‫ریموند، پاول گفت حاضره که تو رو ببینه.
‫بالآخره.
‫لیسا، بزن بریم تو کارش.
‫استیون، زودباش. از اینجا می ریم.
‫این ها برای چیه؟
‫خوش گذروندن.
‫خفن بود، درسته؟ زود باش.
‫مادرت رو یادت نره.
‫مطمئنی باید امروز انجامش بدیم؟
‫به اندازه کافی طول کشیده. خواسته اش این بود که خاکسترش رو پخش کنی، درسته؟
‫می دونم، اما یه کم باد میاد.
‫- نمی خوام حتی یه خرده از خاکسترش تو دهنم بره. ‫- ببین، درک می کنم.
‫این هفته، تولد زن مرحوم منه.
‫من هم گیر این داستانم.
‫به نظرم هردومون باید یه قدم رو به جلو برداریم.
‫انگار بسته ست.
‫آره. نگرانش نباش.
‫شنیدم قراره بهت جایزه خفتی بدن.
‫- اوه، مرد. ‫- قضاوت نکنی،
‫اما هر خبری تو گوگل ازت بیاد می فهمم.
‫خیلی کار مسخره ایه.
‫عجب، تازه بهت رک و راست گفتم، که قضاوتم نکن
‫- آره، اما من که قبول نکردم. ‫- عادلانه ست.
‫آره، انجمن روانپزشکی آمریکا می خواد ‫بهم جایزه پیشرفت شغلی بده.
‫تبریک می گم.
‫بیخیال، مرد. افتضاحه.
‫اوه. خب، کاری هست که بتونم تو این ‫دوران چالش برانگیزت برات انجام بدم؟
‫نه. فقط آماده نیستم که به زور بازنشسته بشم.
‫- اجازه هست یه چیزی بگم؟ ‫- حس می کنم همیشه تو حرف می زنی.
‫درسته. اما دارم به خاطرش بهت ‫پول می دم، پس مشکلی نیست.
‫گوش کن، وقتی بیشتر از ‫20 سال قبل اومدم پیشت...
‫22 سال پیش.
‫من مشکلات زیادی داشتم، ،ازدواجم به آخر رسیده بود
‫و به قدری عزت نفسم کم بود که
‫بیشتر وقتم رو به این فکر می کردم ‫که چه جوری قراره خودکشی کنم.
‫حالا، زندگیم انقدر خوبه که نصف ‫ وقت هایی که از اون در میام تو،
‫نمی دونم در مورد چی باید باهات حرف بزنم.
‫امروز می خواستم در مورد احساس پیری حرف بزنم
‫و برام سئوال بود که هنوز می تونم ژاکت چرمی تن کنم یا نه
‫- نمی تونی. ‫- آخ آخ!
‫گوش کن، پاول. تو تمام مدت که کار کردی ‫وقتت رو صرف کمک به مردم کردی.
‫لیاقت این رو داری که تشویق و تحسین بشی.
‫بعضی ها احتمالاً این رو قبول ندارن.
‫آره، مثلاً کی؟
‫باشه، فقط بدون که من...
‫خیلی قدردانتم.
‫ممنونم، پاول.
‫خواهش می کنم.
‫به نظرت می تونم شلوار چرمی بپوشم؟
‫- نه. ‫- لباس شنا چی؟
‫فکر می کنم وقتت تموم شد.
‫خیلی خب، لیسا. از تمام آدم ها ‫سر کار ایراد می گیرن، خب؟
‫اما تو نقدی که بهت می شه رو ‫تا اندازه زیادی بزرگش می کنی.
‫اشتباه نمی کنی.
‫هی، تو اشتباهاتت نیستی.
‫اما رئیسم حالا فکر می کنه احمقم.
‫این صدای مادرته، نه صدای رئیست. تو احمق نیستی
‫می دونی که از کجا می دونم؟
‫چون تو عالی هستی.
‫وقتی این جوری می گی، خوشم میاد.
‫به خاطر همین این کار رو می کنم، دختر جون.
‫ببین، به خاطر همین برای تو 90دقیقه رانندگی می کنم
‫چون تو هم عالی هستی.
‫لیسا، مسئله من نیستم. اما لطفاً، ادامه بده.
‫اما لعنتی، 90دقیقه؟
‫آره. می ارزه بیام اینجا تا یه ‫روانشناس سیاهپوست ببینم.
‫دیگه لازم نیست از خودشیفتگی مادرم برات توضیحی بدم
‫یا اینکه وقتی پسرخاله ام
‫به کت و شلوار جدید نیاز داره
‫کل خانواده ام باهاش به فروشگاه می رن.
‫خب، ما آدم های اجتماعی ای هستیم.
‫متشکرم.
‫اما جدی، خانواده ات خیلی زیاد به هم وابسته اند.
‫پس رو این صندلی ها می نشست، ها؟
‫آره، اما حس عجیبی داره که اینجا ولش کنم.
‫اگه کمکی می کنه، می تونی، عه... ‫می تونی اول باهاش حرف بزنی.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- هر حرفی تو دلت مونده رو بگو. ‫- هر حرفی؟
‫یعنی، می تونی اون خوابی که
‫توش داره کتکت می زنه رو نگی، اما آره.
‫آره.
‫مامان، یه وقت هایی ترسناک بودی.
‫مثلاً، خیلی بدجنس بودی و قضاوتم می کردی.
‫چند 1000دلار از کلیساـت دزدیدی.
‫- نمی دونستم. ‫- اما من رو بزرگ کردی.
‫دوست دارم.
‫قشنگ بود.
‫- مرسی. ‫- بیشترش.
‫این خانم رو، پخش بکنیم یا نکنیم؟
‫آره.
‫هر قدر دوست داری وقت بذار.
‫فقط حواست به پای من باشه.
‫دریافت شد.
‫غلط کردم. باید فرار کنیم.
‫اونجا.
‫- وای. ‫- بایستید! حراست! هی!
‫همین جور که می دوی خالیش کن بره.
‫خالیش کن و بدو.
‫چیکار می کردی؟
‫سلام. سلام.
‫سهم‌مون از زندگی همین‌قدر بود.
‫ولی خوش گذشت.
‫خیلی‌خب، خیلی دوستت دارم.
‫حتی صدای آهنگ رو هم نمی‌شنوی.
‫می‌دونم. فقط مثل چی می‌خواستم ‫خودم رو قاطیش کنم.
‫هی، می‌شه لطفاً تنبیه من تموم بشه؟
‫- آره. ‫- واقعاً؟
‫آره دو هفته دیگه.
‫- باشه، بدجنسی بود. ‫- تو ماشین منو دزدیدی، کوچولوی شر.
‫- حق داری. ‫- هی،
‫یادته عادت داشتی می‌اومدی ‫پایین تخت دراز می‌کشیدی؟
‫به من و مامانت از آهنگی که مداوم ‫گوش می‌دادی می‌گفتی.
‫- یه جشن آهنگ گوش‌کردن هم می‌گرفتیم. ‫- آره.
‫بعدش من یکی از آهنگ‌های ‫مورد علاقم رو برات پخش می‌کردم.
‫تو هم می‌گفتی که سلیقه‌ات ‫توموسیقی افتضاحه.
‫آره، دلم برای اون روزا تنگ شده.
‫اگه به رفع دلتنگیت کمک می‌کنه، ‫باید بگم هنوزم سلیقه‌ات افتضاحه.
‫خوشحالم که هنوز هم ‫نظرت همینه.
‫جدی می‌گم، گو گو دال چیه؟
‫اوه.
‫لطف کردید. خیلی مهربونید.
‫بازنشسته، و با اون مقدار مو؟
‫دنیا برای توئه.
‫اوه، بس کن.
‫قراره چی‌کار کنی؟
‫نمی‌دونم. فکر کنم یه سال اول رو ‫تو خونه استراحت کنم.
‫- اوه. ‫- به‌خاطر همین شما رو دعوت کردیم.
‫یه بخشیش به‌خاطر ‫اینه که برات خوشحالم.
‫خیلی دوست دارم.
‫و بخش دیگرش هم به‌خاطر اینه که ‫چون خودم زندگی دارم نمی‌خوام سوالی باشه.
‫- اوه. ‫- وای.
‫واقعاً خیلی تاثیرگذار بود.
‫ممنون.
‫من یه خبر بزرگ عروسی دارم.
‫جشن درک تموم شد؟
‫خوبه. احتمالاً یکی دو هفته دیگه ‫یه مهمونی با دوستان بگیرم.
‫می‌دونی، چند صد نفری می‌شن، پس...
‫ما هم دعوت شدیم؟
‫الآن دعوتی.
‫ببخشید، چند صد نفر؟
‫بچه‌ها، دی‌بون زندگی بهتری ‫نسبت به ما داره؟
‫چی بگم؟ من از مردم خوشم میاد، ‫مردم هم از من خوششون میاد.
‫درسته. خیلی رو مخه.
‫هی. سلام. عه، فکر کردم ‫رفتیم سراغ حرفای من.
‫- نمی‌دونم. ‫- اوه، ببخشید.
‫- نه. ‫- رفتیم؟
‫گمون نکنم.
‫جیمی دوباره برگزیده شد.
‫دوباره مراسم عروسی من رو ‫اجرا می‌کنه.
‫- وای. ‫- چرا اجازه دادی برگرده؟
‫چون من یه شاهزاده ‫خوب و مهربونم.
‫- باشه، نمی‌دونم شاهزاده هستی یا نه. ‫- نه، نه.
‫منم بهش عذاب وجدان دادم که ‫یه عوضی خودخواهه، پس...
‫- آره، خودشه پس. ‫- آره، با عقل جور درمیاد.
‫هنوز این دو نفر رو ‫به عنوان رفیق دوست ندارم.
‫- و ما هم برامون مهم نیست. ‫- مارو قوی‌تر می‌کنه.
‫- آره. ‫- آره.
‫هی، ببخشید دیر اومدم. بریم.
‫مشکلی نیست. راستش باید ‫برم دستشویی. می‌تونم...
‫گبی، حد و مرز. می‌تونی نگهش داری.
‫جدی می‌گی؟ می‌دونی که هر روز ‫چقدر آب می‌خورم. یه لحظه فقط.
‫- صبح بخیر. ‫- توه، لعنتی.
‫وای، قیافه سوپرایز شده خوبیه.
‫مگه نمی‌خواستی بری دستشویی؟
‫نه. واسه این می‌تونم نگه دارم.
‫گبی، عه، ایشون دکتر برامه.
‫تو که منو می‌شناسی کاملاً، ‫پس اسم کوچیکم رو بگو.
‫- جولی. ‫- سلام، جولی. من گبی‌ام.
‫خب، من، باید آماده بشم.
‫ولی ببین می‌تونی این آدم ‫بدخلقی که اینجاست رو شاد کنی یا نه.
‫عصبانیه چون برنده جایزه ‫روانشناسی شده.
‫از تو هم قراره جایزه بگیره؟
‫لعنتی. نمی‌خوام بدونم. ‫در واقع می‌خوام.
‫چی؟ خدای من، متاسفم.
‫وقتی استرس می‌گیرم، ‫شروع می‌کنم به وراجی کردن.
‫و الآن هم دارم اینکار رو می‌کنم. ببخشید.
‫اونو به مراسم اهدای جایزه می‌بری؟
‫برو دستشویی.
‫اوه، باحاله.
‫مگه نه؟
‫ببین، مراسم اهدای جایزه ‫تو وگاس برگزار می‌شه،
‫- و من زیاد مطمئن نیستم که... ‫- باشه. نه، نه. آروم باش.
‫- اگه قرار باشه برم. ‫- نه.
‫نه، با اینکه... از دعوت همکارت
‫خیلی خیلی خوشحال شدم،
‫مطمئن نیستم که به مرحله ‫کنار هم نشستن در مواقع حوصله سر رسیده باشیم.
‫حتی وقتی متاهل بودم هم با همسرم ‫به این مرحله نرسیدم.
‫خوبه که اینجا کار می‌کنی.
‫دنیای هیجان‌انگیز ‫حسابداری شرکت.
‫- امیدوارم بهت خوش بگذره. ‫- شوخی می‌کنی، بابا؟
‫من عاشق اینم که این ‫اسناد رو اسکن کنم.
‫اگه وقتی بچه بودم ‫می‌ذاشتی اینکارو بکنم،
‫احتمالاً دیگه سراغ ‫فوتبال نمی‌رفتم.
‫آره، باشه.
‫به‌خاطر این کار ممنونم، بابا. ‫متشکرم.
‫پسرم. خوشحالم که اوضاعت ردیفه.
‫- خوبه. ادامه بده. ‫- چشم، قربان.
‫حالا که سر کار مشغول شدم، می‌تونم ‫بالاخره این رو بهت بدم.
‫برای یه روانشناس هیچ چیزی افتخارآمیزتر ‫از این نیست که بیمارش اجارشو بده.
‫راهی هست که واسه من خوشحال باشی ‫ولی هنوز از اون عصبانی باشی؟
‫آره، می‌تونم انجامش بدم. ‫آفرین بهت، پسر.
‫- تو چته؟ ‫- خیلی چیزها، پاول.
‫هی، گوش‌کن، من... به ‫جایزه‌ات فکر می‌کردم.
‫چرا همه گیر دادن به ‫این جایزه لعنتی؟
‫کدوم جایزه؟
‫اوه، پاول نامزد جایزه بدخلق سال شده.
‫این جایزه رو به شخصی می‌دن ‫که تمام مدت بدون هیچ دلیلی
‫عصبانیه و اخم کرده.
‫- آه. ‫- جایزه تو مُشتته، پاول.
‫خیلی‌خب، ببینید، این چیزای ‫موفقیت شغلی رو
‫در آخرین لحظه ممکن بهت می‌دن،
‫وقتی هنوز فکر می‌کنن که ‫می‌تونی اون بالا سخنرانی کنی
‫نه اینکه بتونه به زور ‫بتونه راه بره
‫و بره چرت و پرت بگه و خودش رو خراب کنه.
‫اگه اینطوری بشه، ‫ایستاده تشویق می‌شی.
‫زندگی من تموم شده.
‫و بهترین بخشش اینه که دخترم ‫فکر می‌کنه من یه بیشعور خودخواهم.
‫ببینید، این مسائلی که ‫ازش حرف می‌زنی،
‫اینا فقط موانع هستند، خب؟
‫باید از روشون رد بشی.
‫اگه مگ و خانواده‌اش رو به وگاس ‫دعوت کنی تا باهات جشن بگیرن چی می‌شه؟
‫مگه دیوانه‌ای؟
‫مگ به زور باهام صحبت می‌کنه، ‫و میسن هم ده سالشه.
‫بیاد چیکار بکنه، قمار بازی کنه؟
‫هی، وگاس الآن دیگه ‫شهر مناسب خانواده‌هاست.
‫پس منظورش اینه که ‫تو و نوه‌ات
‫می‌تونید دوتایی باهم ‫خوش بگذرونید.
‫اصلاً به گرد پام هم نمی‌رسه.
‫من تا ته خط می‌رم.
‫- ممنون که اومدی. ‫- آره، خب، فقط به‌خاطر یه دلیل اینجام.
‫من تو اون نقاشی بودم یا چی؟
‫- آره، تو بودی. ‫- چی گفتی؟
‫تو بودی.
‫ممنون. وقتی یه مرد بهم ‫می‌گه حق با من بوده
‫واقعاً احساس خوشحالی می‌کنم.
‫خب، باید بیشتر می‌گفتمش.
‫گوش‌کن، به‌خاطر حرفی که تو ‫نمایشگاه هنری زدم پشیمونم.
‫اما خودم رو بخشیدم.
‫یه تجربه خیلی بدی برام بود. ‫کمتر از دو دقیقه طول کشید.
‫اما کارم بد بود. و خوشحالم می‌بینم ‫که کارت درسته و ترکوندی.
‫ممنون.
‫یاد اولین باری افتادم ‫که همدیگه رو ملاقات کردیم.
‫- به نظرت می‌تونیم بازم امتحانش کنیم؟ ‫- ببخشید؟
‫چی‌شد؟ فکر نکنم عشق بینمون نابود شده باشه. ‫من فقط به همه‌چی گند زدم.
‫یعنی، تو بامزه‎ترین و جذاب‌ترین ‫زنی هستی که تابه‌حال دیدم.
‫اوه، خدای من. خیلی رو مخمه ‫که این حرفا جواب می‌ده.
‫می‌خوای از اینجا بریم؟
‫- سلام عزیزم. ‫- سلام.
‫می‌خوای باهام بیای ‫نامه‌هارو بیاریم؟
‫می‌خوای باهات تا انتهای راهرو بیام؟
‫و برگردی.
‫- سلام، بچه‌ها. ‫- اوه، سلام. سلام، بچه‌ها.
‫منو بکشید.
‫اگه لیز گفته برای کیترینگ کمکت می‌کنه، ‫پس چرا ازش نمی‌خوای؟
‫نه، فقط داشتیم شوخی می‌کردیم.
‫به علاوه، الآن پیش بابام ‫مشغول به کار شدم.
‫خب چطور پیش می‌ره؟
‫واقعاً به‌خاطر فرصتی که ‫بهم داده شده سپاس‌گزارم.
‫اوه، لعنتی.
‫تا حالا به این درخت نگاه کردی؟
‫تنه‌ی باشکوهش.
‫شاخه‌های محکمش.
‫خوشگله.
‫درک، نکنه دلت می‌خواد ‫با این درخته ازدواج کنی؟
‫قانون نیست.
‫تو رو خدا نگو فقط همین قانونـه ‫که دست و پاتو بسته.
‫خیلی‌خب. ‫میرم به لیز کمک کنم متوجه بشه.
‫می‌تونیم به گبی بگیم بیاد کمک. ‫تازه، من سنگ دارم.
‫یه‌کم بیشتر توضیح بده.
‫لیز بهترین سنگ‌هایی که صیقل میده ‫رو به آدم‌هایی میده که دوستشون داره.
‫به من و درک ‫و دو تا از سه تا پسراش داده.
‫خب، مراسم شروع میشه، ‫و بعدش سخنرانی افتتاحیه رو انجام میدم.
‫مطمئنی می‌خوای الان بشنوی؟ ‫نمی‌خوای سوپرایز بشی؟
‫- آره، از سوپرایز خوشم نمیاد. ‫- باشه.
‫خب، کنارت می‌ایستم.
‫لیز بین مهمون‌هاست. ‫هر وقت حاضر بودی شروع کن.
‫- قراره انقدر نزدیک باشی؟ ‫- احتمالا.
‫عروس هم اینجا وایساده.
‫نگران من نباش. ‫به من نگاه می‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫آره. بزن قدش. ‫تو می‌تونی، رفیق.
‫- واسم عروس بود. ‫- خوشش میاد.
‫فقط... یه ثانیه
‫- چون خیلی زحمت کشیدم. ‫- باشه.
‫آره، آره، آره، آره.
‫ای خدا.
‫آره، کاملا منو یادِ وقتی می‌ندازه ‫خودم و تیا ازدواج کردیم.
‫- من و تیا. ‫- هیچ‌کس اهمیت نمیده، لیز.
‫- نه، غلطه. ‫- شروع کن.
‫ازدواج.
‫یه لحظه صبر کن.
‫- وای. ‫- این، خوب نیست.
‫نه، ولی خیلی مشتاق جشن عروسی‌ام.
‫باید خودمو خلاص کنم. ‫حالم خوبه. باید رها کنم.
‫آره.
‫موقعی که توی دبیرستان ‫بسکتبال بازی می‌کردم،
‫وقتی یکی واسم رجز می‌خوند، ‫حسابی انگیزه می‌گرفتم.
‫لیز، می‌شه تظاهر کنی که فکر می‌کنی ‫از پس این کار برنمیام؟
‫نیازی به تظاهر نیست. ‫فاجعه‌ست.
‫- برو بمیر، لیز. ‫- آره.
‫می‌دونی چیه؟ ‫این دفعه می‌خونمش.
‫- بدون احساس، فقط به زبون میارم. ‫- آره، خوبه.
‫ازدواج... نه.
‫به فنا رفتم.
‫خدا بخیر کنه.
‫لیز. تو رو خدا اذیتم نکن.
‫یه شوخی ساده بود.
‫امروز وقتش نیست. خیلی استرس دارم. ‫بابا و مامانم دیروز رسیدن.
‫بابام هنوز نرسیده بود پرسید ‫وقتی میان باید با همه مهمون‌ها روبوسی کنن
‫یا با مشت به هم بزنن.
‫برایان، برایان، آروم باش.
‫یه‌کمی ترسیدم، ‫ولی قول میدم از پسش برمیام.
‫- برو بمیر، لیز! مسئله تو نیستی! ‫- رفیق.
‫مسئله برایان و عروس خیالی و خودم هستیم.
‫- من. ‫- لیز، عصبیم نکن!
‫تو مثلا مهمونی.
‫مگه این‌که مهمون‌ها ‫یه مشت عوضی باشن که تمشک آبی می‌خورن،
‫اونوقت توی نقشت نرفتی.
‫- برو بمیر! ‫- بریم قدم بزنیم. ارزششو نداره.
‫برو بمیر، لیز.
‫قرار نیست بهترین روز عمرمو خراب کنی، ‫جادوگر قواعد.
‫تمشک آبی خوشمزه‌ایه.
‫- حالت چطوره؟ ‫- حالم خوبه.
‫سلامتم. ‫برای این زنگ نزدم.
‫آم...
‫می‌دونم بدترین جای دنیاست،
‫ولی لاس‌وگاس چطوره؟
‫خب، قضاوتم نکن، ‫ولی عاشق اینجام.
‫منم همینطور.
‫واسم سوال بود ‫که تو و میسون و دیو
‫- می‌تونید آخر هفته بیاید پیش من. ‫- اوه.
‫- به حساب من. ‫- وای.
‫آم...
‫لعنتی، نمی‌تونیم.
‫ببخشید.
‫میسون روز شنبه ‫تئاتر مدرسه داره.
‫خیلی‌خب، اگه یک‌شنبه بیاین چی؟
‫- می‌تونم چند روز نرم مطب. ‫- چرا حتما باید آخر هفته باشه؟
‫چیز خاصی نیست، ولی قراره ‫از طرف انجمن روان‌شناسی آمریکا
‫بهم جایزه دستاورد یه عمر کار رو بهم بدن...
‫صحیح. درسته. نه، داشت یادم میرفت. ‫اول کار، بعد بقیه زندگیت.
‫- نه، دست بردار. بذار از اول بگم. ‫- باید برم، بابا.
‫- میشه هر آخر هفته‌ای باشه. ‫- باید برم.
‫لعنتی.
‫در مورد هیچی یه کلمه هم نمی‌دونی، ‫و توصیه‌های وحشتناکی میدی.
‫یکی از بیمارهاتـه؟
‫نه، رئیس و معلممه.
‫اوه. سلام، پاول.
‫پاول، حال و حوصله داری ‫یه درخواست رو مخ کنم؟
‫نه.
‫خیلی‌خب، واسم مهم نیست. ‫ازت می‌پرسم.
‫آم..
‫- می‌خوام واسه استادی درخواست بدم. ‫- استادی؟
‫گبی، دانشگاه پنجمین طبقه‌ی جهنمه.
‫به ترتیب میشه بچه، موزیکال، ‫جادو، کلم، دانشگاه.
‫پای جادو رو وسط نکش. ‫می‌دونی من کمپ جادو رفتم، درسته؟
‫می‌تونم از گوشت چیزی بکشم بیرون ‫که ذهنت وا بمونه.
‫- دست به گوش من نزن. ‫- باشه.
‫چی می‌خوای؟
‫واسم سوال بود ‫میشه واسم توصیه‌نامه بنویسی.
‫آخه چرا دنبال استادی هستی؟
‫چون با تعداد بیمارهایی که دارم، ‫وقت تدریس هم دارم.
‫و قبلا درباره‌اش حرف زدیم،
‫هر چی اساتید بیشتر شبیه من باشن ‫یعنی روان‌شناس‌های بیشتری مثل من هست.
‫و در مورد اساتید قد بلند و جذاب حرف نمیزنم.
‫در مورد...
‫- سیاه‌پوستی. ‫- دقیقا.
‫تازه، با رابطه‌ی فعلیم، ‫کلی وقت دارم.
‫منظورت چیه؟
‫رابطه‌ی ساده و بی‌قید و شرط ‫که زندگیتو خراب نمی‌کنه.
‫- خب، رابطه‌ی فعلیت... ‫- اوه.
‫آروم باش.
‫یعنی میگی هیچ دغدغه‌ای به همراه نداره؟
‫دقیقا.
‫- خوبه. ‫- اوهوم.
‫هر توصیه‌نامه‌ای می‌خوای بنویس ‫و امضا می‌کنم.
‫مطمئنی سختت نمیشه؟ ‫می‌تونم جات امضا هم کنم.
‫عالیه.
‫- اینجا عالی نیست؟ ‫- خیلی.
‫عروسی کوچیکیه، ‫برای همین یه میلیون بیشتر خرج نمی‌کنیم.
‫واقعا؟
‫متوجه کنایه‌هام نمی‌شه.
‫برایان وقتی یکی از شوخی‌هاش ‫خوشش نیاد اینطوری میگه.
‫- اوه، برنامه ریز عروسی. ‫- سلام.
‫- الان میام. ‫- باشه.
‫ازش خوشم میاد.
‫منم.
‫واقعا خوشحالم اینجایی.
‫عمرا از دستش می‌دادم.
‫می‌خوای یه کت شلوار کلاسیک بپوشی؟
‫کت شلوار کلاسیک ‫یکی از لباس‌هامه، آره.
‫تغییر... تغییر لباس داری؟
‫آره، درست مثل تولد شونزده سالگیم.
‫خب، می‌خواستم ازت بپرسم...
‫قرار بود جیمی ساقدوشم باشه، ‫ولی الان اون مراسم رو اجرا می‌کنه،
‫و آم...
‫امیدوار بودم تو کنارم بایستی.
‫خب، خیلی خوشحال شدم پرسیدی، برایان.
‫ولی، می‌دونی...
‫ترجیح میدم پیش مامانت بشینم.
‫باشه. ‫حتما. مشکلی نیست.
‫خونه‌نشین شدن افتضاحه، ‫ولی خوبه که هست.
‫می‌دونی، تکلیفم رو نگاه می‌کنه، ‫شام می‌پزه.
‫یه بابای کامل شده.
‫- و خوبه، درسته؟ ‫- آره.
‫کلاهمو پس بده.
‫گفتی بپوشم ‫چون هوا گرم و آفتابیه.
‫ولی الان من گرمم شده.
‫باشه، ای بابا.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- مزاحم شدم؟
‫- حرفمون تموم شد. ‫- خیلی‌خب، خوبه.
‫اجازه داره کلاهتو مسخره کنم؟
‫جای تو بودم این کار رو نمی‌کردم.
‫برسونمت؟ ‫میرم پیش مامان، اگه دوست داری بیا بریم.
‫نه، با دوچرخه اومدم. ‫تازه، باید به شان توی یه چیزی کمک کنم.
‫- باشه. ‫- خوبی؟
‫عالی‌ام.
‫باشه.
‫پاول، قبل این‌که برگردی ‫اتاق خبر دهه چهل...
‫ببخشید، همیشه منو تحقیر می‌کنی.
‫آم...
‫فکر کنم وقتش شده ‫لطفتو جبران کنه.
‫- قربون دستت، نمی‌خواد. ‫- حق نداری رد کنی.
‫ای وای.
‫ببین، مگ رو دعوت کردی بیاد وگاس. ‫خورد تو ذوقت. خیلی بده.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫حداقل بذار احساستو بفهمه.
‫و باید به این کارت ادامه بدی.
‫راست میگه.
‫کی از تو پرسید؟ یا تو؟
‫آخر هفته‌ام با مگ ‫سر جایزه خراب شد.
‫ولی می‌تونن واسم پست کنن.
‫خدای من، حالا نمی‌خوی بری؟ ‫واست مراسم گرفتن، پاول.
‫دست بردار. ‫خودم باهات میام.
‫با این حرفت که قانع نمیشم.
‫این چطوره... ‫همون دکتره که عاشقش شدی؟
‫عاشق دکترت شدی؟ ‫خدای من. خوشگله؟ دوستش داری؟
‫گبی میگه دوستش داره.
‫گبی اینم گفت و نقل‎‌قول می‌کنم ‫«خیلی خوشتیپه.»
‫- خیلی‌خب. ‫- گبی لعنتی.
‫ازش خوشت میاد، پاول. ‫ازش درخواست کن.
‫چرا واست انقدر سخته ‫که آسیب پذیر باشی؟
‫این قلعه‌ی تنهاییـت،
‫داره پیر میشه.
‫باید خودتو در معرض بذاری. ‫یه رفتار آنچنانی کن.
‫مردم عاشق این چیزان.
‫یه رفتار بزرگ.
‫- تموم شد؟ ‫- در صورتی که به حرفم گوش بدی.
‫پس توی وضعیت عجیبی هستیم.
‫می‌دونی حق با منه.
‫وای. ‫جیگرم حال اومد اینو گفتم.
‫هی، هر دوتونو دوست دارم.
‫بریم.
‫گفت بهتر شده.
‫رو مخه.
‫خب، می‌بینم که در مورد ‫پذیرایی احساس گناه سفید‌پوستان جدی هستی.
‫از اسمش مطمئن نیستم، ولی آره.
‫سرمایه‌گذار می‌خوام، ‫و تو گفتی پایه‌ای.
‫شوخی می‌کردیم، ‫و حالا میگی شوخی نبود؟
‫آره، ولی الان یه‌کمی ترسیدیم.
‫چیزی نیست، نترس.
‫- طرف اونایی؟ ‫- آره.
‫دوست دارم کسب و کارهای ‫افراد سیاه‌پوست رو حمایت کنم.
‫دقیقا از چه کسب و کاری ‫حمایت می‌کنی؟
‫من خودم کسب و کار سیاه‌پوستم.
‫پول خیلی زیادی می‌خواد. ‫باید با درک صحبت کنم.
‫- آروم باشید. ‫- خیلی‌خب، فهمیدم.
‫هی، دی‌ترین.
‫جونم گبی‌جون؟
‫اگه لیز 20هزار دلار رو خدمات پذیرایی ‫شان سرمایه گذاری کنه، مشکلی نداری؟
‫حله.
‫یه ذره طول کشید قانع بشه، اما قبول کرد. پایه ای؟
‫نمی دونم. الآن خیلی سرم شلوغه.
‫لیز، یادت میاد این رو بهم دادی؟
‫سگ رو کشیدی وسط؟
‫- سنگ خیلی خفنیه. ‫- اوهوم.
من هم یکی می خوام - ‫- نه، به دستش نیاوردی، گبی جون.
‫وقتی مادرم فوت کرد، این رو بهم دادی
‫و گفتی به این معنیه که دوستم داری
‫و همیشه هوام رو داری.
‫و پارسال، بارها و بارها ‫کنارم بودی و حمایتم کردی،
‫و قدردانتم، ازت متشکرم.
‫خواهش می کنم.
‫و شاید درست نباشه بپرسم،
‫اما می شه یه بار دیگه هوام رو داشته باشی
‫و به شان کمک کنی.
‫خیلی آب زیرکاهی!
‫آره، خوب گفتی.
‫خب؟
‫قبول.
‫- ایول! ‫- هورا!
‫- خیلی خب. ‫- خوبه.
‫می دونی چیه؟ می تونم توی بازاریابی، ‫روابط عمومی کمک بدم. توی بازاریابی کاربلدم.
‫همین بهترین قسمتشه. نیازی ‫نیست دست به سیاه و سفید بزنی.
‫خودم ترتیب همه چی رو می دم.
‫- خوبه. ‫- ممنون. ممنون.
‫باریکلا.
‫- بهترینی. مرسی. ‫- دمت گرم، لیز.
‫هی. بیا ببینم!
‫ناراحت شدی؟ ببخشید.
‫- به من هم یه سنگ بده. ‫- نه.
‫بیخیال. بدجنس نباش.
‫نه، امروز گولم زدی.
‫- اوه، سلام. ‫- سلام.
‫دوست داری آخر هفته بریم بیرون؟
‫کی؟
‫حالا.
‫آم...
‫می دونی آدم مسخره ای هستی، آره؟
‫آره.
‫آ...
‫خیلی خب. اگه کسی پرسید، 1هفته پیش دعوتم کردی،
‫و بهش خیلی فکر کردم.
‫باشه.
‫- 5دقیقه صبر کن. ‫- باشه.
‫هنوز هم بلدی، رفیق.
‫سلام.
‫خیلی خب.
‫- خدای من! خیلی قشنگه. ‫- واقعا؟
‫باید افتضاح تولد پارسال رو جبران می کردم.
‫واقعا فکر می کردم جفتمون تلویزیون گنده دوست داریم
‫بگذریم، تولدت مبارک. دوستت دارم.
‫بذار درستش کنم.
‫- دیرمون شده. ‫- نه، فوق العاده پیش می ره.
‫می دونی چی بگی؟
‫یه چیزی از خودم در میارم می گم.
‫- ببخشید. ‫- حتما.
‫این صندلی رزرو شده؟
‫بابا، اینجا چیکار می کنی؟
‫وگاس خیلی گرمه.
‫تازه، عاشق تئاتر موزیکال کلاس چهارم هستم.
‫- دیو. ‫- پاول.
‫نوه ات کدوم یکیه؟
‫گمون کنم اون موش خاکستری بزرگه باشه.
‫- فیله، بابا. ‫- اون فیله؟
‫- موش خاکستری بزرگ فیلـه. ‫- چه فیل خوش قیافه ای.
‫آره، پسر خوش قیافه‌ایه.
‫بنگر، ای جنگل بزرگ.
‫می دونستم ازش خوشت میاد.
‫- با من نیست. ‫- اوه!
‫بیدار شدی!
‫خوبه. خیلی خب، سلام. ‫می خوای یه آهنگ نشونت بدم.
‫یا خدا! مهمونی آهنگ گوش دادن برگشته، عزیزم.
‫خیلی ‎خب، همین که گوش بدی حالت رو خوب می کنه
‫باشه.
‫خیلی خب. دارم متوجه جذابیتش می شم.
‫- خرابش نکن. ‫- خیلی خب. باشه.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫موقع بازی های بیرون خونه توی اتوبوس پخش می کنیم.
‫خدای من! سامر کلی هیجان زده شده، ‫یه قوطی انرژی زا رو با کله اش له کرد.
‫خدای من! اگه این کار رو نمی کرد سامر نبود.
‫- اوهوم. فقط از سامر بر میاد. ‫- بهش بگو هیچ وقت عوض نشه.
‫- بازی بعدیت کیه؟ ‫- گمونم سه شنبه آینده. بذار ببینم.
‫- خدای من! ‫- ها؟
‫تولد مامان رو یادمون رفت.
‫نه، من... آ...
‫- اوه! ‫- خدای من.
‫دیروز گفتی میام سر خاک یا نه.
‫آره.
‫یادمون نرفته. من یادم رفت.
‫من یادم رفته. لعنتی! لعنتی! خدای من. چرا نگفتی؟
‫فکر کردم شاید می دونی، و می خوای تنها باشی.
‫- لعنتی!‌ لعنتی! من خیلی حال بهم زنم. ‫- نه.
‫- نه، عزیزم. ‫- من چم شده؟
‫چه طور فراموش کردم؟ چه طور...
‫اشـ... اشتباه شده.
‫عزیزم، منو نگاه کن.
‫اشکالی نداره.
‫چرا، اشکال داره.
‫آلیس.