‫به من.
‫کوین لکتید تویی؟
‫توی اسم جعلی ساختن افتضاحم.
‫ببین... ببخشید بهت دروغ گفتم.
‫باید چیکار می‌کردم؟ ‫اون شوهرمه. دوستش دارم.
‫گریس، درک می‌کنم.
‫خیلی خجالت کشیدم.
‫چون گفتی اگه پیش اون باشم، ‫نمی‌تونی روان‌شناسم باشی.
‫می‌دونم همچین حرفی زدم.
‫خیلی‌خب، ببین، ‫اگه بهم احتیاج داری، می‌تونم کنارت باشم.
‫بدون هیچ قضاوتی.
‫لطفا، خواهش می‌کنم.
‫- خب، ساعتی که نوبت می‌گرفتم هنوز خالیه؟ ‫- معلومه.
‫ببخشید.
‫الو؟ بله، خودمم.
‫خیلی‌خب، مـ... ممنون که خبر دادین.
‫باید برم. ‫بچه‌ام مدرسه رو پیچونده.
‫نگران نباش. ‫منم همیشه مدرسه رو می‌پیچوندم،
‫بیشتر برای این‌که با دانی برم بیرون. ‫این دانی رو نمی‌گم‌ها.
‫چون دبیرستان میرفتم نمی‌شناختمش.
‫راستش یه دانی دیگه بود.
‫آره، باید برم.
‫خداحافظ.
‫بابام خیلی ناجوره.
‫آخه چرا باید بخوای منو ببینی ‫و هنوز نتونم بیام خونه؟
‫بدجوری مغزمو درگیر کرده.
‫آره، باباها دیوونه‌ان.
‫انگار بابای خودم ‫منو نمی‌شناسه.
‫هیچ‌کس منو نمی‌شناسه.
‫من می‌شناسمت.
‫ببین، به نظرت ارتفاعش چقدره؟
‫فکر نکنم اجازه داشته باشی بری.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫هی، مراقب باش.
‫- خدای من. ‫- شان!
‫- باید بیای بالا. ‫- نه، ممنون.
‫خودت ضرر کردی.
‫شان، لطفا بیا پایین!
‫نه. میرم بالاتر.
‫بامزه نیست! ‫بالاتر نرو.
‫آروم باش. خفنه. ‫اینو نگاه کن.
‫- شان! ‫- خدای من! وای!
‫- لعنتی! ‫- خیلی خفنه.
‫خب... خیلی‌خب، باید برم.
‫سلام. سلام عرض شد.
‫از مدرسه‌ات زنگ زدن ‫که کلاس رو پیچوندی.
‫خب، می‌شه بگی جریان چیه، خانم جوان؟
‫- خانم جوان؟ ‫- آره، درسته. به زبون میارم.
‫فکر نمی‌کردم مجبور بشم، ‫ولی الان میگم. خانم. جوان.
‫رفیق، کلاس انگلیسی رو پیچوندم. ‫و میانگین نمره‌ام ۹۸ئه.
‫و فردا، بهش میگم ‫که ناراحت بودم و تنبیه‌ام نمی‌کنه.
‫و تو هم نباید تنبیه‌ام کنی ‫جون همین یک ماه پیش،
‫باقی‌موندهٔ کوکایین جنابعالی ‫رو از قاب‌عکس مامان‌بزرگ پاک می‌کردم.
‫پس، می‌شه بی‌خیال بشیم؟
‫قبول.
‫- کجا بودی؟ ‫- شان رفته بود دیدن باباش و عصبی شده بود.
‫پس، رفتیم پیاده‌روی.
‫فقط پیاده‌روی؟
‫فقط یه پیاده‌روی شاد و کوچولو اطراف محل؟
‫می‌دونم دارم چه ادایی در میارم. ‫بس می‌کنم. عجیبه.
‫بابای باحال. ‫باهام حرف بزن.
‫نگران شانـم. ‫بدجوری منو می‌ترسونه.
‫فکر نمی‌کنم پیاده‌روی دوست دارم.
‫وقتی که نمی‌تونم بقیه رو مجبور کنم وایستن ‫تا دنبال سنگ بگردم.
‫خدای من.
‫لیز، برای دفعهٔ آخر، ‫دنبال سنگ نیستیم. خب؟
‫- اون سنگ دوست داره. ‫- به چه روش؟
‫اوه، نگران نباش. ‫بلیط خریدی؟
‫- آ... ‫- اوه. او... اون همه‌چی رو بهم گفته.
‫- ذهنم درگیر شده. ‫- چرا لیز اینجاست؟
‫- سعی نکن بحث رو عوض کنی. ‫- چیه
‫- بلیط خریدی؟ ‫- آره. آره.
‫گب، می‌دونم این تُن صداش چطوری بود؟
‫- نه، چطوری؟ ‫- گفتی می‌خوای با آلیس بسکتبال بازی کنی.
‫- اجازه دارم دست بزنم؟ ‫- لطفا بذار با هم دست بزنیم. لطفا.
‫- چی؟ نه... ‫- بلیط رو نشون بده!
‫خیلی‌خب، اصلا دوستتون نداریم.
‫آدمو اذیت می‌کنید. ‫ولی هر چی که هست، داره جواب میده.
‫ببین، فقط میگم. ‫اگه نمی‌تونی بخری، پس شاید...
‫- اصلا سفر مناسب تو نیست. ‫- موافقم
‫می‌دونی که من یه کاری رو بخوام انجامش میدم.
‫خیلی‌خب، پس شاید یه خودداری ‫ناشی از آسیب روحی این وسط هست.
‫- اوه، واقعا؟ ‫- شاید. آره.
‫خیلی‌خب، بس کن. ‫شاید نخوام از کسی توصیه بابت زندگیم بگیرم
‫اونم از یه نفر که... می‌دونی.
‫یعنی چون طلاق گرفتم ‫حق اظهار نظر ندارم، رفیق؟
‫اوه، جرئت همچین کاری نداری.
‫- به خودش جرئت این کار رو داد. ‫- باید برم.
‫- آره. ‫- ببخشید، گبی. ببخشید.
‫دنبالم نیاین.
‫می‌دونم چی حالمو بهتر می‌کنه.
‫برای آخرین بار، ‫حاضر نیستم دنبال سنگ بگردم.
‫دست بردار!
‫سلام. جکوزی واسه بهتر کردن حال آدم‌هاست.
‫چی شد فکر کردی ‫من اصلا خوشحال نیستم؟
‫سوالت. ‫جوری که پرسیدی.
‫جوری که اصلا رو پشتِ خوشحال آوردی.
‫- یه‌جورایی لوت داد. ‫- من خوبم.
‫جدیدا از منبع آب آویزون نشدی؟
‫آلیس لوم داد؟
‫نه. نه. اکـ... اکانتِ منبع آب ‫رو توی توییتر دنبال می‌کنم.
‫یه مدته چیزی نمی‌نویسه.
‫وقتی دیدم توییت زده، ‫کلی هیجان زده شدم.
‫می‌خوای حرف بزنی؟
‫گفتی بهم فشاری نمیاری.
‫و بعد وادارم کردی ‫برم بابام رو ببینم،
‫و همه‌جوره نابودم کرد.
‫جدا؟ چرا؟ چی شد؟
‫دیدی؟ ‫باز داری فشار میاری.
‫خب، می‌دونی چیه؟ ‫اگه کار خطرناکی انجام بدی، من دکترت هستم.
‫باید... یه‌جورایی باید بیام ‫حال و احوالت رو بپرسم.
‫شاید بهتر باشه ‫دیگه دکترم نباشی.
‫می‌خوای اخراجم کنی، شان؟ ‫چی شده؟
‫اون‌موقع توی آشپزخونه همدیگه رو ببینیم ‫حسابی معذب میشیم.
‫حق با توئه. ‫نباید اینجا زندگی کنم.
‫شان، حس می‌کنم این اواخر ‫توی مسیر واقعا خوبی هستم.
‫ممنون که بهم جا دادی، ‫ولی صبح میرم.
‫بس کن، رفیق. ‫چیکار می‌کنی؟
‫نه، نه. به حرف خودت گوش میدم. ‫به زندگیم میرسم.
‫مشخصه اذیت می‌شه.
‫اما باهام حرف نمیزنه ‫و خیلی عذاب آوره.
‫- نمی‌شینی؟ ‫- عصبی‌ام.
‫می‌تونی عصبانی باشی و بشینی.
‫من همیشه عصبانی‌ام. ‫و همیشه نشستم.
‫بابا خواست کمک کنه. و... ‫و الان همه‌چی بهم ریخته.
‫و شان می‌خواد بره. ‫و خیلی احمقانه‌ست.
‫پس از دست بابات عصبانی هستی؟
‫نه. نه، از دست تو عصبی‌ام.
‫خب، پیچیده شد.
‫بهش گفتم از تو کمک بخواد ‫و گفت باهاش حرف نمیزنی.
‫- اوه. ‫- فازت چیه، رفیق؟
‫فقط فکر نمی‌کنم شان ‫باید توی خونه‌تون زندگی کنه.
‫کی اهمیت میده؟
‫بالاخره احساس کردم می‌تونم به زندگیم برسم ‫و دیگه نگران بابام نباشم.
‫ولی در این صورتی این حس رو داشتم ‫چون می‌دونستم تو رو داره.
‫چرا باید یه عوضی یه دنده باشی؟
‫دیدی؟ ‫می‌تونی بشینی و عصبانی باشی.
‫کلاهت مسخره‌ست.
‫حالا دروغ میگی تا ناراحتم کنی.
‫باشه. اگه انقدر دلت می‌خواد ‫تا منو روان‌کاوی کنی، قبول.
‫با این ادا و اطوار نیا پیش من.
‫خیلی خب، گوش کن. پام رو از گلیمم درازتر کردم.
‫- نه. ‫- با آدم هایی که دوست دارم این کار رو می کنم.
‫دارم روش کار می کنم.
‫پس، نیازی نیست حرف بزنیم. بابت قهوه ممنون.
‫زندگی توی تگزاس خیلی سخت بود.
‫ایول، ایول، ایول، ایول. آره، سخت بود.
‫ایول، ایول، ایول، ایول، ایول.
‫- هی. می خوای کجا بری؟ ‫- نمی دونم.
‫خب، عجله ای نیست. می دونی، می تونی...
‫تا یه جا پیدا می کنی همین جا بمونی.
‫- حرف نزن. ‫- باشه.
‫- خفنه. چی هست؟ ‫- الآن چی گفتم؟
‫نمی دونستم سئوال پرسیدن هم حرف زدن به حساب میاد
‫حرف زدن، حرف زدن به حساب میاد.
‫جیمی. بی اجازه اومدم.
‫- سلام. ‫- از یخچالت بلند کردم.
‫- شان، می خوری؟ ‫- آره.
‫از دانشگاه رفتن خیلی واهمه داشتم.
‫خدای من! همه از دانشگاه رفتن می ترسن.
‫- می دونم. خیلی خفنه. ‫- آره.
‫حتی تا بعد از تموم کردن دانشگاه به پدر و مادرم از آینده ام چیزی نگفتم
‫مگه می شه، آخه چه طوری نفهمیدن؟
‫چون اون زمان کلاه بیسبال می ذاشتم و این طوری حرف می زدم
‫لعنتی!
‫- آره. ‫- این طوری خیلی جذابتر می شی.
‫- جدا؟ ‫- آره. من خیلی خوشم اومد.
‫بگذریم، پدر و مادرم آدم های خیلی گیری هستن.
‫پس می دونستم یه مدت طول می کشه تا با تصمیمم کنار بیان
‫اما... نمی دونستم این همه طول می کشه.
‫اما چه طوری این شخصیتی ‫که از خودت توصیف می کنی،
‫شدی آدمی که دائم می گه همه ‫چی طبق خواسته من پیش می ره
‫و آدم دلش می خواد کتکت بزنه؟
‫راحته. همه چیز طبق خواسته من پیش می ره.
‫چون...
‫از اون زمان ریسک بزرگی نکردم.
‫- اوهوم. ‫- این طوری، صدمه ندیدم.
‫- جالبه. ‫- این...
‫این... این خودداری ناشی از صدمه روحیه
‫که در موردش می گفتی؟
‫اوه. بهت گفته بودم. اصول اولیه این کاره.
‫خیلی دوست دارم آرزوم رو عملی ‫کنم، ولی ممکنه تأثیری نداشته باشه.
‫- ممکنه پوچ باشه... ‫- درسته.
‫ممکنه پوچ نباشه.
‫یا ممکنه خیلی خوب پیش بره ‫ولی آخر سر احساس تفاوت نکنم.
‫آخه زندگی خودت رو نگاه کن. ببخشید.
‫نه، عیبی نداره. زندگی و ازدواج ‫من مثل زباله ای بود که آتیش گرفته.
‫اما راستش، اگه پاش برسه، حاضرم دوباره ازدواج کنم
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫ارزشش رو داشت. ‫- باشه.
‫- خیلی خب. ‫- مرسی.
‫خب باید بدونم.
‫دوران دانشگاه چه طور آدمی بودی؟
‫می تونستم بخندونمت،
‫بعدش می گفتم نه، تا من رو نخندونی اجازه نداری بری
‫عالیه. با من ازدواج کن.
‫با کهنه سربازهای زیادی کار کردم، پسرم.
‫مدال ساده ای نیست. چیکار کردی که گرفتیشون؟
‫جواب نمی ده.
‫اگه جواب بدی، عصبانی می شه.
‫اوضاع قاراشمیش شد و به رفقا کمک کردم.
‫بیخیال، رفیق.
‫پدرم آوردشون. و اصلا نمی خوامشون.
‫چرا نمی خواییشون؟ فکر می کنی لایقش نیستی؟
‫جیمی گفته من پارکینسون دارم؟
‫- نه، نگفته. چه بد. ‫- آره، خوب نیست.
‫ببین، تو خبر داری. این ابله می دونه.
‫ولی نمی تونم به دختر خودم بگم.
‫- چرا؟ ‫- می ترسم.
‫می ترسم من رو مثل سابق نبینه.
‫اونوقت دیگه پدرش نیستم.
‫یه پیرمرد غمگینـم که نیاز به مراقبت داره.
‫و می دونم مزخرفه، ولی گیر افتادم.
‫همه فکر می کنن اونجا که بودم قهرمان بودم.
‫یه آدم کاملا متفاوت بودم.
‫به در خونه ها می کوبیدم و ‫مردم رو می کشیدم وسط خیابون.
‫و سمت بچه ها اسلحه می‌گرفتم.
‫برای چی؟ برای هیچی. کی همچین کاری می کنی؟
‫یه بچه 21ساله ای که ترسیده. همچین آدمی.
‫تو آدم خوبی هستی. آدم ها دوستت دارن.
‫و تا همیشه دوستت دارن ‫علیرغم کارهایی که انجام دادی.
‫هنوز از خودم نفرت دارم ‫هر بار که بهش فکر می کنم.
‫- خب، باید چیکار کنم؟ ‫- کار.
‫باید به این یکنواختی احساسی غلبه کنیم.
‫خوش شانسی که همچین آدمی رو کنارت داری.
‫ممنون. خیلی ممنون، پاول. خیلی لطف داری.
‫یه وقت هایی اشکالی نداره تو حرف بقیه نپری.
‫ببخشید.
‫شان...
‫فقط می خوام این رو بدونی ‫که اگه چیزی هست، من...
‫من کنارتم.
‫رفیق. اون از تو خیلی کاربلدتره.
‫آره، شوخی نکن.
‫چیه؟ یهویی متخصص کلاه شدی؟
‫سلام، مگ. اوه، به دستش رسید؟ خوبه.
‫بهش بگو یه جا خرجش نکنه.
‫برای این زنگ نزدم.
‫این... بد موقع زنگ نزدم؟ 1دقیقه وقت داری؟
‫خوبه.
‫عزیزم...
‫باید یه چیزی بهت بگم.